Dnia 16 września 2008 roku Z. K. złożył w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M.G. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia nr [...] z dnia [...] na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % alkoholu oraz piwa w sklepie spożywczym w M. G. przy ulicy [...].
W skardze Z. K. zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i na tej podstawie został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, który złożył w zakreślonym terminie. We wniosku wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną i posiada mieszkanie o powierzchni 40,00 m², które stanowi własność córki M. S. Wnioskodawca nie posiada żadnych innych nieruchomości, ani oszczędności, papierów wartościowych i przedmiotów o wartości przekraczającej 3000 euro. Z. K. utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego w wysokości 1.163,32 zł, a jego żona pobiera rentę inwalidzką w wysokości 534,63 zł. Dodatkowo z tytułu prowadzonej działalności uzyskują miesięcznie około 400,00 zł.
Zgodnie z art. 245 §1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z art. 246 §1 pkt 1) cytowanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z powołanych powyżej przepisów wynika, że instytucja prawa pomocy stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie są w stanie ponieść kosztów sądowych oraz uiścić wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Wskazana konstrukcja cytowanych przepisów oznacza jednak, że prawo pomocy ma charakter wyjątkowy, a korzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w ciężkiej sytuacji finansowej.
Z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i rodzinnym wynika, że sytuacja Z. K. jest rzeczywiście trudna. Wnioskodawca jest emerytem, a jego żona inwalidką. Dodatkowo prowadzą oni mały sklep ogólnospożywczy. Na jedną osobę pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym wnioskodawcy przypada około 1.050,00 zł miesięcznie. Oznacza to, że poniesienie przez wnioskodawcę dodatkowych wydatków jest niemożliwe, a uiszczenie honorarium profesjonalnego pełnomocnika z wyboru jest wręcz wykluczone. Tym samym należy uznać, że Z. K. nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co czyni zasadnym jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Jednocześnie Z. K. we wniosku o przyznanie prawa pomocy wniósł o ustanowienie zarówno adwokata jak i radcy prawnego, którzy są w stanie alternatywnie świadczyć stronie profesjonalną pomoc prawną. Ponieważ nie ma konieczności ustanawiania dwóch pełnomocników z urzędu, aby zapewnić należytą reprezentację w postępowaniu przed sądem administracyjnym, ustanowiono dla wnioskodawcy jednego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w P. i oddalono jego wniosek w pozostałym zakresie.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 oraz art. 245 §1 i §2, art. 246 §1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/R. Talaga
