A. S.K.A z siedzibą w W. (dalej: skarżąca lub spółka) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 21 września 2023 r. w przedmiocie nakazania przywrócenia stanu niepowodującego zanieczyszczenie wód w przypadku powodzi. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie decyzji spowoduje poniesienie przez skarżącą ogromnych kosztów finansowych związanych z realizacją prac wydobycia odpadów, ale i również koniecznością poddania tych odpadów właściwemu zagospodarowaniu. Wskazano, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, która wymaga dysponowania bieżącymi środkami finansowymi a wolnych środków nie posiada. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowuje utratę płynności finansowej firmy i zamknięcie działalności.
Postanowieniem z 12 stycznia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu I instancji, argumenty zawarte we wniosku spółki ograniczają się tylko do stwierdzenia, że skarżąca wykonując decyzję będzie zmuszona ponieść duże koszty finansowe związane z usunięciem odpadów. Tak sformułowany wniosek nie jest wystarczający w zakresie uzasadnienia wystąpienia przesłanek do wstrzymania wykonania aktu. Wobec niedołączenia do wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej dokumentów obrazujących obecną sytuację finansową skarżącej nie można stwierdzić, że w tej sprawie można mówić o znacznych kosztach, których poniesienie naraziłoby skarżącą na poniesienie znacznej szkody.
Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie z 8 marca 2024 r. zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zażalenie nie mogło odnieść zamierzonego skutku. W ocenie skarżącej, Sąd I instancji nie rozważył przesłanki niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji nie uwzględnił zakresu prac, do których odnosi się zaskarżona decyzja, który jest bardzo szeroki, a konsekwencje nałożenia obowiązku wykonania prac polegających na przywróceniu stanu niepowodującego zanieczyszczenia wód będą pociągały za sobą skutki trudne do odwrócenia, choćby takie jak istotna zmiana stanu gruntów, której dotyczy decyzja. Spółka odwołuje się zatem do oczywistych następstw wykonania zaskarżonej decyzji (wykonania obowiązku), które nie mogą samoistnie przesądzać o uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Spółka nie uprawdopodobniła przy tym, że skutki te będą w istocie trudne do odwrócenia. Oznacza to, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie, a zażalenie na postanowienie w tym przedmiocie podlegało oddaleniu.
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.
