Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 522/23 w przedmiocie odrzucenia skargi i zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi K. W. na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m.st. Warszawie w przedmiocie nałożenia kwarantanny postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 522/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. W. (skarżąca) na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m.st. Warszawie w przedmiocie nałożenia kwarantanny oraz zasądził zwrot uiszczonego wpisu od skargi.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest czynność objęcia kwarantanną. Organ rozstrzygnął o objęciu kwarantanną bez zachowania procesowej formy decyzji administracyjnej. W takim przypadku objęcie przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną należy zdaniem Sądu I instancji kwalifikować jako czynność z zakresu administracji publicznej zaskarżalną do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Badając natomiast terminowość wniesionej skargi Sąd I instancji zauważył – odnosząc się do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 53 § 2 p.p.s.a. – że termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia, w którym strona dowiedziała się o podjęciu kwestionowanej czynności. W niniejszej sprawie skarżąca dowiedziała się o objęciu kwarantanną najpóźniej w dniu 21 listopada 2022 r., tj. w dniu, w którym skierowała do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w m.st. Warszawie wniosek o doręczenie decyzji o objęciu kwarantanną. Tym samym termin do wniesienia skargi zaczął biec w dniu 22 listopada 2022 r. i upłynął bezskutecznie z dniem 21 grudnia 2022 r. Skarga została natomiast wniesiona do Sądu w dniu 7 marca 2023 r. (data nadana w placówce pocztowej operatora), a więc ponad dwa miesiące po upływie terminu do jej wniesienia.

W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu I instancji, nie wystąpiły okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącej. Sąd I instancji zauważył, że skarżąca w skardze, poza wskazaniem kiedy zaskarżona czynność miała miejsce, nie wskazała ani nie wyjaśniła, w jaki sposób dokonywała obliczania terminu do wniesienia skargi, a jedynie można przypuszczać na podstawie akt sprawy, że przekroczenie terminu spowodowane zostało wadliwie przyjętymi na wstępie założeniami, co do możliwości podważenia zaskarżonej czynności przez żądanie doręczenia decyzji. W związku z powyższym, mając na uwadze, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., w zaskarżonym postanowieniu orzekł o odrzuceniu skargi.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie kosztów wynikłych z wniesienia zażalenia i wydania postanowienia w tej sprawie w ramach toczącego się procesu.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała po pierwsze, że została wadliwie pouczona o przysługującej jej drodze odwoławczej od postanowienia, tj. wskazano, że przysługuje od niego skarga kasacyjna, a tymczasem zgodnie z art. 194 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarżącej przysługuje zażalenie. Skarżąca podniosła, że przedmiotem skargi jest "brak decyzji administracyjnej" organu w zakresie skierowania skarżącej na kwarantannę. Dodała, że dowiedziała się o planowanym objęciu jej kwarantanną w dniu 21 października 2021 r. oraz 17 grudnia 2021 r., tj. w dniu w którym otrzymała taką informację od wicedyrektora Szkoły Podstawowej nr [...], w której jest zatrudniona. Dla skarżącej nie była to informacja wiarygodna i spełniająca jakiekolwiek wymogi określone w postępowaniu administracyjnym, jednak domniemywać mogła, że taki obowiązek zostanie na nią nałożony. Z tego względu nie opuszczała miejsca zamieszkania w okresie 22-28 października 2021 r. oraz 17-20 grudnia 2021 r. Skarżąca wskazała, że organ administracji nie zawiadomił jej w żaden sposób, że obowiązek kwarantanny został na nią nałożony. Skarżąca podniosła także, że przyjmując nawet, że uchybiła terminowi do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, to i tak nastąpiło to z winy organu, który nie powiadomił jej zgodnie z art. 9 k.p.a., że przysługuje jej możliwość wniesienia skargi.

Odpowiadając na żalenie organ administracji wniósł o jego oddalenie, jako niemające usprawiedliwionych podstaw, oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie zostało oddalone, ponieważ zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Przedmiotem skargi były czynności objęcia skarżącej obowiązkiem kwarantanny na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 861 ze zm.). Czynności te zostały zastosowane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m.st. Warszawie (organ) w stosunku do skarżącej w dniach od 22 października do 28 października 2021 r. oraz w dniach od 17 grudnia do 20 grudnia 2021 r., po uprzednim zawiadomieniu skarżącej za pośrednictwem pracodawcy o planowanym terminie ich dokonania. Sąd Wojewódzki przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że skarżąca dowiedziała się o powyższych czynnościach najpóźniej w dniu 21 listopada 2022 r., a więc w dniu skierowania do organu wniosku o doręczenie decyzji o objęciu kwarantanną. Jak wskazuje skarżąca, w dniu 5 grudnia 2022 r. skarżony organ poinformował ją o objęciu kwarantanną w ww. dniach w 2021 r. Oznacza to, że skarżąca w tym właśnie dniu dowiedziała się ostatecznie o podjęciu względem niej kwestionowanych czynności. Przewidziany w art. 53 § 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. termin wniesienia skargi (trzydzieści dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności) rozpoczął zatem bieg w dniu 6 grudnia 2022 r. Błędne jest zatem ustalenie Sądu Wojewódzkiego, że termin ten rozpoczął bieg 22 listopada 2022 r. Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia prawnego w przedmiotowej sprawie. Skarżąca wniosła bowiem skargę ze skutkiem na dzień 7 marca 2023 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej operatora wyznaczonego), a więc z oczywistym naruszeniem terminu ustawowego, nie ujawniając jednocześnie w treści samej skargi szczególnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez jej winy. Sąd Wojewódzki był więc zobowiązany do odrzucenia wniesionej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 i art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł natomiast o zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego, ponieważ przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości orzeczenia w sprawie zwrotu kosztów tego rodzaju postępowania. Zgodnie z art. 209 p.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. regulują jednak zagadnienie zwrotu kosztów postępowania jedynie w odniesieniu do postępowania kasacyjnego.