Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 17 października 2024 r. nr IFXIV.7840.10.51.2023 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 17 października 2024 r. Wojewoda Śląski, po rozpoznaniu odwołania skarżącej M. D., reprezentowanej przez pełnomocnika, utrzymał w mocy decyzję Starosty Z. nr [...] z dnia 4 października 2023 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającą inwestorom – A. S. i J.S. - pozwolenia na budowę garażu oraz rozbiórkę budynku gospodarczego na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości M. przy ul.[...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem inwestycji objętej decyzją Starosty Z. nr [...] z dnia 4 października 2023 r. jest budowa garażu oraz rozbiórka budynku gospodarczego, na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości M. przy ul. [...]. Teren inwestycji znajduje się w granicach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. (uchwała Rady Gminy z dnia [...] nr [...]- opubl. w Dz. Urz. Woj. Śl. z [...] r., poz.[...]). Zgodnie z ustaleniami wymienionego planu, działki inwestycyjne znajdują się na terenie jednostki strukturalnej o symbolu M/39.MNU, z przeznaczeniem podstawowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami, których łączna powierzchnia całkowita nie przekroczy 100% powierzchni całkowitej funkcji mieszkalnych, wraz z przynależnym zagospodarowaniem terenu. Planowana inwestycja spełnia wymogi planu dla ww. terenu w zakresie: funkcji i formy zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej, wysokości zabudowy. Projektowaną inwestycję ocenić należy jako zgodną z ustaleniami ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego). Organ podniósł, że zaprojektowany garaż spełnia również wymogi wynikające z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2022r., poz. 1225 ze zm. - zwanego dalej WT), w szczególności przedstawione w projekcie usytuowanie przedmiotowej zabudowy bezpośrednio w granicy działek sąsiednich, przy uwzględnieniu jej gabarytów, jest zgodne z § 12 ust. 4 pkt 3 WT. Ponadto na podstawie dokumentów przedłożonych przez inwestora w toku postępowania odwoławczego (potwierdzających ustanowienie służebności przejazdu i przechodu po działce nr [...]na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...] położonej w M.) organ stwierdził, że inwestycja nie narusza także przepisów § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż działka inwestycyjna ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Organ podkreślił, że inwestor na etapie postępowania odwoławczego wykazał przysługujące mu prawo przechodu i przejazdu po działce nr [...] (pasem gruntu o szerokości 3,5 m), umożliwiające urządzenie zgodnego z § 14 ust. 1 WT dojazdu i dojścia do działki, jak również do budynku mieszkalnego istniejącego na działce inwestycyjnej. Organ stwierdził również, że złożony projekt budowlany spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1679 ze zm.) oraz że jest kompletny i został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, legitymującą się zaświadczeniami o aktualnej przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Do projektu dołączone zostały wszystkie niezbędne dokumenty, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3, 3a, 4 i 4a. Inwestorzy złożyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownie do regulacji przewidzianej w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

Ponadto organ wskazał, że dokonał analizy akt dotyczących rozbiórki budynku gospodarczego i stwierdził, iż zgodnie z art. 30b ust. 3 ustawy Prawo budowlane, do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę inwestorzy dołączyli zgodę właścicieli budynku gospodarczego na jego rozbiórkę oraz opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także inwentaryzację budynku gospodarczego przewidzianego do rozbiórki. W związku z tym organ wskazał, że przedmiotowy wniosek o pozwolenie na rozbiórkę jest kompletny i odpowiada prawu.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca M. D. – reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem – podniosła zarzut naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a ponadto poprzez dokonanie wadliwych ustaleń faktycznych w sprawie, to jest: - poprzez brak podjęcia jakichkolwiek działań w celu ustalenia, czy realizacja planowanej zabudowy nie ograniczy nadmiernie zabudowy działki sąsiedniej (w tym działki skarżącej) - gdy tymczasem organ zobowiązany był poczynić takie ustalenia w świetle art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Skarżąca podniosła, że w sprawie doszło do błędnego uznania, iż inwestycja spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym zwłaszcza w zakresie dojścia i dojazdu do działki budowlanej oraz do budynków na tej działce - albowiem dojazd do działki nie spełnia tych wymogów.

Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia przy wydaniu decyzji, przepisów prawa materialnego, to jest: - art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 14 wyżej wymienionego rozporządzenia - na skutek zaakceptowania dokumentacji projektowej pomimo, iż lokalizacja planowanego garażu pozbawia działkę budowlaną dojazdu do drogi publicznej oraz budynków i urządzeń na działce - odpowiedniego dojścia i dojazdu; - art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane - w wyniku jego pominięcia i braku wezwania inwestorów do usunięcia wadliwości dokumentacji projektowej, związanej z naruszeniem § 14 rozporządzenia.

W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a. określa, jakie naruszenia prawa stanowią podstawę uwzględnienia skargi.

W konsekwencji przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż przy wydaniu decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Śląskiego o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej inwestorom pozwolenia na budowę garażu oraz rozbiórkę budynku gospodarczego na działkach określonych w decyzji.

Podkreślenia zatem wymagało, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418), w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Jak wynika z akt administracyjnych, zasadnie organ stwierdził w zaskarżonej decyzji, że w przedmiotowej sprawie zaistniały podstawy do wydania wyżej wymienionej decyzji.

Przede wszystkim bowiem – co nie było kwestionowane - planowana inwestycja spełnia warunki określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy M., przyjętym uchwałą Rady Gminy M. z dnia [...] nr [...] (opubl. w Dz. Urz. Woj. Śl. Z[...]., poz.[...]).

Wobec tego zrealizowany został wymóg zawarty w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego. Zaprojektowany garaż spełnia również warunki wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm. - zwanego dalej WT). Prawidłowo bowiem organ stwierdził, że przedstawione w projekcie usytuowanie przedmiotowej zabudowy bezpośrednio w granicy działek sąsiednich, przy uwzględnieniu jej gabarytów, jest zgodne z § 12 ust. 4 pkt 3 WT, według którego, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się - budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi.

Ponadto działka inwestycyjna ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, tj. ul.[...]. W związku z tym spełniony został również warunek określony w § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dodatkowo organ uwzględnił, że inwestor na etapie postępowania odwoławczego wykazał przysługujące mu prawo przechodu i przejazdu po działce nr [...] (pasem gruntu o szerokości 3,5 m).

Zasadnie również organ stwierdził, że złożony projekt budowlany spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1679 ze zm.). Prawidłowo ustalił, że projekt jest kompletny i został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, legitymującą się zaświadczeniami o aktualnej przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego oraz że do projektu dołączone zostały wszystkie niezbędne dokumenty wymienione w art. 35 ust. 1 pkt 3, 3a, 4 i 4a Prawa budowlanego. Ponadto inwestorzy złożyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

W związku z tym, zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, który - w razie spełnienia warunków określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, obliguje organ administracji architektoniczno-budowlanej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Prawidłowo również organ dokonał analizy akt dotyczących rozbiórki budynku gospodarczego i zasadnie stwierdził, że przedmiotowy wniosek o pozwolenie na rozbiórkę jest kompletny i odpowiada prawu.

Nie zasługiwały zatem na uwzględnienie zarzuty skargi, w tym zarzut dokonania przez organ wadliwych ustaleń faktycznych poprzez brak podjęcia działań w celu ustalenia, czy realizacja planowanej zabudowy nie ograniczy nadmiernie zabudowy działki sąsiedniej, podczas gdy w ocenie skarżącej, organ zobowiązany był poczynić takie ustalenia w świetle art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.

W tym zakresie podkreślenia wymagało, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 wymienionej ustawy, obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając - poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Odnosząc się do powyższego zarzutu skargi wskazać należało, że – jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych – poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich na etapie postępowania o pozwolenie na budowę następuje wyłącznie w takim zakresie, w jakim przepisy wprowadzają określone wymogi, czy ograniczenia, przy czym nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić tylko wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne normy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 2795/24).

W związku z tym, poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, interesów osób trzecich, dotyczy oceny z zakresu przestrzegania przepisów prawa obowiązujących w budownictwie, w szczególności odnoszących się do wymagań techniczno – budowlanych. Natomiast przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę – jak już była o tym mowa wyżej - nie wykazuje sprzeczności z tymi wymaganiami, a wobec tego, spowodowane realizacją inwestycji, niedogodności dla otoczenia, nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich.

W niniejszych okolicznościach, brak więc było podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, która została wydana na skutek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, na podstawie właściwej oceny zgromadzonych dowodów oraz prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych, zawartych w jej uzasadnieniu.

W wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić zatem należało, że decyzja ta została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, w szczególności zgodnie z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., 107 § 3 K.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Zarzuty skargi były zatem bezpodstawne.

W związku z tym, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić.