Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia K. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1897/17 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia K. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1897/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił, jako niedopuszczalne, zażalenie Stowarzyszenia K. z siedzibą w W. na postanowienie tego Sądu z dnia 12 stycznia 2018 r. o odrzuceniu skargi.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że od postanowienia z 12 stycznia 2018 r. przysługiwało prawo do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyjaśnił, że o rodzaju pisma procesowego nie decyduje jego nazwa. Zauważył jednak, że w niniejsze sprawie pismo wniósł profesjonalny pełnomocnik, który w sposób jednoznaczny określił złożony środek odwoławczy jako zażalenie, a nadto pismo to wniósł w terminie siedmiodniowym do wniesienia zażalenia i załączył do niego odpis zażalenia. Zdaniem Sądu I instancji, te wszystkie czynności prowadzą do wniosku, że nie była to jedynie omyłka pełnomocnika skarżącego, ale jego rzeczywistą intencją było wniesienie zażalenia. Chociaż zażalenie zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika, co jest wymogiem formalnym przewidzianym dla skargi kasacyjnej, to jednak ze względu na okoliczności wyżej opisane wniesiony środek odwoławczy nie mógł być potraktowany jako skarga kasacyjna. Sporządzenie i wniesienie zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, od którego przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenie, wywołuje zaś ten skutek, że zażalenie takie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.).

Zażalenie na ww. postanowienie wniosło skarżące Stowarzyszenie domagając się jego uchylenia. Pełnomocnik strony zarzucił Sądowi I instancji nadmierny formalizm i pozbawienie w ten sposób skarżącego prawa do Sądu. Podniósł, że nie było podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej omyłkowo określonej mianem zażalenia, w sytuacji gdy spełniała ona wszelkie wymogi konieczne do nadania jej biegu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Stowarzyszenia z siedzibą w W. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., zatem od postanowienia tego służyło stronie prawo do wniesienia skargi kasacyjnej. Tymczasem pełnomocnik skarżącego postanowienie o odrzuceniu skargi zaskarżył pismem zatytułowanym "zażalenie". Sąd I instancji uznał, że wniesiony środek odwoławczy jest niedopuszczalny i z tej przyczyny odrzucił zażalenie. Z tym stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie można się zgodzić.

Należy zauważyć, że w myśl art. 46 § 1 P.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać, m.in. oznaczenie rodzaju pisma i osnowę wniosku lub oświadczenia. Co do zasady obydwa te elementy powinny ze sobą korelować. Trudności interpretacyjne stwarza natomiast sytuacja, gdy treść pisma i wynikający z niej zamiar wnoszącego pismo nie są zgodne z oznaczeniem pisma. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w takich sytuacjach priorytet należy przyznać treści pisma, bowiem z niej wynika intencja strony. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 grudnia 1997 r., (sygn. akt III CKN 289/97), niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj, a każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma. Podobny pogląd zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt II FZ 793/06.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że intencją wnoszącego pismo z dnia 7 lutego 2018 r. było skuteczne zaskarżenie postanowienia z dnia 12 stycznia 2018 r. Wprawdzie środek odwoławczy skarżącego Stowarzyszenia został oznaczony jako zażalenie, co zostało również powtórzone w jego treści, a ponadto został wniesiony w terminie przepisanym dla zażalenia, to jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności te nie mogły decydować o uznaniu tego pisma za zażalenie, zwłaszcza w sytuacji, gdy sformułowano w nim konkretne zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, zostało ono podpisane przez uprawniony do sporządzenia skargi kasacyjnej podmiot (profesjonalnego pełnomocnika), a ponadto zostało wniesione w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej. Mając na uwadze, iż z przedmiotowego pisma wyraźnie wynika zamiar zaskarżenia postanowienia odrzucającego skargę, jak również, że spełnia ono wymogi formalne określone w art. 175 § 1 i art. 176 § 1 P.p.s.a. należało, niezależnie od sposobu oznaczenia tego pisma, potraktować je jako skargę kasacyjną, bowiem taki środek zaskarżenia przysługuje od postanowienia o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.