Wnioskiem z dnia 17 września 2008r., M. P. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2005 roku. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż nie posiada żadnych oszczędności, a środki uzyskiwane z prowadzonej działalności gospodarczej zaangażowane w obrocie związanym z działalnością firmy przeznaczane są także na utrzymanie jego rodziny. W stosunku do składników majątku ruchomego jak i nieruchomości skarżącego prowadzona jest egzekucja administracyjna w łącznej kwocie ponad [...] Przy zatrudnieniu dwóch osób firma skarżącego w okresie siedmiu miesięcy 2008 r. osiągnęła dochód brutto w kwocie [...]. Na rachunkach skarżący posiada kwotę [...] Miesięczny koszt utrzymania firmy wynosi [...] Zadłużenie z tytułu zakupu towarów na koniec lipca bieżącego roku wynosiło [...] a należności z tytułu ich sprzedaży opiewały na sumę [...]. Z tytułu rat leasingowych skarżący zobowiązany jest uiszczać kwotę [...] miesięcznie. M.P. zamieszkuje wraz z żoną A. P. i córką W.P.. W skład jego majątku wchodzi dom o wielkości [...] oraz nieruchomość rolna o powierzchni 30 hektarów. Żona skarżącego nie pracuje. Zatem środki finansowe uzyskiwane z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, stanowią jedyne źródło utrzymania rodziny skarżącego.
Z uwagi na powyższe natychmiastowe wykonanie decyzji wiązałoby się z niebezpieczeństwem wyrządzenia podatnikowi znacznej szkody oraz spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków poprzez doprowadzenie do bankructwa i odebranie możliwości dalszego prowadzenia działalności, a w konsekwencji spłaty zobowiązań podatkowych. Ponadto podatnik i jego rodzina zostaliby pozbawieni jedynego źródła utrzymania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270, ze zm./ wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków /z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie/, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy.
Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę /majątkową, a także niemajątkową/, która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, niepubl. – Lex Polonica).
Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd nie bada, czy skarga jest uzasadniona, a jedynie czy nie występują wymienione w cytowanym art. 61 § 3 przesłanki wyłączające możliwość uwzględnienia wniosku oraz czy zachodzą wskazane w tym przepisie przesłanki, umożliwiające uwzględnienie wniosku, tj. czy istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa, winien przy tym wykazać wnioskujący.
Zdaniem Sądu, powołane przez skarżącego okoliczności dają podstawę do podzielenia jego poglądu, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Należności podatkowe wynikające z zaskarżonej decyzji stanowią łącznie znaczną kwotę, a ich egzekucja skierowana zarówno do składników majątku trwałego, jak i ruchomości, uniemożliwi mu prowadzenie dalszej działalności gospodarczej. Nadto z uzasadnienia przedmiotowego wniosku wynika, iż należności publicznoprawne skarżącego są już zabezpieczone na jego majątku, co uniemożliwia jego spieniężenie.
Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak na wstępie.
