Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , Protokolant: referent Aleksandra Bartczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Dolnośląskiego Kuratora Oświaty z dnia 19 grudnia 2025 r. nr 56/2025 w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa szkolnego ucznia I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora II Liceum Ogólnokształcącego w Lubinie z dnia 17 października 2025 r. nr 47/2025; II. stwierdza bezskuteczność czynności Dyrektora II Liceum Ogólnokształcącego w Lubinie z dnia 8 września 2025 r. w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa szkolnego ucznia K. Z.; III. zasądza od Dyrektora II Liceum Ogólnokształcącego w Lubinie na rzecz skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z 19 grudnia 2025 r., nr 56/2025 Dolnośląski Kurator Oświaty (dalej: Kurator, organ II instancji) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego w L. (dalej: Dyrektor, organ I instancji) z 17 października 2025 r., nr 47/2025 w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa szkolnego ucznia K. Z.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych wynika m.in., że K. Z. w roku szkolnym 2024/2025 był uczniem [...] klasy [...] Liceum Ogólnokształcącego w L. W dniu 23 czerwca 2025 r. otrzymał promocję do klasy [...], co potwierdza arkusz ocen oraz świadectwo szkolne promocyjne (oba dokumenty z 27 czerwca 2025 r.).

Matka ucznia (dalej: skarżąca) zwróciła się w dniu 27 czerwca 2025 r. do Dyrektora o sprostowanie wskazanego świadectwa szkolnego "poprzez adnotację i oznaczenie w formie biało-czerwonego paska o ukończeniu szkoły z wyróżnieniem". Jako podstawę prawną żądania podała § 59 rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 7 czerwca 2023 r. w sprawie świadectw, dyplomów państwowych i innych druków (Dz. U. z 2023 r. poz. 1120; dalej: rozporządzenie MEiN z dnia 7 czerwca 2023 r.).

Motywując swoje stanowisko wskazała, że wniosek jest następstwem błędu, jaki wystąpił w treści świadectwa, polegającego na braku adnotacji i oznaczenia, w formie biało-czerwonego paska, o otrzymaniu promocji do klasy programowo wyższej z wyróżnieniem, pomimo spełnienia przez ucznia wszystkich ku temu warunków. Zgodnie z posiadaną dokumentacją przebiegu nauczania, ocena zachowania oraz średnia ocen ucznia, przy uwzględnieniu oceny z religii, uprawniały do uzyskania promocji do klasy programowo wyższej z wyróżnieniem. Podkreśliła, że Trybunał Konstytucyjny, wyrokiem z 22 maja 2025 r. sygn. akt U 11/24, orzekł o niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), Konkordatem między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską, podpisanym w Warszawie z dniu 28 lipca 1993 r. (Dz. U. z 1998 r. nr 51, poz. 318) oraz ustawą z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2024 r. poz. 750), przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji z dnia 22 marca 2024 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy w szkołach publicznych, wyłączających obowiązek uwzględniania oceny klasyfikacyjnej uzyskanej z religii przy ustalaniu średniej ocen ucznia (Dz. U. poz. 438). W jej ocenie wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma charakter ostateczny i oznacza, że w roku szkolnym 2024/2025 ocena z religii musi być uwzględniona przy ustalaniu średniej ocen ucznia.

Dnia 8 września 2025 r. Dyrektor udzielił skarżącej informacji, że w świadectwie promocyjnym jej syna nie stwierdzono błędu ani oczywistej omyłki. Wyjaśnił, że zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy w szkołach publicznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2572 ze zm.; dalej: rozporządzenie MEN z dnia 22 lutego 2019 r.), uczeń nie uzyskał w roku szkolnym 2024/25 z obowiązkowych zajęć edukacyjnych średnią roczną ocen klasyfikacyjnych co najmniej 4,75. Poinformował przy tym, że zgodnie rozporządzeniem Ministra Edukacji z dnia 22 marca 2024 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy w szkołach publicznych od roku szkolnego 2024/2025 oceny klasyfikacyjne z religii i etyki nie są wliczane do średniej rocznej i końcowej ocen klasyfikacyjnych. Wymienione rozporządzenie zostało ogłoszone w Dzienniku Ustaw RP zgodnie z zasadami ogłaszania aktów normatywnych i nadal obowiązuje, ponieważ nie ogłoszono w tym dzienniku urzędowym innego aktu normatywnego lub orzeczenia skutkującego utratą jego mocy obowiązującej.

W dniu 30 września 2025 r. skarżąca złożyła ponaglenie do Starosty Lubińskiego, wskazując, że Dyrektor dopuścił się bezczynności, ponieważ nie dokonał sprostowania świadectwa ani nie wydał decyzji o odmowie sprostowania świadectwa.

Starosta Lubiński postanowieniem z 14 października 2025 r. stwierdził, że Dyrektor dopuścił się bezczynności i wyznaczył termin załatwienia sprawy do dnia 21 października 2025 r. Argumentował, że odmowa sprostowania świadectwa szkolnego powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej.

Dyrektor w dniu 17 października 2025 r. wydał decyzję w sprawie odmowy sprostowania świadectwa szkolnego ucznia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powtórzył motywy zawarte w swoim wcześniejszym piśmie z 8 września 2025 r.

Kurator decyzją z 19 grudnia 2025 r. w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora z dnia 17 października 2025 r. W uzasadnieniu wskazał m.in., że zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji z dnia 22 marca 2024 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie oceniania klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy w szkołach publicznych oceny klasyfikacyjne z religii i etyki począwszy od roku szkolnego 2024/2025 nie są wliczane do średniej rocznych i końcowych ocen klasyfikacyjnych. W dniu 22 maja 2024 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie powyższego rozporządzenia, stwierdzając jego sprzeczność z Konstytucją RP. Zgodnie z art 190 ust 2 i 3 Konstytucji RP wyroki Trybunału Konstytucyjnego są publikowane w organie urzędowym, w którym akt normatywny był ogłoszony i wchodzą w życie z dniem ogłoszenia. Zatem w przypadku gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczyło rozporządzenia dla wejścia w życie winno być opublikowane w Dzienniku Ustaw RP. Publikacja taka natomiast jak dotąd nie nastąpiła. W związku z tym, skoro jak wynika z przytoczonych przepisów dyrektor szkoły prawidłowo nie wliczył do średniej ocen oceny i religii, to nie można mówić ani o oczywistej omyłce ani o błędzie na świadectwie promocyjnym ucznia.

W skardze do WSA skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez zastosowanie w sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji z dnia 22 marca 2024 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy w szkołach publicznych pomimo tego, że w dniu 22 maja 2025 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie sygn. akt U 11/24 stwierdzając jego sprzeczność z Konstytucją RP.

W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora.

Motywując swoje stanowisko skarżąca podkreśliła, że ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma charakter ostateczny, co oznacza, że w roku szkolnym 2024/25 ocena z religii musi być uwzględniona przy ustalaniu średniej ocen ucznia. Powtórzyła, że zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Orzeczenie Trybunału stwierdzające niezgodność danej normy z ustawą zasadniczą prowadzi do obalenia konstytucyjności badanej normy w momencie ogłoszenia wyroku na sali rozpraw. Wyrok TK wywołuje skutki pomimo odmowy opublikowania go przez władzę wykonawczą. Obliguje zatem szkoły do wliczania oceny z religii do średniej ocen i korygowania świadectw, jeśli nieuwzględnienie tej oceny wynikało z niekonstytucyjnego przepisu.

W odpowiedzi na skargę Kurator wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz.143; dalej: p.p.s.a.), w zakresie realizowanej kontroli, sąd nie jest związany zarzutami podniesionymi w skardze, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez sąd.

Ponadto, w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W wyniku przeprowadzonej kontroli sądowej, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Kuratora, jak i poprzedzająca ją decyzja Dyrektora podlegały wyeliminowaniu z obrotu prawnego, niemniej z innych przyczyn niż wskazane w rozpatrywanej skardze.

W sprawie bezsporne jest to, że skarżąca zwróciła się do Dyrektora z wnioskiem o sprostowanie świadectwa szkolnego jej ucznia wydanego 27 czerwca 2025 r. Materialnoprawną podstawę jej żądania stanowił zaś przepis § 59 ust. 1 rozporządzenia MEiN z dnia 7 czerwca 2023 r., wedle którego szkoła, szkoła polska, a także szkoła i zespół szkół w Polsce oraz przy przedstawicielstwie dyplomatycznym, urzędzie konsularnym i przedstawicielstwie wojskowym Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa w art. 8 ust. 5 pkt 2 lit. c ustawy - Prawo oświatowe, z własnej inicjatywy albo na wniosek ucznia, absolwenta, rodziców niepełnoletniego ucznia albo rodziców niepełnoletniego absolwenta, dokonuje sprostowania błędu i oczywistej omyłki w treści odpowiednio świadectwa szkolnego promocyjnego albo w indeksie.

Dyrektor pismem z 8 września 2025 r. poinformował skarżącą o braku podstaw do sprostowania świadectwa ucznia. Niemniej Starosta Lubiński opisanym na wstępie postanowieniem z 14 października 2025 r. - wydanym wskutek wniesionego ponaglenia skarżącej – zobligował Dyrektora do załatwienia wniosku skarżącej w procesowej formie decyzji. Z tego też powodu finalnie wniosek skarżącej o sprostowanie świadectwa został załatwiony opisaną na wstępie decyzją Dyrektora z dnia 17 października 2025 r. a następnie rozstrzygniecie to zostało utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją Kuratora z 19 grudnia 2025 r.

Tymczasem - w ocenie Sądu – sprostowanie świadectwa szkolnego, tak jak i odmowa jego sprostowania dokonana, na podstawie ww. regulacji prawnej nie nosi znamion indywidualnej sprawy administracyjnej, o której stanowią przepisy art. 1 k.p.a. Jest to natomiast czynność (materialno-techniczna) z zakresu administracji publicznej, dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa administracyjnego i jako taka nie upoważnia do wydawania decyzji administracyjnej. W szczególności takiej kwalifikowanej formy decyzyjnej nie przewidują przepisy art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2025 r. poz. 881 ze zm.), które zawierają delegację do wydania ww. rozporządzenia (por. podobnie postanowienie WSA we Wrocławiu z 19 marca 2021 r., IV SAB/Wr 293/20).

Oznacza to, że zarówno zaskarżona decyzja Kuratora, a także poprzedzająca ją decyzja Dyrektora rozstrzygająca sprawę co do jej istoty, obarczone są kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w postaci braku podstawy prawnej do ich wydania. W świetle art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skutkowało to koniecznością stwierdzenia nieważności tych decyzji.

Wyeliminowanie z obrotu prawnego ww. decyzji pozwoliło Sądowi odnieść się do oceny legalności pisma Dyrektora z 8 września 2025 r., którym zakwestionowano możliwość sprostowania świadectwa szkolnego promocyjnego ucznia z zastosowaniem normy § 59 ust. 1 rozporządzenia MEiN z dnia 7 czerwca 2023 r.

W ocenie Sądu pismo to uzewnętrznia czynność odmowy sprostowania świadectwa szkolnego promocyjnego, a co za tym idzie niewątpliwie jest czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa administracyjnego, która na mocy art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. objęta jest kognicją sądów administracyjnych. Czynność ta może być więc przedmiotem kontroli sądowej inicjowanej wniesieniem niniejszej skargi na podstawie art. 135 p.p.s.a.

Skarżąca domagała się sprostowania świadectwa szkolnego promocyjnego ucznia z dnia 27 czerwca 2025 r. "poprzez adnotację i oznaczenie w formie biało-czerwonego paska o ukończeniu szkoły z wyróżnieniem". W tym zakresie powoływała skutki wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 maja 2025 r. sygn. akt U 11/24, którym orzeczono że § 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Edukacji z dnia 22 marca 2024 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy w szkołach publicznych (Dz. U. poz. 438) w zakresie, w jakim nie uwzględnia oceny klasyfikacyjnej uzyskanej z religii w średniej ocen ucznia i w tym zakresie został wydany bez uzgodnienia i porozumienia z władzami Kościoła Katolickiego (Konferencją Episkopatu Polski), jest niezgodny z art. 25 ust. 3 i 4 Konstytucji w związku z art. 12 ust. 1 i 2 oraz z art. 27 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską, podpisanego w Warszawie dnia 28 lipca 1993 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 51, poz. 318) oraz z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2024 r. poz. 750, z późn. zm.).

W konsekwencji skarżąca stała na stanowisku, że uzyskana przez ucznia ocena z religii w roku szkolnym 2024/2025 powinna zostać uwzględniona przy wyliczeniu średniej rocznych ocen klasyfikacyjnych, co skutkowałoby otrzymaniem promocji do klasy programowo wyższej z wyróżnieniem. Oznacza to, że żądała respektowania brzmienia § 18 ust. 2, w związku z ust. 1 rozporządzenia MEN z dnia 22 lutego 2019 r. bez uwzględnienia skutków nowelizacji, która została zakwestionowana powołanym wyżej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 maja 2025 r., U 11/24.

Poza sporem jest w niniejszej sprawie to, że ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego jak dotąd nie został ogłoszony – opublikowany w Dzienniku Ustaw.

Sąd w składzie orzekającym podziela jednak stanowisko wyrażone m.in. w motywach wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 października 2025 r., sygn. akt II SA/Po 474/25, jak i WSA we Wrocławiu z dnia 20 stycznia 2026 r., IV SA/Wr 465/25 gdzie stwierdzono, że okoliczność braku promulgacji orzeczenia Trybunału nie powoduje, że orzeczenie to dla organów demokratycznego państwa prawnego może być uznane za nieistniejące. Mimo że utrata mocy obowiązującej norm uznanych za niekonstytucyjne (derogacja, zmiana prawa w zakresie obowiązywania) następuje z datą ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego w Dzienniku Ustaw, to już sam fakt ogłoszenia wyroku przez Trybunał Konstytucyjny, po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego, nie jest pozbawiony prawnego znaczenia dla postępowań toczących się przed organami administracyjnymi lub sądami na tle przepisów dotkniętych niekonstytucyjnością.

Należy zwrócić uwagę, że okoliczność zaniechania publikacji wyroków Trybunału Konstytucyjnego w Dzienniku Ustaw ma charakter powszechnie znany i stanowi konsekwencję decyzji wynikającej z uchwały Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2024 r. w sprawie przeciwdziałania negatywnym skutkom kryzysu konstytucyjnego w obszarze sądownictwa (M. P. z 2024 r. poz. 1068).

Okoliczność ta nie może jednak stanowić podstawy, by odmówić jednostce konstytucyjnego prawa do efektywnego kwestionowania aktów bądź czynności wydanych w oparciu o przepisy prawa, które zostały uznane przez Trybunał Konstytucyjnych za niezgodne z Konstytucją RP. Już bowiem z momentem wejścia wyroku Trybunału do obrotu prawnego, co może nastąpić poprzez jego procesowe ogłoszenie na rozprawie, względnie doręczenie orzeczenia wydanego na posiedzeniu niejawnym uczestnikom postępowania przed Trybunałem (co jest zawsze wcześniejsze niż moment derogacji niekonstytucyjnego przepisu przez promulgację wyroku) następuje uchylenie domniemania konstytucyjności kontrolowanego przepisu. To zaś oznacza, że niezależnie od daty wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego (którą nawet w przypadku ogłoszenia w Dzienniku Ustaw można odroczyć do 18 miesięcy), organy stosujące prawo mają obowiązek uwzględnić fakt, że konkretne przepisy utraciły domniemanie konstytucyjności.

W przypadku wyroków Trybunału Konstytucyjnego należy więc odróżnić skutki aplikacyjne od derogacyjnych. Przyjęcie koncepcji, jakoby orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, które nie zostało opublikowane w odpowiednim dzienniku urzędowym (a więc nie weszło w życie), nie miało żadnej mocy sprawczej w kontekście derogowanych aktów prawnych, naruszałoby podstawowe standardy konstytucyjne wynikające z zasady, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, albowiem dawałoby nie tylko prawodawcy, ale i organom władzy wykonawczej możliwość takiego działania względem sprzecznych z Konstytucją przepisów, by utrzymywać ich niekonstytucyjne skutki niezależnie od orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego i w tym zakresie czyniłoby kontrolę konstytucyjności aktów prawnych pozorną. Pozwalałoby to tak ustawodawcy, jak i władzy wykonawczej wymykać się spod efektywnej kontroli Trybunału Konstytucyjnego.

A zatem brak jest podstaw, aby twierdzić, że dopiero formalna promulgacja wyroku powoduje uchylenie domniemania konstytucyjności kontrolowanego przez Trybunał przepisu i dlatego wszystkie organy stosujące prawo powinny – w granicach swych kompetencji i umiejętności, z uwagi na brzmienie art. 7 i art. 8 Konstytucji RP – przeciwdziałać utrwalaniu niekonstytucyjnego stanu, nie zaś biernie oczekiwać na ostateczne usunięcie w formalny sposób z obrotu prawnego aktu, którego niekonstytucyjność już stwierdzono (wyrok NSA z 26 lutego 2026 r., I OSK 2443/24).

Oznacza to, że dokonując kontroli legalności czynności Dyrektora polegającej na odmowie sprostowania świadectwa szkolnego promocyjnego z dnia 27 czerwca 2025 r. Sąd przyjął wzorzec wynikający z brzmienia § 18 ust. 2 rozporządzenia MEN z dnia 22 lutego 2019 r. nie uwzględniający nowelizacji dokonanej rozporządzeniem Ministra Edukacji z dnia 22 marca 2024 r., której legalność została zakwestionowana wspomnianym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego.

Innymi słowy, rację ma skarżąca, że właściwy wzorzec działania Dyrektora w przedmiocie rozpoznania jej żądania powinien respektować dotychczasowe brzmienie § 18 ust. 2 w zw. z ust. 1 rozporządzenia MEN z dnia 22 lutego 2019 r. według którego uczniowi, który uczęszczał na dodatkowe zajęcia edukacyjne, religię lub etykę, do średniej rocznych ocen klasyfikacyjnych wlicza się także roczne oceny klasyfikacyjne uzyskane z tych zajęć.

Z kolei zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia MEN z dnia 22 lutego 2019 r. począwszy od klasy IV szkoły podstawowej, uczeń, który w wyniku klasyfikacji rocznej uzyskał z obowiązkowych zajęć edukacyjnych średnią rocznych ocen klasyfikacyjnych co najmniej 4,75 oraz co najmniej bardzo dobrą roczną ocenę klasyfikacyjną zachowania, otrzymuje promocję do klasy programowo wyższej z wyróżnieniem.

W realiach rozpoznawanej sprawę uzasadnione było zatem wliczenie uczniowi do średniej rocznych ocen klasyfikacyjnych uzyskanej oceny z religii (celującej), co sprawiłoby, że wyniosłaby ona powyżej 4,75.

Podsumowując dotychczasowe ustalenia wypada zatem stwierdzić, że czynność Dyrektora uzewnętrzniona w piśmie z 8 września 2025 r. polegająca na odmowie sprostowania świadectwa szkolnego promocyjnego ucznia została podjęta z naruszeniem przepisów prawa tj. 59 ust. 1 rozporządzenia MEiN z dnia 7 czerwca 2023 r. w zw. z § 18 ust. 2 w zw. z ust. 1 rozporządzenia MEN z dnia 22 lutego 2019 r. (w brzmieniu nadanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 maja 2025 r., U 11/24).

Ponownie rozpatrując sprawę Dyrektor powinien uwzględnić powyższe rozważania oraz przyjętą przez Sąd wykładnię przepisów § 18 ust. 2 w zw. z ust. 1 rozporządzenia MEN z dnia 22 lutego 2019 r., stosownie do postanowień art. 153 p.p.s.a.

Co więcej, Dyrektor powinien pamiętać, że świadectwo szkolne promocyjne liceum ogólnokształcącego jest rodzajem dokumentu urzędowego poświadczającego promocję ucznia do wyższej klasy. Jest ono wydawane według wzoru stanowiącego załącznik rozporządzenie MEiN z dnia 7 czerwca 2023 r. (zob. MEiN-I/13/2 Świadectwo szkolne promocyjne liceum ogólnokształcącego lub MEiN-I/14-w/2 Świadectwo szkolne promocyjne liceum ogólnokształcącego - z wyróżnieniem).

Z kolei zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej oraz rodzajów tej dokumentacji (Dz. U. z 2024 r., poz. 50; dalej: rozporządzenie MEN z dnia 25 sierpnia 2017 r.) świadectwo szkolne promocyjne wydaje się na podstawie dokumentacji przebiegu nauczania prowadzonej przez szkołę i szkołę polską. Takim dokumentem jest m.in. arkusz ocen ucznia. Jak wynika z akt administracyjnych wydanie uczniowi świadectwa szkolnego promocyjnego liceum ogólnokształcącego według wzoru bez wyróżnienia (czyli "bez czerwonego paska") było rezultatem wpisania promocji do kolejnej klasy bez wyróżnienia (tj. bez właściwej adnotacji – "promowany (z wyróżnieniem)".

A zatem rozpatrując ponownie przedmiotowy wniosek skarżącej – według wskazań Sądu – Dyrektor będzie zobligowany również uwzględnić treść § 25 ust. 1 rozporządzenia MEN z dnia 25 sierpnia 2017 r., według którego prostowania błędu i oczywistej omyłki w arkuszu ocen ucznia dokonuje dyrektor szkoły lub placówki albo osoba przez niego upoważniona do dokonania sprostowania. Należy bowiem podkreślić, że sprostowanie świadectwa szkolnego promocyjnego liceum ogólnokształcącego z dnia 27 czerwca 2025 r. powinno zostać poprzedzone sprostowaniem jego arkuszu ocen. Wystawienie uczniowi świadectwa bez "czerwonego paska" było bowiem wprost konsekwencją sporządzenia arkuszu ocen, który nie uwzględnił promocji do klasy programowo wyższej w wyróżnieniem.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji. Ponadto, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. Sąd stwierdził bezskuteczność czynności (pkt II sentencji). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt III).