Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej II stopnia oddala skargę

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 i art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. 2005 , nr 145, poz. 1221 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] cofającą M. B. licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.

Organ wskazał na następujący stan faktyczny w sprawie. M. B. posiadał licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia od 2000 r. W związku z uzyskaniem informacji o uznaniu M. B. wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] Sąd Grodzki [...] Wydział w [...] z dnia [...] lutego 2007 r. sygn. akt [...], zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] lipca 2007 r. syg. akt [...], winnym popełnienia przestępstwa z art. 209 § 1 kk i skazaniu na karę 12 miesięcy ograniczenia wolności, Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. cofnął ww. licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.

W odwołaniu od powyższej decyzji, uzupełnionym pismem z dnia 9 stycznia 2009 r., M.B. wyjaśnił, iż został skazany za przestępstwo przeciwko rodzinie i opiece. Stwierdził, iż co prawda dopuścił do powstania zaległości alimentacyjnych, ale nie uczynił tego świadomie, lecz z powodu braku dochodów. Dodał, iż w maju 2007 r. spłacił powyższe zaległości. Podniósł również, że nigdy nie popełnił żadnego przestępstwa kryminalnego i nie zdawał sobie sprawy ze skutków formalno – prawnych dotyczących wpisu do rejestru karnego. Ponadto dołączył pismo, które skierował do Prezydenta RP z prośbą o ułaskawienie. Wniósł także o zawieszenie postępowania.

Komendant Główny Policji nie uwzględnił złożonego odwołania skarżącego od decyzji pierwszoinstancyjnej. Akceptując rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, podkreślił, iż bezsporny jest fakt skazania skarżącego za przestępstwo umyślne, co oznacza, że przestał on spełniać warunek niekaralności określony w art. 27 ust. 2 pkt 1 (w stosunku do osób posiadających licencję pracownika ochrony drugiego stopnia) ustawy o ochronie osób i mienia. Organ odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie nie mogło zapaść inne niż zaskarżone rozstrzygnięcie, bowiem w świetle prawa skarżący jest osobą skazaną za przestępstwo umyślne, a ustawodawca nie przewidział w takiej sytuacji możliwości zachowania licencji. Przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jednoznacznie nakazuje organowi Policji cofnięcie licencji pracownika ochrony, gdy ten nie spełnia przesłanki wskazanej w art. 26 ust. 2 pkt 5 tej ustawy. Na zmianę powyższego stanowiska nie mogą mieć wpływu argumenty zawarte w odwołaniu. Również okoliczność, iż skarżący zwrócił się o ułaskawienie do Prezydenta RP nie daje podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. W dacie wydania decyzji w obu instancjach wyrok skazujący za przestępstwo umyślne posiadał walor prawomocności. Wolą ustawodawcy wyrażonej w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia wskazano, iż każde przestępstwo umyślne rodzi konsekwencje w postaci cofnięcia licencji pracownikowi ochrony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję M. B. nie zgodził się ze stanowiskiem organu. Wskazał, iż zaskarżona decyzja drastycznie narusza jego interes prawny w postaci prawa do wykonywania pracy zagwarantowanej mu przez Konstytucję RP. Wyjaśnił, iż odbył już karę na którą został skazany wyrokiem Sądu, ponadto jego wniosek o ułaskawienie wraz z pozytywną opinią Sądu Okręgowego w [...] został przesłany w dniu [...] lipca 2009 r. do Ministerstwa Sprawiedliwości. Nadto podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności.

Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż w ocenie Sądu zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna z dnia [...] listopada 2008 r. są zgodne z prawem.

W niniejszej sprawie stan faktyczny jest bezsporny, zaś argumentacja prawna organów Policji obu instancji jest w zasadzie taka sama i sprowadza się do stwierdzenia, że wobec skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przestępstwo umyślne, przestał on spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne, określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia.

Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] Sąd Grodzki [...] Wydział w [...] z dnia [...] lutego 2007 r. sygn. akt [...], zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] lipca 2007 r., skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 209 § 1 kk za co został skazany na karę 12 miesięcy ograniczenia wolności. Wyrok ten stanowił podstawowy materiał dowodowy w rozpatrywanej przez organy Policji w pierwszej i drugiej instancji sprawie administracyjnej o cofnięciu skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, determinujący jej końcowe rozstrzygnięcie.

Przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jednoznacznie nakazuje cofnięcie licencji pracownika ochrony, gdy ten nie spełnia (przestał spełniać) warunku określonego w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy, to jest warunku niekaralności za przestępstwo umyślne. Z zawartego w art. 31 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy sformułowania "komendant wojewódzki cofa licencję" oznacza, że w razie zaistnienia przesłanki cofnięcia licencji organ ten obowiązany jest tę licencję cofnąć. Jest to zarazem jedyny rodzaj decyzji, którą ustawa nakazuje mu w tej sytuacji podjąć.

Decyzja organu w tym zakresie nie należy zatem do sfery uznania administracyjnego, gdyż ma charakter decyzji związanej. Decyzja związana zapada wówczas, kiedy przepis prawa, będący podstawą rozstrzygania, nie zezwala na żaden luz interpretacyjny – nie ma w nim luk ani pojęć "nieostrych", które umożliwiałyby organowi swobodne oceny przy jego interpretacji i stosowaniu.

Ustawodawca nie przewidział - w przypadku skazania pracownika ochrony prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne - możliwości innego rozstrzygnięcia. Inaczej mówiąc, prawomocny wyrok skazujący pracownika ochrony fizycznej (...) za przestępstwo umyślne wiąże bezwzględnie organy Policji rozstrzygające w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji, stosownie do przywołanego art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia. W takiej sytuacji cofnięcie licencji następuje obligatoryjnie. Taki pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie VI SA/Wa 220/05 (LEX nr 183641).

Skoro niekwestionowanym w sprawie ustaleniem jest fakt skazania skarżącego za przestępstwo umyślne skutkujący utratą przezeń warunku niekaralności, prawidłowa jest decyzja organu o cofnięciu mu z tego powodu licencji pracownika ochrony. W świetle ww. przepisów należy podzielić pogląd Komendanta Głównego Policji, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, iż w sytuacji takiego skazania ustawodawca nie przewidział możliwości zachowania skazanemu licencji. Należy bowiem mieć w pierwszym rzędzie na uwadze obligatoryjny charakter przepisu art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy, który nawiązując do warunków uzyskania licencji określonych w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5, przez użycie sformułowania "komendant wojewódzki cofa licencję (...)", nakazuje temu organowi wydanie decyzji tej treści, w sytuacji gdy pracownik ochrony przestanie spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne. Dodatkowo należy zauważyć, że przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy, wskazując przesłanki cofnięcia licencji, czyni to przez odesłanie do przepisów określających wymogi jej uzyskania przewidziane w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Brak któregokolwiek z nich uzasadnia odmowę wydania lub odpowiednio cofnięcie licencji. Zatem niespełnienie warunku niekaralności za przestępstwo umyślne (tak jak każdego z pozostałych) stanowi samoistną przesłankę obligatoryjnego cofnięcia licencji.

Jak trafnie podkreślił Komendant Główny Policji, zawód pracownika ochrony jest zawodem podlegającym reglamentacji administracyjnej, który mogą pełnić osoby o określonych wymogach, jednym z nich jest niekaralność za przestępstwa umyślne. Należy wyraźnie podkreślić, iż warunek niekaralności za przestępstwo umyślne dotyczy każdego rodzaju przestępstwa popełnionego z winy umyślnej.

Sąd nie podziela zarzutu skarżącego, iż zaskarżona decyzja narusza jego konstytucyjne prawo do wykonywania pracy. Należy podnieść, iż zaskarżona decyzja została oparta na zaistniałym stanie faktycznym i to nie rozstrzygnięcie organu może powodować ograniczenie predyspozycji skarżącego, co do rodzaju wykonywanej pracy, ale sam czyn umyślny skarżącego.

Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 grudnia 2003 r. (sygn. akt SK 15/2002, OTK-A 2003/9/103) konstytucyjna ochrona praw nabytych nie oznacza niedopuszczalności ich ograniczania lub znoszenia, jeżeli jest to uzasadnione celem legitymowanym konstytucyjnie, przy założeniu, że negatywne skutki zostaną zawężone do niezbędnego minimum.(...) Przesłanka niekaralności za przestępstwa umyślne jest bowiem warunkiem nie tylko uzyskania praw do prowadzenia działalności gospodarczej w dziedzinie ochrony osób i mienia oraz wykonywania zawodu pracownika ochrony, jest także stałym warunkiem umożliwiającym prowadzenia tej aktywności. Skazanie za przestępstwo umyślne uniemożliwi nie tylko uzyskanie licencji, spowoduje także jej cofnięcie.

W opisanym stanie faktycznym i prawnym nie mogło zapaść inne niż zaskarżone przez stronę rozstrzygnięcie. Decyzje o cofnięciu licencji pracownika ochrony wydane w sytuacjach, o jakich mowa w art. 30 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia, mają charakter tzw. decyzji związanych, przy podejmowaniu których ustawodawca nie pozostawił organom Policji tzw. luzu decyzyjnego, nie mają zatem wyboru w sposobie rozstrzygnięcia sprawy.

Nie można w niniejszej sprawie zarzucić organowi braku wszechstronnego rozpoznania sprawy i braku przestrzegania interesów strony w pozytywnym rozpoznaniu sprawy. Organ zareagował bowiem na informacje skarżącego dotyczące złożenia prośby do Prezydenta RP o ułaskawienie, m.in. wzywając skarżącego do nadesłania prawomocnego orzeczenia w tej kwestii. Przed wydaniem decyzji drugiej instancji natomiast organ ustalił, iż posiedzenie sądu w sprawie ułaskawienia skarżącego zostało odroczone bez terminu (notatka służbowa z dnia 15 czerwca 2009 r., k-165 akt administracyjnych). Nie można wykluczyć, że skarżący zdoła wzruszyć wyrok skazujący za przestępstwo umyślne. Jest to już jednak odrębne zagadnienie, gdzie znajdą zastosowanie inne przepisy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.