Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2272/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia z funkcji biegłego sądowego postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2272/15 - działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - nie uwzględnił wniosku [...], odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej przez ww. decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia z funkcji biegłego sądowego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji [...]- dalej: skarżąca - podniosła, iż decyzja Ministra Sprawiedliwości jest dla niej krzywdząca i wywoła skutki majątkowe w postaci braku możliwości zapewnienia jej rodzinie utrzymania. Wskazała przy tym, że jest jedynym żywicielem rodziny. Do wniosku załączyła wniosek o przyznanie prawa pomocy, z którego wynika m.in., że jej mąż jest osobą bezrobotną, a na utrzymaniu ma również córkę.

W ocenie WSA, skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Przy tym skarżąca nie wykazała związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zaskarżeniem wspomnianej decyzji a niepowetowaną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami związanymi z tą właśnie decyzją.

Zażalenie na wskazane postanowienie Sądu I instancji złożyła [...]. Zaskarżyła to orzeczenie w całości. Wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2015 r., w przedmiocie zwolnienia z funkcji biegłego sądowego. Ewentualnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że nie uprawdopodobniła w dostateczny sposób aby wskutek wykonania decyzji Ministra Sprawiedliwości utrzymującej w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie o zwolnieniu z funkcji biegłego sądowego mogły wystąpić wskazane w tej normie następstwa, podczas gdy na skutek wykonania decyzji w stosunku do skarżącej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a także spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Do zażalenia skarżąca załączyła zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia córki oraz zaświadczenie z Urzędu Pracy dotyczące małżonka skarżącej. Przy tym dołączono PIT-11 skarżącej za rok 2015.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Przechodząc do rozpoznania wniosku skarżącej zacząć trzeba od uwagi, że z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż wnioskodawca powinien uprawdopodobnić istnienie przesłanek w nim określonych. Użyte więc w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów.

Należy uznać, że skarżąca uprawdopodobniła zaistnienie przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji, wskazując w szczególności, że jest jedynym pracującym członkiem rodziny. Mąż nie pracuje i nie posiada świadczeń rentowych gdyż jest osobą chorą. Z kolei córka wymaga stałej opieki i odpowiednich środków finansowych na jej leczenie. Przesłanka warunkująca wstrzymanie wykonania decyzji została wprawdzie wyrażona w pierwotnym wniosku w sposób ogólnikowy, jednakże znalazła swoje konkretyzujące dopełnienie w zażaleniu strony, a w szczególności w przedłożonych przez nią dokumentach. Chodzi tu o utrzymanie rodziny w perspektywie utraty źródła dochodu przez jej jedynego żywiciela. Są to bowiem bez wątpienia skutki trudne do odwrócenia i wysoce dotkliwe.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może - w kontekście całokształtu okoliczności - spowodować trudne do odwrócenia skutki. W takiej sytuacji konieczne stało się zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sad Administracyjny - działając na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. - uchylił zaskarżone postanowienie, a następnie - na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. - wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.