Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 831/15 w sprawie ze skargi Z. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 7 stycznia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 831/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł Z. B. podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 28 K.p.a. w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że skarżącemu nie przysługuje status strony postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tarnowie z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w sytuacji, gdy roboty budowlane na działce nr [...] w miejscowości Ł., której dotyczy ta decyzja, mogą oddziaływać w sposób co najmniej pośredni na sąsiadującą z nią nieruchomość skarżącego i ograniczać możliwość niezakłóconego korzystania z przysługującego mu prawa własności;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 61a § 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, a w konsekwencji sanowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przepisów postępowania polegającego na utrzymaniu w mocy postanowienia MWINB w sytuacji, gdy zostało ono wydane z naruszeniem art. 61a § 1 K.p.a., bowiem skarżącemu przysługiwał status strony, które to uchybienie skutkowało zaakceptowaniem przez WSA odmowy wszczęcia postępowania na wniosek skarżącego, a tym samym miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skarg kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające potwierdzać zasadność podniesionych w sprawie zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Z. B. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Za niezasadny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 28 K.p.a. w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego

Art. 28 K.p.a. stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W niniejszej sprawie organ administracji oraz Sąd słusznie uznał, że skarżący kasacyjnie nie posiada interesu prawnego, który dawałby mu podstawy do żądania stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej wykonania utwardzenia powierzchni gruntu na działce o nr ew. [...]. Sam fakt, że działka ta sąsiaduje z działką należącą do skarżącego kasacyjnie nie oznacza, że skarżący kasacyjnie automatycznie powinien być uznany za stronę postępowania w związku z inwestycją zrealizowaną na tej działce. Inwestycja ta nie skutkuje nałożeniem na skarżącego kasacyjnie prawnego obowiązku, jak również nie skutkuje przyznaniem skarżącemu kasacyjnie nowych uprawnień bądź ograniczaniem istniejących już uprawnień. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie utwardzenie powierzchni gruntu na działce o nr ew. [...] nie skutkuje jakimkolwiek prawnym ograniczeniem wykorzystywania przez skarżącego kasacyjnie należącej do niego działki, które to uprawnienie wynika z przysługującego mu prawa własności. Twierdzenia, że utwardzenie gruntu na sąsiedniej działce w przyszłości może doprowadzić do tego, że utwardzenie to będzie wykorzystywane jako droga dojazdowa i umożliwi budowę obiektów budowlanych w głębi działki co z kolei spowoduje uciążliwości w postaci hałasu nie mogą być podstawą do uznania skarżącego kasacyjnie za stroną postępowania. Po pierwsze, są to wyłącznie domniemania skarżącego do ewentualnych zamierzeń właściciela działki o nr ew. 3239/5. Po drugie, o możliwości realizacji takiej budowy oraz wykorzystywania utwardzenia jako dojazdu do wybudowanego obiektu decydować będzie, to czy zamierzenie takie jest zgodne z prawem, nie zaś oczekiwania skarżącego, co zostanie poddane ocenie w odrębnym postępowaniu. Oczekiwania skarżącego kasacyjnie sprowadzające się do zablokowania możliwości realizacji hipotetycznej inwestycji na działce o nr ew. [...] świadczą o posiadaniu przez skarżącego wyłącznie interesu faktycznego nie zaś interesu prawnego. Interes faktyczny nie daje zaś podstaw do uznania skarżącego kasacyjne za stronę postępowania administracyjnego.

Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 61a § 1 K.p.a. W sytuacji, gdy skarżącemu kasacyjnie nie przysługuje status strony postępowania i w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego okoliczność ta była oczywista, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie zastosował art. 61a § 1 K.p.a., to jest odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z tej przyczyny, że żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uznał, że to rozstrzygnięcie było prawidłowe i skargę na to rozstrzygnięcie zasadnie oddalił.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.