Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Karol Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. J.– J. A. PHU "J." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 51/14 w sprawie ze skargi R. J.– J. A. PHU "J." na rozstrzygnięcie Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. J. – J. A. PHU "J." na rzecz Ministra Gospodarki kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 lutego 2014 r. o sygn. V SA/Wa 51/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę R. J. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.

Sąd I instancji przyjął, że organ zasadnie nie uwzględnił protestu skarżącego na informację Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw z [...] września 2013 r., o niezakwalifikowaniu projektu do dalszej oceny. Wnioskodawca nie spełniał bowiem kryterium formalnego wymaganego dla działania 6.1 Paszport do eksportu. Mianowicie, nie posiadał Planu rozwoju eksportu, spełniającego warunki określone w § 44 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 2 kwietnia 2012 r. w sprawie udzielenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. z 2012 r. poz. 438 ze zm.).

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] listopada 2010 r. skarżący podpisał umowę o dofinansowanie w ramach I etapu Działania 6.1. Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, na podstawie której uzyskał wsparcie na przygotowanie Planu rozwoju eksportu. Nie otrzymał zaś środków na jego wdrożenie, gdyż umowa ta została rozwiązana z dniem [...] czerwca 2012 r. Zdaniem Sądu, przepis § 47 cyt. rozporządzenia nie pozwala na skuteczne złożenie nowego Programu rozwoju eksportu w ramach wniosku z [...] lipca 2013 r. Skarżącego zatem, należało traktować jako beneficjenta umowy o dofinansowanie z [...] listopada 2010 r. Na podstawie § 44 ust. 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia, skarżący mógł zaktualizować dotychczasowy Program rozwoju eksportu, czego jednak nie uczynił.

Sąd I instancji podkreślił, że umowa z 2010 r. została zawarta pod rządami poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 7 kwietnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. Nr 68 poz. 414 ze zm.). Zgodnie z § 53 rozporządzenia z 2012 r., do umów o udzielenie wsparcia zawartych przed dniem wejścia w życie tegoż rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem, organ prawidłowo zastosował w stosunku do wniosku skarżącego przepisy rozporządzenia z 2008 r.

Z powyższych powodów skarga podlegała oddaleniu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku w całości złożył R. J. Domagał się zmiany zaskarżonego wyroku i uwzględnienia skargi, ewentualnie uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 44 ust. 2, § 44 ust. 2 pkt 2, § 47, § 51 ust. 1 i 2, § 52 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 2 kwietnia 2012 r. w sprawie udzielenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. z 2012 r. poz. 438 ze zm.), art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji RP oraz postanowień Szczegółowego Opisu Priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 z dnia 18 października 2012 r.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji błędnie uznał, że skarżący może ubiegać się wyłącznie o wsparcie na wdrożenie Programu rozwoju eksportu z 2009 r. i powinien przedstawić jego aktualizację. Z rozporządzenia z 2012 r. nie wynika bowiem, aby nie mógł on ubiegać się o dofinansowanie na przygotowanie nowego Programu, przy spełnieniu warunków określonych w § 44 ust. 2. Skarżący nie występował z wnioskiem o wdrożenie Programu rozwoju eksportu z 2009 r., lecz wystąpił z nowym wnioskiem oraz nowym Programem. Sąd błędnie zatem przyjął, że na podstawie § 47 rozporządzenia skarżącego należy traktować jako beneficjenta umowy z [...] listopada 2010 r., mimo że została ona rozwiązana, a skarżący nie otrzymał w jej ramach dofinansowania. W ocenie skarżącego, powyższe narusza także postanowienia Szczegółowego Opisu Priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 oraz konstytucyjnej zasady równości wobec prawa i zasady proporcjonalności.

Kasator podkreślił, że Sąd I instancji zamiennie stosował wobec niego przepisy rozporządzenia z 2008 i 2012 r., z których jedno wyłącza stosowanie drugiego. W rozpoznawanej sprawie, zastosowanie miały wyłącznie przepisy rozporządzenia nowego, tj. z 2 kwietnia 2012 r.

Minister Gospodarki w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Podał, że zarzuty są nieuzasadnione a wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują, granicami środka zaskarżenia. Stosownie do art. 183 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nadto, rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest treścią art. 30e ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712), w myśl którego do postępowań, do których stosuje się przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju mają odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy wyżej cytowanej - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52 do 55, art. 61 § 3 do 6, art. 115 do 122, 146, 150 i 152 tej ustawy.

Zgodnie z art. 174 powyższej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie powołuje żadnych przepisów proceduralnych, o których mowa w art. 174 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym sprawy będącym podstawą wydania zaskarżonego wyroku. W konsekwencji dla oceny trafności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny ustalony przez sąd w zaskarżonym wyroku. Tak ustalony stan faktyczny uzasadniał przyjętą przez Sąd I instancji podstawę do zastosowania prawa materialnego.

Kasator powołując naruszenie prawa materialnego zarzuty sprowadził zasadniczo do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania § 44 ust. 2 pkt 1 i 2, § 47, § 51 ust. 1 i 2 oraz § 52 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 2 kwietnia 2012 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. z 2012 r. Nr 438). Istota ich zmierza do wykazania, że skarżący mógł ubiegać się o dofinansowanie na przygotowanie nowego planu rozwoju eksportu na podstawie przepisów powyższego rozporządzenia. Chodzi o § 44 ust. 2 pkt 1, a nie § 44 ust. 2 pkt 2.

Trafnie Sąd I instancji przyjął, że uprawnienie skarżącego mogło wynikać tylko z § 44 ust. 2 pkt 2 i Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela ocenę w tym zakresie.

Istota zarzutu skargi kasacyjnej sprowadza się do przyjęcia, że złożony przez skarżącego wniosek jest nowym i należało rozpatrywać na podstawie § 44 ust. 2 pkt 1, a nie kontynuacją udzielonego już wsparcia i rozpatrywać na podstawie § 44 ust. 2 pkt 2. W ocenie kasatora wynika to z faktu, że zawarta wcześniej umowa ze skarżącym o dofinansowanie z dnia [...] listopada 2010 r. (o nr [...]) została rozwiązana z dniem [...] czerwca 2012 r. i nie wywołuje skutku prawnego. Przyjęcie regulacji zawartej w § 44 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia jest uzasadnione.

Należało zatem ocenić, czy istotnie zawarta wcześniej umowa wyżej wskazana z [...] listopada 2010 r. nie wywołuje skutku, o którym mowa w zarzucie, a więc czy skarżącego należało traktować jako beneficjenta umowy o dofinansowanie.

Zgodnie z powyższą umową, skarżący uzyskał wsparcie na przygotowanie planu rozwoju eksportu w ramach Działania 6.1. Działanie to, przewidywało dofinansowanie realizacji projektów mających na celu wdrożenie Planu Rozwoju Eksportu przy wykorzystaniu możliwych do wyboru działań proeksportowych. Był to pierwszy etap udzielonego wsparcia. W ramach drugiego etapu, wchodzi wdrożenie pozytywnie zweryfikowanego planu rozwoju eksportu, za które nie otrzymał wsparcia. Brak wdrożenia nie pozbawia skarżącego statusu beneficjenta umowy o dofinansowanie z dnia [...] listopada 2010 r. Rozporządzenie mające zastosowanie w sprawie w § 44 ust. 1 określa, komu może być udzielone wsparcie na wdrożenie planu rozwoju eksportu. W ust. 2 pkt 1 dla tych podmiotów, określono łączne spełnienie warunków zakreślonych punktami a/ i b/, przy czym, pkt b/ do tych warunków zalicza sporządzony plan rozwoju eksportu. Oznacza to, że chodzi o podmioty, które występują z takim wnioskiem pierwszy raz w związku z treścią § 47 tego rozporządzenia. Rozwiązanie określone w § 44 ust. 2 pkt 2 dotyczy tych beneficjentów, którym udzielono już wsparcia na przygotowanie planu rozwoju eksportu pod warunkiem jego aktualizacji na podstawie przepisów dotychczasowych i do tej grupy jako beneficjentów trafnie zaliczono skarżącego. Nie ma racji kasator, że skarżący pozbawiony jest uprawnień, a przyznaje, ze skutek kryzysu wpłynął na zmianę rynków docelowych i zmianę okresu czasowego planu. Przygotowany został przecież z uwzględnieniem strategii krótkoterminowej dotyczącej lat 2010-2012. Aktualizacja planu, o którym mowa w § 44 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, ma na celu udzielenie wsparcia na wdrożenie tego planu. Chodzi zatem o jego realizację, a więc całościowe wykonanie zamierzenia. Oznacza to, że skarżący wbrew wywodom kasatora nie został pozbawiony uprawnienia do otrzymania wsparcia w ramach drugiego etapu na wdrożenie, ale pod warunkiem zaktualizowania planu objętego wcześniej wsparciem na przygotowanie tego planu. Złożenie nowego planu, o którym mowa w zarzucie skargi kasacyjnej, wyklucza otrzymanie wsparcia, o ile wsparcie zostało przyznane na przygotowanie tego planu. Wynika to z pozytywnego zweryfikowania planu. O ile kasator niniejsze postępowanie łączy z datą obowiązywania rozporządzenia z dnia 2 kwietnia 2012 r., to niewątpliwie przy interpretacji, należało brać pod uwagę przepis § 51 tego rozporządzenia i przepisy dotychczasowe. Chodzi o rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 7 kwietnia 2008 r. i § 52, gdyż plan rozwoju eksportu i umowa zawarta z tego tytułu, została zawarta w czasie obowiązywania tego rozporządzenia. Rozporządzenie to, w § 39 ust. 1 przewidywało wsparcie na przygotowanie planu rozwoju eksportu, a w § 40 określało warunki udzielenia wsparcia na wdrożenie przy posiadanym planie rozwoju. Nie można zatem przyjąć wbrew wywodom kasatora, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni § 44 ust. 2 rozporządzenia z dnia 2 kwietnia 2012 r., jak wywiedziono w zarzucie skargi kasacyjnej.

Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia § 47 rozporządzenia z dnia 2 kwietnia 2012 r., skoro kasator łączy jego błędną interpretację z naruszeniem § 44 ust. 2 tego rozporządzenia. Chodzi o to, że w niniejszej sprawie skarżący nie występował z wnioskiem o wdrożenie Programu Rozwoju Eksportu z 2009 r. lecz występował z nowym wnioskiem oraz z nowym Programem Rozwoju Eksportu. W jego ocenie nie ma zatem statusu beneficjenta.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela powyższych wywodów w zakresie braku statusu beneficjenta. Wynika to z faktu, że otrzymał wsparcie na przygotowanie planu rozwoju eksportu a umowa o wdrożenie została rozwiązana z dniem [...] czerwca 2012 r. Jak już wyżej wskazano, przepisy poprzednio obowiązującego rozporządzenia, przewidywały udzielenie wsparcia z dwóch różnych podstaw, co już zostało omówione. Otrzymanie wsparcia na wdrożenie pod rządami rozporządzenia obecnie obowiązującego, jak i obowiązującego poprzednio, zawsze objęte było posiadaniem planu rozwoju eksportu. O ile skarżący złożył wniosek w czasie obowiązywania rozporządzenia z dnia 2 kwietnia 2012 r. i wniosek dotyczył wdrożenia, to należało zgodnie z § 51 ust. 1 zastosować przepisy dotychczasowe, w myśl których w § 42 rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 2008 r. określono, że na przygotowanie oraz wdrożenie planu rozwoju eksportu, można otrzymać wsparcie jeden raz w okresie realizacji działania 6.1. Paszport do eksportu Programu Innowacyjna Gospodarka 2007-2013. Oznacza to, że skarżący wyczerpał prawo otrzymania tego wsparcia, a więc status beneficjenta nie mógł być zakwestionowany.

Nie można wobec tego także przyjąć, że dotychczasowi beneficjenci są pozbawieni wsparcia za wdrożenie. Spełnienie jednak warunku, o którym mowa w § 44 ust. 2 pkt 2 obecnie obowiązującego rozporządzenia, daje uprawnienie do otrzymania takiego wsparcia.

Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia § 51 ust. 1 i 2 oraz § 2 rozporządzenia. O ile § 51 w ust. 1 i 2 do umów i do wniosków odsyła do przepisów dotychczasowych, to nie można podzielić wywodów kasatora, że w sprawie Sąd I instancji błędnie zastosował przepisy obu rozporządzeń. Z § 52 rozporządzenia obowiązującego w dacie złożenia wniosku przez skarżącego wynika utrata mocy obowiązującej rozporządzenia poprzednio obowiązującego, a więc z dnia 7 kwietnia 2008 r., zaś z § 51 ust. 1 i 2 stosowanie przepisów dotychczasowych. O ile przyjęto, że do skarżącego jako dotychczasowego beneficjenta mają zastosowanie przepisy dotychczasowe a otrzymanie wsparcia przez skarżącego wykluczyło skarżącego z kręgu otrzymania pomocy jako dotychczasowego beneficjenta, to nie można przyjąć, jak wywiódł kasator, błędne stosowanie w sprawie dwóch aktów prawnych. Kasator w skardze kasacyjnej odwołując się do naruszenia § 47 rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 2008 r. sam przyznał, że niniejsze postępowanie nie jest wnioskiem o wdrożenie Programu Rozwoju Eksportu z 2009 r., lecz nowym wnioskiem oraz nowym Programem Rozwoju Eksportu. Oznacza to, że skarżący domagał się oceny wniosku według nowych przepisów a posiadanie statusu beneficjenta z poprzedniego okresu bez spełnienie warunku, o którym mowa w § 44 ust. 2 pkt 2 rozporzadzenia, wykluczało jego ocenę.

Odwołanie się kasatora do naruszenia postanowień Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 z dnia 18 października 2012 r. jest także nieuzasadnione. Trafnie uznano skarżącego jako beneficjenta, co wyżej już omówiono. Nie było zatem podstaw do przyjęcia, że złożony wniosek jest nowym, skoro przepisy obu rozporządzeń na wsparcie przewidziały przyznanie pomocy w ilości wskazanej przez przepisy. Brak powiązania jego naruszenia z przepisami prawa uniemożliwia szerszą ocenę.

Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, skoro art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 87, poz. 712 ze zm.) wyłączył jego stosowanie w zakresie ubiegania się oraz udzielenia dofinansowania w ramach tej ustawy.

Nie można w świetle powyższego przyjąć także, że zostały naruszone przepisy art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji RP. Wywody wyżej wskazane w pełni potwierdzają, że zasada równości wobec prawa i zasada proporcjonalności była także realizowana. Przepisy obu rozporządzeń określiły w jakich przypadkach wsparcie mogło być i może być przyznane.

Mając powyższe na względzie – Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powyższej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w treści art. 204 pkt 1 także powyższej ustawy.