Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 1 sierpnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Marzenna Kosewska Asesor sądowy WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie uproszczonym w dniu 1 sierpnia 2023 roku sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęci pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Wydziału Zarządzania i Ewidencji Dróg Zarządu Dróg Miejskich w P. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta P. z dnia 25 października 2022 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę 4017,- zł (słownie: cztery tysiące siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia 23 lutego 2023 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] (dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka"), utrzymało w mocy decyzję Naczelnika Wydziału Zarządzania i Ewidencji Dróg, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta P., z dnia 25 października 2022 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.140,00 zł za zajęcie pasa drogowego ulicy [...] w P. poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi.

Decyzja ta, jak wynika z jej uzasadnienia , zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją z dnia 25 października 2022 r. nr [...], Naczelnik Wydziału Zarządzania i Ewidencji Dróg Zarządu Dróg Miejskich w P. nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 10.140,00 zł za zajęcie pasa drogowego ulicy [...] w P. poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi.

Kara pieniężna została naliczona za 13 dni zajęcia pasa drogowego drogi krajowej w dniach: od 27 sierpnia 2021 r. do 08 września 2021 r.

W sentencji decyzji wskazano sposób wyliczenia kary oraz podstawę prawną działania organu -art. 40 ust. 1, ust. 12 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 – dalej u.d.p.) oraz przepisy Uchwały Nr [...] Rady Miasta P. z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych w granicach administracyjnych miasta P..

Organ zaznaczył, iż pomiarów dokonano odbiornikiem GPS marki Topcon, posiadającym świadectwo instrumentu z dnia 02 czerwca 2021 r., dalmierzem laserowym Leica Disto D510, posiadającym świadectwo wzorcowania z dnia 16 czerwca 2021 r. oraz drogomierzem marki NEDO, posiadającym świadectwo wzorowania z dnia 16 czerwca 2021 r. oraz wykonano zdjęcia pasa drogowego podczas przeprowadzanych kontroli.

W motywach rozstrzygnięcia Organ I instancji wyjaśnił, że w wyniku kontroli pasa drogowego przez pracowników ZDM w P., drogi będącej drogą krajową, w dniach: 18.08.2021 r., 20.08.2021 r., 24.08.2021 r., 1.09.2021 r., 3.09.2021 r., 6.09.2021 r., 7.09.2021 r. stwierdzono, zajęcie pasa drogowego ulicy [...] w P. poprzez umieszczenie reklamy o powierzchni 15,60 m2 . Ustalono, że zajęcie pasa drogowego nastąpiło przez Spółkę.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka zarzucając naruszenie art. 6,7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 11 K.p.a.. Ponadto naruszenie art. 189 d pkt 1, pkt 4, pkt 5 K.p.a.. Spółka wskazała, że firma podjęła wszelkie działania zmierzające do usunięcia stanu niezgodnego z prawem, polegające na usunięciu reklamy, gdy tylko podjęła informację dotyczącą wszczęcia postępowania. Odwołująca podniosła, że powierzchnia reklamy została źle wymierzona oraz że reklama znajdowała się w pasie drogowym drogi przy ul. [...], która jest drogą powiatową, a kara naliczona została za usadowienie reklamy w pasie drogowym ul. [...].

Decyzją z dnia 23 lutego 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji wskazując, iż wcześniejsze zarzuty, na które Kolegium zwróciło organowi uwagę w decyzji z dnia 25 maja 2022 r. nr [...], a które również podnosiła strona postępowania, organ w zaskarżonej decyzji wyjaśnił.

Organ wskazał, iż w dacie przeprowadzenia kontroli pasa drogowego w dniu 18 sierpnia 2021 r. organ I instancji stwierdził zajęcie powierzchni pasa drogowego ul. [...] w P. poprzez reklamę umieszczoną bez zgody zarządcy drogi.

Zdaniem Kolegium posadowienie reklamy w pasie drogowym ulicy [...] jest bezsporne. W aktach sprawy znajduje się powierzenie wraz ze wskazaniem przedmiotowej lokalizacji jako należącej do pasa drogowego ulicy [...] (kopia pisma Urzędu Miasta P. Wydział Gospodarki Nieruchomościami z dnia 28 października 2014 r. nr [...]). Ponadto niezrozumiałe jest twierdzenie odwołującego, że reklama posadowiona była w pasie drogowym na ulicy [...], a nie na [...], wobec maila, który znajduje się w aktach sprawy (str. 29). W mailu z dnia 8 września 2021 r. pełnomocnik strony przyznaje, że w ślad za wszczęciem postępowania "podjęliśmy natychmiastowe działanie celem wyjaśnienia zaistniałej sytuacji. W wyniku tych działań stwierdziliśmy, że w sposób nieświadomy (zostaliśmy wprowadzeni w błąd) umieściliśmy naszą tablicę na konstrukcji, która znajduje się w pasie drogowym i natychmiast podjęliśmy decyzję o demontażu naszej tablicy z konstrukcji stalowej przy ulicy [...], który został wykonany w dniu dzisiejszym (poniżej zdjęcie konstrukcji stalowej wykonane w dniu dzisiejszym po usunięciu tablicy). Zatem strona miała świadomość, że reklama jest posadowiona w pasie drogowym ulicy [...].

Zdaniem tut. Kolegium organ dokonał analizy istotnych okoliczności dla ustalenia, że doszło do zajęcia pasa drogowego ulicy [...] w P. w rozumieniu powołanych przepisów ustawy o drogach publicznych, w sposób kompletny i wystarczający. Ustalenia te są jednoznaczne i spójne. Mają one potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, protokoły z kontroli pasa drogowego, pomiar sytuacyjny reklamy zarówno na mapie zasadniczej jak i w postaci szkicu, wydruk z mapy zasadniczej z naniesionymi liniami oznaczającymi granice pasa drogowego ulicy [...] wraz z oznaczeniem miejsca usytuowania reklamy oraz dokumentacja fotograficzna. Z powyższych dokumentów wynika, że sporna reklama umieszczona została w pasie drogowym ulicy [...] w P..

Ponadto organ dokonał pomiarów powierzchni odbiornikiem GPS marki Topcon, posiadającym świadectwo instrumentu, dalmierzem laserowym Leica Disto D510 oraz drogomierzem marki NEDO oraz wykonano zdjęcia pasa drogowego podczas przeprowadzanych kontroli. Natomiast strona, która twierdzi, że reklama zajmowała powierzchnię 11,25 m2 nie przedstawiła żadnych dowodów, potwierdzających taką powierzchnię reklamy.

Ponadto organ wskazał, iż w myśl nowych rozwiązań przyjętych ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 poz. 935) przedmiotowa sprawa powinna być oceniona pod kątem art. 189f K.p.a.. Organ wskazał, iż o ile strona spełniła jeden warunek, mianowicie zaprzestała naruszenia prawa poprzez usunięcie reklamy, to w ocenie organu, nie można uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma. Reklama dotyczy ulicy [...] w P., która jest drogą krajową, zatem reklama posadowiona we wskazanym miejscu może zagrażać bezpieczeństwu drogowemu, rozpraszając kierowców.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Spółka zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.

a. art. 138 §1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy organ ponownie rozpatrując sprawę powinien uchylić zaskarżoną decyzję;

b. art. 7, 77, 80 K.p.a przez zebranie, rozpatrzenie oraz dokonanie przez organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z tych przepisów i uznanie, że,, Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających powierzchnię reklamy," podczas gdy w aktach sprawy znajdują się wymiary konstrukcji stalowej (załączone przez Skarżącego do odwołania) na której to konstrukcji oprócz reklamy Skarżącego zamieszczone były reklamy innych podmiotów;

c. Art. 7,77, 80 K.p.a przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i ustalenie na podstawie wiadomości e-maii (znajdującej się w aktach sprawy) z dnia 08 września 2021 r. skierowanej przez Skarżącego do organu I instancji, że Skarżący miał świadomość posadowienia reklamy w pasie drogowym przy ui, [...], co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez organ okoliczności "posadowienia reklamy w pasie drogowym przy ul. [...] za bezsporne", podczas gdy ustalenia w zakresie kwalifikacji pasa drogowego, w którym została posadowiona reklama (zwłaszcza że faktycznie reklama była położona na skrzyżowaniu dróg, co przyznał organ I instancji oraz Skarżący) powinny być oparte na ocenie całokształtu materiału dowodowego i ustalone w sposób niebudzący wątpliwości;

d. art. 7, 77, 80 K.p.a poprzez pominięcie przedłożonych przez Skarżącego wydruków z Google Street View potwierdzających, iż reklama położona była w pasie drogowym przy ul. [...] oraz brak poczynienia przez organ własnych ustaleń w zakresie kwalifikacji pasa drogowego w którym położona była reklama;

e. art. 189 d w zw. z art. 189 f K.p.a. przez nieodstąpienie przez organ od nałożenia na Skarżącego administracyjnej kary pieniężnej i uznanie dużej społecznej szkodliwości naruszenia prawa, podczas gdy naruszenie prawa było znikome i Skarżący niezwłocznie usunął reklamę.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy:

a. art. 40 ust. 6 u.d.p. poprzez błędne wyliczenie wysokości kary pieniężnej, nie uwzględniając przy tym rzeczywistej powierzchni zajmowanej przez reklamę zainstalowaną na urządzeniu przy ul. [...];

b. § 4a Uchwały Nr [...] Rady Miasta P. z dnia 19 listopada 2019 r. zmieniającą uchwałę Nr [...] Rady Miasta P. z dnia 25 maja 2004 r. poprzez zastosowanie stawki ustalonej dla innej kategorii drogi niż ta, przy której posadowiona była reklama;

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej P.p.s.a.), zgodnie z którego treścią sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

W niniejszej sprawie stosowny wniosek złożyła Skarżąca, a organ nie żądał przeprowadzenia rozprawy.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone m.in. w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a, sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że rozstrzygnięcie organów zostało podjęte przedwcześnie bez dokładnego wyjaśninia mających istotne znaczenie w sprawie okoliczności.

Podstawę materialnoprawną wyżej wymienionych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1693 dalej jako u.d.p.).

W myśl art. 1 u.d.p. z drogi publicznej może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Możliwość korzystania z drogi publicznej, co do zasady nie jest objęta żadnym postępowaniem administracyjnym. Wyjątkiem jest tu m.in. korzystanie z pasa drogowego dla celów niezgodnych z jego funkcją i przeznaczeniem, gdyż wówczas zajęcie pasa wymaga uzyskania stosowanego zezwolenia w formie decyzji. Zezwolenie takie wymagane jest w sytuacji lokalizowania w pasie drogowym reklam. W związku z powyższym istotne dla nałożenia tej kary jest, czy faktycznie dana reklama znajduje się w pasie drogowym.

Zgodnie z art. 40 u.d.p. umieszczania w pasie drogowym reklam wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej. Tak więc podmiot ubiegający się o legalne czasowe umieszczenie takiego obiektu w pasie drogowym zobowiązany jest do uzyskania zgody na umieszczenie (lokalizację) reklamy w pasie drogowym (art. 39 ust. 3 u.d.p.), i uzyskać zezwolenie na zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.).

Przepis art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. stanowi z kolei, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcą drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną, której wysokość stanowi 10-krotność opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6.

Związanie właściwego organu dyspozycją art. 40 ust. 12 u.d.p. uzależnione jest od stwierdzenia określonego przepisem stanu faktycznego, tj. w konkretnym przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Dokonując tego ustalenia organ nie bada przyczyny, dla której nastąpił stan nieakceptowalny prawnie. Poza jego zainteresowaniem pozostaje również stopień winy strony przy zajęciu pasa drogowego, nie ma też możliwości miarkowania kary pieniężnej.

Działanie w warunkach związania administracyjnego nakłada natomiast na organ obowiązek szczególnie starannego przeprowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia bez żadnych wątpliwości stanu faktycznego podlegającego sankcji administracyjnej. W dacie wydania decyzji podlegającej kontroli Sądu na ten stan składają się łącznie trzy okoliczności:

1) zajęcie,

2) pasa drogowego oraz, że

3) dokonało się ono bez wymaganej zgody, a więc bezprawnie.

W niniejszej sprawie nadesłany materiał dowodowy nie pozwala na jednoznacznie tj. bez jakichkolwiek wątpliwości przyjęcie, że przedmiotowa reklama została umieszczona w pasie drogowym ul. [...], w szczególności w sytuacji gdy strona kwestionuje kwalifikację pasa drogowego w którym umieszczono reklamę.

W niniejszej sprawie strona nie kwestoonuje, iż reklama została umieszczona w pasie drogowym ul. [...], ale nie zgadza się z ustaleniami organu, że reklama została umieszczona w pasie drogowym drogi krajowej tj. ul. [...]. Tym samy twierdzenie organu jakoby posadowienie reklamy w pasie drogowym ulicy [...] jest bezsporne nie znajduje uzasadnienia.

Wobec powyższego wyjaśnić nalezy, iż zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p. pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Mając na uwadze powyższe organ powinien w sposób jednoznacznych wykazać, iż faktycznie miało miejsce wkroczenie w pas drogowy ul. [...]. Organ w tym zakresie nie powinien ograniczac się do wiadomości mailowej Skarżącej w której rzekomo przyznaje się do zajęcia pasa drogowego ul. [...]. W e-mailu na który powołuje się organ strona oświadczyła, że podjęła decyzję o demontażu tablicy z konstrukcji stalowej przy ul. [...]. Powyższa wiadomość, w ocenie Sądu nie wskazuje, że strona przyznała, iż reklama znajdowała się w pasie drogowym ul. [...].

Ponadto nawet gdyby skarżąca takie oświadczenie złożyła, to powyższe nie zwalnia organu z obowiązku nalezytego ustalenia stanu faktycznego sprawy i ustalenia, a poszanowianiem zasad wynikających z K.p.a., a przedewszystkim art. 7 i 77 K.p.a., czy reklama faktycznie znajdowała się w pasie drogowym.

Organ odwoławczy odnosząc się do kwestii lokalizacji reklamy wskazał, iż ustalenia o zajęciu pasa drogowego ul. [...] są jednoznaczne i spójne. Mają one potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, protokoły z kontroli pasa drogowego, pomiar sytuacyjny reklamy zarówno na mapie zasadniczej jaki w postaci szkicu, wydruk z mapy zasadniczej z naniesionymi liniami oznaczającymi granice pasa drogowego ulicy [...] wraz z oznaczeniem miejsca usytuowania reklamy oraz dokumentacja fotograficzna.

Odnosząc się do powyższego twierdzenia organu wskazać w pierwszej kolejności należy, iż z pisma Urzędu Miasta P. Wydział Gospodarki Nieruchomościami z dnia 28 października 2014 r. nr [...] w żadnym wypadku nie wynikam, że działka na której znajdowała się przedmiotowa reklama należy do pasa drogowego ulicy [...].

W piśmie tym wskazano jedynie, iż działka nr [...] położona jest przy ul. [...], a nie że stanowi jej część. Co istotne w niniejszej sprawie w pkt. 4 tego pisma wyraźnie wskazano, że powierzenie nieruchomości ZDM obowiązuje wyłącznie do czasu ustanowienia trwałego zarządu, zaliczenia drogi do jednej z kategorii dróg publicznych.

Z powyższego pisma nie można w żadnym wypadku wywnioskować, iż działka na której posadowiona była reklama stanowi pas drogowy ul. [...], pomimo, że z pisma tego wynika, że działka wykorzystywana jest pod tereny komunikacyjne.

W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, iż do akt administracyjnych został załączony wydruk z mapy nieaktualizowanej z naniesionymi liniami oznaczającymi granice pasa drogowego ulicy [...]. Na przedmiotowej mapie (k. 51 akt administracyjnych) zielonym flamasterm została zaznaczona “linia graniczna ul. [...]" a kolorem czerwonym miejsce posadowienia spornej reklamy. Z mapy tej wynika, że reklama posadowiona jest poza granicami ul. [...]. Ponadto ze znajdującej się w akatch administracyjnych dokumentacji fotograficznej, a w szczególności zdjęć znajdująceych się na k. 50, 46 akt administracyjnych, wynika, że reklama znajduje się w zacznej odległości od ul. [...].

Ponadto zwrócić należy uwagę na wydruk z systemu iGeoMap (k. 35 akt administracyjnych). Z omawianego wydruku jednoznacznie wynika, iż przedmiotowa reklama została umieszczona w granicach działki [...], która zgodnie ze znajdującym się w aktach wydrukiem z Bazy Ewidencji Gruntów stanowi własność Miasta P..

Z tych też względów w tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 2a ust. 1 i 2 u.d.p. drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, a drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy.

Również uzupełniona dokumentacja, po uchyleniu pierwotnej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (decyzja SKO z dnia 25 maja 2022 r.), nie rozwiewa powyższych wątpliwości, pomimo że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyraźnie w uzasadnieniu decyzji zwróciło na to uwagę.

Co prawda do akt administracyjnych zalączono wydruk mapy niewiadomego pochodzenia z naniesionymi żółtymi i czerwonymi liniami, to jednakże wydruk ten nie zawiera żadnego opisu, który pozwalałby na jednoznacznie uznanie, że sporna reklama umieszczona była w pasie drogowym ul. [...].

Ponadto wskazać należy, iz ramach uzupełniającego materiału dowodowego przedłożono Mapę Miejską P. (Grunty Miasta P.) gdzie kolorem jasno zielonym zaznaczono grunty stanowiące własność Miasta P. powierzone Zarządowi Dróg Miejskich.

Naniesione na tej mapie granice działki powierzonej Zarządowi Dróg Miejskich wydają się być zbieżne z naniesjoną na mapie nieaktualizowanej linia graniczną ul. [...] (k. 50 akt administracyjnych).

Tym samym w świetle nadesłanego materiału dowodowego nie można jednoznacznie uznać, jak uczyniły to organy, iż doszło do zajęcia pasa drogowego ul. [...]. Za powyższeym w żadnym przypadku nie może przemawiać wyłącznie okoliczność, że reklama została sikierowania w kierunku ul. [...] i była adresowana do kierowców poruszających się tą drogą.

W tym miejscu podkreślić należy, iż dla wymiaru samej kary pieniężnej ma istotne znaczenie kategoria drogi, której pas został zajęty gdyż przepisy uchwały Nr [...] Rady Miasta P. z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych w granicach administracyjnych miasta P. wyraźnie różnicują stawke opłaty według kategorii drogi (od 1,5 zł w przypadku drogi gminnej do 5 zł w przypadku drogi krajowej). Z tych też względów jednoznaczne ustalenie w pasie drogowym której drogi znajdowała się reklama ma istotne znaczenia dla wysokości wymierzonej kary.

Ponadto wskazać należy, iż dla wysokości kary istotne znaczenie ma także wielkość tablicy, czy urządzenia reklamowego. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 6 u.t.d. opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Z kolei wielkość kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządy drogi to 10-krotność opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.

W niniejszej sprawie obecnie przedmiotem sporu nie jest ilość dni przyjętych za podstawę nałożenia kary pieniężnej. Natomiast przez strone postepowania kwestonowana jest powierzchnia reklamy. W toku postępowania jak i w skardze Skarżaca podnosiła, że wymiary reklamy wynosiły 1,25m na 9 m co daje powierzchnię 11,25 m2, a nie jak przyjął organ 15,60 m2.

Warto w tym miejscu odnotować, iż w decyzji z dnia 25 maja 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylając poprzednią decyzję o nałożeniu kary wskazało, że należy wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość czy strona zajęła powierzchnię 15,60 m2. SKO wskazało, iż z załączonych zdjęć wynika, że cała powierzchnia reklamy zajmowana jest nie tylko przez Skarżącą lecz też przez inne firmy. Organ odwoławczy wskazał, iż wobec powyższego należy dokładnie ustalić jaką powierzchnię zajmowała cała reklama.

Pomimo tak wyraźnych wskazówek organ I instancji nie podjął żadnych działań mających na celu wyjasnienie powyższej okoliczności.

Należy jednak zauważyć, że wprawdzie przedmiotowa tablica została zmierzona atestowanym dalmierzem laserowym, odbiornikiem GPS oraz drogomierzem to jednak w materiale dowodowym nie został utrawlony sposób liczenia. Organ powinien wskazać na odrębnym rysunku w jaki sposób dokonał przedmiotowego pomiaru, zwłaszcza że w niniejszej sprawie Skarżący kwestionował tak obliczoną wielość tablicy.

Brak dokładnego ustalenia zarówno powierzchni reklamy jaki i okoliczności w pasie drogowym której drogi zlokalizowana była reklama czyni zasadnym postawienia organom zarzutu naruszenia przepisów postepowania tj. art. 7 i 77 § 1, art. 80 K.p.a., co niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Na koniec wskazać należy, iż w odniesieniu do kar pieniężnych za zajęcie pasa drogowego zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sadu Administracyjnego nie znajduje zastosowania art. 189d K.p.a.. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż przepisy art. 189d K.p.a. i art. 189f K.p.a. to dwie odrębne regulacje. Art. 189d K.p.a., określający dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, dotyczy jedynie kar administracyjnych, rozumianych jako sankcje, przy wymierzaniu których organ działa w ramach uznania administracyjnego, tj. do kar względnie oznaczonych, czyli przewidzianych w granicach "od... do...". Kary administracyjne, z wysokością określoną w sposób sztywny (np. przez wskazanie podstaw ich wyliczenia) - a do takich należy kara wymierzana na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p. - nie kwalifikują się do orzekania o ich wymiarze, tym samym art. 189d K.p.a. nie ma do nich zastosowania (zob. wyrok NSA z dnia 19 maja 2020 r., sygn. akt II GSK 24/20 i powołane tam piśmiennictwo).

Natomiast w orzecznictwie tym wskazuje się, iż art. 189f K.p.a. - ustanawiający reguły odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej - ma zastosowania w przypadku przewidzianych w ustawie o drogach publicznych kar za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia.

Powyższe nie jest kwestionowane przez organ, który wyjaśnił, że brak jest podstaw do uznania, iż waga naruszenia jest znikoma ponieważ reklama dotyczy ul. [...].

W ocenie Sądu takie uzasadnienie deczyji organu, w szczególności w świetle wątpliwości czy faktycznie doszło do zajęcia pasa drogowego ul. [...], wymaga uzupełanienia oczywiście po wyjaśnieniu występujących w sprawie wątpliwości.

Rozpoznając sprawę ponownie organ podejmie działania mające na celu wykazanie w sposób jednoznaczny, z uwzględnieniem uwag poczynionych w niniejszym uzasadnieniu, zarówno kwestii w pasie drogowym której z dróg znajdowała się przedmiotowa reklama jak i samej powierzchni zajmowanej przez reklamę gdyż obie kwestie mają wpływ na wysokośc kary administracyjnej. Nastepnie organ przeanalizuje możliwośc zastosowania w niniejszej sprawie art. 189f K.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sądowego (4017 zł) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 P.p.s.a uwzględniając uiszczony wpis od skargi (400 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (3 600 zł), ustalone według stawki z § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 w sprawie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265) oraz opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17 zł).