III OSK 968/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-04	
Data wpływu	2025-05-27	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Maciej Kobak
Olga Żurawska - Matusiak
Rafał Stasikowski /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	II SAB/Wa 460/24	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 kt 4b i ust. 2, art. 13 ust. 2; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Biblioteki Narodowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 460/24 w sprawie ze skargi M. G. na bezczynność Dyrektora Biblioteki Narodowej w przedmiocie rozpoznania punktu 30, 31, 33-47, 49, 51, 53 oraz 56-59 wniosku z dnia 28 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z 5 marca 2025 r. sygn. akt: II SAB/Wa 460/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. G. ("skarżący") na bezczynność Dyrektora Biblioteki Narodowej ("organ") w przedmiocie rozpoznania punktu 30, 31, 33-47, 49, 51, 53 oraz 56-59 wniosku z dnia 28 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w pkt 1. zobowiązał Dyrektora Biblioteki Narodowej do rozpoznania punktu 30, 31, 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 49 i 51 wniosku z dnia 28 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt 2. stwierdził, że Dyrektor Biblioteki Narodowej dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu 33, 34, 35, 36, 37, 38, 53, 56, 57, 58 i 59 wniosku z dnia 28 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej; w pkt 3. stwierdził, że bezczynność organu, o której mowa w punktach 1 i 2 wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 4. oddalił skargę w pozostałym zakresie; w pkt 5. zasądził od Dyrektora Biblioteki Narodowej na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym sprawy.

We wniosku z dnia 28 kwietnia 2024 r. skarżący zwrócił się do Biblioteki Narodowej o udzielenie informacji publicznej wyjaśniając, że numerację pytań rozpoczyna od numeru 29, gdyż wniosek stanowi kontynuację pytań zadanych we wniosku z dnia 23 lutego 2024 r. Skarżący – w części wniosku objętej skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – zwrócił się do organu z następującymi pytaniami:

30) Kto jest odpowiedzialny za skatalogowanie listów Jana Pawła II do A.T.T.

31) Czy dyrekcja lub kierownictwo BN wydało pracownikom BN polecenie skatalogowania ww. listów? Jeśli tak, to: a. kiedy? b. kto konkretnie wydał to polecenie? c. jak brzmiała treść polecenia?

33) Proszę o wyjaśnienie dlaczego ww. listy udostępniono dla BBC, choć nie były skatalogowane, a innym czytelnikom nie są udostępniane z powodu niezakończonego procesu katalogowania.

34) Proszę o wskazanie podstawy prawnej uzasadniającej udostępnienie ww. listów dla BBC.

35) Proszę o podanie dat każdego udostępnienia ww. listów dla BBC wraz z datami zwrotu.

36) Czy udostępniono BBC wszystkie ww. listy, czy tylko niektóre? Proszę o informację ile listów udostępniono BBC.

37) Proszę o podanie dat listów wypożyczonych przez BBC.

38) Gdzie udostępniono ww. listy dla BBC? W BN czy poza BN? Jeśli w BN, to w której sali? Czy każde udostępnienie odbyło się w tym samym miejscu? Jeśli nie, to proszę wyszczególnić gdzie, kiedy i co udostępniano.

39) Proszę o dostarczenie mi drogą elektroniczną odpowiedzi BN na wnioski o udzielenie informacji publicznej z 2, 16 i 18 maja 2022 r., o których mowa w Państwa odpowiedzi na pytanie nr 19 (w piśmie z 23 kwietnia 2024 r.). Proszę także o wszelkie załączniki z pism z odpowiedziami na te wnioski. Wnioskodawca podkreślił, że prosi o odpowiedzi, a nie o wnioski. Odpowiedzi te z założenia powinny być informacją publiczną, a więc mogą być udostępnione. Jeśli znajdują się tam dane wnioskującego, to – jeśli to konieczne – prosi o ich zanonimizowanie. Jeśli jednak złożyła je instytucja publiczna lub osoba pełniąca funkcje publiczne (i pytała w ramach pełnienia swoich funkcji), to prosi o ujawnienie jej danych. Jeśli znajdują się tam informacje niebędące informacjami publicznymi, to prosi ich nie ujawniać np. zakreślając czarnym kolorem. Podsumowując: prosi o udzielenie wszelkich informacji publicznych, jakie znajdują się w odpowiedziach BN na ww. wnioski z 2, 16 i 18 maja 2022 r.

40) Proszę o dostarczenie drogą elektroniczną wszelkiej dokumentacji dotyczącej zakupu ww. listów.

41) Proszę o podanie dokładnej daty dziennej aukcji, na której BN kupiła ww. listy.

42) Kto reprezentował BN i wziął udział w ww. aukcji?

43) Czy ta aukcja miała formę licytacji? Jeśli tak, to: a. Jaka była cena wywoławcza? b. Jaka była wartość oferty poprzedzającej ofertę BN? c. Ilu było licytujących ww. listy?

44) Kto reprezentował BN i licytował w imieniu BN?

45) Kto podjął decyzję o ostatniej ofercie złożonej przez BN?

46) Jaki budżet był przewidziany na zakup ww. listów?

47) Kto podjął decyzję o wysokości tego budżetu?

49) Czy ww. listy były poddawane zabiegom konserwatorskim? Jeśli tak, to kiedy i jakim dokładnie zabiegom były poddawane? Proszę o podanie możliwie dokładnych dat tych zabiegów, np. dat dziennych. Proszę o dostarczenie drogą elektroniczną dokumentacji konserwatorskiej.

51) Proszę o dostarczenie drogą elektroniczną wszelkiej korespondencji między BN a Ministerstwem Kultury i Dziedzictwa Narodowego dotyczącej ww. listów.

53) Z mediów można dowiedzieć się, że dyrektor BN, pan dr T.M., przeczytał każdy z ww. listów. Czy to prawda? Jeśli tak, to:

a. proszę o wyjaśnienie dlaczego ww. listy udostępniono dyrektorowi BN, choć nie były skatalogowane, a innym czytelnikom nie są udostępniane z powodu niezakończonego procesu katalogowania;

b. proszę o wskazanie podstawy prawnej uzasadniającej udostępnienie ww. listów dla dyrektora BN;

c. proszę o podanie dat każdego udostępnienia ww. listów dla dyrektora BN wraz z datami zwrotu;

d. czy udostępniono dyrektorowi BN wszystkie ww. listy, czy tylko niektóre? Proszę o informację ile listów mu udostępniono;

e. proszę o podanie dat listów wypożyczonych przez BBC;

f. gdzie udostępniono ww. listy dla dyrektora BN? W BN czy poza BN? Jeśli w BN, to w której sali? Czy każde udostępnienie odbyło się w tym samym miejscu? Jeśli nie, to proszę wyszczególnić gdzie, kiedy i co udostępniano.

56) Kto, kiedy i jak badał autentyczność ww. listów? Np. czy przeprowadzono analizę grafologiczną? Proszę o podanie dat (co najmniej rok, a najlepiej dat dziennych).

57) Na podstawie jakich informacji uważają Państwo, że omawiane listy są autentycznymi listami Jana Pawła II?

58) Z Państwa oświadczenia z 15 lutego 2016 r. oraz z odpowiedzi nr 28 wynika, że znają Państwo treść listów i brak wpisu w katalogu nie przeszkadzał, aby realizowali Państwo ustawowy obowiązek informowania o swoich zbiorach. Proszę zatem o udzielenie następujących informacji. Czy w listach jest mowa o: a. miłości, b. seksie, c. sprawach finansowych Kościoła Katolickiego, d. proroctwach, e. cudach, f. obcych cywilizacjach?

59) Proszę o dostarczenie listy ze spisem wszelkich zbiorów rękopiśmiennych jakie BN nabyła lub jakie podarowano BN od 31 grudnia 2006 r. do dziś, wraz z następującymi parametrami:

a. Nazwa zbioru/obiektu (np. "Listy Jana Pawła II do A.T.T.");

b. Data zakupu lub daru (przede wszystkim rok, a jeśli to możliwe, także: miesiąc i dzień);

c. Stan opracowania: i. Nieopracowany wcale, ii. Opracowany tylko inwentarzowo, iii. Opracowany katalogowo;

d. Data osiągnięcia danego stanu opracowania (przede wszystkim rok, a jeśli to możliwe, także: miesiąc i dzień);

e. Zakres numerów inwentarzowych (o ile nadano te numery);

f. Zakres sygnatur akcesyjnych (o ile nadano te sygnatury);

g. Zakres sygnatur katalogowych (o ile nadano te sygnatury);

h. Czy znajduje się w katalogu internetowym BN: "Tak" lub "Nie";

i. Od kiedy znajduje się w katalogu internetowym BN (przede wszystkim rok, a jeśli to możliwe, także: miesiąc i dzień).

Zastępca Dyrektora Biblioteki Narodowej w piśmie z dnia 9 maja 2024 r. poinformował, że informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, powoływanej dalej jako u.d.i.p.) z uwagi na obszerność wniosku obejmującego ponad trzydzieści szczegółowych pytań o różnym przedmiocie i stopniu złożoności, co rodzi konieczność oceny każdego z powyższych pytań pod kątem tego, czy dotyczy ono informacji publicznej, a jeśli tak, to czy Biblioteka Narodowa dysponuje żądaną informacją i czy nie zachodzą w stosunku do takiej, ewentualnie będącej w jej dyspozycji, informacji, ustawowe podstawy ograniczenia prawa do informacji publicznej, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.(Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej także "u.d.i.p."). Wskazano, że kwestie te wymagają szczegółowej analizy prawnej, co sprawia, iż Biblioteka Narodowa będzie mogła ustosunkować się do pisma wnioskodawcy w terminie do dnia 28 czerwca 2024 r.

Następnie Zastępca Dyrektora Biblioteki Narodowej udzielił wnioskodawcy odpowiedzi w piśmie opatrzonym datą 28 czerwca 2024 r. W zakresie pytań będących przedmiotem skargi organ udzielił następujących odpowiedzi:

Ad 30) Sposób realizacji poszczególnych czynności przez Bibliotekę Narodową nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

Ad 31) Sposób realizacji poszczególnych czynności przez Bibliotekę Narodową nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

Ad 33) Listów nie udostępniono BBC.

Ad 34-38) Odpowiedzi na te pytania udzielono w ramach odpowiedzi na pytanie nr 33.

Ad 39) Żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

Ad 40) W odniesieniu do tego pytania do wnioskodawcy skierowano osobne wezwanie.

Ad 41) W odniesieniu do tego pytania do wnioskodawcy skierowano osobne wezwanie.

Ad 42-45) Odpowiedzi na te pytania udzielono w ramach odpowiedzi na pytanie nr 41.

Ad 46) Nie było osobnego budżetu na zakup listów.

Ad 47) Odpowiedź na pytanie udzielono w ramach odpowiedzi na pytanie nr 46.

Ad 49) W odniesieniu do tego pytania do wnioskodawcy skierowano osobne wezwanie.

Ad 51) Żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

Ad 53) Sposób realizacji poszczególnych czynności przez Bibliotekę Narodową nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Listów, których dotyczył wniosek nie wypożyczono BBC.

Ad 56) Badania autentyczności dokonał posiadający na świecie największe w tym zakresie doświadczenie dom aukcyjny [...], jeden z największych i najstarszych domów aukcyjnych, działający od 1744 r. Ustalenia te potwierdzili specjaliści Biblioteki Narodowej.

Ad 57) Odpowiedź udzielono w ramach odpowiedzi na pytanie nr 56.

Ad 58) Wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Zasady udostępniania materiałów bibliotecznych czytelnikom są uregulowane w art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych z uwzględnieniem art. 16 pkt 4 oraz art. 82 tej ustawy.

Ad 59) W odniesieniu do tego pytania do wnioskodawcy skierowano osobne wezwanie.

W odrębnym piśmie z dnia 28 czerwca 2024 r. wnioskodawca został wezwany przez organ do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia 28 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktów 40, 41 i 49 poprzez sprecyzowanie treści wniosku, obejmujące wskazanie: co wnioskodawca rozumie przez pojęcie dokumentacji dotyczącej zakupu listów w pytaniu 40, czy wnioskodawca odnosi sformułowanie "dzienna" do daty czy do aukcji w pytaniu 41, co wnioskodawca rozumie przez pojęcie zabiegów konserwatorskich i dokumentacji konserwatorskiej w pytaniu 49.

W odrębnym piśmie z dnia 28 czerwca 2024 r. wnioskodawca został wezwany przez organ do wykazania, w zakresie informacji o którą wnosił w punkcie 59 wniosku, do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego wymaganej do udostępnienia żądanej w tym punkcie informacji przetworzonej.

Następnie organ w piśmie z dnia 16 lipca 2024 r. poinformował wnioskodawcę, działając na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, powoływanej dalej jako k.p.a.) o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku z dnia 28 kwietnia 2024 r. w zakresie pytań numer 40, 41 i 49, wobec nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych wniosku.

Z kolei decyzją z dnia 16 lipca 2024 r. nr IP/1/2024 Dyrektor Biblioteki Narodowej, działając na podstawie 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 104 § 1 k.p.a., odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej żądanej w punkcie 59 wniosku z dnia 28 kwietnia 2024 r.

Pismo informujące o postawieniu wniosku bez rozpoznania oraz decyzja administracyjna zostały doręczone skarżącemu za pośrednictwem ePUAP. Jak wynika z wyjaśnień organu (pismo z dnia 21 października 2024 r.) ze względu na omyłkę pracownika organu nie uruchomiono w systemie ePUAP opcji otrzymania zwrotnego potwierdzenia odbioru, jednak – jak zaznaczył organ – skarżący nie neguje faktu otrzymania ww. korespondencji.

M.G. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Dyrektora Biblioteki Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia punktów: 30, 31, 33-47, 49, 51, 53 oraz 56-59 wniosku z dnia 28 kwietnia 2024 r. wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie do udzielenia informacji żądanych w punktach: 30, 31, 33-47, 49, 51, 53 oraz 56-59 wniosku, nałożenie grzywny na Bibliotekę Narodową, przyznanie sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, powoływanej dalej jako p.p.s.a.), a także o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w zakresie rozpatrzenia punktów 30, 31, 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 49 i 51 wniosku skarżącego z dnia 28 kwietnia 2024 r. należało zobowiązać organ do rozpatrzenia wniosku. W pozostałym zakresie, tj. w części dotyczącej punktów 33, 34, 35, 36, 37, 38, 53, 56, 57, 58 i 59 ww. wniosku wobec faktu, że wniosek skarżącego w tej części został już rozpatrzony, Sąd stwierdził jedynie, że organ dopuścił się w tym zakresie bezczynności.

Sąd pierwszej instancji ocenił, że w związku z uprawionym zastosowaniem przedłużenia terminu, o jakim mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., organ był zobowiązany do udostępnienia żądanej informacji do dnia 28 czerwca 2024 r., czego jednak, w ocenie Sądu, nie uczynił.

Organ wprawdzie w pismach z dnia 28 czerwca 2024 r. udzielił odpowiedzi na część wniosku, co do części wniosku wezwał o jego sprecyzowanie, a co do punktu 59 wniosku wezwał o wykazanie wystąpienia szczególnej istotności dla interesu społecznego w udostępnieniu żądanej informacji przetworzonej, jednak jak wynika z wyjaśnień organu, pismo z dnia 28 czerwca 2024 r. zostało nadane do skarżącego dopiero w dniu 8 lipca 2024 r., a zatem z uchybieniem terminu. Sam fakt wytworzenia pisma stanowiącego odpowiedź na wniosek nie może zwolnić organu z zarzutu bezczynności, bowiem dopiero nadanie pisma umożliwić może jego adresatowi zapoznanie się ze stanowiskiem organu bądź z udzieloną informacją. Stopień zawinienia organu w tej kwestii nie ma znaczenia dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności, a jedynie może mieć wpływ przy badaniu przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z tych przyczyn Sąd uwzględnił skargę na bezczynność w pkt 1 i 2 sentencji wyroku, uznając, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku z dnia 28 kwietnia 2024 r. w zaskarżonym zakresie, tj. dotyczącym punktów: 30, 31, 33-47, 49, 51, 53 oraz 56-59.

W ocenie Sądu, udzielona odpowiedź w zakresie punktów 30, 31, 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 49 i 51 wniosku nie czyni zadość obowiązkom organu wynikającym z ww. przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Do dnia wydania wyroku w tej sprawie organ nie udostępnił żądanych informacji ani nie wydał decyzji o odmowie ich udostępnienia, co uzasadniało zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego w tym zakresie. W związku z powyższym Sąd w pkt 1 sentencji zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku z dnia 28 kwietnia 2024 r. w omawianej części w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz aktami sprawy.

Przechodząc do oceny udzielonej skarżącemu odpowiedzi w piśmie z dnia 28 czerwca 2024 r. na pytania 30 i 31 wniosku, Sąd stwierdził, że wbrew stanowisku organu żądane informacje stanowią informację publiczną. Istotnie jak stwierdził tut. Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 listopada 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 353/24, kwestie wewnętrznej organizacji wykonania określonego zadania realizowanego przez organ nie stanowią informacji publicznej. Jednak należy zauważyć, że pytanie 30 dotyczyło wskazania osoby odpowiedzialnej za określone czynności, a więc nie jedynie wykonawców tych czynności, lecz osoby, do której należy ostateczna odpowiedzialność za prawidłowość wykonywanych zadań. Zadania związane z katalogowaniem zbiorów bibliotecznych stanowią ustawowe zadanie organu, informacja o podmiotach odpowiedzialnych za wykonywanie tych zadań i wydawanych w ramach wykonywania tych zadań poleceniach służbowych stanowi zdaniem Sądu informację publiczną. Odpowiedź organu udzielona w piśmie z dnia 28 czerwca 2024 r. nie była zatem prawidłowa.

W pytaniu 39 skarżący domagał się od organu udostępnienia odpowiedzi organu udzielonych w sprawach innych wniosków o udostępnienie informacji publicznej (konkretnie wskazanych przez skarżącego). Wbrew stanowisku organu, dokumenty takie również stanowią informację publiczną. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b) i c) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych w tym stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, a także treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej. W świetle powyższego, stanowisko organu zajęte w sprawie wniosku o dostęp do informacji publicznej również stanowi informację publiczną, jest to bowiem dokument wytworzony przez organ, w którym zajmuje on stanowisko w określonej sprawie publicznej (dostępu do informacji). Wbrew stanowisku organu informacja w tym zakresie nie podlega także udostępnieniu w innym trybie, w szczególności taki tryb nie został uregulowany w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, które mają zastosowanie w sprawach dostępu do informacji publicznej jedynie w ograniczonym zakresie. Sąd ocenił, że odpowiedź organu na pytanie 39 wniosku jest w konsekwencji nieprawidłowa.

W zakresie punktów 40, 41 i 49 wniosku organ wezwał skarżącego do jego sprecyzowania uznając, że sformułowanie wniosku w tym zakresie jest nieprecyzyjne, co uniemożliwia ustalenie treści żądania. Z tym stanowiskiem Sąd pierwszej instancji się nie zgodził. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 1227/16, w sytuacji gdy organ wskazuje na potrzebę dokładniejszego sprecyzowania żądania mającego na celu umożliwienie udzielenia informacji publicznej, a osoba domagająca się informacji odmawia sprecyzowania żądania, to wówczas nie można organowi zasadnie zarzucić bezczynności. Jednak pogląd ten ma zastosowanie pod warunkiem, że wezwanie do sprecyzowania wniosku jest zasadne. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, wezwanie organu dotyczące punktów 40, 41 i 49 wniosku nie było zasadne, bowiem wniosek w tym zakresie był na tyle jasno sformułowany, że nie było konieczności jego precyzowania. Zarówno zwrot "wszelka dokumentacja" (pkt 40), jak i "dokładnej daty dziennej aukcji" (pkt 41) oraz "zabiegi konserwatorskie" i "dokumentacja konserwatorska" (pkt 49) pozwalają ustalić zakres żądania. Organ powinien zatem w tym zakresie rozpoznać wniosek skarżącego, zaś wzywanie do jego sprecyzowania nie było uzasadnione. W konsekwencji organ pozostaje w bezczynności w powyższym zakresie.

Jako nieprawidłowe jawi się również stanowisko organu zawarte w piśmie z dnia 28 czerwca 2024 r., że odpowiedzi na pytania od 42 do 45 zostały udzielone w ramach odpowiedzi na pytanie 41. Po pierwsze, organ nie udzielił odpowiedzi na pytanie 41, a po drugie, jak słusznie zauważył skarżący, pytania te (dotyczące aukcji, na której Biblioteka Narodowa nabyła listy, których dotyczył wniosek), nie są powiązane z pytaniem 41 dotyczącym daty dziennej aukcji. Organ w tym zakresie nie udzielił zatem również żądanej informacji.

Odnosząc się do odpowiedzi na pytania 45 i 46 Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ nie udzielił odpowiedzi na te pytania. Omawiane pytania dotyczyły budżetu przeznaczonego na zakup listów, tymczasem organ w odpowiedzi odniósł się do kwestii "osobnego budżetu". Tymczasem skarżący nie pytał, czy na zakup listów był przeznaczony "osobny budżet", lecz chciał uzyskać informację, jakimi środkami finansowymi na zakup listów dysponował organ przystępując do aukcji. Tej informacji – wbrew stanowisku organu – jednak nie uzyskał, co oznacza, ze również w tym zakresie organ pozostaje w bezczynności.

W pytaniu 51 skarżący domagał się udostępnienia wszelkiej korespondencji między Biblioteką Narodową a Ministerstwem Kultury i Dziedzictwa Narodowego dotyczącej listów, których dotyczył wniosek. Organ odpowiedział, że tego rodzaju dokumenty nie stanowią informacji publicznej. Sąd nie podziela powyższego zapatrywania organu, bowiem jak już wskazano, treść dokumentów wytworzonych przez podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., a zatem zarówno Bibliotekę Narodową, jak i Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego stanowi informację publiczną. Odpowiedź organu w tym zakresie nie była z tej przyczyny prawidłowa.

Z kolei w zakresie pytań 33, 34, 35, 36, 37, 38, 53, 56, 57 i 58 wniosku z dnia 28 kwietnia 2024 r. Sąd uznał, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi w piśmie z dnia 28 czerwca 2024 r., zaś w zakresie pytania 59 wydał decyzję odmawiającą udostepnienia informacji publicznej. Skoro do dnia wydania wyroku bezczynność organu w tym zakresie ustała brak było podstaw do zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku w tej części. Z tej przyczyny w pkt 2 sentencji wyroku Sąd ograniczył się do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w ww. zakresie.

Odpowiadając na pytania 33-38 organ podał, że listy nie były udostępniane BBC. Skarżący w skardze kwestionuje prawdziwość tego twierdzenia organu. Należy jednak wyjaśnić, że skarga na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie może zmierzać do podważenia prawdziwości uzyskanych informacji. Sąd administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę nie jest władny, aby weryfikować prawdziwość informacji przekazanych przez organ w trybie dostępu do informacji publicznej. W razie przekazania nieprawdziwych informacji istnieją właściwe środki, w tym karne (np. przepis art. 23 u.d.i.p.), pozwalające na weryfikację stanowiska organu, jednak pozostają one poza kognicją sądu administracyjnego rozpoznającego skargę w zakresie dostępu do informacji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Wa 855/21). Nie budzi natomiast wątpliwości, że odpowiedź na pytania zawarte w punktach 33-38 wniosku została skarżącemu udzielona.

Sąd podzielił stanowisko organu, że informacja żądana w punkcie 53 i 58 wniosku nie stanowiła informacji publicznej. Skarżący domaga się udzielenia informacji o fakcie zapoznania się dyrektora Biblioteki Narodowej z konkretnym elementem zbioru bibliotecznego, a także szczegółowych informacji związanych z jego udostępnieniem. Tego rodzaju informacja dotycząca wewnętrznego funkcjonowania Biblioteki Narodowej oraz korzystania z księgozbioru nie stanowi, zdaniem Sądu pierwszej instancji, informacji publicznej, o czym skarżący został poinformowany przez organ w piśmie z dnia 28 czerwca 2024 r. Podobnie nie stanowi informacji publicznej treść znajdujących się w zasobach Biblioteki Narodowej księgozbiorów i innych utworów. Nie są to wszak dokumenty wytworzone przez podmioty publiczne. Pytanie zawarte w punkcie 58 wniosku również nie dotyczyło zatem informacji publicznej.

W zakresie pytań 56 i 57 wniosku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ w tym zakresie odpowiedział skarżącemu, iż badania autentyczności dokonał posiadający na świecie największe w tym zakresie doświadczenie dom aukcyjny [...], a ustalenia te potwierdzili specjaliści Biblioteki Narodowej. Zdaniem Sądu tak sformułowana informacja stanowi wystarczającą odpowiedź na pytania dotyczące badania autentyczności listów. Zarzuty skargi w tym zakresie stanowią w istocie polemikę z odpowiedzią organu, która – jak wskazano – jest niedopuszczalna w postępowaniu toczącym się ze skargi na bezczynność.

Z kolei w zakresie pytania 59 wniosku z dnia 28 kwietnia 2024 r. organ wydał decyzję administracyjną z dnia 16 lipca 2024 r., którą odmówił skarżącemu udostępnienia żądanej w tej części informacji publicznej. W toku postępowania organ oświadczył, że nie jest w stanie wykazać, kiedy decyzja została doręczona skarżącemu. Z tej przyczyny Sąd uznał, że skarga w tej części (wniesiona w dniu 4 sierpnia 2024 r. jest dopuszczalna), bowiem brak jest dowodu doręczenia skarżącemu ww. decyzji przed wniesieniem skargi. Wobec jednak niespornego w tej sprawie wydania decyzji dotyczącej punktu 59 wniosku, brak było podstaw do zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego w tej części. Ponadto Sąd, rozpoznając skargę na bezczynność organu, nie kontroluje prawidłowości wydanej w sprawie decyzji administracyjnej, bowiem może ona być przedmiotem odrębnej skargi.

Z tych przyczyn w omawianym zakresie, tj. dotyczącym punktów 33, 34, 35, 36, 37, 38, 53, 56, 57 i 59 brak było podstaw do zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku, bowiem do dnia wydania wyroku wniosek w tym zakresie został już przez organ rozpatrzony.

Sąd uznał w pkt 3 sentencji wyroku, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z akt administracyjnych, organ po wpłynięciu wniosku o udostępnienie informacji publicznej początkowo przedłużył termin do rozpoznania wniosku, a następnie udzielił odpowiedzi na ten wniosek. Wprawdzie pismo z dnia 28 czerwca 2024 r. zostało ostatecznie nadane dopiero w dniu 8 lipca 2024 r., lecz jak wynika z wyjaśnień organu, powyższe było wynikiem błędnego działania systemu lub ewentualnie błędu pracownika, nie było zaś efektem celowego działania zmierzającego do przedłużenia postępowania. Udzielona odpowiedź, jak wyjaśniono wyżej, w części nie była prawidłowa, bowiem organ błędnie zinterpretował treść niektórych pytań, a także nieprawidłowo zakwalifikował część żądanych informacji jako nieposiadających waloru informacji publicznej. Powyższe świadczy o tym, że bezczynność organu nie była skutkiem zlekceważenia prawa skarżącego do uzyskania żądanej informacji publicznej, lecz odmiennej interpretacji treści złożonego wniosku. W związku z powyższym Sąd przyjął, że bezczynności organu w tej sprawie nie można przypisać rażącego charakteru w wyżej przedstawionym rozumieniu.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności przemawiające za wymierzeniem organowi grzywny oraz przyznaniem na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Bezczynność była skutkiem nieprawidłowej wykładni przepisów oraz interpretacji treści wniosku, nie zaś lekceważenia uprawnień skarżącego do uzyskania informacji publicznej. Sąd uznał zatem, że brak jest konieczności stosowania dodatkowych środków mających na celu motywowanie organu do załatwienia sprawy. Z powyższych przyczyn Sąd w pkt 4 sentencji oddalił skargę w części dotyczącej wniosku o nałożenie na organ grzywny oraz o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ, zaskarżając go w części, tj. co do pkt 1 sentencji powołanego orzeczenia.

Organ na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do rozpoznania w tym zakresie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. o zasądzenie od skarżącego na rzecz skarżącej kasacyjnie Biblioteki Narodowej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. organ oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

a. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a to art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach (Dz. U. z 2022 r. poz. 2393) w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. przez ich zastosowanie wyrażające się w nieprawidłowym przyjęciu, że informacje objęte punktem 30 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 28 kwietnia 2024 r. stanowią informację publiczną i w konsekwencji Dyrektor Biblioteki Narodowej jest obowiązany do ich udostępnienia, podczas gdy informacje te należą do obszaru wewnętrznego funkcjonowania Biblioteki Narodowej w zakresie przypisania konkretnych czynności służbowych określonym pracownikom Biblioteki i wprawdzie służą realizacji zadania publicznego, tj. informowania o własnych zbiorach, jednak nie mają związku z kierunkiem działania podmiotu w konkretnej sprawie, stanowiąc element technicznego aspektu realizacji tego zadania;

b. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a to art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o bibliotekach w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. przez ich zastosowanie wyrażające się w nieprawidłowym przyjęciu, że informacje objęte punktem 31 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 28 kwietnia 2024 r. stanowią informację publiczną i w konsekwencji Dyrektor Biblioteki Narodowej jest obowiązany do ich udostępnienia, podczas gdy informacje te należą do obszaru wewnętrznego funkcjonowania Biblioteki Narodowej w zakresie polecenia realizacji konkretnych czynności służbowych określonym pracownikom Biblioteki i wprawdzie służą realizacji zadania publicznego, tj. informowania o własnych zbiorach, jednak nie mają związku z kierunkiem działania podmiotu w konkretnej sprawie, stanowiąc element technicznego aspektu realizacji tego zadania;

c. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a to art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o bibliotekach w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b oraz lit. c u.d.i.p. w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. przez ich zastosowanie wyrażające się w nieprawidłowym przyjęciu, że informacje objęte punktem 39 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 28 kwietnia 2024 r. stanowią informację publiczną i w konsekwencji Dyrektor Biblioteki Narodowej jest obowiązany do ich udostępnienia, podczas gdy odpowiedzi na wnioski o udostępnienie informacji publicznej udzielone przez Dyrektora Biblioteki Narodowej nie należą do zakresu ustawowego pojęcia informacji publicznej, w szczególności zaś nie stanowią wyrazu stanowisk w sprawach publicznych zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, jak również nie podlegają kwalifikacji jako wystąpienia albo oceny dokonywane przez organy władzy publicznej;

d. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że Dyrektor Biblioteki Narodowej pozostaje w bezczynności co do rozpoznania wniosku z dnia 28 kwietnia 2024 r. w zakresie informacji objętych punktami 40, 41 oraz 49 tego wniosku, podczas gdy z uwagi na niejednoznaczny sposób sformułowania wniosku w powyższym zakresie zasadne było wezwanie wnioskodawcy do jego sprecyzowania, celem umożliwienia jego prawidłowego rozpoznania, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy albo spowodowało uwzględnienie skargi na bezczynność z zakresie rozpoznania wniosku w odniesieniu do powołanych punktów;

e. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania a to art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że Dyrektor Biblioteki Narodowej pozostaje w bezczynności w zakresie informacji objętych punktami 42-45 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 28 kwietnia 2024 r., podczas gdy z uwagi na niejednoznaczny sposób sformułowania wniosku w odniesieniu do pytania nr 41 i konieczności jego sprecyzowania przez wnioskodawcę, zasadnym było udzielenie skarżącemu odpowiedzi odsyłającej do wezwania sformułowanego w odpowiedzi na powyższe pytanie, którego celem było ustalenie, co ewentualnie wnioskodawca rozumie pod pojęciem aukcji dziennej, tak by możliwe było ustalenie, czy Dyrektor Biblioteki Narodowej dysponuje informacjami szczegółowymi odnoszącymi się do tak rozumianej aukcji, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy albo spowodowało uwzględnienie skargi na bezczynność z zakresie rozpoznania wniosku w odniesieniu do powołanych punktów;

f. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania a to art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że Dyrektor Biblioteki Narodowej pozostaje w bezczynności w zakresie informacji objętych punktami 46 oraz 47 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 28 kwietnia 2024 r., podczas gdy udzielone wnioskodawcy odpowiedzi czynią zadość obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej na wniosek, bowiem z pytania nr 46 jednoznacznie wynika założenie wnioskodawcy, że na zakup listów był przeznaczony budżet, a więc określona, przeznaczona na ten cel wyodrębniona suma pieniężna, co jest pojęciem tożsamym z osobnym budżetem na zakup ww. materiałów bibliotecznych, toteż Dyrektor Biblioteki Narodowej prawidłowo odpowiedział wnioskodawcy, że brak było osobnego budżetu na zakup listów, co zdeterminowało odpowiedź na kolejne pytanie, bowiem skoro nie było takiego budżetu, brak było decyzji o jego wysokości, która mogła była zostać powzięta przez określony podmiot, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy albowiem spowodowało uwzględnienie skargi na bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku w odniesieniu do powołanych punktów;

g. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a to art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o bibliotekach w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. przez ich zastosowanie wyrażające się w nieprawidłowym przyjęciu, że informacje objęte punktem 51 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 28 kwietnia 2024 r. stanowią informację publiczną i w konsekwencji Dyrektor Biblioteki Narodowej jest obowiązany do ich udostępnienia, podczas gdy informacje te obejmują korespondencję roboczą pomiędzy Biblioteką Narodową oraz Ministerstwem Kultury i Dziedzictwa Narodowego i w konsekwencji należą do obszaru wewnętrznego funkcjonowania Biblioteki Narodowej w zakresie gromadzenia zbiorów i wprawdzie służą realizacji tego zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunku działania podmiotu w konkretnej sprawie, stanowiąc element technicznego aspektu realizacji tego zadania.

Odpowiadając na skargę kasacyjną skarżący stwierdził, że uważa skargę kasacyjną za bezzasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę wystąpienie przesłanek nieważności postępowania. W tej sprawie sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (por. uchwała pełnego składu sędziów NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Jako pierwsze zostaną rozpoznane zarzuty naruszenia prawa materialnego, gdyż są one najdalej idące. Zarzuty pierwszy i drugi ("a" i "b") naruszenia prawa materialnego są nieuzasadnione. Dotyczą one informacji objętych zakresem punktu 30 i 31 wniosku o udzielenie informacji publicznych. Podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, który przyjął, iż treść pytań dotyczyła informacji publicznej. Zgodzić należy się z poglądem, iż na treść tych pytań należy spojrzeć mając na względzie zakres zadań publicznych wyznaczonych organowi zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o bibliotekach na organ. Zapytanie z punktów 30 i 31 dotyczyło zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zadań publicznych określonych w art. 17 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy. Wnioskodawca domagał się informacji dotyczącej wykonania zadania skatalogowania konkretnego zbioru rzeczy, połączonego ze wskazaniem osoby lub osób, które kierowały ich wykonaniem i były za ich wykonanie odpowiedzialne. Powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że co do zasady informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust.1 u.d.i.p. jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Na bazie przepisu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. w drodze rozumowania a contrario w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stworzone zostało pojęcie dokumentu wewnętrznego, a więc dokumentu, który nie stanowi informacji publicznej. Pojęcie to stosuje się dla określenia dokumentów, które nie są skierowane do podmiotów zewnętrznych, które służą wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu lub struktury administracyjnej, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, mogą określać zasady działania pracowników w określonych sytuacjach, mogą też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 4 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 430/14; z 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1599/15; z 5 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2693/15; z 26 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2678/16; z 8 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1669/18; z 28 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 3211/18; z 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3154/21 – publ. CBOSA).

Pytania 30 i 31 nie były skierowane na poznanie kwestii wewnętrznych, lecz na ustalenie faktu realizacji zadania administracyjnego wyznaczonego organowi ustawą, ustalenia osoby odpowiedzialnej za wykonanie zadania publicznego i ewentualnych prawnych narzędzi jego wykonania. Przy uwzględnieniu treści art. 17 ust. 1 cyt. ustawy pytania 30 i 31 dotyczyły zatem informacji publicznej, gdyż sprawą publiczną są skonkretyzowane zadania publiczne realizowane przez organ w jakimś czasie, dane osoby odpowiedzialnej za wykonywania danego zadania administracyjnego, jak i kwestie związane z uzewnętrznionymi sposobami jego realizacji.

Zarzut "c" jest nieuzasadniony. Udostępnienie informacji publicznej jest obowiązkiem organu administracyjnego wynikającym z przepisów art. 61 Konstytucji oraz u.d.i.p. Z punktu widzenia organu realizacja publicznego prawa do informacji publicznej przez jednostkę stanowi jego obowiązek, ale zarazem zadanie administracyjne. Ujmując to inaczej, rozpoznawanie wniosków dostępowych jest realizacją zadania administracyjnego. Treść odpowiedzi stanowi zaś dokument obrazujący wykonanie tego zadania. Odpowiedzi udzielone na wnioski o udzielenie informacji publicznej stanowią również dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., a te zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4a u.d.i.p. są informacją publiczną i podlegają udostępnieniu, tak co do treści jak i postaci. Oznacza to, że zarzut ten nie znajduje uzasadnienia.

Zarzuty oparte o podstawę uregulowaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. są nieuzasadnione. Zarzuty "d"- "g" sprowadzają się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji co do pozostawania przez organ w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku w części dotyczącej punktów 40, 41, 46-47, 49 i 51 i zobowiązania do ich wykonania.

W pierwszym rzędzie przypomnieć należy, że termin załatwienia wniosku dostępowego, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. upływał w dniu 28 czerwca 2024 r., zaś trzy pisma stanowiące odpowiedź na wniosek z dnia 28 kwietnia 2024 r. zostały prawidłowo wysłane dopiero w dniu 8 lipca 2024 r. Oznacza to, że doszło do bezczynności. Naczelny Sąd Administracyjny podziela również stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż organ nie rozpoznał do chwili wyrokowania wniosku w zakresie powyższych punktów w sposób przewidziany prawem.

Odnosząc się do zarzutu "d" i "e" wskazać należy, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie jest prawidłową reakcją organu w sytuacji stwierdzenia braku jednoznaczności pytania lub pytań.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera dość niewiele regulacji procesowej. Wynika z niej, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, w którym przepisy kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie wyłącznie na etapie wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi spełniać minimalne wymogi formalne pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania. Jeśli wniosek nie pozwala na prawidłowe odczytanie i załatwienie sprawy nie jest możliwe skorzystanie z instytucji uregulowanej w art. 64 § 2 k.p.a., gdyż zakres stosowania kodeksu postępowania administracyjnego do spraw z zakresu informacji publicznej został w sposób jednoznaczny zakreślony w art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Prowadzi to do konkluzji, że wezwanie z dnia 28 czerwca 2024 r. do usunięcia braków formalnych nie miało umocowania w prawie i nie mogło prowadzić do przedłużenia terminu rozpoznania wniosku, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Prawidłowo tym samym Sąd pierwszej instancji przyjął, że termin załatwienia wniosku w zakresie punktu 40, 41 i 49 upłynął w dniu 28 czerwca 2024 r., a rozpoznanie wniosku w formie przewidzianej przez ustawę (tj. brak skierowania pisma informacyjnego o braku możliwości udzielenia odpowiedzi w związku z niejednoznacznością postawionych pytań) w tym zakresie nie nastąpiło, gdyż za prawidłową reakcję nie może być uznane pismo z 16 lipca 2024 r. o pozostawieniu wniosku w tym zakresie bez rozpoznania. Z tych przyczyn zarzuty "d" i "e" są bezzasadne.

Zarzut "f" jest nieuzasadniony. Wykładnia pytania 46 prowadzi do rezultatu, iż wnioskodawca pyta o wysokość środków jakie organ był skłonny przeznaczyć na zakup zbioru, zaś pytanie 47 dotyczyło osoby, która miała podjąć te decyzję. Taka interpretacja jest wynikiem zastosowania reguł semantycznych języka polskiego, jak i analizy całości pytań, z których wynika sekwencyjność ich stawiania i logiczne przechodzenie z jednego pytania do kolejnego, a zatem pozostawania pytań w związku treściowo-logicznym. Interpretacja tych pytań przez organ pozostawała w sprzeczności z tymi zasadami i była nieuprawniona. Nie można w tej sytuacji uznać, aby odpowiedzi udzielone na te pytania odnosiły się do ich treści. Słusznie więc przyjął Sąd pierwszej instancji, iż nie udzielono na nie odpowiedzi. Zarzut nie jest tym samym uzasadniony.

Zarzut "g" jest nieuzasadniony. Korespondencja między organem a Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego będącym notabene organem sprawującym nadzór nad Dyrektorem Biblioteki Narodowej ma charakter korespondencji oficjalnej i odnosi się do wykonywania przez każdy z organów swoich zadań administracyjnych. Odpowiada ona cechom dokumentu urzędowego określonym w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. i może być podciągnięta pod wyrażenia językowe użyte w przepisie art. 6 ust. 1 pkt 4 b u.d.i.p., który określa przykładowe rodzaje dokumentów urzędowych zawierających informacje publiczne. Słusznie zatem uznał sąd pierwszej instancji, iż nieudostępnienie informacji w tym zakresie opierało się na błędnej ocenie przepisów prawa materialnego, a zatem, że zachodziły podstawy do zobowiązania do rozpoznania wniosku w tym zakresie. Czyni to zarzut nieuzasadniony.

Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.