Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi [...] A. [...] w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji 1. stwierdza nieważności zaskarżonej decyzji w części, w jakiej uchyla ona decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, w odniesieniu do działek o numerach [...] i [...] z obrębu [...]; 2. uchyla zaskarżoną decyzję w części, w jakiej uchyla ona decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, w odniesieniu do działki nr [...] z obrębu [...]; 3. stwierdza nieważność decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w części dotyczącej działek o numerach [...] i [...] z obrębu [...]; 4. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 5. zasądza od Wojewody [...] na rzecz [...] A. [...] w W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

[...] A. [...] w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...].04.2010 r. nr [...], uchylającą w całości decyzję Prezydenta W. z dnia [...].06.2009 r. nr [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uchyloną decyzją Prezydent W., po rozpatrzeniu wniosku K. i L. małż. F. z dnia 19.05.1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] przy ul. [...] ozn. hip. [...], odmówił E. B., E. A., M. O. i M. S. przyznania prawa użytkowania wieczystego do części gruntu położonego w W. przy ul. [...] ozn. hip. [...] wchodzącego w skład działek o numerach ewidencyjnych [...] z obrębu [...], będącego własnością Skarbu Państwa, nieobjętego orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...].04.1967 r. nr [...] odmawiającym przyznania prawa własności czasowej do części przedmiotowej nieruchomości o powierzchni [...] m2.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Nieruchomość położona w W. przy ul. [...] znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm. - dalej: dekret o gruntach warszawskich). Z dniem wejścia w życie dekretu stała się więc własnością gminy W. (art. 1 dekretu), a następnie własnością Skarbu Państwa. Objęcie w posiadanie tej nieruchomości przez gminę W. nastąpiło w dniu 25.11.1948 r., wraz z dniem ukazania się ogłoszenia w Dz. Urz. Nr [...] Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego W. Wniosek o ustanowienie prawa własności czasowej do nieruchomości przy ul. [...], w trybie art. 7 dekretu o gruntach [...], złożyli w dniu 19.05.1949 r. jej byli właściciele – K. i L. małż. F.

Orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...].04.1967 r. nr [...] odmówiono wnioskodawcom przyznania prawa własności czasowej do części przedmiotowej nieruchomości o powierzchni [...] m2. Cała nieruchomość, zgodnie z zaświadczeniem Sądu Rejonowego W. z dnia [...].04.2005 r., miała powierzchnię [...] m2.

Nieruchomość w jej dawnych granicach wchodzi obecnie w skład: części dwóch działek o numerach [...] oraz działki nr [...] z obrębu [...] stanowiących własność Skarbu Państwa, a także części działki nr [...] z obrębu [...] stanowiącej własność Miasta W. (ul. [...]).

Rozpatrując wniosek dekretowy w pozostałym zakresie (poza powierzchnią [...] m2, w stosunku do której zapadło już ostateczne orzeczenie z [...].04.1967 r.), Prezydent W. decyzją z dnia [...].03.2007 r. [...] odmówił E. B., E. A., M. O. i M. S., następczyniom prawnym dawnych właścicieli nieruchomości, ustanowienia użytkowania wieczystego do części gruntu przy ul. [...] w W., wchodzącej w skład działek o nr [...] [podzielonej później na działki o numerach [...]] i [...] z obrębu [...]. W stosunku do działki nr [...] zapowiedział wydanie odrębnej decyzji. Decyzja z dnia [...].03.2007 r., na skutek odwołania, została uchylona decyzją Wojewody [...] z dnia [...].05.2007 r. nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia, ze względu na brak udziału pełnomocnika stron w postępowaniu.

Rozpatrując ponownie sprawę Prezydent W. decyzją z dnia [...].06.2009 r. nr [...] po raz wtóry odmówił E. B., E. A., M. O. i M. S. przyznania prawa użytkowania wieczystego do części gruntu położonego w W. przy ul. [...], wchodzącego w skład działek o numerach ewidencyjnych [...] z obrębu [...], stanowiących własność Skarbu Państwa, nieobjętego orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...].04.1967 r.

Prezydent stwierdził miedzy innymi, że wniosek dekretowy został złożony w terminie. Dla obszaru, w którym położona jest przedmiotowa nieruchomość, nie obowiązuje obecnie żaden plan zagospodarowania przestrzennego. W dniu [...].10.2006 r. Rada W. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W., w którym przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze przeznaczonym pod funkcję [...]. Prezydent W. ustalił ponadto, że powierzchnia [...] m2, w stosunku do której orzeczono już o odmowie ustanowienia prawa własności czasowej w 1967 r., stanowi fragment nieruchomości od ulicy [...], a zatem stanowi część działek ewidencyjnych o numerach [...] z obrębu [...]. Pozostała część nieruchomości, jak podano wcześniej, stanowi część działek o numerach ewidencyjnych [...], działkę nr [...] i część działki nr [...].

Działka nr [...] znajduje się w użytkowaniu wieczystym [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., następcy prawnego [...] S.A. z siedzibą w W., który użytkowanie wieczyste uzyskał z mocy prawa z dniem 5.12.1990 r., co potwierdza decyzja Wojewody [...] z dnia [...].07.1996 r. Ponieważ omawiana część dawnej nieruchomości w postaci obecnej działki nr [...] została przekazana osobom trzecim w użytkowanie wieczyste, nie jest możliwe ustanowienie na niej użytkowania wieczystego na rzecz następców prawnych dawnych właścicieli nieruchomości, w trybie art. 7 ust. 2 dekretu o gruntach [...].

Część omawianego gruntu dawnej nieruchomości hip. [...] wchodząca w skład obecnych działek ewidencyjnych o numerach [...] z obrębu [...] została zabudowana [...] budynkiem [...] oraz przylegającym do niego budynkiem gospodarczym. Ponieważ granice dawnej nieruchomości (w razie jej wydzielenia) przebiegałyby wewnątrz budynku, nie jest możliwe geodezyjne wydzielenie części nieruchomości wchodzącej w skład działek ewidencyjnych nr [...] w celu oddania jej w użytkowanie wieczyste następcom dawnych właścicieli.

Wszystko to sprawia, że wniosek dekretowy nie mógł zostać załatwiony pozytywnie w stosunku do działek o numerach [...], natomiast w stosunku do działki nr [...] powinna zostać wydana odrębna decyzja, z uwagi na różną właściwość organów, spowodowaną tym, że działka nr [...] stanowi własność Miasta W.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyły E. B. i M. S., zaskarżając ją w całości. Wniosły o jej uchylenie i przekazanie sprawy Prezydentowi W. celem uzupełnienia postępowania. Stwierdziły, że zaskarżona decyzja jest fragmentaryczna i nie wyjaśnia, dlaczego po wielu latach wydaje się kolejną decyzję częściową. Odmawiając prawa użytkowania wieczystego do gruntu w części zabudowanej [...], nie wskazuje się, aby właścicielowi hotelu przysługiwały jakieś prawa do gruntu. Urząd nie powołuje też w tym przypadku żadnej podstawy prawnej uniemożliwiającej stronie przyznanie prawa do gruntu. Decyzja pozostawia poza rozważaniami możliwość zwrotu niezabudowanej części działki, gdyż budynek nie zajmuje jej całości. Decyzja nie rozstrzyga też o prawie do działki zamiennej, o co strony kilkakrotnie się zwracały.

Wojewoda [...] w zaskarżonej do sądu decyzji z dnia [...].04.2010 r. stwierdził, że zgodnie z art. 7 dekretu o gruntach [...], wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie przyznania użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] zależy od następujących przesłanek: złożenie wniosku o takie prawo w terminie 6 miesięcy od objęcia gruntu w posiadanie przez gminę W.; korzystanie z gruntu przez byłego właściciela da się pogodzić z jego przeznaczeniem według planu zabudowania (planu zagospodarowania przestrzennego). Organ I instancji prawidłowo stwierdził, że termin do złożenia wniosku został zachowany. Zdaniem Wojewody organ I instancji prawidłowo ustalił też zakres przestrzenny rozstrzygnięcia, uwzględniając, iż orzeczenie z dnia [...].04.1967 r. jest ostateczne i pozostaje w obrocie prawnym. Zatem zakres przedmiotowy orzekania powinien być ograniczony do części nieruchomości nieobjętej orzeczeniem z 1967 r. W ocenie Wojewody z protokołu zdawczo – odbiorczego z dnia [...].06.1996 r. wynika, że część działek nr [...] została zabudowana hotelem, który przekazany został [...] A. [...] na podstawie art. 14 ust. 1 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 22.06.1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433). Działka nr [...] pozostaje zaś w użytkowaniu wieczystym [...] sp. z.o.o., jako następcy prawnego[...] S.A., co wynika z decyzji Wojewody [...] z dnia [...].07.1996 r. Zdaniem Wojewody, zgodnie z poglądami prezentowanymi w judykaturze, nie ma prawnej możliwości ustanowienia użytkowania wieczystego na nieruchomości obciążonej już tym prawem.

Co zaś się tyczy fragmentu nieruchomości stanowiącego część działek nr [...] organ II instancji stanął na stanowisku, że Prezydent W. naruszył art. 9 i art. 107 § 3 K.p.a. Uznając, że nie jest możliwe geodezyjne wydzielenie części gruntu wchodzącego w skład tych działek, nie poparł tego stanowiska żadnymi dokumentami w postaci opinii czy ekspertyzy, a co więcej nie wskazał żadnego dokumentu potwierdzającego prawa [...] A. [...] do części gruntu.

Ponadto Prezydent W. oparł swoje rozstrzygnięcie na kserokopiach dokumentów, niepoświadczonych za zgodność z oryginałem, co narusza art. 76 K.p.a. i wyklucza uznanie ich za dowody w sprawie. Dotyczy to protokołu przekazania nieruchomości [...] A. [...], decyzji z dnia [...].07.1996 r. o oddaniu w użytkowanie wieczyste [...] działki nr [...], informacji z ewidencji gruntów, które nie stanowią dokumentu, decyzji o przekazaniu w użytkowanie [...] terenu przy ul. [...] w celu budowy [...].

Wszystko to uzasadniało, zdaniem Wojewody, uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Odnosząc się do zarzutu odwołania o braku rozstrzygnięcia o działce zamiennej Wojewoda uznał ten zarzut za niezasadny, gdyż w żadnym z przepisów dekretu o gruntach [...], w tym w art. 7 ust. 4, nie ma mowy o przyznaniu działki zamiennej, a odszkodowanie, o jakim orzeka się na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowi odrębną od niniejszej sprawę administracyjną.

W skardze na powyższą decyzję [...] A. [...] zarzuciła jej naruszenie art. 19 i art. 20 K.p.a. w zw. z art. 14 ust. 1 i art. 14 ust. 2a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 22.06.1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm. – dalej: ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP) oraz art. 2 pkt 6, art. 4 pkt 9, art. 4 pkt 9b1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (ugn), a także art. 7 ust. 1 i 2 dekretu o gruntach [...], poprzez wydanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej przez niewłaściwe organy, jako że decyzję w pierwszej instancji wykonując uprawnienia starosty powinien wydać Dyrektor [...] A. [...] w W., a w drugiej instancji wykonując uprawnienia Wojewody powinien orzekać Prezes [...] A. [...] i wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych w obydwu instancjach. Alternatywnie, gdyby sąd uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji, decyzji Wojewody [...] zarzuciła:

1. naruszenie art. 75, art. 76, art. 80 i art. 81 K.p.a. poprzez dowolne przyjęcie, że niekwestionowane co do treści jak i zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym kserokopie dokumentów nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym,

2. naruszenie art. 133 i art. 136 K.p.a. poprzez zaniechanie uzupełnienia materiału dowodowego o dokumenty oryginalne lub poświadczone za zgodność z oryginałem, jeżeli w ocenie organu II instancji kserokopie znajdujące się w aktach sprawy nie mogły stanowić dowodów,

3. naruszenie art. 9 i art. 107 § 3 K.p.a.,

4. naruszenie art. 138 § 2 K.p.a., gdyż nie było konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

W obszernym uzasadnieniu skargi podniesiono, że obie decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.), co powoduje ich nieważność bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącej w pojęciu gospodarowania nieruchomościami użytym w art. 14 ust. 2 i 2a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP mieści się zarówno problematyka cywilnoprawna, jak i działania władcze w ramach postępowań administracyjnych dotyczących gospodarki nieruchomościami przekazanymi [...] A. [...] w trybie art. 14 ust. 1 tej ustawy. Z art. 2 ugn wynika, że w przypadku zaistnienia kolizji pomiędzy przepisami ugn oraz przepisami innej ustawy, przepisy ugn powinny ustąpić przepisom innej ustawy, w tym wypadku ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (pkt 6 art. 2 ugn). W świetle powyższego, przepis art. 14 ust. 2a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, jako lex specjalis, modyfikuje regułę określoną w art. 4 pkt 9 i 9b1 oraz art. 11 ust. 1 ugn. Odnosi się to także do właściwości organów na gruncie art. 7 dekretu o gruntach [...].

Co zaś się tyczy zarzutów podniesionych na wypadek alternatywnego żądania podkreślono przede wszystkim, że zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Skarżąca odwołuje się w tej mierze do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie z dnia 3.07.2008 r. I SA/Go 410/08 i do powołanej tam literatury w przedmiocie dowodów w postępowaniu podatkowym, mającej odpowiednie zastosowanie na gruncie art. 75 § 1 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W ocenie sądu skarga ma usprawiedliwione podstawy. Co do zasady podstawę właściwości (kompetencji) organów do rozstrzygania wniosków złożonych przez byłych właścicieli nieruchomości [...], w trybie art. 7 ust. 1 dekretu o gruntach [...], stanowią obecnie przepisy ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 102, poz, 651 ze zm.), a w szczególności w odniesieniu do gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa art. 4 pkt 9 i 9b1 oraz art. 11 ust. 1 i art. 9a tej ustawy. Jak ujęto to w uchwale NSA z dnia 15.04.1996 r. OPK 9/96 (ONSA 1997/1/7) "...logiczna i systemowa wykładnia przepisów dekretu nakazuje uznać, że konsekwencją tytułu prawnego gminy do gruntów uzyskanych mocą art. 1 dekretu były jej władcze uprawnienia do decyzyjnego rozstrzygania w przedmiocie tego gruntu. Rozerwanie tej tożsamości podmiotowej po stronie imperium i dominium w zakresie uprawnień do gruntu [stanowiącego własność Skarbu Państwa], przy braku w samym dekrecie uregulowań dotyczących właściwości organu i w sytuacji utraty przez gminę jej uprawnień właściciela, nakazuje poszukiwać rozwiązań w zakresie kompetencji organów w systemie obowiązujących przepisów rozstrzygających o uprawnieniach gminy i uprawnieniach organów administracji rządowej w sprawach gospodarki gruntami" [obecnie ustawy o gospodarce nieruchomościami]. Za słuszny należy zatem uznać zarzut skargi, że w sytuacji, gdy grunt stanowi własność Skarbu Państwa i zostanie powierzony [...] A. [...] w trybie art. 14 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, ta ogólna reguła odnosząca się do właściwości organów w zakresie gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa z art. 4 pkt 9 i 9b1 oraz art. 11 ust. 1 i art. 9a ugn zostaje zmodyfikowana przez przepisy szczególne zawarte w ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Zgodnie z art. 14 ust. 2 i 2a tej ustawy "A. gospodaruje nieruchomościami, o których mowa w ust. 1, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z wyjątkiem przepisów dotyczących wywłaszczania nieruchomości, oraz z uwzględnieniem zmian wynikających z niniejszej ustawy. W zakresie gospodarowania nieruchomościami, o których mowa w ust. 1, przysługują:

1) Prezesowi A. - uprawnienia wojewody;

2) dyrektorom oddziałów regionalnych A. - uprawnienia starosty wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, z wyjątkiem uprawnień dotyczących wywłaszczania nieruchomości".

A., obejmując we władanie składniki mienia skarbowego (art. 14 ust. 1 ustawy), wstępuje w prawa i obowiązki z nimi związane w stosunku do Skarbu Państwa i osób trzecich (art. 15 ustawy). Dotyczy to również praw i obowiązków z zakresu prawa publicznego, dotyczących gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa, o czym może świadczyć przykładowo oddawanie nieruchomości w trwały zarząd (art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy). Zatem w zakres gospodarowania nieruchomościami, o jakim mowa w art. 14 ust. 2 i 2a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, musi wchodzić również ustanawianie użytkowania wieczystego, na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu o gruntach [...]. Gdyby działania w sferze władczej (publicznoprawnej), miałyby być wyłączone z zakresu zadań A., to wyjątek zawarty w przepisie art. 14 ust. 2 ustawy, iż "A. gospodaruje nieruchomościami, o których mowa w ust. 1, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z wyjątkiem przepisów dotyczących wywłaszczania nieruchomości", nie miałby racji bytu. Tym bardziej, że tylko A. może sprzedawać nieruchomości jej powierzone i ustanawiać na nich ograniczone prawa rzeczowe (art. 17 ust. 1 pkt 2). Art. 11 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z odrębnych ustaw, starosta jest reprezentantem Skarbu Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami. Jedną z takich odrębnych ustaw jest ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, która posługuje się tym samym pojęciem - gospodarowania nieruchomościami - w odniesieniu do nieruchomości powierzonych [...] A. [...]. Zatem przy tożsamości zakresu pojęciowego gospodarowania nieruchomościami, "z wyjątkiem przepisów dotyczących wywłaszczania nieruchomości", w stosunku do nieruchomości powierzonych A. (art. 14 ust. 1) właściwość organów określa przepis art. 14 ust. 2a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

Nie budzi przy tym wątpliwości sądu ustalenie poczynione przez Wojewodę [...], mimo jego zastrzeżeń (ze względu na kopię) co do mocy dowodowej protokołu zdawczo - odbiorczego nieruchomości z dnia [...].06.1996 r., że nieruchomość składająca się z działek o numerach [...] została przekazana [...] A. [...] w trybie art. 14 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Okoliczność ta nie budziła niczyich wątpliwości od początku postępowania, a oprócz wspomnianego protokołu potwierdza ją pismo [...] A. [...] z dnia [...].03.2009 r., skierowane do Wydziału Spraw Dekretowych Urzędu W. Potwierdza to także informacja (nie wypis) z rejestru gruntów, jaką z urzędu dysponował organ I instancji. Fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu (art. 77 § 4 K.p.a.).

W tej sytuacji decyzje podjęte przez organy obydwu instancji, w odniesieniu do działek o numerach [...], przekazanych [...] A. [...], należało uznać za wydane z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.), co zmusiło sąd do stwierdzenia ich nieważności w części odnoszącej się do tych działek, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Sąd uchylił też zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie (w odniesieniu do działki nr [...]), gdyż w ocenie sądu naruszała ona art. 138 § 2 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ P.p.s.a.). Zdaniem sądu rozpatrzenie odwołania od decyzji wydanej przez Prezydenta W. z dnia [...].06.2009 r. nr [...] w części odnoszącej się do działki nr [...], nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Wymaga jedynie potwierdzenia faktu ustanowienia użytkowania wieczystego na działce nr [...] oryginalną lub potwierdzoną za zgodność z oryginałem decyzją Wojewody [...] z dnia [...].07.1996 r., co jest możliwe do uzupełnienia w trybie art. 136 K.p.a., mając na względzie zasadę szybkości postępowania (art. 12 § 1 K.p.a.). Jeśli fakt ten zostanie potwierdzony, organ oceni, czy ma to wpływ, a jeśli tak to jaki, na rozpatrzenie wniosku dekretowego w odniesieniu do działki nr [...], przy czym organ II instancji nie może poprzestać na odwołaniu się do bliżej nieokreślonych poglądów judykatury, jak uczynił to w zaskarżonej decyzji.

Zatem, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit.c/, art. 152 i art. 200 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.