Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dnia 26 listopada 2025 r. sprawy ze skargi N. S. na działanie Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie postanawia: skargę odrzucić.

Sąd Okręgowy w Krakowie pismem z dnia 22 sierpnia 2025 r. poinformował skarżącego – N. S., że pismo złożone przez platformę ePUAP nie stanowi pisma procesowego. Pisma procesowe nie mogą być wnoszone w formie korespondencji e-mail ani przez platformę ePUAP i nie wywołują skutków procesowych, tj. nie jest im nadawany dalszy bieg. Dla uzyskania dalszego biegu, pisma winny być kierowane zgodnie z obowiązującymi obecnie przepisami (za pośrednictwem operatora pocztowego) i opatrzone przez stronę odręcznym podpisem lub złożone na Dziennik Podawczy właściwego Sądu.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga skarżącego z dnia 24 sierpnia 2025 r., na działanie Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie.

Skarżący zarzucił bezprawne działanie, polegające na odrzuceniu pism procesowych złożonych zgodnie z obowiązującym prawem, naruszenie przepisów o doręczeniach elektronicznych, ignorowanie prawa UE (Rozporządzenie eIDAS) oraz uniemożliwieniu dostępu do wymiaru sprawiedliwości.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd zawsze bada legitymację skargową strony, zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz jej warunków formalnych, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, która z innych powodów jest niedopuszczalna.

W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Co istotne, działanie organu administracji publicznej (podmiotów wykonujących zadania publiczne), którego nie można sklasyfikować jako jednej z form wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., nie podlega kontroli sądowej, a podjęte próby jej zainicjowania poprzez złożenie skargi nie mogą być skuteczne.

Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdzie skarżący przedmiotem skargi uczynił pismo informacyjne z dnia 22 sierpnia 2025 r. Pismo powyższe wskazuje, że organ poinformował skarżącego o sposobie wnoszenia pism do sądu powszechnego.

Mając na uwadze brzmienie cytowanych wyżej przepisów ustawy p.p.s.a. stwierdzić należy, że zaskarżone pismo organu z 22 sierpnia 2025 r. nie należy do katalogu spraw wymienionych ani w art. 3 § 2 pkt 1 - 9 ani w art. 3 § 2a ustawy p.p.s.a. Nie jest ani decyzją, ani zaskarżalnym postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym. Nie stanowi ono ani żadnego aktu, ani też czynności wymienionych w cytowanym przepisie, ponieważ nie dotyczy żadnych uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie zostało też wydane w trybie, o którym mowa w art. 3 § 2a ustawy p.p.s.a. Zostało przesłane stronie w celach informacyjnych.

W konsekwencji uznać należy, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna. To zaś powoduje, że na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy p.p.s.a. należało ją odrzucić.