Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 13 maja 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. N. na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia odwołania oddala skargę

Z. N. wywiódł w dniu 20 sierpnia 2019 r. skargę na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, wnosząc o:

1) zobowiązanie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska do niezwłocznego załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym od decyzji z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...], wydanej przez [...] Inspektora Ochrony Środowiska w [...], w sprawie użytkowania instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego, należącej do spółki [...] Sp. z o. o. (KRS: [...]) zlokalizowanej w miejscowości [...] gmina [...],

2) dokonanie kontroli przewlekłości postępowania,

3) zobowiązanie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie,

4) o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu,

5) wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości

6) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] (dalej WIOŚ) zawiadomieniem z dnia [...] maja 2018 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wstrzymania użytkowanie instalacji do chowu drobiu powyżej 40 000 stanowisk, zlokalizowanej w m. [...] gm. [...] pow. [...], należącej do [...] Sp. z o. o. z siedzibą przy [...], [...] [...], eksploatowanej bez pozwolenia zintegrowanego.

Decyzją z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...] WIOŚ [...] wstrzymał użytkowanie instalacji do produkcji brojlerów i ustalił na dzień [...] czerwca 2019 r. termin jej bezpiecznego dla środowiska zakończenia użytkowania.

Pismem z dnia 10 czerwca 2019 r. Decyzja WIOŚ została zaskarżona przez [...] Sp. z o. do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w [...]. Skarga spółki reprezentowanej przez kancelarię adwokacką, wraz ze stanowiskiem WIOŚ, trafiła do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na tydzień przed upływem terminu zakończenia użytkowania instalacji.

Do dnia złożenia skargi, tj. 20 sierpnia 2019 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie załatwił tej sprawy. Organ nie wydał ani postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61 a K.p.a.) ani decyzji orzekającej o istocie sprawy (art. 104 § 1 K.p.a.) lub umarzającej postępowanie (art. 105 § 1 K.p.a.).

Sprawa nie wymagała zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień i powinna być załatwiona niezwłocznie, a więc przed upływem ustalonego na dzień 26 czerwca 2019 r. terminu bezpiecznego dla środowiska zakończenia użytkowania instalacji do produkcji brojlerów. Skarżący zaznaczył, że wniósł o doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

W odpowiedzi na skargę z dnia 19 września 2019 r. organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że odwołanie wpłynęło do Kancelarii Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska w dniu [...] czerwca 2019 r. Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. (już po 14 dniach) znak: [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska zawiadomił strony postępowania o zakończeniu zbierania dowodów i materiałów w postępowaniu odwoławczym i poinformował, że w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, strony mogą zapoznać się z aktami przedmiotowej sprawy, wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wobec upływu terminu do zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań i nieskorzystania przez strony postępowania z przysługującego im prawa, Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak: [...] uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji do chowu drobiu powyżej 40 000 stanowisk dla drobiu zlokalizowanej w m. Sikory Juskie, w części dotyczącej terminu wstrzymania użytkowania instalacji i wyznaczył nowy termin wstrzymania użytkowania instalacji - do dnia 11 października 2019 r. Decyzja została wysłana do Pana Z. N. za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 21 sierpnia 2019 r., oraz dodatkowo za pośrednictwem [...]. Decyzja została wydana jeszcze przed otrzymaniem skargi na bezczynność.

Odnośnie do żądania skarżącego załatwienia przedmiotowej sprawy w ciągu 7 dni od dnia wpływu sprawy do organu, organ wyjaśnił, że w sprawie zgromadzono łącznie w toku postępowania przed organem I instancji, jak i postępowania odwoławczego ok. 290 stron dokumentów, z którymi organ musiał się zapoznać i przeanalizować. Kwestię skomplikowania sprawy, czy konieczności zbierania dodatkowych materiałów dowodowych w sprawie ocenia organ prowadzący postępowanie, a nie strona postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sądowa kontrola bezczynności przeprowadzona w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Stan faktyczny sprawy, w aspekcie zaskarżonego działania organu nie dał podstaw do uznania, że doszło do bezczynności. Zaistniały w tym zakresie stan faktyczny sprawy nie uprawnia do uznania argumentacji, a o za tym idzie petitum skargi za słuszne.

W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że przedmiotem skargi objęty został sposób procedowania przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Poza tym zakresem pozostaje ocena postępowania innych organów administracji, jak również sądów.

Prawne determinanty orzekania w tej sprawie wyznacza K.p.a. Zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy, wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

W kontekście stanu faktycznego przypomnieć należy, że odwołanie [...] Sp. z o.o. wpłynęło do Kancelarii Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska w dniu 19 czerwca 2019 r., a w dniu 21 sierpnia 2019 r. została wydana decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (karta 3 akt administracyjnych sprawy), czyli z nieznacznym opóźnieniem. W ocenie Sądu zasadnie organ wywodził, że opóźnienie mogło być spowodowane skomplikowanym charakterem sprawy, co pozostawało w związku z koniecznością analizy obszernego materiału dowodowego w sprawie. Nadmienić należy, że opóźnienie mieści się w terminie określonym w art. 35 § 3 K.p.a., przewidzianym dla spraw szczególnie skomplikowanych.

Reasumując, w ocenie Sądu, w przypadku przedmiotowego postępowania nie może być mowy o bezczynności organu, a jedynie nieznacznym opóźnieniu w wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Taki wniosek równoznaczny jest z zaistnieniem podstaw do oddalenia skargi, w braku wykazania okoliczności, wystarczających w świetle przywołanego wyżej art. 149 p.p.s.a. do stwierdzenia bezczynność. Tym samym pozostałe zarzuty skargi, będące pochodną stwierdzenia bezczynności nie mogą zostać uwzględnione.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.