Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 4 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. K. I.G. "(...)" w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1979/18 w sprawie ze skargi S. K. I. G. "(...)" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2018 r. nr KOC/169/Dr/18 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1979/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia K.I. G. "N. D." z siedzibą w W. (dalej: strona, skarżący, Stowarzyszenie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: SKO) z dnia 1 sierpnia 2018 r., nr KOC/169/Dr/18, w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

Wymienioną wyżej decyzją SKO, działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj.: Dz.U. z 2018 r. poz. 570), po rozpoznaniu odwołania Stowarzyszenia od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 8 grudnia 2017 r., nr ZDM/GPD/I/03/P/682/2017/O, odmawiającej wydania zezwolenia na zajęcie fragmentu pasa drogowego drogi powiatowej ul. P. w rejonie ul. B. W., w celu funkcjonowania w nim pralniomatu o powierzchni 3,25 m2 w terminie od dnia 1 listopada 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. - utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222, ze zm., dalej u.d.p.) - mają służyć ochronie samych dróg i urządzeń z drogą związanych oraz stworzeniu warunków optymalnie bezpiecznego i wygodnego ruchu drogowego. W art. 39 ust. 1 u.d.p. wskazano ogólny zakaz dokonywania w pasie drogowym, a więc również na chodniku, czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Od powyższego zakazu wyjątki dopuszcza art. 39 ust. 3 u.d.p. Decyzja wydawana na podstawie art. 39 ust. 3 u.d.p. ma charakter uznaniowy. Ciężar dowodu, że chodzi o szczególnie uzasadniony przypadek spoczywa na wnioskodawcy i to jego obciąża wykazanie, że umieszczenie obiektu (np. pralniomatu) w konkretnym miejscu pasa drogowego jest szczególnie uzasadnione i nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

SKO podkreśliło, że Stowarzyszenie występując o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim pralniomatu nie uzasadniło tego wniosku wykazując, że jakieś szczególne okoliczności uzasadniają umieszczenie tego urządzenia w pasie drogowym. SKO wskazało, że odmowa wydania zezwolenia jest uzasadniona, gdyż w pasie drogowym w miejscu istniejącego pralniomatu zostanie zlokalizowana duża inwestycja drogowa polegająca na zagospodarowaniu omawianego odcinka pasa drogowego ul. P. w rej. ul. B. W. w związku z projektem i budową drogi ekspresowej S2 - Południowa Obwodnica Warszawy na odcinku węzła "P." do węzła "L.", w zakresie zadania: Zadanie "A", od węzła P. (bez węzła) do węzła P. (bez węzła) o długości 4,6 km". Zdaniem Kolegium realizacja zamierzeń Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad będzie możliwa jedynie po usunięciu z pasa drogowego spornego pralniomatu i wszystkich urządzeń niezwiązanych z potrzebami ruchu drogowego. W ocenie organu interes strony polegający na umieszczeniu "pralniomatu w pasie drogi nie mógł być uznany za ważniejszy niż interes publiczny polegający na przekazaniu terenu GDDKiA w celu realizacji zadania inwestycyjnego".

Na powyższą decyzję SKO Stowarzyszenie wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Sąd pierwszej instancji podzielił argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wskazał, że z art. 39 ust. 1 u.d.p. wynika generalny zakaz lokalizowania w pasie drogowym obiektów budowlanych lub umieszczania urządzeń niesłużących drodze i infrastrukturze z nią związanej. Wyjątek od tej zasady, określony w art. 39 ust. 3 u.d.p. w odniesieniu do obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, wymaga wykazania, że lokalizacja takiego obiektu/urządzenia w pasie drogowym stanowi szczególnie uzasadniony przypadek. Zezwolenie na lokalizację oraz zezwolenie na zajęcie pasa drogowego pod taki obiekt, na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy przemawiają za tym szczególnie uzasadnione względy, a ponadto gdy jego umieszczenie nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Sąd pierwszej instancji argumentował, że sam fakt, iż Stowarzyszenie uczyniło przedmiotowe lokalizacje przedmiotem wniosku, wskazuje jedynie na interes ekonomiczny przedsiębiorcy, jednak nie uzasadnia zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku z art. 39 ust. 3 u.d.p. Zdaniem Sądu nie uzasadnia go też długoletnie prowadzenie działalności gospodarczej w tym samym miejscu. Interes ekonomiczny przedsiębiorcy oraz wynikające z tego korzyści dla strony, jako okoliczności pozaprawne w tej sprawie, nie mogły być brana pod uwagę, ponieważ przepisy ustawy o drogach publicznych, regulujące zagadnienie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, nie przewidują tego rodzaju przesłanki, jako przesłanki pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku. W okolicznościach niniejszej sprawy za niewątpliwy priorytet należy uznać wielką inwestycję drogową jaką jest "projekt i budowa drogi ekspresowej S2 - południowa Obwodnica Warszawy". Sąd zaakceptował stanowisko organów administracji, że pas drogowy ze swojej istoty nie służy do prowadzenia działalności gospodarczej, lecz ma być wykorzystywany dla potrzeb ruchu drogowego, ruchu pieszego oraz dla potrzeb zarządzania drogami.

Od powyższego wyroku Stowarzyszenie złożyło skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie art. 7 k.p.a. polegające na niewzięciu pod uwagę, że w sprawie nie podjęto wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie słuszny interes społeczny i interes obywateli;

2. naruszenie art. 9 k.p.a. polegające na niewzięciu pod uwagę, że wbrew wynikającemu z tego przepisu nakazowi skarżący w toku postępowania prowadzonego przez ZDM w Warszawie nie został poinformowany o obowiązku prawnym zawartym w art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

3. błąd w analizie zgromadzonego materiału dowodowego i pominięcie oraz nie odniesienie się do faktu, że wnioskowany okres zezwolenia na użytkowanie pasa ruchu drogowego nie kolidował z terminem rozpoczęcia inwestycji drogowej, będącej głównym powodem kwestionowanych decyzji administracyjnych.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono.

Zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2022 r. sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2021, poz. 2095 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Zgodnie zaś z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpią - jak w tej sprawie - przesłanki nieważności postępowania, enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a., to kontrolując zaskarżony wyrok Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest ograniczyć się do zbadania, czy wyrok ten uchybia przepisom wskazanym w skardze kasacyjnej w ramach podstaw z art. 174 p.p.s.a.

Zwrócenia uwagi wymaga w tym miejscu, że przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.) przepisów, które zdaniem strony naruszył Sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, itd. oraz oznaczeniem aktu prawnego, w którym są zawarte, a także wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; postanowienie NSA z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; postanowienie NSA z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04; a także wyrok NSA z 25 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 705/12 oraz wyrok NSA z 21 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 2602/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo wskazywać do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego zdaniem skarżącego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższe uwagi były konieczne, bowiem sposób sformułowania podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie odpowiada wymogom przewidzianym w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia przepisów art. 7 k.p.a. (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej) i art. 9 k.p.a. (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej), zakwalifikowane przez skarżącego kasacyjnie jako zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Sformułowane w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia k.p.a. nie zostały jednak powiązane z naruszeniem przez Sąd przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również nie ma ich odniesienia do postępowania przed sądem pierwszej instancji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym służącym zaskarżaniu wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych. Podstawą skargi kasacyjnej może zatem być m.in. "naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Nie chodzi tutaj jednak o wszelkie naruszenia przepisów proceduralnych, ale o naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej, uregulowanej przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co oczywiście może się wiązać w sposób pośredni z zarzutami naruszenia stosowanej przez organ administracyjny procedury administracyjnej. W trzecim z podniesionych zarzutów kasacyjnych w ogóle nie wskazano przepisów, których naruszenie jest zarzucane (pkt 3 petitum skargi kasacyjnej). W skardze kasacyjnej nie wykazano także, czy zarzucane naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazana istotna wadliwość konstrukcyjna zarzutów kasacyjnych i niepełność ich uzasadnienia doprowadziła do uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że skarga kasacyjna nie może zostać uwzględniona. Braki skargi kasacyjnej w zakresie wskazanych wcześniej ustawowych elementów nie mogą bowiem być uzupełnione przez sąd kasacyjny działaniem z urzędu. Postępowanie kasacyjne, zgodnie z zasada dyspozycyjności, jest pozostawione stronie zarówno co do granic rozpoznania sprawy kasacyjnej, ale także wniosków i zakresu weryfikacji wyroku.

Nie mógł przynieść oczekiwanego przez skarżącego kasacyjnie rezultatu podniesiony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 7 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Sąd administracyjny nie stosuje zatem bezpośrednio tego przepisu, może badać jedynie jego zastosowanie przez organy, zatem zarzut jego naruszenia przez sąd powinien być powiązany z odpowiednim przepisem p.p.s.a., czego skarżący kasacyjnie nie zrobił. Skarżący nie sprecyzował również na czym konkretnie jego zdaniem to naruszenie polegało, tzn. jakich konkretnie elementów ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie wyjaśniono dokładnie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano jedynie, że błędne jest ustalenie, że strona skarżąca nie uzasadniła szczególnych okoliczności uzasadniających odstąpienie od bezwzględnej ochrony pasa drogowego. W ocenie skarżącego te szczególne okoliczności uzasadniały wydawane mu przez ponad 20 lat zgody na lokalizowanie w tym pasie drogowym targowiska.

W świetle okoliczności sprawy, tak postawionego zarzutu kasacyjnego nie można uznać za uzasadniony. W rozpoznawanej sprawie trafnie wskazał organ i zasadnie zaakceptował to Sąd, że sama okoliczność, że dotychczas przez 20 lat takie zgody na lokalizowanie obiektu w pasie drogowym były wydawane, nie uzasadnia pozytywnego załatwienia kolejnego wniosku, zwłaszcza że zmienił się stan faktyczny i na tym odcinku pasa drogowego planowana była inwestycja drogowa. Zauważyć trzeba, że SKO w uzasadnieniu decyzji dokładnie wyjaśniło zaistniały stan faktyczny i zbadało czy planowana inwestycja drogowa koliduje z funkcjonowaniem dotychczasowego obiektu (pralniomatu), mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes strony. Organ rozważył i wyważył sporne w tej sprawie interesy, powołując się na inwestycję budowy drogi ekspresowej i uzasadniając z jakich powodów dotychczasowa lokalizacja w pasie drogowym jest niemożliwa. Nie ma zatem podstaw do twierdzenia, że nie podjęto w tej sprawie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 9 k.p.a. poprzez niewzięcie pod uwagę, że wbrew wynikającemu z tego przepisu nakazowi, skarżący w toku postępowania prowadzonego przed ZDM nie został poinformowany o obowiązku prawnym zawartym w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych (punkt 2 petitum skargi kasacyjnej).

Art. 9 k.p.a. nakłada na organy administracji państwowej obowiązek informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków oraz udzielania niezbędnych wyjaśnień i wskazówek w toku całego postępowania, tj. od wszczęcia do jego zakończenia decyzją. Podkreślić jednak należy, że obowiązki informacyjne ciążące na organie administracji nie mogą być utożsamiane z obowiązkiem świadczenia pomocy prawnej, udzielania porad prawnych bądź instruowania stron o wyborze optymalnego sposobu postępowania, co w konsekwencji czyniłoby z organu pełnomocnika strony. Zasady ogólne określone w Kodeksie postępowania administracyjnego mają wprawdzie chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, lecz nie zwalniają strony z dbałości o własne interesy i nie nakładają na organ obowiązku instruowania strony o wyborze sposobu postępowania, czy też udzielania porad prawnych w każdym możliwym aspekcie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 29 września 2017 r. sygn. akt I OSK 2518/16; z dnia 5 lipca 2018r., sygn. akt I OSK 2217/16, CBOSA).

Nie ma racji skarżący kasacyjnie, że organ miał obowiązek powiadomienia go o brakach wniosku o wyrażenie zgody na zajęcie pasa drogowego polegających na konieczności jego uzasadnienia "szczególnymi okolicznościami" i obowiązek wezwania go do ich usunięcia. Nie były to bowiem braki formalne wniosku, a jedynie kwestia jego merytorycznej zawartości i w konsekwencji – merytorycznej niezasadności. Nie znajduje oparcia w prawie oczekiwanie przez skarżącego kasacyjnie od organu informowania o tym jaką treść merytoryczną i argumenty uzasadniające ma zawierać wniosek by został pozytywnie załatwiony. Wykracza to poza ciążący na organie obowiązek przekazania stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Także zarzut z punktu 3 petitum skargi kasacyjnej nie został prawidłowo skonstruowany i nie mógł zostać uwzględniony. W tym zarzucie w ogóle nie powołano przepisu prawnego, który miałby zdaniem skarżącego kasacyjnie naruszyć Sąd lub organ. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że w istocie zarzut ten zmierza do wykazania, że organ miał obowiązek wydania zezwolenia jeśli teren jeszcze faktycznie w danym momencie nie był zajęty na inwestycję budowy drogi.

Takie stanowisko skarżącego kasacyjnie nie jest zasadne. Sam fakt, że skarżące Stowarzyszenie uczyniło przedmiotem wniosku daną lokalizację, nie był wystarczający do uznania, że organ miał obowiązek wydania pozytywnej decyzji wyrażającej zgodę na lokalizację pralniomatu w pasie drogowym, nawet gdyby jeszcze nie była realizowana planowana inwestycja drogowa na którą powoływał się organ. Podstawę prawną usytuowania w pasie drogowym obiektów stanowi art. 39 ust. 3 u.d.p. Przepis ten wprowadza wyjątek od generalnego zakazu ustanowionego w art. 39 ust. 1 u.d.p., dopuszczając lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Może to nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydanym w formie decyzji administracyjnej. Innymi słowy - ustawodawca dopuścił w drodze wyjątku możliwość lokalizacji w pasie drogowym tego typu obiektów, ale tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach i wyłącznie za zezwoleniem zarządcy drogi. Zasadą jest więc zakaz pociągający za sobą odmowę zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, zaś zgoda na to zajęcie stanowi odstępstwo od tego zakazu. Dopuszczalność wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie może być kształtowana dowolnie, lecz musi mieścić się w granicach przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", o jakiej mowa w art. 39 ust. 3 u.d.p., której towarzyszy brak przeciwwskazań ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Jeżeli zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego nie występuje, to spełniona jest dopiero jedna z przesłanek udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, jednak nie jest ona wystarczająca w sytuacji, gdy nie zostanie wykazane zaistnienie "szczególnie uzasadnionego przypadku" zajęcia. W rozpoznawanej sprawie ten "szczególnie uzasadniony przypadek" nie został wykazany. Na ocenę tej okoliczności nie może mieć wpływu to, że wcześniejsze wnioski o zajęcie pasa były składane na urzędowym druku, który nie wymagał uzasadnienia szczególnego charakteru podstaw zajęcia pasa drogowego. Powoływana zaś przez skarżącego okoliczność związana z dotychczasowym istnieniem tam targowiska i zaspokajaniem potrzeb mieszkańców, wskazuje jedynie na interes ekonomiczny przedsiębiorcy, co w okolicznościach tej sprawy zasadnie nie zostało uznane za wystarczające w świetle art. 39 ust. 3 u.d.p.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego i nie mogą skutecznie podważyć zgodności z prawem zapadłego w tej sprawie rozstrzygnięcia Sądu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.