II SA/Wa 714/12 - Wyrok

Data orzeczenia	2012-06-29	
Data wpływu	2012-04-19	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Adam Lipiński /sprawozdawca/
Andrzej Góraj /przewodniczący/
Eugeniusz Wasilewski	
Symbol z opisem	6319 Inne o symbolu podstawowym 631	
Hasła tematyczne	Broń i materiały wybuchowe	
Sygn. powiązane	II OSK 2762/12	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2000 nr 19 poz 240;  par. 5 pkt 2; Rozporządzenie MInistra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i  amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń.
Dz.U. 2005 nr 61 poz 548;  par. 3 ust. 1 i 3; Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Adam Lipiński (spr.), , Protokolant Elwira Sipak, specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania broni palnej krótkiej do celów łowieckich 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] września 2011 r. 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. 3) zasądza do Komendanta Głównego Policji na rzecz J. P. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.	
Uzasadnienie
J. P. uzyskał pozwolenie na cztery egzemplarze broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich i w ramach tego pozwolenia nabył pistolet [...]oraz zgłosił go do zarejestrowania do celów łowieckich.

Komendant Wojewódzki Policji w S. decyzją z dnia [...] września 2011 r. odmówił zarejestrowania powyższej broni do celów łowieckich. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż wyżej wymieniony pistolet, ze względu na energię kinetyczną pocisków z niego wystrzeliwanych, nie spełnia warunków broni myśliwskiej, o której mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.). Nadto organ wskazał na brak przeszkolenia J. P. w zakresie posługiwania się bronią krótką.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 13 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, po rozpatrzeniu odwołania J. P., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, co następuje:

Do dnia 9 marca 2011 r. osoby posiadające pozwolenie na broń palną myśliwską obowiązywał zakaz prawny używania do celów łowieckich broni krótkiej w postaci pistoletów i rewolwerów (§ 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń - Dz. U. Nr 19, poz. 240 ze zm.). W związku z nowelizacją ustawy o broni i amunicji dokonaną ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 195), rozporządzenie to zostało uznane za uchylone, natomiast określenie rodzajów broni dopuszczonej do używania w zależności od celu, do jakiego zostało wydane pozwolenie, prawodawca przeniósł do tej ustawy, wskazując w art. 10 ust. 4 pkt 3, że do celów łowieckich można posiadać broń dopuszczoną do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Przepisy takie zawiera rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz.

W dacie wydania decyzji przez organ I instancji obowiązywał przepis § 3 ust. 1-3 tego rozporządzenia stanowiący, iż do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, przy czym magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje. Polowanie na zwierzynę grubą odbywało się wyłącznie przy użyciu myśliwskiej broni palnej o lufach gwintowanych o kalibrze minimum 5,6 mm oraz stosowanych do niej naboi myśliwskich z pociskami półpłaszczowymi, które w odległości 100 m od wylotu lufy posiadały energię 1000 J (dot. polowania na sarny, dziki warchlaki i drapieżniki), 2000 J (na jelenie, daniele, muflony i dziki) i 2500 J (na łosie), przy czym dopuszczano polowanie na wymienioną zwierzynę (z wyłączeniem łosi i jeleni byków) również z broni o lufach gładkich, lecz z użyciem myśliwskich naboi kulowych (§ 3 ust. 3).

W ocenie Komendanta Głównego Policji organ I instancji prawidłowo zinterpretował wskazane wyżej przepisy i uznał, iż zgłoszony do rejestracji pistolet [...]nie może być zarejestrowana jako broń do celów łowieckich, bowiem broń ta nie umożliwia nadania pociskowi energii kinetycznej, o której mowa w rozporządzeniu.

Ocena ta została zakwestionowana przez stronę w odwołaniu.

Tymczasem w dniu 14 grudnia 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 257, poz. 1548). Organ II instancji zobowiązany był do rozpatrzenia sprawy zgodnie z obowiązującym stanem prawnym. Aktualnie, w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów. Z tego względu, kwestia przeszkolenia posługiwania się bronią krótką, energii kinetycznej pocisków, jak pojemności magazynka broni krótkiej nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z przytoczonego wyżej przepisu wprost wynika, iż pistolet (a zatem także pistolet [...]) nie może być używany do wykonywania polowania.

Organ II instancji przyznał, iż w przeszłości (przed dniem 14 grudnia 2011 r.) istniała niejednolitość stosowania przez organy Policji przepisów prawa dotyczących rejestracji broni krótkiej do celów łowieckich. Wynikała ona z rozbieżności interpretacyjnych niejasnych wówczas i budzących wątpliwości przepisów, na co wskazano w odwołaniu. Jednakże rozbieżności te i niejasności nie mają żadnego znaczenia dla sposobu rozpatrzenia niniejszej sprawy, albowiem aktualne przepisy prawa wyłączają pistolety jako broń palną dopuszczoną do wykonywania polowania.

J. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r., wnosząc o jej uchylenie w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 10 ust. 4 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, przez dokonanie uznania, że broń palna myśliwska, która została przedstawiona do rejestracji, jest bronią palną strzelającą myśliwskimi pociskami półpłaszczowymi;

- art. 10 ust. 4 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 1 i 5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, przez ich niezastosowanie, podczas gdy broń palna myśliwska, przedstawiona do rejestracji, jest bronią palną strzelającą wyłącznie pociskami pełnopłaszczowymi;

- art. 6 i 7 Kpa przez naruszające elementarne zasady logicznego rozumowania i elementarne zasady wykładni przepisów prawa, dokonywanie wykładni przepisów prawa, a przez to naruszanie praworządności przez kreowanie norm prawnych, które nie dadzą się w żaden racjonalny sposób wywieść z istniejących przepisów;

- art. 8 Kpa przez prowadzenie postępowania i bezprawne wymyślanie/tworzenie kryteriów rejestracji broni, nieznanych przepisom prawa, a przez to podważanie zaufania do władzy publicznej.

W uzasadnieniu skargi wskazywał między innymi na treść opinii prawnej sporządzonej dla organów Policji, która na podstawie przepisów obowiązujących w okresie od dnia 9 marca 2011 r. do dnia 14 grudnia 2011 r. dopuszczała określone typy broni palnej krótkiej jako broń myśliwską.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, argumentując ją w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów niż wywiedziono w skardze.

Dwuinstancyjność postępowania administracyjnego polega między innymi na tym, że organy obu instancji rozpatrują daną sprawę w oparciu o jednaki stan faktyczny i prawny. W niniejszej sprawie zasada ta została naruszona, albowiem organ I instancji rozpatrzył sprawę według przepisów obowiązujących w okresie od dnia 9 marca 2011 r. do dnia 14 grudnia 2011 r. i zgodnie z tymi przepisami analizował określone cechy konstrukcyjne broni i przeznaczonych do niej nabojów, natomiast organ II instancji rozpatrzył sprawę zgodnie z przepisami obowiązującymi od dnia 14 grudnia 2011 r., które w inny sposób nakazywały rozstrzygać sprawę, wskazywały na inne kryteria kwalifikacyjne broni myśliwskiej, wykluczając ze zbioru broni myśliwskiej pistolety i rewolwery in block.

Do dnia 9 marca 2011 r. osoby posiadające pozwolenie na broń palną myśliwską obowiązywał zakaz prawny używania do celów łowieckich broni krótkiej w postaci pistoletów i rewolwerów (§ 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń - Dz. U. Nr 19, poz. 240 ze zm.). W związku z nowelizacją ustawy o broni i amunicji dokonaną ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 195), rozporządzenie to zostało uznane za uchylone, natomiast określenie rodzajów broni dopuszczonej do używania w zależności od celu, do jakiego zostało wydane pozwolenie, prawodawca przeniósł do tej ustawy, wskazując w art. 10 ust. 4 pkt 3, że do celów łowieckich można posiadać broń dopuszczoną do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Przepisy takie zawierało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz. Przepis § 3 ust. 1-3 tego rozporządzenia stanowił, iż do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, przy czym magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje. Polowanie na zwierzynę grubą odbywało się wyłącznie przy użyciu myśliwskiej broni palnej o lufach gwintowanych o kalibrze minimum 5,6 mm oraz stosowanych do niej naboi myśliwskich z pociskami półpłaszczowymi, które w odległości 100 m od wylotu lufy posiadały energię 1000 J (dot. polowania na sarny, dziki warchlaki i drapieżniki), 2000 J (na jelenie, daniele, muflony i dziki) i 2500 J (na łosie), przy czym dopuszczano polowanie na wymienioną zwierzynę (z wyłączeniem łosi i jeleni byków) również z broni o lufach gładkich, lecz z użyciem myśliwskich naboi kulowych (§ 3 ust. 3). Zgodnie z tymi przepisami sprawę rozpatrzył organ I instancji.

W dniu 14 grudnia 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 257, poz. 1548). Aktualnie, w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów.

Wyżej wskazane rozporządzenie zmieniające nie zawierało przepisów przejściowych dlatego też, z chwilą jego wejścia w życie zaczęły obowiązywać nowe przepisy. Z tych przyczyn organ II instancji zobowiązany był do rozpatrzenia sprawy zgodnie z obowiązującym stanem prawnym od dnia 14 grudnia 2011 r.

Zatem trafnie wskazał w uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji, iż wobec zmiany stanu prawnego, do prawidłowego rozpatrzenia sprawy należy zastosować przepisy obowiązujące w brzmieniu od dnia 14 grudnia 2011 r., zaś wszelkie wywody dotyczące prędkości kinetycznej pocisków wystrzeliwanej z przedmiotowej broni i typów tych pocisków nie mają obecnie żądnego znaczenia. Jednakże z tych przyczyn organ powinien uchylić rozstrzygniecie organu I instancji i nakazać temu organowi ponownie rozpatrzyć sprawę, przy zastosowaniu kryteriów przewidzianych w aktualnie obowiązujących przepisach omawianego rozporządzenia. Komendant Główny Policji powinien tak uczynić, albowiem od dnia 14 grudnia 2011 r. rozstrzygniecie organu I instancji nie odpowiadało prawu. Nadto, co jest oczywiste, rozstrzygniecie to nie uprawomocniło się pod rządami przepisów obowiązujących w dacie rozstrzygania przez organ I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokując w niniejszej sprawie, dostrzega bezwzględny obowiązek stosowania w niniejszej sprawie przepisów obowiązujących od dnia 14 grudnia 2011 r., co jest nie bez znaczenia dla przewidywanego wyniku zapadłego rozstrzygnięcia. Jednakże dopuszczenie do takiego rozstrzygania sprawy, gdy każdy z organów obu instancji rozpatruje tę samą sprawę według inaczej brzmiących przepisów, ustanawiających inne kryteria merytoryczne, istotne dla wyniku sprawy, stanowi rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności, mającą swoje bardzo silne umocowanie w Konstytucji RP, zasady będącej jednym z filarów praworządności, dlatego niedostrzeżenie tego uchybienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanowiłoby rażące naruszenie podstawowych zasad prawa.

Dodatkowo można tu wskazać na jeszcze inną argumentację, przemawiającą za prawidłowością powyższego rozumowania.

Wykonywanie polowania jest możliwe jedynie przy zastosowaniu broni dopuszczonej do tego celu odpowiednimi przepisami, obowiązującymi w chwili wykonywania polowania. Dlatego nawet gdyby na podstawie przepisów obowiązujących w okresie od dnia 9 marca 2011 r. do dnia 14 grudnia 2011 r. dana broń została decyzją dopuszczona do wykonywania polowania i następnie przepisy wyłączyłyby ją ze zbioru broni dopuszczonej do polowania, to z uwagi na wyżej wskazaną zasadę, organy Policji powinny wszcząć z urzędu stosowne postępowanie stwierdzające wygaśnięcie pozwolenia na taka broń, albowiem aktualnie nie posiada ona cech broni myśliwskiej.

Z wyżej wskazanych względów, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a oraz art. 152 i art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.