Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [..] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 84/16 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L.G. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 18 stycznia 2016 r., Nr [..] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 84/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wstrzymał wykonanie decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 18 stycznia 2016 r., Nr [..] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem skargi była decyzja ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości wydana na podstawie art. 124 ust. 1, 2, 4, 6, 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, czyli przepisów Działu III tejże ustawy. Zgodnie z art. 9 tej ustawy w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sprawach, o których mowa w przepisach Działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Z przepisu tego wynika bezwzględnie obowiązująca norma prawna, którą należy traktować jako regulację szczególną względem przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wobec powyższego, sama treść rozstrzygnięcia w powiązaniu z art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi podstawę do udzielenia ochrony tymczasowej w określonych w tym przepisie kategoriach spraw.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła [..] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, zaskarżając je w całości zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wstrzymanie zaskarżonej decyzji po wykonaniu wszelkich prac przez skarżącą.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem rozstrzygnięcie Sądu I instancji odpowiada prawu.

Należy bowiem zaznaczyć, że jakkolwiek uzasadnienie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest w istocie skąpe, to jednak nie można było pominąć w toku jego rozpoznania regulacji przepisu art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Stanowi on, iż jeżeli w sprawach, o których mowa w przepisach działu III tej ustawy, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, zostanie wniesiona skarga do sądu administracyjnego, organ który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie postanowieniem, na które nie przysługuje zażalenie. Oznacza to, że skarga do sądu administracyjnego na decyzje wydane na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami powoduje wstrzymanie ich wykonanie z urzędu. Powód takiego uregulowania wydaje się być oczywisty – ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez organ poprzez udzielenie zezwoleń na zakładanie i przeprowadzanie systemów infrastruktury oraz wykonanie takiej decyzji - powoduje z reguły trudne do odwrócenia skutki, bowiem różnego rodzaju ciągi elektryczne, gazowe itp. mogą zostać trwale położone na nieruchomości, zaś los zgodności z prawem decyzji pozostaje niepewny aż do czasu zakończenia sprawy przed sądami administracyjnymi. Można też stwierdzić, że z dużym prawdopodobieństwem działania te wywołać mogą znaczną szkodę. Przy czym wniesienie skargi do sądu i związany z tym, nałożony na organ, obowiązek wstrzymania z urzędu wykonania decyzji, nie wymaga oceny ani treści ani tym bardziej zasadności żądania skargi czy wniosku strony. Wobec tego wniosek o wstrzymanie wykonania takiej decyzji nie wymaga dowodzenia wyrządzenia szkody i trudnych do odwrócenia skutków jej realizacją.

W sytuacji więc, gdy właściwy organ nie wykonał obowiązku nałożonego przepisem art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to nawet wówczas, gdy wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowany do sądu posiada mankamenty lub jest lakonicznie uzasadniony, niedopuszczalna jest odmowa jego uwzględnienia z tego powodu. Błąd organu nie może bowiem pociągać za sobą ujemnych skutków dla strony skarżącej. Znajdowałaby się bowiem ona w gorszym położeniu aniżeli osoby, którym również ograniczono sposób korzystania z nieruchomości, ale wobec wniesienia skargi organ zachował się zgodnie z poleceniem wynikającym z art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zachwiana zostałaby, przewidziana w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, zasada równości wobec prawa. Naprawianie tego błędu na drodze administracyjnej kłóciłoby się natomiast z zasadą ekonomiki postępowania.

W konsekwencji tych wywodów zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, odpowiada prawu.

Odnosząc się natomiast do podniesionych w zażaleniu okoliczności odnoszących się do wykonania przez Spółkę zaskarżonej decyzji należy wskazać, że zawarta argumentacja, winna być poparta faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszej motywacji, nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.