Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Żak Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant starszy asystent sędziego Paulina Jaszczuk po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 października 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 839/22 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 30 marca 2022 r. nr WINB.WOA.7721.5.2022.SS w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania części obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, dalej "WSA w Gliwicach/Sąd I instancji" wyrokiem z 12 października 2022 r., sygn. II SA/GI 839/22 oddalił skargę M. W., dalej "skarżąca" na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach, dalej "WINB" z 30 marca 2022 r., nr WINB.WOA.7721.5.2022.SS w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania części obiektu budowlanego.

Zaskarżoną decyzją WINB w pkt 1 utrzymał w mocy w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], dalej "PINB" z 9 listopada 2021 r., nr 383/2021 nakazującą skarżącej - właścicielce mieszkania nr [...] w budynku mieszkalnym jednorodzinnym nr [...] przy ul. [...] w [...] - przywrócić dwa pomieszczenia znajdujące się w w/w mieszkaniu na poziomie poddasza z antresolą do stanu zgodnego z pozwoleniem na budowę tj. jako pomieszczenia strychu nieużytkowego oraz wykonać ścianki pełne ograniczające dostęp do tych pomieszczeń; w pkt 2 utrzymał w mocy postanowienie PINB z 17 sierpnia 2021 r. znak: PINB 7353.200A.2020.HB wydane w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu, w pkt 3 utrzymał w mocy postanowienie PINB z 14 października 2021 r., znak: PINB 7353.200A.2020.HB wydane w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu.

M. W. wniosła skargę kasacyjną zaskarżając wyrok sądu I instancji w całości i zarzuciła mu:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2022, poz. 2000), dalej "k.p.a." poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że organ II instancji zasadnie utrzymał w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zaszły przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi;

- art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w sprawie nie zachodziły przesłanki do zawieszenia postępowania do czasu rozpoznania przez WSA w Gliwicach skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 2 września 2021 r., znak SKO.XIV/43/3030/57/2021, podczas gdy rozpoznanie ww. skargi stanowi zagadnienie wstępne względem niniejszego postępowania, jak również poprzez nieprawidłowe uznanie, że przyczynę zawieszenia postępowania może stanowić jedynie sprawa administracyjna, która nie została ostatecznie rozstrzygnięta;

- art. 7 zw. z art. 77 § 1, art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organy administracji publicznej nie dopuściły się naruszenia ww. przepisów, podczas gdy organy administracji nie ustaliły prawidłowo stanu faktycznego sprawy, działały z naruszeniem zasad prawdy obiektywnej i praworządności, a swoim działaniem doprowadziły do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że uzasadnienie decyzji organu II instancji zostało sporządzone w sposób prawidłowy, podczas gdy uzasadnienie to ma charakter lakoniczny, nie pozwala na odtworzenie toku rozumowania organu, a w konsekwencji - zostało sporządzone z naruszeniem ww. przepisu;

- art. 71a ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. z 2021 r., poz. 2351), dalej "Pr.bud." poprzez jego błędną wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do wydania decyzji nakazującej przywrócenie dwóch pomieszczeń znajdujących się na poziomie poddasza do stanu zgodnego z pozwoleniem na budowę pomimo braku spełnienia przesłanek do wydania takiej decyzji, a ponadto poprzez brak poczynienia jakichkolwiek ustaleń w kwestii zgodności ewentualnej zmiany użytkowania pomieszczeń z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

2) naruszenie przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik postępowania, tj.:

- art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej "p.p.s.a." poprzez jego niezasadne zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy zasługiwała ona na uwzględnienie;

- art. 1 § 2 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "P.u.s.a." w zw. art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1, art. 97 § 1 pkt 4, art. 7 w z. z art. 77 §1, art. 6, art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 71a ust. 4 Pr.bud. poprzez nieprawidłowe sprawowanie kontroli nad administracją publiczną polegające na niezasadnym uznaniu, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane w sposób prawidłowy, podczas gdy w sprawie doszło do naruszenia ww. przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego, skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego wyroku, niespełniające wymagań wskazanych w treści powołanego przepisu.

Mając na uwadze powyższe uchybienia skarżąca kasacyjnie wniosła na podstawie art. 176 § 1 w zw. z art. 185 §1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach; na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. o zwrot od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych oraz na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. o przeprowadzenie rozprawy.

Na rozprawie w dniu 24 czerwca 2025 r. skarżąca kasacyjnie oraz jej pełnomocnik poparli skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a (aktualny t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Oddalenie skargi przez sąd wojewódzki wiązało się z przyjęciem, że prawidłowo WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nakazującą przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania części obiektu budowlanego.

Zarzuty skargi kasacyjnej wprawdzie zostały skonstruowane wadliwie, tj. brak powiązania zarzutów wymienionych w pkt 1 z przepisami p.p.s.a. oraz pomieszanie przepisów postępowania i prawa materialnego, jednak wady te nie powodują, że nie mogą one zostać rozpoznane. Za niezasadne uznać należy zarzuty naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.

Jako najdalej idący zarzut wskazane zostało przez skarżącą kasacyjnie naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego wyroku, niespełniające wymagań wskazanych w treści powołanego przepisu. Wyjaśnić trzeba, że naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wskazanych w tym przepisie elementów, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (zob. wyrok NSA z 6 października 2022 r., sygn. I OSK 196/21, LEX nr 3432300 i orzeczenia tam wskazane). Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku sądu I instancji zawiera wszystkie wymagane elementy, stanowi odzwierciedlenie toku badania danej sprawy, a stanowisko sądu wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku wymaganej kontroli instancyjnej. Niezasadnie zarzucono zatem naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 71a ust. 4 Pr.bud. Zarówno gramatyczna, jak i celowościowa wykładnia wskazanej normy nie pozostawia wątpliwości, że w przypadku niezastosowania się do nakazu określonego w postanowieniu wydanym na podstawie art. 71a ust. 1 powołanej ustawy albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jak również wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 71 ust. 3–5, właściwy organ nadzoru budowlanego w formie decyzji administracyjnej ma obowiązek nakazać przywrócenie poprzedniego, legalnego sposobu użytkowania obiektu, tj. zgodnego z pozwoleniem na budowę lub decyzją pozwalającą na zmianę sposobu użytkowania bądź też sposobem użytkowania wskazanym w zgłoszeniu, wobec którego organ nie wniósł sprzeciwu. Ustawodawca nie pozostawił organowi żadnej swobody w doborze sankcji, zatem decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego. Poza tym, dokonanie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego przepisem art. 71 Pr.bud. zgłoszenia albo pomimo wniesionego sprzeciwu, o którym mowa w art. 71 ust. 3–5, zgodnie z przepisem art. 93 pkt 9b Pr.bud. jest zagrożone karą grzywny i stanowi wykroczenie (zob. A. Kosicki [w:] Prawo budowlane. Komentarz, wyd. IV, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, Warszawa 2021, art. 71(a)).

Z akt sprawy wynika, że według zatwierdzonego projektu budowlanego, w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej przewidziano dwie kondygnacje użytkowe - mieszkalne. Na poziomie poddasza, z istniejącej tam antresoli zaprojektowane zostało wyjście na taras. Znajdujące się na tym poziomie dwa pomieszczenia strychu nieużytkowego zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym powinny pozostać niedostępne, by nie tworzyć trzeciej kondygnacji użytkowej w budynku jednorodzinnym. Według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - na terenie działki nr [...] dopuszczalna jest budowa budynków jednorodzinnych o dwóch kondygnacjach użytkowych. Tymczasem właścicielka lokalu nr [...], w budynku przy ul. [...] [...], do dwóch pomieszczeń strychu nieużytkowego wykonała wejścia. Oba pomieszczenia przygotowane zostały do użytkowania: wykonano podłogi, instalacje elektryczne. Jak ustalono w toku przeprowadzonej 16 marca 2021 r. kontroli pomieszczenia te służyły jako przechowalnie mebli i sprzętu.

Stosownie zaś do treści art. 71 ust. 2 Pr.bud. zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno- budowlanej. Takiego zgłoszenia skarżąca w przedmiotowej sprawie nie dokonała, co stanowiło podstawę do wszczęcia w trybie art. 71a ust. 1 pkt 1 Pr.bud. postępowania naprawczego. Postanowieniem z 17 marca 2021 r. PINB wstrzymał użytkowanie dwóch pomieszczeń strychu nieużytkowego i nałożył na właściciela mieszkania, obowiązek dostarczenia dokumentów niezbędnych do zalegalizowania samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu.

Skoro zatem doszło do zmiany sposobu użytkowania ww. dwóch pomieszczeń strychu nieużytkowego, a właścicielka lokalu nie wykonała obowiązku przedłożenia stosownej dokumentacji umożliwiającej legalizację, to zaistniały przesłanki do zastosowania art. 71a ust. 4 Pr.bud i wydania decyzji nakazującej stronie przywrócić poprzedni sposób użytkowania części obiektu budowlanego. Nie doszło zatem do naruszenia wskazanej normy prawnej, wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej.

Nietrafne są także zarzuty naruszenia art. 7 zw. z art. 77 § 1, art. 6, art. 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony i oceniony. Organy prowadzące postępowanie podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W toku prowadzonego postępowania zabezpieczono realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy, jak również zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie ustawowe elementy i pozwalało na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia. Skarżąca kasacyjnie nie przedstawiła argumentacji, ani dowodów pozwalających zakwestionować przyjęte przez organ ustalenia. W judykaturze przyjmuje się, że aby naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 107 § 3 p.p.s.a. mogło stanowić podstawę uchylenia decyzji, koniecznym jest wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z 17 listopada 2021 r., sygn. III OSK 4875/21, LEX nr 3264218).

Za chybiony uznać trzeba także zarzut naruszenia art. 97 §1 pkt 4 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie stanowiskiem "nie stanowi rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego wydanie orzeczenia przez sąd administracyjny na skutek skargi wniesionej na ostateczne postanowienie organu administracji publicznej mające charakter prejudycjalny. Postępowanie winno spoczywać jako zawieszone jedynie do momentu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez właściwy organ; zawieszenie nie obejmuje natomiast jego sądowej kontroli. Zbadanie legalności zapadłego w toku postępowania administracyjnego rozstrzygnięcia o charakterze prejudycjalnym przez sąd administracyjny nie prowadzi bowiem do wydania orzeczenia, które może stać się bezpośrednią podstawą wydania decyzji w postępowaniu dotyczącym legalizacji samowoli budowlanej" (zob. wyrok NSA z 5 grudnia 2006 r., sygn. II OSK 6/06, LEX nr 319175). Już z literalnego brzmienia art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. wynika, że nie można zawiesić postępowania, gdy zagadnienie prejudycjalne zostało już rozstrzygnięte. Sytuacja taka zachodzi, kiedy w kwestii prejudycjalnej wiąże już decyzja ostateczna, oznaczająca w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej i stabilizację skutków prawnych ukształtowanych w wyniku jej zakończenia. Dopóki ta decyzja ostateczna nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego bądź nie zostanie wydane postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania, dopóty zawieszenie postępowania nie tylko naruszałoby art. 97 § 1 pkt 4 i art. 16 § 1 k.p.a., ale naruszałoby też nakaz wynikający z art. 12 § 1 k.p.a., dotyczący szybkości postępowania organu administracji publicznej (zob. wyrok NSA z 13 października 2000 r., sygn. IV SA 1670/98, ONSA 2001, nr 4, poz. 189). Jednocześnie wskazać trzeba, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania administracyjnego i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, wobec tego podstawy zawieszenia postępowania określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie można stosować rozszerzająco. W konsekwencji, co do zasady, jako zagadnienie wstępne nie może być traktowana sytuacja, w której od wyroku sądu pierwszej instancji wniesiono skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA z 25 kwietnia 2023 r., sygn. II OSK 1402/20, LEX nr 3592898).

Z akt analizowanej sprawy wynika, że w dacie podejmowania rozstrzygnięć przez organy, w obrocie prawnym było już ostateczne postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Tym samym w świetle przywołanych powyżej orzeczeń, brak było podstaw do zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego rozpoznania skargi na to postanowienie. Ponadto, w chwili obecnej został już wydany wyrok NSA, tj. wyrok z 5 lutego 2025 r., sygn. II OSK 1263/22, który rozstrzyga prawomocnie sprawę, którą skarżąca kasacyjnie wskazywała jako zagadnienie wstępne. Zawiera on odniesienie do podnoszonych w skardze kasacyjnej kwestii antresoli i zgodności z m.p.z.p. Przesądzono w nim, że zamiar inwestora polegający na wykorzystaniu dotychczasowych, zamkniętych przegrodami budowlanymi pomieszczeń nieużytkowych strychu i połączenie ich z istniejącą antresolą lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] [...], trafnie został oceniony jako nie pozwalający na wydanie zaświadczenia o zgodności takiego przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p. Takie działanie skutkowałoby powstaniem bowiem dodatkowej kondygnacji, nie zaś powiększenie jedynie antresoli, skoro tak wydzielone pomieszczenia użytkowe znajdowałyby się nad stropem pośrednim również innych pomieszczeń, niż pomieszczenie z którego tę antresolę wydzielono. W ocenie sądu, skoro przedsięwzięcie polegające na powiększeniu istniejącej antresoli o pomieszczenia dotychczas nieużytkowane na poddaszu budynku i przekształcenie ich w łazienkę i "aneks sypialny", ma na celu wykorzystanie tych pomieszczeń na cele pobytu ludzi, to doszło do powstania dodatkowej kondygnacji, skoro mieści się w jej pojęciu także "poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi" (por. § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019, poz.1065).

Dalej wskazać trzeba, że autorka skargi kasacyjnej bezpodstawnie zarzuca naruszenie art. 1 § 2 i art. 2 P.u.s.a. Przepisy te mają bowiem charakter ustrojowy i określają jedynie kryterium, pod jakim sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej. Wydanie wyroku niezgodnie z oczekiwaniem strony nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom prawnym. Nie ma w analizowanej sprawie podstaw do przyjęcia, że sąd I instancji nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej, bądź że badanie to przeprowadził w innym aspekcie niż zgodność z przepisami, które w sprawie miały zastosowanie. Sąd I instancji przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, a to, że wyrok został zakwestionowany skargą kasacyjną, nie oznacza naruszenia powyższej normy ustrojowej.

Nieprawidłowo został sformułowany także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jest normą o charakterze wynikowym i określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku sądu wojewódzkiego wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym (zob. wyrok NSA z 29 stycznia 2025 r., sygn. III OSK 2185/22, LEX nr 3822684), jak to uczyniła skarżąca kasacyjnie.

Zaś odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. wyjaśnić trzeba, że dla skutecznego zakwestionowania zasadności zastosowania tej normy prawnej konieczne jest uprzednie skuteczne wskazanie, że do wydania decyzji przez organ odwoławczy doszło z naruszeniem określonych przepisów prawa materialnego lub procesowego. Przepis ten również ma charakter przepisu ogólnego, określającego uprawnienia organu odwoławczego w związku z zastosowaniem określonych przepisów prawa materialnego lub procesowego (zob. wyrok NSA z 28 października 2024 r., sygn. I OSK 2993/23, LEX nr 3779790).

Przedstawiona ocena prowadzi do wniosku, iż skarga kasacyjna i jej wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja w pełni odpowiada prawu, zaś sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli jego legalności.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.