Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz R. T. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia [...] 8 maja 2014 r., Nr [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju orzekł o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego R. T. kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy. Skargę na czynności szacowania złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...].

Pismem z dnia 26 maja 2014 r. rzeczoznawca majątkowy R.T., nie zgadzając się z postawionymi zarzutami, wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W związku z powyższym Minister Infrastruktury i Rozwoju pismem z dnia 3 czerwca 2014 r., zwrócił się do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej o ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego R. T.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Komisja Odpowiedzialności Zawodowej stwierdziła, że rzeczoznawca majątkowy R. T. naruszył przepisy prawa obowiązujące w dacie wykonania czynności objętych niniejszym postępowaniem w stopniu uzasadniającym zastosowanie przepisu art. 178 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774, ze zm., dalej: u.g.n.), bowiem część zarzutów przedstawionych przez skarżących znalazło potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. W związku z powyższym Komisja Odpowiedzialności Zawodowej wystąpiła o zastosowanie wobec R. T. kary dyscyplinarnej określonej w art. 178 ust. 2 pkt 3 u.g.n., tj. zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy.

Pismem z dnia 26 listopada 2015 r., w trybie art. 10 k.p.a., Minister Infrastruktury i Budownictwa zawiadomił rzeczoznawcę majątkowego R. T. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji

i ustosunkowania się do zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Rzeczoznawca majątkowy R. T. skorzystał z powyższego uprawnienia i pismem z dnia 12 grudnia 2015 r. odniósł się do zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Decyzją dnia [...] maja 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury i Budownictwa (Dz. U. poz. 1907, z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku R. T. o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], orzekającą o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego R. T. kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy, orzekł o utrzymaniu

w mocy decyzji z dnia [...] maja 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przedmiotem postępowania wyjaśniającego objęte zostały czynności zawodowe rzeczoznawcy majątkowego R. T. przy sporządzaniu, na zlecenie Starosty Powiatowego

w [...], pięciu operatów szacunkowych z dnia [...] listopada 2010 r. Wyceny zostały wykonane dla potrzeb aktualizacji opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego gruntu i obejmowały:

a) "Operat szacunkowy z określenia wartości rynkowej prawa własności nieruchomości gruntowej niezabudowanej, położonej w [...], powiat [...], woj. [...], obręb [...], składającej się z działki ewidencyjnej nr [...]". Określona wartość nieruchomości wynosi 1 821 145 zł;

b) "Operat szacunkowy z określenia wartości rynkowej prawa własności nieruchomości gruntowej niezabudowanej, położonej w [...], powiat [...], woj. [...], obręb [...], składającej się z działki ewidencyjnej nr [...]". Określona wartość nieruchomości wynosi 6 961 983 zł;

c) "Operat szacunkowy z określenia wartości rynkowej prawa własności nieruchomości gruntowej niezabudowanej, położonej w [...], powiat [...], woj. [...], obręb [...], składającej się z działki ewidencyjnej nr [...]". Określona wartość nieruchomości wynosi 460 089 zł;

d) "Operat szacunkowy z określenia wartości rynkowej prawa własności nieruchomości gruntowej niezabudowanej, położonej w [...], powiat [...], woj. [...], obręb [...], składającej się z działki ewidencyjnej nr [...]". Określona wartość nieruchomości wynosi 147 078 zł;

e) "Operat szacunkowy z określenia wartości rynkowej prawa własności nieruchomości gruntowej niezabudowanej, położonej w [...], powiat [...], woj. [...], obręb [...], składającej się z działki ewidencyjnej nr [...]". Określona wartość nieruchomości wynosi 53 509 zł.

Organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 175 ust. 1 u.g.n. rzeczoznawca majątkowy jest zobowiązany do wykonywania czynności zawodowych zgodnie

z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi,

ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz z zasadami etyki zawodowej, kierując się zasadą bezstronności w wycenie nieruchomości.

Zdaniem Ministra popełnione przez rzeczoznawcę majątkowego R. T. błędy i uchybienia potwierdzają, że przy sporządzaniu przedmiotowych operatów szacunkowych nie przestrzegał ww. zasad. Obowiązkiem rzeczoznawcy majątkowego jest dołożenie wszelkich starań, aby podejmowane przez niego działania, dokumentowane w operacie szacunkowym, nie budziły żadnych wątpliwości co do ich rzetelności, poprawności i zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Operat szacunkowy powinien zawierać wszystkie niezbędne informacje, umożliwiające jego weryfikację, bowiem jest odzwierciedleniem tego, jakie czynności szacowania rzeczoznawca majątkowy wykonał.

Rzeczoznawca majątkowy ponosi odpowiedzialność zawodową za jakość wykonanych czynności zawodowych. Od przedstawicieli tego zawodu wymagana jest bowiem szczególna staranność przy wykonywaniu czynności zawodowych, gdyż efekt ich pracy w postaci operatu szacunkowego ze wskazaniem wartości praw do nieruchomości niejednokrotnie jest podstawą do ustalenia wysokości zobowiązań związanych z użytkowaniem nieruchomości publicznych. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z wyceną nieruchomości dla potrzeb aktualizacji opłat rocznych

z tytułu użytkowania wieczystego gruntu.

Zdaniem organu rzeczoznawca majątkowy R. T. podczas sporządzania przedmiotowych operatów szacunkowych naruszył przepisy prawa

w zakresie wyceny nieruchomości, a mianowicie:

- art. 175 ust. 1 u.g.n. poprzez niedochowanie szczególnej staranności przy wykonywaniu czynności zawodowych,

- § 55 ust. 2 rozporządzenia poprzez niewskazanie w operatach szacunkowych uwarunkowań dokonanych czynności,

- § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia poprzez sporządzenie charakterystyki i analizy rynku nieruchomości w sposób nie odpowiadający celowi wyceny,

- § 56 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia poprzez nieprzedstawienie uzasadnienia wyniku wyceny.

Organ uznał, że działania rzeczoznawcy majątkowego są sprzeczne

z przepisami prawa oraz podważają zaufanie do zawodu rzeczoznawcy majątkowego, podczas gdy jego obowiązkiem jest wykonywanie czynności zawodowych zgodnie z przepisami prawa, bezstronnie, mając na względzie budowanie autorytetu zawodu rzeczoznawcy majątkowego jako eksperta na rynku nieruchomości.

Odnosząc się do uwag rzeczoznawcy majątkowego R. T. zawartych w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. Minister uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie i stanowią jedynie polemikę z ustaleniami Komisji Odpowiedzialności Zawodowej. Ponadto z akt sprawy wynika, że przewodniczący Komisji pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. wyznaczył termin pierwszego posiedzenia na [...] września 2014 r. R. T. otrzymał ww. pismo w dniu 1 września 2014r. Rzeczoznawca majątkowy w piśmie z dnia 8 września 2014 r. zwrócił się z prośbą o wyznaczenie późniejszego terminu posiedzenia Komisji z uwagi na zaplanowany wyjazd w ramach urlopu wypoczynkowego. Organ stwierdził, że zainteresowany nie przedstawił jednak żadnego dowodu na poparcie powyższego stwierdzenia. Stąd zespół Komisji Odpowiedzialności Zawodowej przeprowadzający postępowanie wyjaśniające uznał nieobecność rzeczoznawcy majątkowego na posiedzeniu w dniu [...] września 2014 r. za nieusprawiedliwioną.

Zdaniem Ministra popełnione przez R. T. błędy i uchybienia jednoznacznie potwierdzają, że przy sporządzaniu przedmiotowych operatów szacunkowych wykazał się brakiem szczególnej staranności oraz wskazują na zaniechania rzeczoznawcy majątkowego przy wykonywaniu czynności zawodowych. Należy podkreślić, że operat szacunkowy powinien zawierać informacje niezbędne przy wykonywaniu wyceny, wskazywać podstawy dokonanych czynności, przedstawiać tok obliczeń i stanowić logiczną i spójną całość. Ciężar gatunkowy stwierdzonych naruszeń prawa jest na tyle istotny, że nie jest możliwe orzeczenie kary upomnienia lub nagany.

Pismem z dnia 28 czerwca 2016 r. R. T. reprezentowany przez pełnomocnika adw. P. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę administracyjną na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r.

w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 50 § 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie a przez to naruszenie zasady nieuciążliwości wezwania albowiem Minister uznał, że R. T. składając wniosek z dnia 8 września 2014r. o wyznaczenie innego terminu posiedzenia Komisji Odpowiedzialności Zawodowej wyznaczonego na dzień [...] września 2014r. z uwagi na zaplanowany wcześniej urlop w tym czasie, nie przedstawił żadnego dowodu na poparcie tego wniosku a tym samym uznał za prawidłowe stanowisko przewodniczącego Komisji Odpowiedzialności Zawodowej, że strona nie usprawiedliwiła nieobecności na posiedzeniu w dniu [...] września 2014r. a przez należy prowadzić to posiedzenie bez jej udziału w sytuacji gdy R. T. nie miał obowiązku przedstawiania dowodu na poparcie ww. wniosku. Żaden przepis k.p.a. oraz u.g.n. nie wymaga aby strona zobowiązana był udowodnić wskazywane przez siebie w oświadczeniu okoliczności przemawiające za tym, że zasadne jest wyznaczenie innego terminu posiedzenia Komisji Odpowiedzialności Zawodowej;

2. art. 107 § 3 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niekompletne w tym w szczególności Minister nie odniósł się do zarzutów R. T. sformułowanych w piśmie z dnia 12 grudnia 2015r. do czego był zobowiązany a tylko stwierdził lakonicznie, że nie zasługują na uwzględnienie i stanowią one jedynie polemikę z ustaleniami Komisji Odpowiedzialności Zawodowej;

3. art. 10 §1 k.p.a. przez niezastosowanie albowiem R. T. został pozbawiony możliwości czynnego udziału w postępowaniu przez Ministrem

w tym w szczególności w posiedzeniu Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w dniu [...] września 2014r. podczas gdy prawidłowo usprawiedliwił swoją nieobecność i wniósł o wyznaczenie innego terminu posiedzenia Komisji Odpowiedzialności Zawodowej;

4. § 38 ust. 1 Rozporządzenia przez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie bowiem Minister stwierdził, że rzeczoznawca majątkowy poza wskazaniem zapisów w dziale III ksiąg wieczystych nieruchomości nie podał jednak czy ograniczone prawa rzeczowe mają wpływ na wartość szacowanych nieruchomości za wyjątkiem operatu szacunkowego dotyczącego działek nr [...] poł. w [...] obręb [...] podczas gdy z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że autor operatów szacunkowych prawidłowo stosował ww. przepis Rozporządzenia bowiem dokonał szczegółowej analizy szacownych nieruchomości uznając, że tylko w jednym przypadku ograniczone prawo rzeczowe ma wpływ na wartość rynkową nieruchomości;

5. § 55 ust. 2 Rozporządzenia przez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie bowiem autor operatów szacunkowych prawidłowo zastosował normy prawne wynikające z ww. przepisu w tym w szczególności dokonał analizy rynku lokalnego oraz nieruchomości przyjętych do porównania, opisał cechy indywidualne nieruchomości przyjętych do porównania takie jak: lokalizacja, kształt i konfiguracja, uzbrojenie i dostęp do drogi oraz przypisał poszczególne wagi cech do nieruchomości przyjętych do porównania. Wskazać również należy, że analiza rynku zamieszczona w operatach szacunkowych zawiera informacje pozwalające na stwierdzenie czy zbiór transakcji przyjętych do porównania dotyczy nieruchomości podobnych do wycenianych. Ponadto, sporządzone operaty szacunkowe zawierały wskazanie podstaw prawnych i uwarunkowań dokonanych czynności, rozwiązań merytorycznych oraz przedstawiały tok obliczeń oraz wynik końcowy;

6. § 56 ust. 2 pkt 7 Rozporządzenia przez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie bowiem autor operatów szacunkowych dokonał analizy lokalnego rynku nieruchomości, wskazuje na to w szczególności zakres cen jakie były osiągane na tym rynku, jakie nieruchomości pod względem powierzchni oraz pod względem przeznaczenia były przedmiotem obrotu, wskazano, że na tyku tym notowano niewiele transakcji. Zamieszczenie powyższych informacji w operatach szacunkowych było poprzedzone analizą wnikliwą analizą tynku. Minister ogólnikowo wskazuje, że rzeczoznawca majątkowy nie wskazał cech charakterystycznych rynku lokalnego, podczas gdy to właśnie ww. dane stanowiły opis cech charakterystycznych tego rynku;

7. art. 175 ust. 1 u.g.n. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie bowiem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, po jego przeanalizowaniu zgodnie z zasadą swobodnej oceny materiału dowodowego nie daje podstaw do tego aby stwierdzić, że rzeczoznawca majątkowy R. T. naruszył normę prawną wyrażoną w ww. przepisie w tym

w szczególności aby sporządził operaty szacunkowe sprzecznie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi oraz nie zachował szczególnej staranności właściwej dla zawodowego charakteru podczas sporządzania operatów szacunkowych;

8. art. 195 ust. 1 u.g.n. przez błędne zastosowanie bowiem postępowanie wyjaśniające przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej prowadzone był pod nieobecność rzeczoznawcy majątkowego R. T. przez co został on pozbawiony możliwości odpowiedzi na pytania Komisji oraz ustosunkowania się do zarzucanych mu uchybień;

9. art. 195a ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 178 ust. 2 u.g.n. w zw. z art. art. 107 §3 k.p.a. przez niezastosowanie bowiem Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wskazał, dlaczego zastosował wobec rzeczoznawcy majątkowego R. T. kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy w sytuacji gdy był zobowiązany do precyzyjnego uzasadnienia dlaczego właśnie taka kara dyscyplinarna jest adekwatna do stopnia zawinienia tym bardziej, że ustawa rozróżnia wiele innych, mniej dolegliwych instytucji jak: upomnienie czy nagana.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zwrot kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd

w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. z 2016 poz.718 ze zm.).

Badając decyzję wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem przepisy prawa procesowego

w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa utrzymująca w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju, którą orzeczono

o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego R. T. kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy.

W ocenie Sądu organ wydając przedmiotową decyzję naruszył prawo strony do czynnego uczestniczenia w toczącym się postępowaniu.

Stosownie do treści art. 194 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz.518 ze zm.), po wszczęciu postępowania

w sprawie odpowiedzialności zawodowej minister przekazuje sprawę do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Jak stanowi art. 194 ust. 2 u.g.n., postępowanie wyjaśniające przeprowadzane przez tę komisję dotyczy wypełniania obowiązków, o których mowa w art. 158, 175, 181, 186 i 186a u.g.n. Postępowanie wyjaśniające nie jest tożsame

z postępowaniem z tytułu odpowiedzialności zawodowej - wchodzi w skład tego postępowania, stanowiąc jego część, ale jest prowadzone nie przez organ, lecz przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej na potrzeby organu prowadzącego postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej.

Stosownie do treści art. 195 ust. 1 postępowanie wyjaśniające wymienione

w art. 194 odbywa się z udziałem osoby, wobec której wszczęto postępowanie

z tytułu odpowiedzialności zawodowej. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo nie wstrzymuje postępowania wyjaśniającego. W przypadku dwukrotnej usprawiedliwionej nieobecności Komisja Odpowiedzialności Zawodowej przeprowadza postępowanie wyjaśniające.

Sposób i tryb przeprowadzania postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 10 lutego 2014 r. w sprawie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych (Dz. U. z 2014r. poz. 266), zgodnie z którym przewodniczący Komisji Odpowiedzialności Zawodowej wyznaczając termin pierwszego posiedzenia zespołu, uwzględnia w szczególności możliwość dojazdu na posiedzenie osób uczestniczących w posiedzeniu i przewidywany czas trwania posiedzenia.

Jak wynika z akt sprawy w przedmiotowej sprawie, przewodniczący Komisji pismem z dnia 26 sierpnia 2014 r. wyznaczył termin pierwszego posiedzenia na [...] września 2014 r. R. T. otrzymał ww. pismo w dniu 1 września 2014r. Rzeczoznawca majątkowy w piśmie z dnia 8 września 2014 r. zwrócił się z prośbą

o wyznaczenie późniejszego terminu posiedzenia Komisji z uwagi na zaplanowany wyjazd w ramach urlopu wypoczynkowego. Pomimo wniosku skarżącego

o przesunięcia powyższego terminu posiedzenie Komisji odbyło się bez udziału zainteresowanego rzeczoznawcy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister stwierdził, że ponieważ R. T. nie przedstawił żadnego dowodu na poparcie powyższego stwierdzenia, zespół Komisji Odpowiedzialności Zawodowej przeprowadzający postępowanie wyjaśniające uznał nieobecność rzeczoznawcy majątkowego na posiedzeniu w dniu [...] września 2014 r. za nieusprawiedliwioną.

Należy jednak mieć na uwadze, że z treści protokołu z posiedzenia Komisji Odpowiedzialności Zawodowej z dnia [...] września 2014 r. nie wynika, aby Komisji znany był wniosek skarżącego z dnia 8 września 2014 r., w którym zwrócił się

z prośbą o wyznaczenie późniejszego terminu posiedzenia Komisji z uwagi

na zaplanowany wyjazd w ramach urlopu wypoczynkowego. Nie odnotowano tego faktu w treści protokołu.

Brak również zapisu o którym wspomina Minister, a mianowicie, że zespół Komisji uznał nieobecność rzeczoznawcy majątkowego na posiedzeniu w dniu [...] września 2014 r. za nieusprawiedliwioną. Zapisano wyłącznie, że rzeczoznawca otrzymał zawiadomienie w dniu 1 września 2014r., a zatem został prawidłowo zawiadomiony.

Ponadto jeżeli zdaniem organu wniosek o przesunięcie terminu posiedzenia Komisji uzasadniony zaplanowanym wypoczynkiem urlopowym wymaga szczególnego udowodnienia, należało wezwać skarżącego do udokumentowania tego faktu. Wskazanie przez skarżącego w piśmie z dnia 8 września 2014 r., daty [...] sierpnia 2014 r. jako daty posiedzenia Komisji Odpowiedzialności Zawodowej, zamiast [...] września 2014 r. uznać należy za oczywistą pomyłkę.

Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu stwierdzić należy, że brak uwzględnienia wniosku skarżącego o wyznaczenie późniejszego terminu posiedzenia Komisji z uwagi na zaplanowany wyjazd w ramach urlopu wypoczynkowego, stanowiło naruszenie zagwarantowanego ustawą prawa do czynnego udziału

w postepowaniu osoby, wobec której wszczęto postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej

W myśl art. 10 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów

i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W doktrynie wskazuje się że zasada czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10) nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Prawo czynnego udziału strony

w postępowaniu, jako korelat obowiązku organu, obejmuje prawo do podejmowania czynności procesowych mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej. Obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału

w postępowaniu obejmuje fazę wszczęcia postępowania, fazę postępowania wyjaśniającego, fazę między zakończeniem postępowania wyjaśniającego

a wydaniem decyzji oraz fazę wydawania decyzji.

Niezależnie od powyższego, zwrócić należy uwagę, że ustawodawca

w art. 178 ust. 2 u.g.n. przewidział sankcje, w postaci pięciu rodzajów kar dyscyplinarnych, o różnym stopniu dolegliwości. Kary te pogrupować można na dwie podstawowe kategorie, tj.: 1) kary dyscyplinarne o mniejszej dolegliwości, które nie pozbawiają rzeczoznawcy majątkowego możliwości wykonywania czynności rzeczoznawstwa (upomnienie i nagana), oraz 2) kary dyscyplinarne skutkujące odebraniem rzeczoznawcy prawa do wykonywania czynności zawodowych

na określony czas lub do ponownego uzyskania uprawnień.

Gradacja kar dyscyplinarnych przewidzianych w przepisie art. 178 ust. 2 u.g.n. od upomnienia do pozbawienia uprawnień zawodowych wskazuje, że podstawowym kryterium zastosowania odpowiedniej kary do rozmiaru niewypełnienia obowiązków, o których mowa w art. 175 u.g.n., jest ciężar gatunkowy naruszeń obowiązków zawodowych przez rzeczoznawcę majątkowego i ewentualne skutki tych naruszeń dla podmiotu, na rzecz którego wykonywane były czynności szacowania nieruchomości oraz skutki dla interesu społecznego polegającego między innymi na utrzymaniu wysokiego zaufania publicznego do tego zawodu.

W ocenie Sądu brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowiska organu co do wyboru wobec skarżącego kary zawieszenia uprawnieniń zawodowych na okres 3 miesięcy, w sytuacji gdy w pierwszej kolejności zastosowanie znaleźć powinny kary dyscyplinarne o mniejszej dolegliwości, które nie pozbawiają rzeczoznawcy majątkowego możliwości wykonywania czynności rzeczoznawstwa (upomnienie i nagana).

Na zakończenie wskazać należy, że skargę oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego jak i naruszeniu przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny tylko w stosunku do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Stwierdzając zatem naruszenie przepisów postępowania, Sąd orzekający w sprawie nie wypowiadał się w kwestii naruszenia prawa materialnego, bowiem przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji publicznej dokona powtórnie ustaleń materialnoprawnych mając na względzie cały zgromadzony materiał dowodowy z jednoczesnym odniesieniem się do przedstawionych przez skarżącego zarzutu.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 poz.1800 ze zm.).