Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Asesor WSA Dominik Dymitruk, , Protokolant Specjalista Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 lipca 2024 r. sprawy ze skargi S.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2023 r. nr SKO 4021.2.2023 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie oddala skargę w całości.

Zaskarżoną decyzją z dnia 30 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: organ odwoławczy, SKO, Kolegium) -- po rozpatrzeniu odwołania S. P. (dalej: skarżący, strona) od decyzji Prezydenta Wrocławia (dalej: organ I instancji) z dnia 11 kwietnia 2023 r. nr 39/WIM/2023 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie w wysokości 349,00 zł – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] r. o godzinie [...] we W. przy "ul. [...]" została przeprowadzona kontrola z upoważnienia Dyrektora Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta we Wrocławiu, podczas której stwierdzono brak uiszczenia opłaty za postój pojazdu samochodowego marki T. o numerze rejestracyjnym pojazdu [...] na drodze publicznej w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania. Z informacji uzyskanej z Centralnej Ewidencji Pojazdów ustalono, że właścicielem opisanego pojazdu jest skarżący. Potwierdzeniem zaistniałego stanu faktycznego było zawiadomienie nr [...] o ustaleniu faktu nieuiszczenia opłaty dodatkowej za postój w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania, dostarczonego stronie skarżącej. Strona wskazała, iż opłatę za postój pojazdu samochodowego uiściła o godzinie 13:37, czyli po upływie 20 minut od momentu zaparkowania pojazdu.

Pismem z dnia 8 stycznia 2023 r. skarżący osobiście wystąpił o umorzenie należności wynikającej z ww. zawiadomienia, wskazując, że zwłoka czasowa w opłaceniu miejsca postojowego wynikała z konieczności rozmienienia pieniędzy niezbędnych do uregulowania opłaty za postój.

Dnia 24 lutego 2023 r. zgodnie z art. 50 k.p.a. i 54 k.p.a. organ I instancji wezwał stronę do przedstawienia informacji dotyczącej jej sytuacji materialnej i rodzinnej m.in. do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym, przedstawienia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu, zaświadczenia o uzyskiwanych dochodach własnych i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, przedstawienie rachunków opłat eksploatacyjnych za mieszkanie, przedstawienia innych okoliczności faktycznych wpływających na sytuację strony bądź wpływających na ocenę zaistniałej sytuacji.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona złożyła oświadczenie o stanie majątkowym, potwierdzenie realizacji transakcji świadczenia pieniężnego w kwocie 565,67zł tj. zasiłek kombatancki, wydruki z rachunku bankowego żony skarżącego, potwierdzające poniesienie wydatków.

Po zakończonym postępowaniu, organ I instancji - działając na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a, w związku z art. 60 pkt 7, art. 61 ust. 1 pkt 4 oraz art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1634, zwana dalej w skrócie u.f.p ) decyzją z dnia 11 kwietnia 2023 r. orzekł o nie udzieleniu wnioskowanej ulgi.

W rezultacie wniesionego odwołania, SKO – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z poźn. zm., dalej: k.p.a.) - zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił zasadność odmowy umorzenia stronie opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie, wskazując, że nie znalazł podstawy do stwierdzenia, że w sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek warunkujących umorzenie opłaty dodatkowej. Kolegium wskazało, iż w myśl art. 64 ust. 1 pkt 2 lit a) u.f.p. należności o których mowa w art. 60 ust 7 tj. opłata dodatkowa za parkowanie bez wymaganej opłaty, właściwy organ, na wniosek zobowiązanego może umorzyć w całości, w przypadkach uzasadnionym ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdza, iż sprawy dotyczące ulgi mają charakter indywidualny, a zatem każdorazowo wymagają ustalenia przyczyn powstawania należności objętej wnioskiem, sytuacji i możliwości finansowych zobowiązanego. Dalej organ podkreślił, iż warunkiem pozytywnego, merytorycznego rozstrzygnięcia jest wystąpienie jednej z ww. przesłanek. W dalszej części organ odwoławczy wyjaśnił, że skorzystanie z uznania administracyjnego przez organ podatkowy obwarowane jest ‘’ ważnym interesem zobowiązanego’’ oraz "interesem publicznym’’. Jak wskazał organ odwoławczy, w momencie, gdy sytuacja faktyczna mieści się w zakresie ww. pojęć, organ administracyjny może przyznać wnioskowaną ulgę, ale nie musi. Upoważnienie do takiego rozstrzygnięcia, ma swoje źródło w art. 64 ust 1 pkt 2 lit a u.f.p. ,a odmowę przyznania wnioskowanej ulgi organ musi wyczerpująco uzasadnić.

Organ odwoławczy wskazał, że ważny interes zobowiązanego oceniany jest nie tylko w odniesieniu do indywidualnej sytuacji majątkowej, ale również z uwzględnieniem skutków ekonomicznych, wpływające zarówno na samego zobowiązanego, jak i na członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu, a także biorąc pod uwagę związek zachodzący pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zaistnieniem uzasadnionych wypadków powodujących niemożność jednorazowej zapłaty, czy przez względy społeczne, które wymagają między innymi realizacji zobowiązań publicznoprawnych przez zobowiązanego. Zdaniem organu odwoławczego powyższe świadczy o tym, iż ważny interes zobowiązanego nie może być oceniany przez subiektywne przekonanie strony, co do słuszności udzielenia ulgi, ale przez uzasadnione obiektywne, nadzwyczajne względy wpływające na funkcjonowanie zobowiązanego, które są niezależne od woli i sposobu postępowania strony. Dalej, organ odwoławczy wyjaśnił iż na podstawie przekazanych akt sprawy, nie jest możliwe kompleksowe ocenienie sytuacji materialnej strony. Zatem organ odwoławczy przyjął odmienne stanowisko niż organ I instancji, który w uzasadnieniu rozstrzygnięcia decyzji w sprawie, określił iż sytuacja materialna strony jest trudna.

Zdaniem Kolegium, opinia organu I instancji jest przedwczesna, bowiem materiał dowodowy dostarczony przez stronę jest niekompletny i niepełny, jednak jednocześnie zwrócił uwagę na to iż w postępowaniu w sprawie wniosku o ulgę, to strona winna dostarczyć wszystkie niezbędne określone fakty związane z jej sytuacją finansową, majątkową czy zdrowotną, gdyż organ z uwagi na brak uprawnień nie może tego robić z urzędu. W dalszej części organ podkreślił, iż zarzuty strony co do okoliczności nałożenia kary pieniężnej są niezasadne. Strona jako iż ma 64 lata, jest czynna zawodowo, z przekazanych akt sprawy nie wynika również, że jest schorowana, ma trudności w poruszaniu się. Z uwagi na to wniesienie opłaty za parkowanie 20 minut po zaparkowaniu pojazdu samochodowego, jest w opinii Kolegium, długim okresem czasu. Strona skarżąca jest mieszkańcem W., zatem ma świadomość o istnieniu płatnych parkingów. Posiada również wiedzę o obowiązujących przepisach, w tym przepisach związanych z parkowaniem, jako że porusza się pojazdem samochodowym. SKO, wyjaśniło również iż przedstawione materiały są niewystarczające do stwierdzenia wystąpienia przesłanki ważnego interesu zobowiązanego, ponieważ jak zauważyło Kolegium, strona nie przedstawiła w pełni i wyczerpująco swojej sytuacji majątkowej, finansowej oraz zdrowotnej. Jak wskazał organ odwoławczy, organ I instancji wezwał stronę do przedłożenia między innymi, zeznania o wysokości osiąganego dochodu, zaświadczenia o dochodach własnych i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, rachunków opłat eksploatacyjnych za mieszkanie, orzeczeń o przyznanej pomocy materialnej, opisu innych posiadanych zaległości, innych danych uzasadniających udzielenie wnioskowanej ulgi.

Kolegium podkreśliło, że stronę wezwano do przedstawienia ww. informacji, została również poinformowana, że wniosek zostanie rozpatrzony na podstawie uzyskanych dokumentów, w przypadku nieprzedstawienia informacji istotnych do ustalenia istnienia przesłanek do udzielenia ulgi, co może skutkować negatywnym rozstrzygnięciem. Do wezwania, organ dołączył również formularz oświadczenia majątkowego. Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, iż strona nie dostarczyła wystarczającej ilości informacji, a zatem organ I instancji nie mógł ustalić jej rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej. Bowiem, jak wskazał organ odwoławczy, z akt sprawy wynika jedynie wiek strony, źródło utrzymana tj. zasiłek kombatancki w wysokości 563,67 zł. Nie ustalono żadnych innych dochodów strony, nie wskazano wydatków na życie, informacji o chorobach i związanymi z tym wydatkami, innych zobowiązaniach. Organ odwoławczy podkreślił, iż strona mieszka wspólnie z żoną w jednym gospodarstwie, emerytką. Z przekazanych akt sprawy, wynika, iż małżonka strony reguluje należności z własnego rachunku bankowego za czynsz, energię elektryczną, gaz, wodę i podatek. Organ odwoławczy doszedł do wniosku iż podstawowym źródłem utrzymania rodziny jest emerytura zony skarżącego, której wysokości nie wskazano, co jest istotne przy ustalaniu i ocenie sytuacji finansowo-majątkowej.

Ze względu na powyższe, w opinii Kolegium , organ I instancji zbyt pochopnie ocenił sytuację strony jako trudną, bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego dostarczonego przez stronę, nie można wywieść iż wystąpiła przesłanka ważnego interesu zobowiązanego w sprawie Podobnie, nie można stwierdzić iż w sprawie wystąpiła przesłanka interesu publicznego, ponieważ do jej oceny również wymagane jest rzetelne ustalenie stanu faktycznego, a w analizowanej sprawie trudno stwierdzić czy zapłata należności naruszy podstawy egzystencji strony oraz czy korzystniejsze dla budżetu gminy jest udzielenie wnioskowanej ulgi w spłacie czy jej przymusowe dochodzenie. W skardze z dnia 6 listopada 2023 r. skarżący, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył w całości decyzję SKO zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania:

a) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, co skutkowało dokonaniem oceny, że skarżący w toku postępowania zarówno przed organem I jak i II instancji nie udowodnił, że po jego stronie zachodzi ważny interes dłużnika oraz ważny interes publiczny, podczas gdy skarżący dokładnie wykazał fakty przemawiające za umorzeniem opłaty dodatkowej nałożonej z rzekomym nie uiszczeniem opłaty podstawowej tytułem korzystania z publicznego miejsca parkingowego, w szczególności, że do uiszczenia opłaty podstawowej doszło bezzwłocznie;

b) art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania administracyjnego zarówno przez organ I jak i II instancji w sposób nieprawidłowy, przyjęcie przez organ II instancji za własne ustalenia organu I instancji, nie dokonanie zbadania przesłanek dla uiszczenia opłaty podstawowej za korzystanie z publicznego miejsca parkingowego, w tym nie rozważenia wersji wydarzeń przedstawionej przez skarżącego oraz przyjęcie, że skarżący nie miał woli uiszczenia opłaty za korzystanie z publicznego miejsca parkingowego, mimo że została ona uiszczona, co zaś budzi uzasadnione wątpliwości co do postępowania organów administracji publicznej, w tym rodzi brak zaufania do ich postępowania;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

a) art. 64 ust 1 pkt. 2. ustawy o finansach publicznych przez jego niezastosowanie oraz uznanie, że w stosunku do skarżącego nie zachodziły podstawy dla umorzenia należności z tytułu opłaty dodatkowej w całości, podczas gdy Skarżący wykazał ważny interes publiczny, którzy przejawił się w odpowiednim traktowaniu obywatela realizującego swój obowiązek, z uwzględnieniem wieku oraz poczynionych starań;

b) § 12 ust.1 uchwały nr XXV/712/20 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 17 września 2020 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz śródmiejskiej strefy płatnego parkowania, ustalenie wysokości stawek opłaty z postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania oraz w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłat abonamentowych i zerowej stawki opłaty dla niektórych użytkowników drogi, sposobu pobierania tych opłat i określenia wysokości opłaty dodatkowej, przez dokonanie jego błędnej wykładni oraz uznanie, że okres 20 minut wykorzystany na pozyskanie bilonu niezbędnego dla uiszczenia opłaty podstawowej świadczy o uiszczeniu opłaty w zwłoce, podczas gdy wykorzystany przez prawodawcę lokalnego zwrot ,,bezzwłocznie’’ należy rozumieć bez nieuzasadnionego zwlekania, a nie natychmiast.

Strona wniosła o uchylenie decyzji obu organów, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, rozpoznanie skargi na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.). Uwzględniając skargę na decyzję sąd administracyjny, stosownie do art. 145 § 1 u.p.p.s.a., uchyla decyzję w całości albo w części (pkt 1), stwierdza nieważność decyzji w całości lub części (pkt 2) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa (pkt 3).

Przeprowadzona natomiast przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia 30 maja 2023 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 11 kwietnia 2023 r. wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja dotycząca odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do odpowiedzi czy organy obu instancji zasadnie przyjęły, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie zaszły przesłanki, które mogłyby spowodować wydanie decyzji o umorzeniu należności. Zatem Sąd miał obowiązek ocenić, czy w sposób prawidłowy został zebrany materiał dowodowy i czy właściwie został on oceniony.

Przypomnieć należy, iż sporna należność stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym w rozumieniu art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako ustawa o finansach publicznych lub w skrócie u.f.p.), bo są to środki publiczne, które przepis ten wymienia tylko przykładowo (zob. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 1276/15).

Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.f.p. należności, o których mowa w art. 60 właściwy organ może na wniosek zobowiązanego umarzać w całości - w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym. Przywołany przepis przewiduje zatem dwie przesłanki umorzenia należności publicznoprawnych: jedna to ważny interes podatnika, druga zaś to interes publiczny.

O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria zobiektywizowane. W szczególności niezbędne jest ustalenie sytuacji majątkowej dłużnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania. Interes zobowiązanego musi być na tyle istotny, aby jego pominięcie powodowało dla niego wyraźnie dostrzegalne negatywne skutki.

Z kolei ważny interes publiczny powinien być oceniany wielopłaszczyznowo, co oznacza, iż nie wystarczy stwierdzić, że w interesie państwa (gminy) jest zapewnienie ściągalności należności publicznoprawnych, ale należy też uwzględnić następstwa odmowy udzielenia ulgi w sferze życia społecznego. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że odwołanie się do interesu publicznego wymaga każdorazowo dokonywania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak np. sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej (zob. S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 255).

Nie można zapominać przy tym, że decyzja w przedmiocie udzielenia ulgi, stosownie do unormowania art. 64 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, ma charakter uznaniowy. Świadczy o tym użycie w art. 64 ust. 1 tej ustawy słowa "może", co oznacza, że nawet w przypadku wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego organ nie będzie zobowiązany do umorzenia zaległości. Ustawodawca nie wskazał bowiem sytuacji, w której organ miałby obowiązek zastosowania ulgi. Rozstrzygnięcie organu nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Ponadto oceniając zgromadzony materiał dowodowy, organy muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 80 k.p.a. Zauważyć przy tym należy, że organ działa w ramach uznania dopiero na etapie, gdy stwierdzi, że w sprawie istnieje ważny interes podatnika lub interes publiczny, gdyż ocena w tym przedmiocie wykracza poza zakres uznania i jest kategorią obiektywną, wynikającą z ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W tego typu postępowaniach wyróżnić należy zatem dwa etapy. W pierwszym organ powinien ocenić, czy w danej sprawie zaszła choćby jedna z dwóch wspomnianych wyżej przesłanek ulgi, a w razie stwierdzenia, że taka nie zaszła, powinien odmówić zastosowania ulgi. Decyzja w tym zakresie, tj. ustalenia materialnoprawnej przesłanki zastosowania ulgi, nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Drugi etap aktualizuje się wtedy, gdy organ uzna istnienie przesłanki, a polega on na wykazaniu, dlaczego w tej sprawie, pomimo istnienia przesłanki, ulga nie zostaje przyznana. Tylko ten właśnie drugi etap cechuje się uznaniowością, co jednak nie oznacza dowolności. Decyzje w przedmiocie ulg jako decyzje uznaniowe podlegają kontroli sądu administracyjnego w ograniczonym zakresie. Sądową kontrolą nie jest objęte rozstrzygnięcie będące wynikiem dokonanego przez organ wyboru. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega natomiast badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie czy organ prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz, czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (zob. wyroki NSA z 15 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 660/07, i z 16 lipca 2013 r. sygn. akt II FSK 2148/11).

Badając ważny interes dłużnika organy prawidłowo dokonały ustalenia sytuacji materialnej skarżącego wskazując, że materiał dowodowy dostarczony przez stronę jest niekompletny i niepełny. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w postępowaniu w sprawie wniosku o ulgę, to strona winna dostarczyć wszystkie niezbędne określone fakty związane z jej sytuacją finansową, majątkową czy zdrowotną, gdyż organ z uwagi na brak uprawnień nie może tego robić z urzędu. W ocenie Sądu przedstawione przez stronę dokumenty są niewystarczające do stwierdzenia wystąpienia przesłanki ważnego interesu zobowiązanego, ponieważ strona nie przedstawiła w pełni i wyczerpująco swojej sytuacji majątkowej, finansowej oraz zdrowotnej.

Organ odwoławczy również w sposób prawidłowy i wyczerpujący odniósł się do przesłanki interesu publicznego, zasadnie wskazując że do jej oceny również wymagane jest rzetelne ustalenie stanu faktycznego, a w analizowanej sprawie trudno stwierdzić czy zapłata należności naruszy podstawy egzystencji strony oraz czy korzystniejsze dla budżetu gminy jest udzielenie wnioskowanej ulgi w spłacie czy jej przymusowe dochodzenie.

Należy wskazać, że dnia 24 lutego 2023 r. organ I instancji wezwał stronę do przedstawienia informacji dotyczącej jej sytuacji materialnej i rodzinnej, a w szczególności do wypełnienia oświadczenia o stanie majątkowym i dołączenia stosownych dokumentów potwierdzających wiarygodność przedstawionych informacji, przedstawienia ostatnio złożonego rocznego zeznania o wysokości osiągniętego dochodu, zaświadczenia o uzyskiwanych dochodach własnych i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, przedstawienie rachunków opłat eksploatacyjnych za mieszkanie, przedstawienia orzeczeń o przyznanej pomocy materialnej, przedstawienia opisu innych zaległości, podanie innych danych uzasadniających udzielenie wnioskowanej ulgi, np. orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

Stronę w wezwaniu poinformowano także o skutkach nieprzedstawienia informacji istotnych do ustalenia istnienia przesłanek do udzielenia ulgi.

Z akt sprawy wynika jedynie wiek strony, źródło utrzymana tj. zasiłek kombatancki w wysokości 563,67 zł. Skoro z akt sprawy wynika, że strona mieszka wspólnie z żoną w jednym gospodarstwie to powinna wskazać wysokość uzyskiwanych wszystkich dochodów, co jest istotne przy ustalaniu i ocenie jej sytuacji finansowej i majątkowej.

Skarżący nie współpracował zatem z organami by przedstawić swoją aktualną sytuację majątkową w sposób rzetelny. Strona nie dołączyła pełnej dokumentacji obrazującej jej sytuację finansową. Organ nie dysponował informacjami odnośnie aktualnego źródła utrzymania strony, w tym informacjami na temat dochodów uzyskiwanych przez żonę skarżącego. Strona też nie wskazała swojej sytuacji zdrowotnej. Wprawdzie pełnomocnik skarżącego na rozprawie wskazał, że skarżący ma trudności w poruszaniu się, jednak Sąd ocenia zaskarżoną decyzję na moment jej wydawania i okoliczność ta powinna być podnoszona na etapie postępowania administracyjnego a nie sądowego.

W cenie Sądu brak tych informacji uniemożliwił dokonanie pełnej analizy bieżącej sytuacji finansowej strony w zakresie przyznania wnioskowanej ulgi. Organ nie może opierać się na domniemaniach, lecz na przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Tym samym zarzuty naruszenia przez organ przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 64 ust. 1 pkt 2 u.f.p. uznać należy za chybione.

Za pozostający poza zakresem niniejszej sprawy należy uznać zarzut skargi dotyczący zasadności nałożenia na skarżącego opłaty dodatkowej za postój w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.