T. W. na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/Lu 706/12 wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Z treści oświadczenia zawartego na druku PPF wynika, że strona skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i utrzymuje się ze świadczenia z ZUS w kwocie [...] złotych brutto.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Zgodnie z art. 244 § 2 tej ustawy ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Dla strony skarżącej w sprawie sądowoadministracyjnej, w której żąda wznowienia postępowania postanowieniem referendarza sądowego z dnia 28 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 706/12 ustanowiony został pełnomocnik – radca prawny. Stosownie do unormowania art. 39 pkt 1 powyższej ustawy ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, przyznane stronie w sprawie ze skargi rozciąga się na postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie (por. uchwała NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPS 2/10, Lex nr 668584). Strona skarżąca jest zatem w niniejszej sprawie reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego – radcę prawnego. W świetle unormowania art. 246 § 1 pkt 2 powyższej ustawy brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że jej wniosek o przyznanie prawa pomocy jest zasadny. Strona skarżącą nie musi bowiem samodzielnie ponosić kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Nie można więc przyjąć, aby koszty jego ustanowienia spowodować mogły uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego dla strony skarżącej.
Wobec powyższego, sąd działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 powyższej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.
