Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wydania certyfikatu przewoźnika lotniczego AOC oddala skargę

VI SA/WA 2256/05

UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek B. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako skarżąca) w sprawie zakończonej jego decyzją z dnia [...] lipca 2005r. odmawiającą stwierdzenia nieważności jego decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. w sprawie wydania certyfikatu przewoźnika lotniczego AOC, decyzją z dnia [...] września 2005r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2005r.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż B. Sp. z o.o. złożyło, w dniu [...] maja 2003r., w Urzędzie Lotnictwa Cywilnego, wniosek o wszczęcie procesu certyfikacji lotniczej działalności gospodarczej i wydanie Certyfikatu Przewoźnika Lotniczego oświadczając, że podstawę procesu certyfikacji dla wydania przedmiotowego certyfikatu stanowią przepisy zarządzenia Ministra Komunikacji z dnia 9 czerwca 1987r. w sprawie zasad eksploatacji statków powietrznych (dalej jako PL–6 cz. I). Proces certyfikacji rozpoczęto w dniu [...] maja 2003r. i był on wielokrotnie przerywany. W jego trakcie z dniem 5 września 2003r.weszły w życie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 maja 2003r. w sprawie certyfikacji w lotnictwie cywilnym i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 czerwca 2003r. w sprawie zasad eksploatacji statków powietrznych.

Postanowienia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 czerwca 2003r. w sprawie zasad eksploatacji statków powietrznych w sposób jednoznaczny uchylały możliwość stosowania przepisów wyżej wymienionego zarządzenia Ministra Komunikacji (PL-6 cz. I) w odniesieniu do statków powietrznych eksploatowanych w przewozie lotniczym, najpóźniej z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkowstwa w Unii Europejskiej tj. 1 maja 2004r.

Z chwilą opublikowania rozporządzenia Ministra Infrastruktury, wraz z załącznikami, w Dzienniku Ustaw RP w dniu 22 sierpnia 2003r. stały się one obowiązujące dla skarżącej.

B. pomimo zmian w przepisach nie podjęło działań mających ma celu dostosowanie organizacji do znacznie zmieniających się wymogów prawa oraz nie złożyło w Urzędzie Lotnictwa Cywilnego wniosku o wszczęcie przez Urząd procesu certyfikacji lotniczej działalności gospodarczej i wydanie Certyfikatu Przewoźnika Lotniczego (AOC) wraz z oświadczeniem, że podstawę do wydania przedmiotowego certyfikatu stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 czerwca 2003r. w sprawie bezpieczeństwa eksploatacji statków powietrznych.

W dniu [...] października 2003r. skarżąca złożyła kolejny wniosek o wszczęcie procesu certyfikacji, wnosząc w nim o kontynuowanie procesu w oparciu o postanowienia Zarządzenia Ministra Komunikacji PL 6 cz. I. Proces ten zakończył się dnia [...] marca 2004r. oceną, że B. wypełnia warunek spełnienia wymagań ustalonych dla danego certyfikatu (PL-6 cz. I) wyłącznie do ostatniego dnia ich obowiązywania tj. do dnia [...] kwietnia 2004r.

W związku z powyższym Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wydał, w dniu [...] kwietnia 2004r. decyzję nr [...] oraz Certyfikat Przewoźnika Lotniczego nr [...] z datą ważności do [...] kwietnia 2004r.

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wydając przedmiotową decyzję na okres od [...] do [...] kwietnia 2004r. oparł się na postanowieniach przepisu § 27 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie certyfikacji działalności w lotnictwie cywilnym oceniając, że w chwili wydawania certyfikatu występują braki ilościowe środków niezbędnych dla zapewnienia ciągłości prowadzonej działalności w lotnictwie cywilnym tj. brak jest niezbędnego wyposażenia spółki m. in. w środki z zakresu ochrony lotnictwa cywilnego w stopniu pozostającym w sprzeczności z wymaganiami dla prowadzenia działalności po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej. Zatem od dnia [...] maja 2004r. B. nie wypełnia warunku zapewnienia ciągłości prowadzenia działalności zgodnie z obowiązującym prawem – przez co nie spełnia warunku trwałości – nie spełniając wymagań określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 czerwca 2003r. w sprawie bezpieczeństwa eksploatacji statków powietrznych.

Decyzja z dnia [...] kwietnia 2004r. wobec niezłożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stała się ostateczna.

W dniu [...] kwietnia 2004r. B. złożyło kolejny wniosek o wszczęcie procesu certyfikacji lotniczej działalności gospodarczej i wydanie certyfikatu AOC, oświadczając tym razem, że podstawą procesu certyfikacji dla wydania przedmiotowego certyfikatu stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 czerwca 2003r. w sprawie bezpieczeństwa eksploatacji statków powietrznych (Dz. U. Nr 146, poz. 1422).

Proces certyfikacji rozpoczęto w dniu [...] kwietnia 2004r.

Przeprowadzona przez pracowników ULC analiza wskazywała na szereg niedociągnięć w odniesieniu do obowiązujących wymagań załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Ponieważ część z nich miała charakter krytycznie zagrażający bezpieczeństwu eksploatacji statków powietrznych użytkowanych w przewozie lotniczym i pozostawała w sprzeczności ze stwierdzeniem trwałego spełnienia wymagań ustalonych dla danego certyfikatu, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego nie miał podstaw do wydania decyzji o przyznaniu certyfikatu przewoźnika wg wnioskowanych przepisów.

Oceniając zarzut nr 1 zawarty w uzasadnieniu do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2005r., dotyczący nieznajomości daty przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, organ uznał go za bezzasadny, ponieważ na podstawie Traktatu Akcesyjnego, podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003r. (Dz. U. Nr 90, poz. 684), Rzeczypospolita Polska stała się stroną Traktatów stanowiących postawę Unii Europejskiej, tj. Traktatu o Unii Europejskiej ("Traktat UE"), Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską ("Traktat WE") oraz Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej ("Traktat Euratom") i została objęta wszelkimi postanowieniami tych Traktatów dotyczącymi praw i obowiązków państw członkowskich.

Zarzut postawiony w pkt 2 uzasadnienia do wniosku stanowiący, że Urząd Lotnictwa Cywilnego niewłaściwie interpretuje obowiązujące prawo w odniesieniu do czasu obowiązywania przepisów zarządzenia Ministra Komunikacji z dnia 9 czerwca 1987r. w sprawie zasad eksploatacji statków powietrznych PL-6 cz.I (M. P. Nr 20, poz. 178) jest w ocenie organu bezzasadny ponieważ przepisy:

- § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 czerwca 203r. w sprawie bezpieczeństwa eksploatacji statków powietrznych jednoznacznie określają czas w jakim tracą moc obowiązującą przepisy zarządzenia Ministra Komunikacji tj. 5 września 2003r.,

- § 2 w ust. 1 i ust. 2 określają nieprzekraczalne terminy dostosowania podmiotów eksploatujących różne typy statków powietrznych w przewozie lotniczym do nowych przepisów.

Żaden z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury nie wskazuje obowiązku stosowania odmiennych zasad w odniesieniu do podmiotów wnioskujących rozpoczęcie działalności po dniu wejścia w życie tego rozporządzenia.

B. Sp. z o.o. ubiegało się o certyfikat po raz pierwszy i zamierzając prowadzić działalność lotniczą po przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej po dniu 5 września 2003r. powinno było przystąpić do procesu certyfikacji zgodnie z obowiązującymi od tego dnia przepisami a nie przepisami uchylonymi.

Strona nie uczyniła tego do dnia [...] kwietnia 2004r.

W ocenie Urzędu Lotnictwa Cywilnego zarzut postawiony w pkt 4 wniosku jest bezzasadny ponieważ wszystkie polskie organizacje lotnicze posiadające certyfikaty przewoźnika AOC dopełniły obowiązku dostosowania do norm zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 czerwca 2003r. w sprawie bezpieczeństwa eksploatacji statków powietrznych.

W skardze na powyższą decyzję, która stanowi w istocie powtórzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżące B. Sp. z o.o. z siedzibą w P. podniosło, iż zaskarżoną decyzję oparto na niewłaściwej wykładni przepisów:

– art. 161 ust. 3 ustawy z dnia 3 lipca 2002r. prawo lotnicze,

- § 27 rozporządzania Ministra Infrastruktury z dnia 6 maja 2003r. w sprawie certyfikacji działalności w lotnictwie cywilnym,

- § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 czerwca 2003r. w sprawie bezpieczeństwa eksploatacji statków powietrznych.

W ocenie skarżącego łączna interpretacja przepisu art. 161 ust. 3 ustawy prawo lotnicze i § 27 powołanego powyżej rozporządzenia prowadzi do wniosku, że certyfikat dla nowego przewoźnika lotniczego wydawany po raz pierwszy wydaje się na rok, chyba że zachodzą przesłanki wymienione w § 27 ust. 1-4 rozporządzenia. W wydanej decyzji Nr [...] i jej uzasadnieniu stwierdza się, że spółka posiada trwałą zdolność do bezpiecznego wykonywania działalności lotniczej. O wystąpieniu którejkolwiek z przesłanek wymienionych w § 27 ust. 1-4 rozporządzenia nie wspomina się, co zresztą jest zgodne ze stanem faktycznym bowiem żadna z tych okoliczności po stronie spółki nie występowała. Skoro brak było przesłanek ograniczenia terminu ważności certyfikatu to Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego nie miał prawa takiego ograniczenia wprowadzić.

Nadto skarżący podał, iż:

- przeprowadzone wyjaśnienia w ULC wskazały, że pracownicy urzędu w postępowaniu administracyjnym oparli się na brzmieniu § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 czerwca 2003r. w sprawie bezpieczeństwa eksploatacji statków powietrznych. Z przepisu tego wyinterpretowano, że skoro przepisy rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 9 czerwca 1987r. w sprawie zasad eksploatacji statków powietrznych tzw. PL-6 tracą moc obowiązującą w dniu 31 kwietnia 2004r., a tym samym certyfikat na podstawie PL-6 nie może zostać wydany na okres przekraczający tę datę. Takiemu rozumowaniu w ocenie skarżącego należy postawić następujące zarzuty:

1. W chwili wydawania decyzji data przystąpienia Polski do Unii Europejskiej nie była znana. Nie była to data pewna mimo, że wszystko wskazywało na to że właśnie w tym dniu staniemy się członkiem UE. Data ta stała się pewna dopiero w dniu 1 maja 2004r. – nie wcześniej. Dlatego też w chwili wydawania decyzji organ nie miał prawa przyjąć założenia, że w dniu 1 maja 2004 r. staniemy się członkiem UE. Przepis mówi nie o dacie 1 maja 2004 r., a o chwili przystąpienia RP do Unii Europejskiej.

2. Przepisy rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 9 czerwca 1987 r. w sprawie zasad eksploatacji statków powietrznych tzw. PL-6 zgodnie z literalnym brzemieniem § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa eksploatacji statków powietrznych "stosuje się" do czasu przystąpienia RP do UE. Mowa tu o stosowaniu, a więc wydawaniu decyzji na ich podstawie. Nie sposób odnaleźć w nowym rozporządzeniu przepisu mówiącego, że wydane na podstawie starych przepisów certyfikaty tracą moc z dniem przystąpienia do UE, albo że do dnia przystąpienia wydaje się certyfikaty na podstawie dotychczasowych przepisów z mocą obowiązującą do dnia przystąpienia. Brak takich regulacji prawnych nie przeszkodził ULC w przyjęciu że one istnieją i wydaniu decyzji "na ich podstawie". ULC przez niewłaściwą interpretację przyjął iluzję istnienia przepisu którego nie ma. Prawidłowe zastosowanie przepisu powinno być takie, że certyfikat przed dniem przystąpienia RP do UE zostaje wydany na 12 miesięcy, a po tym okresie podmiot zobowiązany jest zdobyć certyfikat na podstawie przepisów nowych tj. załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 czerwca 2003r. w sprawie bezpieczeństwa eksploatacji statków powietrznych.

3. Również rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 maja 2003r. w sprawie certyfikacji działalności w lotnictwie cywilnym nie warunkuje ważności certyfikatu poniżej 12 miesięcy przed przystąpieniem Polski do UE. W akcie tym mówi się wprost i jasno – jedyną okolicznością ograniczenia ważności certyfikatu poniżej 12 miesięcy jest wystąpienie przesłanki z § 27. Nie ma mowy w rozporządzeniu o tym, że wydane na podstawie starych przepisów certyfikaty tracą moc z dniem przystąpienia do UE, albo że do dnia przystąpienia wydaje się certyfikaty na podstawie dotychczasowych przepisów z mocą obowiązującą do dnia przystąpienia.

4. W odniesieniu do innych firm, które uzyskały certyfikat na podstawie przepisów PL-6, ULC nie wykazał determinacji do skracania okresów certyfikacji działalności i pomimo uzyskania przez Polskę członkowstwa UE firmy te mogły nadal prowadzić działalność do końca okresów określonych certyfikatem. Podkreślenia wymaga fakt, iż okresy te nie ulegały skróceniu.

Podsumowując, skarżący wskazał, iż brak podstawy prawnej ograniczenia ważności certyfikatu, niewłaściwa interpretacja obowiązującego prawa, naruszenie nabytego uprawnienia do wykonywania działalności lotniczej na okres 12 miesięcy należy zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa. Wprowadzenie terminu nie znanego ustawie sprawia, że rozstrzygnięcie sprawy nie może się ostać w obrocie prawnym i powinno być z niego wyeliminowanie.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sąd Administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Nie każde jednak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje Sądowi postawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi stanowi w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu.

Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, przynajmniej w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. zarzucając jej rażące naruszenie prawa poprzez niewłaściwą jego wykładnię, a to:

1) art. 161 ust. 3 ustawy z dnia 3 lipca 2002r. prawo lotnicze,

2) § 27 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 maja 2003r. w sprawie certyfikacji działalności w lotnictwie cywilnym,

3) § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 czerwca 2003r. w sprawie bezpiecznej eksploatacji statków powietrznych.

Sformułowała również wniosek, iż w wyniku błędnej interpretacji obowiązującego prawa, bądź też z powodu nieznajomości reguł prawa intertemporalnego organ założył istnienie przepisu którego nie ma, co może skutkować uznaniem braku podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia.

Art. 156 § 1 kpa określa kiedy organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji. W punkcie 2 tegoż artykułu jako przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wskazano wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Elementy zawarte w powyższym przepisie są wobec siebie alternatywne, brak podstawy prawnej decyzji trzeba oddzielić od rażącego naruszenia prawa, stanowiącego podstawę działania organu administracyjnego w sprawie.

Nie można zatem uznać, jak chce tego skarżąca, iż niewłaściwa interpretacja przepisów prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej.

Z utrwalonego orzecznictwa NSA jednoznacznie wynika, iż pod pojęciem "decyzja wydana bez podstawy prawnej" należy rozumieć brak przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. Tego rodzaju sytuacja nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie, a to z powodu istnienia wyraźnego przepisu prawa określającego wydanie certyfikatu, pozwalającego na podjęcie i wykonywanie działalności w lotnictwie cywilnym (art. 161 ustawy z dnia 3 lipca 2002r. prawo lotnicze).

W doktrynie i orzecznictwie NSA przyjmuje się, że wada decyzji polegająca na rażącym naruszeniu prawa, nie odnosi się do przepisów stanowiących jej podstawę prawną i jako takich wymienionych w niej, lecz dotyczy ona stanu prawnego sprawy, wyznaczonego faktami prawotwórczymi niezbędnymi w stosowaniu prawa co do określonego podmiotu i przedmiotu tej sprawy. Poglądy doktryny i orzecznictwo NSA skłaniają się do uznawania konieczności eliminowania decyzji z obrotu prawnego tylko z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka, nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Nie można zatem jako rażąco naruszającego prawo traktować rozstrzygnięcia, wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli później zostanie ono uznane za nieprawidłowe ( tak NSA w wyroku z 9.III.2002r. sygn. akt I SA/ka 1582/98 Lex nr 42914). Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (tak NSA w wyroku z 26.IX.2000r. sygn. akt V SA 2998/99 Lex nr 51249). Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek nie budzących wątpliwości. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa (tak NSA w wyroku z 18.I.2002r. sygn. akt I SA 1506/00 Lex nr 81968).

W przedmiotowej sprawie skarżąca wywodzi, iż decyzja z dnia [...] kwietnia 2004r. została wydana w oparciu o niewłaściwą interpretację przepisów prawa.

W ocenie skarżącej przywołane przez nią przepisy prawa nie pozwalają na przyjęcie, że wydawane na podstawie starych przepisów certyfikaty tracą moc z dniem przystąpienia Polski do Unii Europejskiej albo że do dnia przystąpienia wydaje się certyfikaty na podstawie dotychczasowych przepisów z mocą obowiązującą do dnia przystąpienia. Natomiast zdaniem organu § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 czerwca 2003r. w sprawie bezpieczeństwa eksploatacji statków powietrznych określa nieprzekraczalne terminy dostosowania podmiotów eksploatujących różne typy statków powietrznych w przewozie lotniczym do nowych przepisów, nie wskazując obowiązku stosowania odmiennych zasad w odniesieniu do podmiotów wnioskujących rozpoczęcie działalności po dniu wejścia w życie przedmiotowego rozporządzenia. Skarżąca starała się o certyfikat po raz pierwszy i zamierzając prowadzić działalność lotniczą po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej po dniu 5 września 2003r. (tj. po dniu utraty mocy przez przepisy zarządzenia Ministra Komunikacji z dnia 9 czerwca 1987r. w sprawie zasad eksploatacji statków powietrznych) powinna była przystąpić do procesu certyfikacji zgodnie z obowiązującymi od tego dnia przepisami a nie przepisami uchylonymi. Łączne zastosowanie i interpretacja przepisu § 27 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 maja 2003r. w sprawie certyfikacji działalności w lotnictwie cywilnym i powołanego powyżej rozporządzenia doprowadziły do wydania certyfikatu jedynie na okres do [...] kwietnia 2004r. tj. do przystąpienia Polski do UE.

Powyższe stanowiska jednoznacznie wskazują na istniejący między stroną a organem spór co do interpretacji przepisów, a w konsekwencji co do tego, które z nich winny mieć zastosowanie w sprawie w ustalonym przez organ stanie faktycznym.

Jak już wskazano powyżej zarzut rażącego prawa musi wynikać z przesłanek nie budzących wątpliwości. Taka sytuacja nie występuje w rozpatrywanej sprawie, albowiem nie można przyjąć, że treść przepisu § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 czerwca 2003r. w sprawie bezpieczeństwa eksploatacji statków powietrznych mogła być ustalona w bezpośrednim rozumieniu bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Zastosowanie tego przepisu wymagało jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu prawnego, a także przesądzało określoną interpretację § 27 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 maja 2003r. w sprawie certyfikacji działalności w lotnictwie cywilnym w powiązaniu z przepisami rozporządzenia z dnia 18 czerwca 2003r.

Uznać zatem należy – w ocenie Sądu – że przy wydawaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2004r. nie doszło do przekroczenia prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, a więc w konsekwencji decyzja ta nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Nie naruszała ona nabytego uprawnienia do wykonywania działalności lotniczej na okres 12 miesięcy, albowiem strona skarżąca takiego uprawnienia nie nabyła z racji ubiegania się o certyfikat po raz pierwszy.

Nie stanowi również rażącego naruszenia prawa przyjęcie przez organ, że Polska wstąpi do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004r. albowiem w rzeczywistości w tej dacie Polska przystąpiła do struktur unijnych.

Reasumując wskazać należy, że odmowa stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma miejsce wtedy, gdy w toku postępowania wyjaśniającego organ prowadzący postępowanie ustali, że nie występuje żadna z ustawowych przyczyn stwierdzenia nieważności. W decyzji z dnia [...] lipca 2005r. a następnie w decyzji utrzymującej ją w mocy z dnia [...] września 2005r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego uznał, że brak jest ustawowych przesłanek skutkujących nieważność decyzji i w ocenie Sądu, z przyczyn wskazanych powyżej, decyzje te odpowiadają prawu.

Na marginesie zauważyć jednak należy, iż w decyzji z dnia [...] kwietnia 2004r. występuje oczywista omyłka, gdyż zgodnie z jej treścią data wydania decyzji pokrywa się z datą ważności certyfikatu. Jednakże certyfikaty wydane w oparciu o tę decyzję noszą datę ważności do dnia [...] kwietnia 2004r., co pozwala zakwalifikować tę omyłkę jako oczywistą. Okoliczność ta nie była zresztą podnoszona przez stronę w toku postępowania o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji.

Mając wszystkie podane względy na uwadze Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.