Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 14 lipca 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Gminy [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 225/20 o odrzuceniu skargi Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 12 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 225/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) we Wrocławiu odrzucił skargę Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie ograniczenia stosowania oraz wyeliminowania niektórych jednorazowych wyrobów z tworzyw sztucznych.

W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że skargą nadaną 31 marca 2020 r. za pośrednictwem operatora wyznaczonego, Gmina [...] (dalej: skarżąca) zażądała uchylenia rozstrzygnięcia nadzorczego z [...] lutego 2020 r. Wojewody [...], którym stwierdzono nieważność uchwały Nr [...] Rady Miejskiej [...] z [...] stycznia 2020 r. w sprawie ograniczenia stosowania oraz wyeliminowania niektórych, jednorazowych wyrobów z tworzyw sztucznych. W skardze tej zarzucono naruszenie: art. 40 ust. 3 i 4, art. 41 ust. 1, art. 91 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2019, poz. 506 ze zm., Usg); art. 4 ust. 3 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. 2019, poz. 1461); art. 40a ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. 2019, poz. 542). W uzasadnieniu skargi umotywowano zarzuty.

W odpowiedzi na skargę wojewoda wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wyjaśnił, że rozstrzygnięcie nadzorcze zostało stronie skarżącej doręczone za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 27 lutego 2020 r., tak więc 30-dniowy termin na wniesienie skargi upływał 30 marca 2020 r. Tymczasem skargę nadano 31 marca 2020 r., a więc po terminie. Wojewoda zaznaczył przy tym, że dopiero w dniu 31 marca 2020 r. weszła w życie regulacja z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374 ze zm., "ustawa") – przewidująca zawieszenie terminów procesowych w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID. Przepis ten nie zawiesił więc biegu terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. Ponadto wojewoda odniósł się także merytorycznie do zarzutów skargi.

Z uwagi na to, że ostatni dzień terminu do wniesienia skargi przypadał na dzień 30 marca 2020 r., a skargę nadano w placówce operatora wyznaczonego w dniu 31 marca 2020 r., a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesieniem sąd pierwszej instancji skargę odrzucił.

Sąd wojewódzki zgodził się przy tym ze stanowiskiem wojewody, że w okolicznościach sprawy nie nastąpiło wstrzymanie ani zawieszenie biegu terminu na podstawie art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zażalenie na powyższe postanowienie wywiodła Gmina [...], reprezentowana przez Prezydenta Miasta [...] i zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie.

W ocenie skarżącego ustawodawca w sposób wyraźny i jednoznaczny wskazał, w treści art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy, że nierozpoczęcie biegu terminów, jak i zawieszenie terminów już rozpoczętych obowiązuje w okresie zagrożenia epidemicznego (tj. od 14 marca 2020 r.) lub stanu epidemii (tj. od 20 marca 2020 r.).

W odpowiedzi Wojewody [...] na zażalenie Gminy [...] wniesiono o jego oddalenie w całości.

Wojewoda podzielił stanowisko sądu pierwszej instancji, że skarga w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu z uwagi na wniesienie jej po upływie terminu do jej wniesienia.

Zdaniem tegoż organu przede wszystkim należało mieć na względzie, że do wniesienia skargi przez Gminę [...] nie miała zastosowania instytucja zawieszenia terminu procesowego przewidziana w art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy, która to regulacja została wprowadzona do obrotu prawnego w dniu 31 marca 2020 r. Uważa, że gdyby intencją ustawodawcy było określenie wejścia w życie art. 15zzs ust. 1 tej ustawy od dnia ogłoszenia stanu epidemii, bądź też w innym dniu niż 31 marca 2020 r., to zawarłby w tym zakresie stosowne regulacje w ustawie, tak jak w przypadku art. 15zc ust. 10.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 98 ust. 1 Usg, rozstrzygnięcie nadzorcze podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia.

Stosowanie natomiast do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa), sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Oznacza to, że skarga podlega odrzuceniu, jeżeli została wniesiona po upływie trzydziestu dni liczonych od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 Ppsa). Tego rodzaju rozstrzygnięcie ma charakter formalny i jest równoznaczne z odmową merytorycznego rozpatrzenia sprawy z powodu niezachowania przez stronę warunków formalnych skargi, a zatem skutecznego wniesienia jej w przewidzianym ustawą terminie.

Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy rozstrzygnięcie nadzorcze zostało stronie skarżącej doręczone za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 27 lutego 2020 r. Tym samym trzydziestodniowy ustawowy termin do skutecznego wniesienia skargi upływał 30 marca 2020 r. (poniedziałek). Tymczasem strona skarżąca terminowi temu uchybiła, ponieważ skargę wniosła w dniu 31 marca 2020 r., a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie zwraca ponadto uwagę, że w niniejszej sprawie nie doszło do zawieszenia terminów procesowych, z uwagi na panującą w kraju epidemię. Zgodnie bowiem z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Jakkolwiek stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od 14 marca 2020 r. (a od 20 marca 2020 r. stan epidemii) to jednak powołany przepis wszedł w życie dopiero 31 marca 2020 r. Jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji ustawodawca natomiast nie wprowadził regulacji przejściowych nadających normie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy charakter retroaktywny. W konsekwencji hipotezą art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy objęte mogą być wyłącznie terminy, które biegły w chwili jego wejścia w życie - skutek zawieszający bieg terminu oraz terminy, których bieg miał się dopiero rozpocząć - skutek wstrzymujący rozpoczęcie biegu terminu. Przepis z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy nie dotyczy zatem terminów, które upłynęły przed jego wejściem w życie.

Na marginesie zauważyć również wypada, że omawiany przepis art. 15zzs został już w całości uchylony na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), a zmiana ta weszła w życie w dniu 16 maja 2020 r.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, postanowił jak w sentencji.