Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Wojciech Stachurski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Anna Sokołowska, po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Rz 28/25 w sprawie ze skargi M.L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 14 listopada 2024 r., nr 1801-IEW.4121.3.2024 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. z dnia 27 czerwca 2024 r., nr 1822-SEW.4121.1.2024, 3) umarza postępowanie administracyjne, 4) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie na rzecz M.L. kwotę 1570 (słownie: tysiąc pięćset siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. Wyrok sądu pierwszej instancji.

Wyrokiem z 3 czerwca 2025 r., I SA/Rz 28/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. L. (dalej: ,,Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 14 listopada 2024 r., w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że decyzją z 27 czerwca 2024 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe "S. [...]" S.A. z siedzibą w T. (dalej: "Spółka") w podatku dochodowym od osób fizycznych (płatnik) za luty – czerwiec 2019 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Decyzją z 14 listopada 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej odpowiedzialności Skarżącego za koszty postępowania egzekucyjnego we wskazanych w tej decyzji kwotach i w tym zakresie orzekł o tej odpowiedzialności w niższych kwotach, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że w tej sprawie zostały spełnione wszystkie pozytywne przesłanki odpowiedzialności osoby trzeciej, o których mowa w art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 z poźn. zm.; dalej: "o.p."), a Skarżący nie wykazał istnienia tzw. negatywnych przesłanek, które mogłyby uwolnić go od odpowiedzialności. Natomiast uchylenie w części zaskarżonej decyzji wynikło z uwzględnienia tez zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., SK 31/14, dotyczących wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Zdaniem sądu, w niniejszej sprawie bezspornym jest istnienie zaległości podatkowych Spółki w podatku w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od lutego 2019 r. do czerwca 2019 r. wynikających z nieuregulowania w całości zaliczek wykazanych w deklaracji PIT-4R. W rozpoznawanej sprawie obciążono Skarżącego odpowiedzialnością jedynie za te zaległości, które powstały w okresie sprawowania przez niego funkcji prezesa zarządu. Nadto nie ulega wątpliwości, że postępowanie egzekucyjne wobec Spółki było bezskuteczne. Nie ujawniono środków pieniężnych, praw majątkowych, ani żadnego majątku trwałego, z którego można byłoby skutecznie wyegzekwować należności.

Sąd nie uwzględnił argumentów Skarżącego, że w zasadzie nie wykonywał on w Spółce obowiązków członka zarządu, a jego rola ograniczała się do podpisywania dokumentów przygotowanych przez L. Z., który faktycznie zarządzał Spółką i na którego prośbę Skarżący zgodził się być prezesem Spółki.

Zdaniem sądu, Skarżący nie wykazał też istnienia przesłanek uwalniających go od tej odpowiedzialności, o których mowa w art. 116 § 1 o.p., tj. nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2020 r. poz. 814) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w tej ustawie, albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, albo nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W ocenie sądu, złożenie 27 lutego 2019 r. wniosku o ogłoszenie upadłości przez poprzedni zarząd Spółki, nie nastąpiło "we właściwym czasie". Z akt sprawy wynika, że Spółka co najmniej od 2017 r. trwale nie regulowała swoich zobowiązań. Organ prawidłowo ustalił, że Spółka utraciła zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań, czyli stała się niewypłacalna, z dniem 27 grudnia 2017 r., od którego to dnia powinna była złożyć w terminie 30 dni - czyli do 27 stycznia 2018 r. - wniosek o ogłoszenie upadłości. Wniosek taki został złożony dopiero 27 lutego 2019 r. Ponadto Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z 17 lutego 2020 r., oddalił wniosek o ogłoszenie Spółki. Uprawnione jest też stanowisko organu odwoławczego, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie było podstaw do badania, czy Skarżący ponosi winę w niezłożeniu wniosku we właściwym terminie. Skoro nastąpiło zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, a jedynie nie miało ono miejsca "we właściwym czasie", przyjąć należy, że nie została spełniona przesłanka egzoneracyjna z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p., a nie znajduje zastosowania w sprawie przesłanka z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p., gdyż nie nastąpiło niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości i to niezależnie od zawinienia członka zarządu, czy też jego braku. Ponadto sąd stwierdził, że Skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie ww. zobowiązań.

Wyrok wraz z uzasadnieniem, a także inne powoływane w dalszej części orzeczenia sądów administracyjnych, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

2. Skarga kasacyjna.

Skargę kasacyjną od wyroku sądu złożył pełnomocnik Skarżącego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa postępowania, które to uchybienie mało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.;

1) art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w efekcie sporządzenie uzasadnienia pomijającego tak zebrany w sprawie materiał dowodowy jak i część zarzutów Skarżącego. W części zaś niestety widać, że sąd nie miał odpowiedniej wiedzy do ich oceny w efekcie czego zawarte w uzasadnieniu treści są sprzeczne z zarzutami oraz zebranym w sprawie materiałem dowodowym;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 2, art. 116 § 1, art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b, art. 116 § 2, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 i art. 197 o.p., poprzez nieuwzględnienie skargi przez sąd orzekający oraz nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo ewidentnego naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy i polegało na naruszeniu ww. przepisów postępowania, tj.:

- art. 2a o.p., poprzez jego nieuzasadnione nie zastosowanie, pomimo, ze zaistniały po temu przesłanki;

- art. 116 § 1 o.p., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że Skarżący jest podmiotem odpowiedzialnym za zobowiązania Spółki;

- art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b o.p., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że fakt zgłoszenia przez poprzedni zarząd wniosku o ogłoszenie upadłości spółki uniemożliwia wykazywanie braku winy w niezgłoszeniu tego wniosku przez nowy zarząd;

- art. 116 § 2 o.p., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zaległości objęte postępowaniem winny być uiszczone w okresie gdy to Skarżący był członkiem zarządu Spółki;

- art. 120 o.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami, a w szczególności uznanie, że Skarżący winien ponosić odpowiedzialność za zobowiązania Spółki;

- art. 121 o.p., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób, który nie może budzić zaufania do organów;

- art. 122 o.p., poprzez nie podjęcie praktycznie żadnych działań mających na celu ustalenie prawdy obiektywnej, a w szczególności nie sprawdzenie jaka jest aktualna wartość aktywów oraz aktualne zadłużenie Spółki, a w efekcie nie sprawdzenie czy majątek Spółki wystarcza na zaspokojenie roszczeń wierzycieli, a jeśli tak to czy w całości czy w części, a jeśli w części to w jakim zakresie. Ponadto w niniejszej sprawie nie doszło do prawidłowego ustalenia daty, w której należało złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, ani też osób faktycznie zarządzających Spółką. Nie ustalono też, czy rzeczywiście egzekucja była bezskuteczna;

- art. 124 o.p., poprzez przeprowadzenie postępowania jak również sporządzenie uzasadnienia w sposób nieprzekonywujący;

- art. 197 o.p., poprzez jego nieuzasadnione nie zastosowanie i nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia daty niewypłacalności Spółki;

- art. 199 § 1 pkt 2 w zw. z art. 13 Kodeks postępowania cywilnego, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

II. przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 oraz 11 ust. 1 i 1a ustawy – Prawo upadłościowe, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co miało wpływ na wynik postępowania.

W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm prawem przepisanych. Złożył także oświadczenie o zrzeczeniu się rozpoznania sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że w podobnej sprawie, dotyczącej odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2018 r., wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 grudnia 2026 r., III FSK 724/25. Wyrażone w tym wyroku stanowisko podtrzymuje skład orzekający w niniejszej sprawie, stąd też częściowo posłuży się zawartą tam argumentacją.

Podobnie, jak w sprawie III FSK 724/25, za trafny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że fakt zgłoszenia przez poprzedni zarząd wniosku o ogłoszenie upadłości spółki uniemożliwia wykazywanie braku winy w niezgłoszeniu tego wniosku przez nowy zarząd. Sąd pierwszej instancji, tak jak organy podatkowe, stanął na stanowisku, że wynikająca z tego przepisu przesłanka braku winy w niezgłoszeniu we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, nie może być w ogóle brana pod uwagę (niejako z natury rzeczy), ponieważ wniosek o ogłoszenie upadłości był złożony przez poprzedni zarząd. Nie miało więc miejsca "niezgłoszenie wniosku", o którym literalnie traktuje art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p. Trzeba oczywiście zgodzić się z sądem pierwszej instancji, że taki pogląd był prezentowany w orzecznictwie (zob. np. wyroki NSA: z 23 sierpnia 2010 r., II FSK 93/11; z 19 kwietnia 2011 r., I FSK 637/10; z 26 maja 2017 r., I FSK 1660/15; z 5 grudnia 2019 r., II FSK 49/18). Pogląd ten został jednak zweryfikowany w kolejnych judykatach.

W wyroku z 27 lutego 2020 r., II FSK 756/18, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zwrotów zawartych pod literą a oraz literą b art. 116 § 1 o.p. nie można odczytywać bez uwzględnienia treści, które je poprzedzają. Odczytując poszczególne wyrażenia w zdaniu złożonym, a takim jest zdanie ujęte w art. 116 § 1 o.p., należy uwzględnić kontekst całego zdania. Z art. 116 § 1 pkt 1 o.p. bez wątpienia wynika, że członek zarządu nie odpowiada za zaległości podatkowe spółki, jeżeli wykaże, że "we właściwym czasie" zgłoszono wniosek o upadłość spółki. Złożenie wniosku o upadłość spółki "we właściwym czasie" czyni bezprzedmiotowym badanie winy członka zarządu, bowiem oznacza prawidłowe wykonanie obowiązku. Kwestia winy członka zarządu pojawia się natomiast w sytuacji, gdy obowiązek złożenia wniosku o upadłość nie został wykonany. Przy czym niewykonanie tego obowiązku może polegać na niezłożeniu wniosku w ogóle, ale także na złożeniu wniosku po terminie. Skoro członek zarządu nie odpowiada za zaległości spółki, jeżeli "we właściwym czasie" zgłoszono wniosek o upadłość, to odpowiadać może tylko wtedy, kiedy upadłości "we właściwym czasie" nie zgłoszono (por. tezy 4.6-4.7 uzasadnienia uchwały 7 sędziów NSA z 10 sierpnia 2009 r., II FPS 3/09). Innymi słowy, odpowiedzialność członka zarządu wiąże się z niezłożeniem wniosku o upadłość spółki w ogóle, a także z nienależytym wykonaniem tego obowiązku, czyli złożeniem wniosku z uchybieniem "właściwego terminu". W obu tych przypadkach członek zarządu powinien mieć możliwość wykazania braku winy. Odmienna wykładnia tego przepisu prowadziłaby do wniosków, które są nie do zaakceptowania z punktu widzenia konstytucyjnej zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji). Przykładowo od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki nie mógłby się uwolnić członek zarządu, który z przyczyn od niego niezależnych (np. obłożna choroba) nie był w stanie złożyć wniosku o ogłoszenie upadłości spółki we "właściwym terminie" i uczynił to w terminie późniejszym. Podobnie od odpowiedzialności tej nie mógłby się uwolnić członek zarządu, który został powołany w skład tego organu już po upływie "właściwego terminu" na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Sąd zwrócił także uwagę na treść art. 299 Kodeksu spółek handlowych, który jest odpowiednikiem art. 116 o.p. na gruncie prawa prywatnego. Na tle tego przepisu nie budzi wątpliwości możliwość powołania się przez członka zarządu na brak winy także w przypadku złożenia spóźnionego wniosku o ogłoszenie upadłości spółki (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 28 grudnia 2016 r., I ACa 679/16; a także A. Szajkowski, M. Tarska [w:] Kodeks spółek handlowych. Komentarz, S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja, Warszawa 2005, s. 967–971; A. Kidyba, Komentarz aktualizowany do art. 299 k.s.h. Lex/el. 2020). Zdaniem NSA, nie ma racjonalnego uzasadnienia, aby odmiennie przyjmować na gruncie art. 116 o.p. Z tego względu należy przyjąć, że użyty w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p. zwrot "niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości" oznacza niezgłoszenie wniosku w ogóle, jak też sytuację, w której wniosek został złożony po upływie właściwego terminu. W obu tych przypadkach członek zarządu może wykazać brak winy.

Przywołane tezy wyroku NSA z 27 lutego 2020 r., II FSK 756/18, podzielił sąd kasacyjny w wydanym wobec Skarżącego wyroku z 18 grudnia 2025 r., III FSK 724/25. Podtrzymuje je również skład orzekający w niniejszej sprawie. Dlatego wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji, powołanie się na przesłankę braku winy (art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p.) było w tej sprawie dopuszczalne.

Nie można również zgodzić się z sądem pierwszej instancji, że cyt. "Celem uwolnienia się od odpowiedzialności z art. 116 § 1 o.p. mógł on [Skarżący] złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości albo rezygnację z pełnionej funkcji, zanim powstały zaległości. Jednak skarżący nie złożył wniosku, ani nie złożył rezygnacji przed 30 marca 2019 r., co w prosty sposób mogło uwolnić go od odpowiedzialności podatkowej za przedmiotowe zaległości." (s. 16 uzasadnienia wyroku).

Podobnie, jak w sprawie z 18 grudnia 2025 r., III FSK 724/25, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że takie stanowisko prowadzi do uznania zaistniałej w sprawie sytuacji za swoistą pułapkę dla osoby, która zgodzi się objąć funkcję członka zarządu: wniosku o upadłość złożyć nie może, bo już został złożony; wykazać, że niezgłoszenie wniosku o upadłość nastąpiło bez jej winy - również nie może, bo wniosek przecież został złożony; wykazać, że wniosek został złożony we właściwym czasie – też nie może, ponieważ wniosek został przez poprzedni zarząd złożony po terminie i tego już się zmienić nie da. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z takim postawieniem sprawy. Przepisu art. 116 § 1 o.p. nie można bowiem interpretować jako pułapki, z której w realiach rozpoznawanej sprawy jedynym wyjściem miałaby być - w sensie prawie dosłownym - ucieczka członka zarządu ze spółki). Irracjonalne byłoby założenie, że art. 116 § 1 o.p. zawiera mechanizm mający skłonić członka zarządu do złożenia rezygnacji w sytuacji takiej, jaka wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, tj. w warunkach niewypłacalności, a zarazem gdy wniosek o upadłość złożył poprzedni zarząd. Taka wykładnia podawałaby w wątpliwość racjonalność ustawodawcy. Dlatego zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, art. 116 § 1 o.p., wbrew stanowisku WSA w Rzeszowie, nie wprowadza normatywnej zachęty do rezygnacji z funkcji przez członka zarządu, który został powołany już po złożeniu wniosku o upadłość spółki. Niczemu zresztą nie służyłoby doprowadzenie do sytuacji, w której spółka kapitałowa pozbawiona jest zarządu. Wręcz przeciwnie - nie trzeba chyba nikogo przekonywać, że brak zarządu w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością to sytuacja sprzeczna z kodeksem spółek handlowych, nienormalna i niepożądana, a na dłuższą metę - patologiczna.

W okolicznościach faktycznych tej sprawy nie przekonuje również twierdzenie sądu pierwszej instancji, że nowopowołany członek zarządu powinien ponownie złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki i to także uwolniłoby go od odpowiedzialności. Należy zauważyć, że przez cały czas pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu Spółki na rozpoznanie oczekiwał wniosek złożony przez poprzedni zarząd. Jak ustaliły organy podatkowe, wniosek ten został rozpatrzony negatywnie przez Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z 17 lutego 2020 r. (s. 18 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), a więc już po zaprzestaniu pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu. W realiach tej sprawy trudno więc było oczekiwać złożenia przez Skarżącego kolejnego wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki.

Oczywistym jest, że członek zarządu nie odpowiada za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie było przesłanek do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki. Tak samo należy ocenić sytuację, gdy przesłanki do zgłoszenia wniosku o upadłość wystąpiły, lecz wniosek taki został już złożony przez poprzedni zarząd. Nowy członek zarządu nie ma w tej sytuacji powodu, aby taki wniosek (jeszcze nierozpatrzony przez sąd) ponawiać. Z przepisów prawa upadłościowego nie da się wyczytać obowiązku złożenia wniosku o upadłość przez członka zarządu, który objął funkcję w sytuacji, gdy wniosek taki został już wcześniej złożony i nie został rozpoznany przez sąd. Zaś nie mając obowiązku złożenia wniosku o upadłość, z natury rzeczy nie ponosi winy za jego niezłożenie. Dlatego w rozpoznawanej sprawie, podobnie jak w sprawie rozstrzygniętej wyrokiem z 18 grudnia 2026 r., III FSK 724/25, Skarżącemu nie można przypisać winy za to, że nie złożył ponownego wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Prawidłowa wykładnia art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p. każe w takiej sytuacji uznać, że Skarżący jest uwolniony od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki.

W konsekwencji, uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. art. 116 § 1 pkt 1 lit. b oraz w zw. z 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku w całości, a także o uchyleniu decyzji organów obu instancji, a także o umorzeniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 3 w zw. z art. 208 § 1 o.p.

O kosztach postępowania sądowego (za dwie instancje) orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1, art. 205 § 2, art. 207 § 1 oraz art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.

SWSA (del.) Anna Sokołowska SNSA Stanisław Bogucki SNSA Wojciech Stachurski