II SAB/Wa 534/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-03-21	
Data wpływu	2024-09-24	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Iwona Maciejuk
Joanna Kube /przewodniczący/
Mateusz Rogala /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	III OSK 1096/25	
Skarżony organ	Prezydent Miasta	
Treść wyniku	Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 13 ust 1, art. 16 ust 1, art. 14 ust 2, art. 15 ust 1 i 2, art. 4 ust 1 pkt 1, art. 6 ust 1 pkt 3 lit c, art. 1 ust 1, art. 6; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2025 r. sprawy ze skargi T. U. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w zakresie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta [...] do rozpoznania wniosku T. U. z dnia [...] lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz T. U. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
W piśmie z dnia 4 września 2024 r. T. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] polegającą na nierozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] lipca 2024 r. w zakresie udostępnienia fragmentu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...], sprawa znak: [...].

Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

- art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., powoływanej dalej jako u.d.i.p.), w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej;

- art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b) i ust. 1 pkt 3 lit. c) u.d.i.p. poprzez błędne uznanie, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi informacji publicznej podlegającej udostępnieniu na podstawie u.d.i.p., a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej;

- art. 1 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędne uznanie, że kwestie publicznego udostępniania procedowanych projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego reguluje wyłącznie art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm., powoływanej dalej jako u.p.z.p.), a zatem, iż projekt planu miejscowego może być publicznie udostępniony wyłącznie w drodze wyłożenia do publicznego wglądu po uzyskaniu wszystkich opinii i uzgodnień, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej, podczas gdy u.d.i.p. definiuje pojęcie informacji publicznej szerzej niż regulacje u.p.z.p. i każdy podmiot może domagać się w trybie u.d.i.p. większego zakresu informacji niż uprawnienia wynikające z u.p.z.p.;

- art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez pozostawienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej bez rozpoznania i w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej, podczas gdy organ winien był udostępnić żądaną informację publiczną bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w terminach przewidzianych prawem, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, a także zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w odpowiedzi na jego wniosek z dnia [...] lipca 2024 r. organ podniósł w piśmie z dnia [...] lipca 2024 r., że w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem procedurę udostępniania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w procedurze planistycznej określają przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W dniu [...] lipca 2024 r. skarżący ponowił złożony wniosek, jednocześnie przytaczając szereg orzeczeń sądów administracyjnych i wskazując organowi, że ten błędnie przyjął, iż w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Pismem z dnia [...] lipca 2024 r. organ poinformował skarżącego, że podtrzymuje swoje wcześniejsze stanowisko zawarte w odpowiedzi z dnia [...] lipca 2024 r.

Następnie skarżący podkreślił, że sporządzony "roboczy" projekt planu miejscowego posiada walor informacji publicznej, gdyż dotyczy zadań realizowanych przez organy władzy publicznej. Jest to informacja odnoszona do władz publicznych w zakresie wykonywanych przez nie zadań związanych z tworzeniem aktów normatywnych i gospodarowania mieniem publicznym. Żądana informacja dotyczy realizacji zamierzeń publicznoprawnych, które w efekcie końcowym mają doprowadzić do przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe oznacza, że skarżący jest uprawniony do pozyskania informacji w postaci udostępnienia przygotowanego przez organ projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] w takiej formie, w jakiej dotychczas została ona przez organ opracowana.

Skarżący powołał się na stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym wszelkie informacje związane z procedurą planistyczną znajdujące się w posiadaniu organu i na każdym etapie stanowią informację publiczną, dotyczą wszak sprawy publicznej, jaką jest planowanie i zagospodarowywanie przestrzeni. Nie ma przy tym znaczenia, że dany szeroko rozumiany materiał planistyczny został zaakceptowany (uczyniony oficjalnym) przez organ, czy też nie. A zatem kwestia zaakceptowania lub niezaakceptowania materiału planistycznego przez organ nie ma znaczenia dla jego kwalifikacji w sprawie, gdyż istotne jest to, że dotyczy wspomnianej sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie informacji publicznej i znajduje się w posiadaniu organu, choćby materiał ten nie został wytworzony przez sam organ. Żądana informacja ma związek z projektowaniem aktów normatywnych, co ustawodawca wprost kwalifikuje jako informację publiczną.

Skarżący podkreślił, że art. 17 u.p.z.p. reguluje kwestię dostępu do projektu planu jedynie częściowo w zakresie konieczności jego upublicznienia celem przeprowadzenia dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Kwestia udostępnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w innych wypadkach, w tym przed dokonaniem przez organ akceptacji przygotowanego projektu planu i jego pierwszym wyłożeniem do publicznego wglądu zgodnie z art. 17 u.p.z.p. pozostaje nieuregulowana w tej ustawie, zatem w takiej sytuacji zastosowanie znajdują przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że jak wyjaśnił skarżącemu w piśmie z dnia [...] lipca 2024 r. nie był (i w dalszym ciągu nie jest) w posiadaniu projektu planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...].

Na dzień [...] lipca 2024 r. organ dysponował jedynie wersjami roboczymi tego projektu. Wersja robocze to jedynie propozycje, które zawierają wstępne koncepcje możliwych rozwiązań. Istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że jedna z tych wersji roboczych zostanie zaakceptowana i wprowadzona do projektu planu miejscowego. Natomiast w sytuacji, gdy organ ma kilka wstępnych wersji roboczych nie sposób ich traktować jako projektu planu miejscowego w rozumieniu art. 17 u.p.z.p. Jest to naturalny wstępny etap procesu projektowania planu, na którym organ rozważa różne rozwiązania. Analiza charakteru takiej wersji roboczej projektu planu prowadzi do wniosku, że mamy do czynienia z dokumentem wewnętrznym.

W ocenie organu, udostępnienie dokumentu wewnętrznego, który przedstawia wyłącznie jedną z rozważanych koncepcji, która będzie dopiero poddawana dyskusji, w wyniku której ulegnie mniejszym lub większym zmianom, jako projektu planu miejscowego nie tylko nie pozwoli na zrealizowanie celów, o których pisze autor wniosku, ale wręcz może zniweczyć te cele i wprowadzać w błąd.

W ocenie organu, zasadne jest przyjęcie, że procedura planistyczna wyrażona w art. 17 u.p.z.p. w czasie jej trwania stanowi tryb szczególny udostępniania informacji i udziału oraz dostępu społeczeństwa do akt planistycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga na bezczynność organu zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Nie budzi zatem wątpliwości, że Prezydent [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Przechodząc z kolei do oceny, czy wnioskowane przez skarżącego we wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. informacje stanowią informację publiczną, należy podnieść, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. W art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) u.d.i.p. wskazano, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej oraz projektowaniu aktów normatywnych. Ponadto udostępnieniu podlega informacja zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. c u.d.i.p.).

Wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2024 r. dotyczył projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla konkretnie określonego przez wnioskodawcę obszaru. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, dokumentacja planistyczna, czyli dokumentacja posiadana przez organ i wykorzystywana do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań, jakimi są niewątpliwie sporządzenie projektu planu miejscowego oraz studium, ma status informacji publicznej. Informacja dotycząca kwestii pojawiających się w trakcie projektowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (w istocie wytwarzana w trakcie takich procedur) spełnia warunki informacji publicznej, gdyż niewątpliwie dotyczy organu wykonującego funkcje publiczne oraz jest z nim związana w oczywisty sposób. Co warte przy tym podkreślenia, ustawa o dostępie do informacji publicznej pozwala na ubieganie się o informacje powstające już wcześniej tj. w fazie zamierzeń lub ich realizowania (a więc ich projektowania) – zob. art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. b u.d.i.p. Informacja publiczna może zatem wynikać nie tylko z dokumentów finalizujących daną procedurę, ale także z dokumentów wytworzonych przed jej wszczęciem lub powstających w jej trakcie. Wynika więc z tego, że co do zasady wnioskodawca ma prawo ubiegania się o informację odnoszącą się do procedury planistycznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 marca 2024 r. sygn. akt IV SA/Wr 482/23, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).

Nie można w tym kontekście podzielić stanowiska organu zawartego w piśmie z dnia [...] lipca 2024 r. oraz w odpowiedzi na skargę, że organ nie dysponuje żądaną informacją. Przedmiotem wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. nie była bowiem "ostateczna wersja" projektu planu, lecz znajdujący się w dyspozycji organu projekt. Jak wynika z oświadczenia organu tego rodzaju projekt (lub projekty) znajdują się w posiadaniu organu, z tym że nie mają one jeszcze przymiotu ostateczności. Powyższe świadczy o tym, że organ w dniu złożenia wniosku znajdował się w posiadaniu żądanej informacji rozumianej jako wytworzony (choć nieostateczny) projekt m.p.z.p. Jak już wyżej wskazano prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje dokumenty planistyczne powstające w trakcie procedury zatwierdzania m.p.z.p., a więc również powstałe na potrzeby tej procedury projekty planu. Argumentacja organu w tym zakresie jest zatem błędna.

Organ w skierowanym do wnioskodawcy piśmie z dnia [...] lipca 2024 r. zawarł stanowisko, podtrzymane następnie w piśmie z dnia [...] lipca 2024 r. oraz w odpowiedzi na skargę, że żądane dokumenty nie mogą być udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem zasady dostępu do projektu m.p.z.p., zostały kompleksowo uregulowane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela również tego stanowiska organu.

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 8/13 (ONSAiWSA 2014, nr 3, poz. 38), ustawa o dostępie do informacji publicznej według założeń ustawodawcy ma być ustawą ustrojową, gdyż rozwijając i precyzując konstytucyjną zasadę, że informacja publiczna jest jawna (a więc i dostępna poza sytuacjami ograniczenia jawności w drodze ustawy lub w związku z ochroną prywatności), wyznacza zakres jawności informacji publicznej oraz prawo dostępu do tej informacji w porządku prawnym RP. Z ustawy tej wynika jako norma podstawowa zasada domniemania jawności. Istnienie innych zasad czy trybu udostępniania informacji publicznej wyłącza stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej tylko w zakresie regulowanym wyraźnie tymi szczególnymi ustawami. Przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. oznacza, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną uregulowane są inaczej w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a inaczej w ustawie szczególnej dotyczącej udostępniania informacji i stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić, pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej. Tam jednak, gdzie dana sprawa uregulowana jest tylko częściowo lub w ogóle nie jest uregulowana w ustawie szczególnej, zastosowanie mają odpowiednie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, przy czym w pierwszym przypadku stosowane są uzupełniająco, w drugim zaś stanowią wyłączną regulację prawną w danym zakresie. Wymaga to zatem szczegółowej analizy porównywanych ustaw, przy czym uregulowania wprowadzające odmienne zasady i tryb dostępu winny być, jako wyjątkowe, interpretowane w sposób zwężający (tak: Irena Kamińska, Małgorzata Rozbicka-Ostrowska (w:) "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", wyd. II WK 2016, komentarz do art. 1, teza 8 – "Ograniczenia w dostępie do informacji publicznej wynikające z ustaw szczególnych").

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 stycznia 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 730/22, na gruncie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jawność procedur planistycznych nie jest celem samym w sobie, służy ona jedynie innym, nadrzędnym celom, do których należą umożliwienie udziału społeczności lokalnej w tych procedurach oraz zapewnienie ochrony interesów osób trzecich w planowaniu przestrzennym. Cele te realizuje się na każdym etapie planowania w gminie, m.in. poprzez obowiązki organu wykonawczego gminy związane z ogłaszaniem o podjęciu uchwał o przystąpieniu do sporządzenia studium i o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, wykładaniem projektów studium i planu miejscowego do publicznego wglądu, organizowaniem publicznych dyskusji oraz finalnie ogłaszaniem przyjętych dokumentów planistycznych. Analiza ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prowadzi do wniosku, iż ta ostatnia ustawa reguluje dostęp do dokumentów planistycznych jedynie częściowo, a zatem wszędzie tam, gdzie sprawa dostępu do tych dokumentów nie jest uregulowana, zastosowanie mają odpowiednie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Dlatego też nie można podzielić poglądu organu o braku możliwości zastosowania do wniosku skarżącego przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądanie strony zawarte we wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. powinno zatem być załatwione w trybie przepisów o dostępie do informacji publicznej, gdyż w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brak jest regulacji dotyczących udostępnienia żądanych informacji (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Wa 712/21).

Odnosząc się do wyrażonego w odpowiedzi na skargę stanowiska organu, że żądane projekty stanowią dokumenty wewnętrzne, należy zauważyć, że cechą dokumentów wewnętrznych jest to, iż nie zostają bezpośrednio wykorzystane w szeroko rozumianym procesie decyzyjnym (por. P. Szustakiewicz, Problemy dostępu do informacji publicznej na tle orzecznictwa sądów administracyjnych, "Samorząd Terytorialny" 2015, nr 4, s. 62; I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 24, 206-208). Tymczasem takim procesem decyzyjnym jest ciągły proces prowadzenia polityki planistycznej na danym obszarze jednostki samorządu terytorialnego, oddziałujący na obywateli, a zatem materiałów znajdujących się w posiadaniu organu, które choćby potencjalnie mogą być wykorzystane w tym procesie, nie sposób uznać za tzw. "dokument wewnętrzny" (por. wyroki NSA: z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1247/13, z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2213/13 oraz z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1691/15).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). W przypadkach przewidzianych w ustawie organ może również poinformować wnioskodawcę o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), powiadomić o wysokości opłaty związanej ze sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku (art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Jak wynika z akt sprawy, wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu [...] lipca 2024 r. (prezentata organu). Organ był zatem zobowiązany do udostępnienia żądanej informacji do dnia [...] lipca 2024 r., czego jednak, w ocenie Sądu, nie uczynił. Organ udzielił wprawdzie odpowiedzi w piśmie z dnia [...] lipca 2024 r., stwierdzając, że wnioskowane informacje nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, następnie zaś w piśmie z dnia [...] lipca 2024 r. poinformował dodatkowo, że nie dysponuje żądaną informacja publiczną, bowiem istnieją jedynie wersje robocze projekty m.p.z.p., jednak udzielenie odpowiedzi w takiej formie nie stanowiło prawidłowego sposobu wykonania obowiązków nałożonych na organ przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem wyrażone w obydwu tych pismach stanowisko – jak wskazano wyżej – było błędne. Do dnia wydania wyroku w tej sprawie organ nie udostępnił żądanych informacji ani nie wydał decyzji o odmowie ich udostępnienia.

Nie budzi zatem wątpliwości Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, że Prezydent [...] pozostaje bezczynny w rozpatrzeniu wniosku skarżącego. W związku z powyższym Sąd w pkt 1 sentencji zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz aktami sprawy.

Zgodnie z art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), uwzględniając skargę na bezczynność, sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1181/13). W ocenie Sądu, taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.

Jak wynika z akt administracyjnych, organ po wpłynięciu wniosku o udostępnienie informacji publicznej udzielił w ustawowym terminie odpowiedzi na ten wniosek, informując wnioskodawcę, że wnioskowana przez niego informacja nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powyższe świadczy o tym, że bezczynność organu nie była skutkiem zlekceważenia prawa skarżącego do uzyskania żądanej informacji publicznej, lecz wynikała z mylnej oceny trybu dostępu do żądanej w tej sprawie informacji. W związku z powyższym Sąd przyjął, że bezczynności organu w tej sprawie nie można przypisać rażącego charakteru w wyżej przedstawionym rozumieniu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał w pkt 2 sentencji wyroku, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji. O kosztach w punkcie 3 sentencji orzeczono na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.). Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w wysokości 100 zł, wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą (480 zł) i opłatę skarbową od dokumentu pełnomocnictwa (17 zł). Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.