Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak /spr./ po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 809/18 w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia opłaty z tytułu usunięcia drzew oraz naliczenia opłaty z tytułu niezachowania żywotności nasadzeń zastępczych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 3 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 809/18 oddalił skargę [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia opłaty z tytułu usunięcia drzew oraz naliczenia opłaty z tytułu niezachowania żywotności nasadzeń zastępczych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Spółka

z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenia przepisu art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działalności administracji publicznej, w wyniku której Sąd nie zastosował środka określonego w ustawie mimo, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był niewystarczający i budzący wątpliwości, który przy uzupełnieniu materiału dowodowego mógłby przechylić szalę na korzyść skarżącej. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącej Spółki. Sąd nie dostrzegł, że materiał ten powinien zostać uzupełniony o bezstronną opinię biegłego z zakresu dendrologii, który ustaliłby czy postępowanie spółki związane z wykonaniem decyzji o dokonaniu nasadzeń było prawidłowe, a zatem czy niezachowanie żywotności dwóch z dziesięciu drzewek spowodowane zostało przyczynami zależnymi od Spółki.

Wskazując na powyższy zarzuty pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł

o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik Spółki wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] jako organ drugiej instancji uznało, że Starosta [...] zasadnie dokonał przeliczenia opłaty należnej za usunięcie drzew naliczonej decyzją warunkową Starosty Powiatu [...] z dnia [...] marca 2014 r., znak [...] zezwalającą na usunięcie dwóch drzew gatunku jarząb szwedzki i warunkującej to zezwolenie od posadzenia 10 młodych drzew wskazanych w decyzji. Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., znak [...] naliczył skarżącej Spółce opłatę w kwocie 17.261,77 zł z tytułu niezachowania żywotności 20% nasadzeń zastępczych (dwóch drzew z dziesięciu) z przyczyn zależnych od posiadacza nieruchomości w okresie do 3 lat od dnia posadzenia.

Pełnomocnik skarżącej Spółki wyjaśnił, że Spółka wykonując decyzję Starosty [...] zobowiązującą do dokonania nasadzeń zaczerpnęła fachowej wiedzy w przedmiocie nasadzeń drzew oraz wykonała nasadzenia prawidłowo, a gdyby dopuszczono w sprawie opinię biegłego z pewnością potwierdziłaby ona dołożenie należytej staranności ze strony Spółki przy dokonywaniu nasadzeń drzewek, jak również brak z jej strony takich działań i zachowań, które przyczyniły się do niezachowania przez dwa drzewka żywotności w okresie 3 lat od dokonania nasadzeń.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że jest ona pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazano na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Naruszenie tych przepisów ma polegać na nieuchyleniu decyzji organów administracji w sytuacji, gdy organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego oraz dokonały błędnych ustaleń faktycznych. Skarga kasacyjna nie podważa natomiast ustaleń dotyczących niezachowania żywotności 20% nasadzeń zastępczych.

Wyjaśnić należy, że w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 11 grudnia 2017 r. (nie brał w nich udziału przedstawiciel spółki) ustalono, że po upływie 3 lat od posadzenia drzew, żywotność zachowały graby w ilości 5 szt., natomiast spośród

5 sztuk klonów kulistych żywotność zachowały tylko 3 sztuki. Jedna sztuka klonu

w trakcie oględzin została uznana za uschniętą. Potwierdziły to nie tylko oględziny pracownika organu administracji, ale i wykonana w ich trakcie dokumentacja fotograficzna.

Słusznie Sąd I instancji zaaprobował stanowisko organów administracji wskazujące, że do uschnięcia drzew doszło z przyczyn leżących po stronie Spółki - ponieważ dokonując nasadzeń zastępczych drzew gatunku klon kulisty, nie wypełniła ona warunku zawartego w zezwoleniu, że sadzone drzewa powinny być wyhodowane z zakrytym systemem korzeniowym, tj. w pojemnikach. Powyższa okoliczność potwierdzona została w wyjaśnieniach sprzedawcy drzew (drzewa gatunek klon kulisty były "wyhodowane w gruncie i wykopane przed sprzedażą bez bryły korzeniowej"). Spółka nie zaprzeczyła temu faktowi i przyznała, że cześć drzew nie była w pojemnikach, lecz po wykopaniu korzenie osłonięte były workami jutowymi. Organy administracji słusznie wywiodły, że posadzenie drzewa bez zakrytego systemu korzeniowego (a to tego zobowiązana została spółka w decyzji) powoduje, że trudniej przystosować się do nowego miejsca, szczególnie gdy chodzi o drzewka dużych rozmiarów (180 cm - 220 cm).

Ponadto Spółka nie przedstawiła przy tym żadnych dowodów, aby po posadzeniu zajmowała się drzewami, np. zlecała podlewanie drzew w czasie okresów suchych, sporządzała notatki z oględzin drzew oraz zlecała czynności pielęgnacyjne w trakcie trzyletniego okresu, wskazanego w decyzji warunkowej Starosty Piotrkowskiego z dnia 11 marca 2014 r.

Odnosząc się do zarzutu niewywołania w sprawie opinii biegłego, wyjaśnić należy, że dowód z opinii biegłego powinien zostać dopuszczony przez organ, gdy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do okoliczności faktycznych okaże się, że pełna ocena jego wyników wymaga bliższego poznania reguł istniejących w danej dziedzinie. Wiadomości specjalne są konieczne w tych sprawach, w których pojawia się zagadnienie mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, a którego zakres przekracza zakres wiadomości i doświadczenia życiowego osób mających wykształcenie ogólne. Tymczasem przeprowadzone przez organy administracji postępowanie dowodowego było wystarczające do wydania decyzji bez koniczności dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Ponadto istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności potwierdziła sama Spółka.

Chybiony jest więc zarzut kasacyjny, który wskazuje na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. ponieważ Sąd

I instancji dokonał prawidłowej kontroli ustalonego w sprawie przez właściwe organy stanu faktycznego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.