Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2026 r., sygn. akt III SA/Wa 2228/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2025 r., nr 1401-IEE3.7192.158.2025.2.JO w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z 26 lutego 2026 r. III SA/Wa 2228/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. S. (dalej: "skarżący", "strona") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 13 sierpnia 2025 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Jako podstawę tego rozstrzygnięcia podano art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a.").

2. W uzasadnieniu wskazanego wcześniej postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z 13 stycznia 2026 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku fiskalnego skargi, poprzez uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Korespondencję w tym zakresie uznano za doręczoną skarżącemu w ramach fikcji doręczenia 2 lutego 2026 r., bowiem pierwsze awizo pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej 19 stycznia 2026 r. W związku z tym termin na uiszczenie wpisu sądowego od skargi upłynął 9 lutego 2026 r. Do tego dnia skarżący nie uiścił wymaganego wpisu, co skutkowało koniecznością odrzucenia skargi (pełny tekst zaskarżonego orzeczenia oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

3. Pismem z 27 marca 2026 r. skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie kwestionowanego orzeczenia, wskazując, że nie otrzymał informacji o numerze rachunku bankowego na który ma uiścić opłatę od skargi. W zażaleniu powtórzono też argumentacje skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.

Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 65 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 896, 1933 i 2042), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej, na warunkach określonych w art. 74a.

Natomiast po myśli art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§2).

W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Stosownie zaś do art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Ustawa wprost więc stanowi, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego, czyli 14-go, dnia.

W niniejszej sprawie przesyłka pocztowa zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku fiskalnego skargi była dwukrotnie awizowana w dniach: 19 stycznia 2026 r. i powtórnie 27 stycznia 2026 r., a zatem, stosownie do art. 73 § 4 p.p.s.a., prawidłowo uznano ją za doręczoną stronie z dniem 2 lutego 2026 r. Słusznie zatem przyjął sąd pierwszej instancji, że termin 7-dniowy na uzupełnienie braku upływał 9 lutego 2026 r. Wpis nie został uiszczony przez stronę.

W tej sytuacji sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że skarga nie może być rozpoznana, albowiem jej braki nie zostały uzupełnione, co aktualizując przesłanki stosowania art. 220 § 3 p.p.s.a. skutkowało jej odrzuceniem.

Mając na względnie przytoczone wcześniej regulacje, stwierdzić należy, że postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę strony odpowiadało prawu. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.