II SAB/Kr 36/20 - Wyrok

Data orzeczenia	2020-06-16	
Data wpływu	2020-03-06	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Agnieszka Nawara-Dubiel /sprawozdawca/
Anna Szkodzińska /przewodniczący/
Joanna Tuszyńska	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności
stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art 119 pkt 4 , art 149;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198; art 4 , art 5 , art 6 , art 16; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Międzyzakładowej Organizacji Związkowej [...]" Pracowników Sądownictwa i Prokuratury na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Brzesku w udzieleniu informacji publicznej na wniosek z dnia 22 stycznia 2020 r. I. zobowiązuje Prezesa Sądu Rejonowego w Brzesku do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku Międzyzakładowej Organizacji Związkowej [...]" Pracowników Sądownictwa i Prokuratury z dnia 22 stycznia 2020 r.- w zakresie objętym odmowną odpowiedzią, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Prezesa Sądu Rejonowego w Brzesku na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Międzyzakładowa Organizacja Związkowa [...]" Pracowników Sądownictwa i Prokuratury wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w B. w zakresie udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia 22 stycznia 2020 r. Zarzucono naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP"), w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej udostępniana jest na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej, podczas gdy w sprawie nie została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej,

3) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 UDIP w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji publicznej.

Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o zobowiązanie organu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej do załatwienia wniosku z dnia 22 stycznia 2020 r. oraz o zasądzenie od organu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej na rzecz MOZ [...]" Pracowników Sądownictwa i Prokuratury kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że strona skarżąca jest organizacją związkową posiadająca osobowość prawną na podstawie §17 Statutu Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego [...]" wpisanego do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...]

W dniu 22 stycznia 2020 r. MOZ [...] Pracowników Sądownictwa i Prokuratury za pośrednictwem poczty elektronicznej doręczyła wniosek o udostępnienie zanonimizowanej informacji odnośnie kształtowania się struktury wynagrodzeń pracowników Sądu na dzień 31 grudnia 2019r. w formie tabelarycznej, w następującym zakresie:

1. wszystkich pracowników zatrudnionych w celu odbycia stażu urzędniczego (pojedynczo, imię i nazwisko zastąpione kolejnym numerem) z rozbiciem na:

a) wynagrodzenie zasadnicze w przeliczeniu na pełny etat,

b) dodatek stażowy (procentowo);

2. w grupie zawodowej urzędników sądowych: wszystkich pracowników w tej grupie z wyłączeniem stanowiska dyrektora sądu (pojedynczo, imię i nazwisko zastąpione kolejnym numerem), z podziałem na poszczególne stanowiska (zgodnie z Rozporządzeniem w sprawie stanowisk i szczegółowych zasad wynagradzania urzędników i innych pracowników sądów i prokuratury oraz odbywania stażu urzędniczego) z rozbiciem na:

a) wynagrodzenie zasadnicze w przeliczeniu na pełny etat,

b) dodatek stażowy (procentowo),

c) zaznaczenie, czy dana osoba pełni funkcję

- w przypadku stanowisk samodzielnych oraz stanowisk, na których w danym Sądzie zatrudnione są pojedyncze osoby prosimy o wpisanie: "urzędnik 1", "urzędnik 2" itd.;

3. w grupie zawodowej innych pracowników ("obsługi"): wszystkich pracowników w tej grupie (pojedynczo, imię i nazwisko zastąpione kolejnym numerem), z wyszczególnieniem stanowisk sekretarza/sekretarki oraz kierowcy, z rozbiciem na:

a) wynagrodzenie zasadnicze w przeliczeniu na pełny etat,

b) dodatek stażowy (procentowo);

4. w grupie zawodowej asystentów sędziego, wszystkich pracowników w tej grupie (pojedynczo, imię i nazwisko zastąpione kolejnym numerem), z podziałem na stanowiska asystenta sędziego i starszego asystenta sędziego, z rozbiciem na:

a) wynagrodzenie zasadnicze w przeliczeniu na pełny etat,

b) dodatek stażowy (procentowo).

Dodatkowo we wniosku wskazano, że jeśli wynagrodzenia pracowników w poszczególnych grupach zawodowych i stanowiskowych w danym Sądzie są różnicowane według innych niż wskazane wyżej kryteriów (np. staż pracy w sądzie), organizacja związkowa zwraca się z prośbą o podanie tych kryteriów i sposobu różnicowania w tym zakresie wynagrodzeń.

Pismem z dnia 5 lutego 2020 r. - Znak: [...] (skan doręczony na adres poczty elektronicznej 5 lutego 2020 r.) organ zobowiązany odpowiedział, że odmawia udostępnienia wnioskowanej informacji, jednakże nie wydał w tym zakresie decyzji.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Pismo z dnia 28 stycznia 2020 r. nie stanowi zgodnego z przepisami rozpoznania sprawy, nie wyrzeka bowiem o tym w jaki sposób wniosek został rozpoznany ani jakie jest uzasadnienie rozstrzygnięcia, nie spełnia wymogów dla decyzji, nie zawiera również przesłanek, które uzasadniałyby brak konieczności wydania decyzji. Z treści pisma wynika, że organ zobowiązany do udostępnienia nie rozpoznał szeregu kwestii związanych z żądaniem wniosku i przesłankami jak ma zostać rozpoznany ten wniosek. Skarżąca rozważała również potraktowanie pisma z dnia 29 styczni 2020 r. jako decyzji odmawiającej, jednakże w związku z tym, że nie zawiera ono wszystkich elementów decyzji oraz zostało doręczone wyłącznie w formie skanu pisma - nawet jeżeli ktoś uznałby je za decyzję, do ze względu na brak właściwego doręczenia nie weszła ona do obrotu prawnego.

Z powodu nieudostępnienia tych informacji zgodnie z wnioskiem organ pozostaje w bezczynności, co sprawia, że niniejsza skarga jest zasadna i konieczna.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w B. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że Pismem z dnia 22 stycznia 2020 roku Międzyzakładowa Organizacja [...]" Pracowników Sądownictwa i Prokuratury za pośrednictwem poczty elektronicznej zwróciła się do Prezesa Sądu Rejonowego w B. o udostępnienie informacji odnośnie kształtowania się wynagrodzeń pracowników Sądu na dzień 31 grudnia 2019 roku w zakresie wskazanym we wniosku, jako podstawę wskazując przepisy ustawy z dnia 23 maja 1991 roku o związkach zawodowych oraz ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (dalej również jako u.d.i.p.).

Pismem z dnia 5 lutego 2020 roku znak [...], doręczonym Skarżącemu tego samego dnia za pośrednictwem poczty elektronicznej organ:

1. w zakresie punktu 1 wniosku odmówił udzielenia informacji, bowiem na stanowisku stażysty w celu odbycia stażu urzędniczego zatrudniona pozostaje jedna osoba,

2. w zakresie punktu 2 wniosku wskazał jak kształtuje się zasadnicze wynagrodzenie w grupie starszych sekretarzy sądowych niepełniących funkcji, a także wskazał, że dodatek z tytułu wysługi lat wynosi dla każdego na tym stanowisku 20 %. W pozostałym zakresie odmówił udzielenia informacji, bowiem z uwagi na zatrudnienie pojedynczych osób na danych stanowiskach, tych samych stawek wynagrodzenia zasadniczego w ramach stanowiska, informacje takie mogłyby doprowadzić do identyfikacji warunków wynagrodzenia konkretnych osób.

3. w zakresie punktu 3 wniosku wskazał, jak kształtuje się zasadnicze wynagrodzenie w grupie innych pracowników "obsługi", a także wskazał, że dodatek z tytułu wysługi lat dla tych pracowników kształtuje się w przedziale od 10% do 20%. Organ wskazał, że nie zatrudnia kierowcy. W pozostałym zakresie odmówił udzielenia informacji, bowiem z uwagi na zatrudnienie dwóch pracowników na stanowisku sekretarki, wskazanie przedziałów wynagrodzenia mogłyby doprowadzić do identyfikacji warunków wynagrodzenia konkretnych osób.

4. w zakresie punktu 4 odmówił udzielenia informacji, bowiem wszystkie osoby zatrudnione na stanowisku asystenta sędziego otrzymują takie samo wynagrodzenie zasadnicze, a to mogłyby doprowadzić do identyfikacji warunków wynagrodzenia konkretnych osób.

5. w zakresie punktu 4 wskazał, że nie dotyczy Sądu Rejonowego w B..

W ocenie Prezesa Sądu Rejonowego w B. skarga na bezczynność jest niezasadna. Podstawową kwestią przesądzającą powyższy wniosek jest brak podstaw do uznania, iż informacje objęte wnioskiem z dnia 22 stycznia 2020 roku stanowiły informację publiczną i powinny być udostępnione wnioskodawcy w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosek taki zaś musi prowadzić do stwierdzenia, że tym samym organ nie dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy.

Organ w piśmie z dnia 5 lutego 2020 roku udzielił częściowej informacji w zakresach poszczególnych punktów objętych wnioskiem, jednocześnie odmówił udzielenia informacji w pozostałym zakresie. Ponadto organ poinformował wnioskodawcę, iż w odniesieniu do treści wniosku zastosowanie znajduje ustawa o związkach zawodowych, a w szczególności jej art. 28, który stanowi, iż pracodawca zobowiązany jest do udzielenia informacji niezbędnych do prowadzenia działalności związkowej w szczególności dotyczących warunków pracy i zasad wynagradzania; działalności i sytuacji ekonomicznej pracodawcy związanych z zatrudnieniem oraz przewidywanych w tym zakresie zmian; stanu, struktury i przewidywanych zmian zatrudnienia oraz działań mających na celu utrzymanie poziomu zatrudnienia; działań, które mogą powodować istotne zmiany w organizacji pracy lub podstawach zatrudnienia.

Zaznaczono, że istnienie zasad określonych w ustawie o związkach zawodowych wyłącza stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Treść przepisu art. 1 ust. 2 u.d.i.p. oznacza, że wszędzie tam gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną uregulowane są inaczej w u.d.i.p., a inaczej w ustawie szczególnej dotyczącej udostępnienia informacji publicznej, pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych art. 28 ustawy o związkach zawodowych wyłącza stosowanie w tym zakresie u.d.i.p. Przewidziany w tym przepisie tryb jest niezależny od tego, jaki został zagwarantowany w ustawie regulującej dostęp do informacji publicznej. Stanowi wobec niej lex specialis i nie podlega ocenie w ramach dostępu do informacji publicznej (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9.01.2020r. III SAB/GI292/19). Jak zaznaczył również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu art. 28 ustawy o związkach zawodowych, regulując obowiązek udostępniania informacji związkom zawodowym, określa odmienne zasady i tryb tego dostępu, w stosunku do trybu przewidzianego w ustawie o dostępie do informacji publicznej''(wyrok WSA w Opolu z 21 grudnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Op 111/18).

Z literalnego brzmienia przepisu art. 28 ustawy o związkach zawodowych wynika, iż informacje żądane przez wnioskodawcę są szersze niż te, o których mowa w tym przepisie, a ich ujawnienie mogłoby doprowadzić do naruszenia sfery prywatności osób zajmujących poszczególne stanowiska. Innymi słowy art. 28 ustawy o związkach zawodowych zobowiązuje pracodawcę do udzielenia informacji w przedmiocie wynagradzania, ale tylko takich informacji, które są niezbędne do prowadzenia działalności związkowej, a zatem informacji dotyczących warunków pracy i zasad wynagradzania.

W ocenie Organu zakres żądanych we wniosku informacji znajduje się w katalogu, tych o których mowa w art. 28 ustawy o związkach zawodowych jednak zakresem wykracza poza możliwe do uzyskania w wyżej wskazanym trybie.

Konsekwencją powyższego było udzielenie jedynie częściowej odpowiedzi w zakresie pytań objętych przepisem art. 28 ustawy o związkach zawodowych oraz odmowa udzielenia informacji w pozostałym zakresie, których udostępnienie mogłoby doprowadzić do identyfikacji warunków zatrudnienia konkretnych osób.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 18 lutego 2015 r. (I OSK 695/14), informacją publiczną nie jest to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale jaka kwota jest wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych.

W ocenie Organu żądane przez wnioskodawcę informacje wychodzące ponad zakres udostępniony w piśmie z dnia 5 lutego 2020 roku stanowią dane osobowe możliwych do zidentyfikowania pracowników, bowiem z uwagi na zatrudnienie jednej lub dwóch osób na danym stanowisku i tych samych stawek wynagrodzenia zasadniczego w ramach stanowiska, udzielenie żądanych informacji mogłyby doprowadzić do identyfikacji warunków wynagrodzenia konkretnych osób. Powyższe odnosi się również do przedziałów wynagrodzeń na stanowisku asystenta sędziego bowiem wszystkie zatrudnione na tymże stanowisku osoby otrzymują takie samo wynagrodzenie zasadnicze, co również mogłoby doprowadzić do identyfikacji wysokości wynagrodzenia konkretnych osób. Zdaniem Organu brak jest takiej regulacji, która byłaby podstawą legalizującą, co do zasady udostępnienie danych osobowych w ramach prawa do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – bez wyznaczania rozprawy.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności.

W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.).

W okolicznościach niniejszej sprawy kwestia ta ma szczególne znaczenie w związku z argumentami organu co do zastosowania art. 28 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 263 z późn. zm.), a nie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Należy więc rozważyć, jaki jest wzajemny stosunek przepisów tych ustaw – uwzględniając fakt, że we wniosku o udostępnienie informacji publicznej strona skarżąca powołała się zarówno na ustawę o związkach zawodowych, jak i ustawę o dostępie do informacji publicznej.

Kwestia ta była już wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 21 grudnia 2018 r., sygn. II SAB/Op 90/18 (LEX nr 2614717) wskazał: "(...) powyższe uprawnienie jest odrębne i niezależne od uprawnień przysługujących związkowi zawodowemu w zakresie dostępu do informacji na gruncie przepisów ustawy z dnia z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1881, z późn. zm.). Przepis art. 28 tej ustawy regulując obowiązek udostępniania informacji związkom zawodowym określa odmienne zasady i tryb tego dostępu, w stosunku do trybu przewidzianego w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji na podstawie wskazanego przepisu jest wyłącznie pracodawca, a udostępniana przez niego informacja nie jest kwalifikowana jako informacja publiczna i nie musi dotyczyć spraw publicznych. Koniecznym warunkiem jej udostępnienia jest też jej niezbędność do prowadzenia działalności związkowej. Oznacza to, że inne są przesłanki oraz zakres podmiotowy i przedmiotowy udostępniania informacji na podstawie art. 28 ustawy o związkach zawodowych. Przewidziany w tym przepisie tryb jest niezależny od tego, jaki został zagwarantowany w ustawie regulującej dostęp do informacji publicznej. Stanowi wobec niej lex specialis i nie podlega ocenie w ramach dostępu do informacji publicznej. W zakresie takiej oceny ewentualne naruszenie przez pracodawcę obowiązków, o których mowa w art. 28 ustawy o związkach zawodowych (udzielenie na żądanie związku zawodowego informacji niezbędnych do prowadzenia działalności związkowej, w szczególności informacji dotyczących warunków pracy i zasad wynagradzania) nie ma żadnego znaczenia. Zauważyć przyjdzie, że kwestia ta mogłaby co najwyżej być przedmiotem rozważań w kontekście odpowiedzialności z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych, do których sąd administracyjny nie jest uprawniony. W niniejszej sprawie skarżący we wniosku o udostępnienie informacji, z dnia (...), wskazując na przepisy ustawy o związkach zawodowych powołał się jednak na prawo dostępu do informacji publicznej, a następnie wniósł skargę na bezczynność Rektora w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Należało tym samym przyjąć, że przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność Rektora (...) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej ww. wnioskiem, a skarga w tym zakresie jako dopuszczalna podlega merytorycznemu rozpoznaniu".

Również WSA w Łodzi w wyroku z dnia 18 lipca 2019 r., sygn. II SA/Łd 310/19 (LEX nr 2703623) stanął na stanowisku, że zakres obu omawianych przepisów jest odrębny. "W konsekwencji, jeżeli przedmiot żądanej informacji stanowi informacja posiadająca walor informacji publicznej, nie znajduje zastosowania art. 28 ustawy o związkach zawodowych. Uprawnione będzie zatem stwierdzenie, że przyjmując taką kwalifikację żądanej informacji, organ nie ma podstaw do powoływania się na ograniczenia wynikające z art. 28 ustawy o związkach zawodowych".

Podzielając taką wykładnię omawianych przepisów Sąd przyjął, że niniejsza sprawa dotyczy bezczynności w zakresie dostępu do informacji publicznej.

Przepis art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, dalej jako u.d.i.p) przewiduje m.in., iż do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że Prezes Sądu Rejonowego w B. jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), jak również to, że przedmiot żądania stanowił informację publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Kwestia wysokości wynagrodzeń w sektorze publicznym niewątpliwie stanowi bowiem informację o majątku publicznym w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony w dniu 22 stycznia 2020 r., a odpowiedź przesłano wnioskodawcy w dniu 5 lutego 2020 – a zatem z zachowaniem czternastodniowego terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Analizując treść odpowiedzi należy wskazać, że w zakresie pkt 1 i 4 wniosku oraz częściowo w zakresie pkt 2 i 3 wniosku Prezes Sądu Rejonowego w B. odmówił udzielenia odpowiedzi z uwagi na zatrudnienie na danych stanowisku pojedynczych osób, co wiąże się z prawdopodobieństwem identyfikacji warunków wynagradzania konkretnych osób. Powołano się przy tym na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym "Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa".

Trzeba zgodzić się ze stroną skarżącą, iż w takich okolicznościach podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien wydać decyzję administracyjną o odmowie jej udostępnienia – zgodnie z art. 16 u.d.i.p. Takie stanowisko jednoznacznie wynika z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych. Jako przykład można wskazać wyrok NSA z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. I OSK 2701/18 (LEX nr 3010259), w którym stwierdzono: "Okoliczność, że określona informacja (umowa o pracę) zawiera dane dotyczące prywatności czy też inne prawem chronione tajemnice nie oznacza, że traci ona przez to charakter informacji publicznej. Jest to nadal informacja publiczna z tym, że zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. prawo do jej uzyskania podlega stosownym ograniczeniom. W takiej sytuacji organ może odmówić udostępnienia takiej informacji, ale stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. obligowany jest wydać stosową decyzję w tym przedmiocie".

Prezes Sądu Rejonowego odmówił udostępnienia informacji publicznej pismem niemającym cech decyzji administracyjnej, bez zachowania wymogów formalnych, a przede wszystkim bez możliwości weryfikacji przedstawionego poglądu w ramach kontroli instancyjnej.

Wobec powyższego skarga na bezczynność podlegała uwzględnieniu.

W pkt I wyroku Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 zobowiązał organ do wydania w terminie 14 dni aktu albo do dokonania czynności – w zakresie objętym odmowną odpowiedzią na wniosek z dnia 22 stycznia 2020 r.

W pkt II wyroku przyjęto, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa – na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Organ wprawdzie nie zachował właściwej formy co do załatwienia części wniosku, jednakże sam wniosek załatwił w terminie i zajął stanowisko co do pełnego jego zakresu. W takich okolicznościach nie sposób dopatrzeć się naruszenia prawa w stopniu rażącym.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł wniesioną tytułem wpisu od skargi.