Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (spr.), Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant ref. staż. Dorota Gaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2011 r. sprawy ze skargi D. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. 1) uchyla zaskarżoną interpretację; 2) stwierdza, że uchylona interpretacja nie może być wykonana w całości; 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz D. S.A. z siedzibą w W. 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego

W dniu 29 marca 2010 r. do Izby Skarbowej w W. wpłynął wniosek D. S.A. (dalej jako: "Skarżąca") o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalania odpisów amortyzacyjnych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Skarżąca nabyła razem z inną spółką (zwaną dalej: spółką) nieruchomości gruntowe od osób fizycznych, które nabyły własność tych nieruchomości w wyniku zasiedzenia albo dziedziczenia. Na tych nieruchomościach znajduje się budynek handlowy – hala. Obecnie stan prawny nabytych nieruchomości jest następujący:

- działka nr 8/19 stanowi współwłasność Skarżącej i spółki, przy czym obie spółki zawarły umowę dot. wyłącznego korzystania (quoad usum), na podstawie, której Skarżąca posiada prawo do wyłącznego korzystania z części nieruchomości znajdującej się pod halą w tym pobierania pożytków,

- działka 8/44 stanowi współwłasność Skarżącej i spółki, a także dwóch osób fizycznych, które nie chciały zbyć swoich udziałów w tej nieruchomości. Skarżąca i spółka zawarły umowę dot. wyłącznego korzystania, na podstawie, której Skarżąca posiada prawo do wyłącznego korzystania z części nieruchomości znajdującej się pod halą, w tym pobierania pożytków,

- działka 8/54 stanowi współwłasność Skarżącej i spółki, przy czym spółki zawarły umowę dot. wyłącznego korzystania, na podstawie, której Skarżąca posiada prawo do wyłącznego korzystania z części nieruchomości znajdującej się pod halą, w tym pobierania pożytków,

- działka 8/55 stanowi własność Skarżącej.

Przed nabyciem przez Skarżącą wskazanych powyżej nieruchomości, spółka dzierżawiła halę od Stowarzyszenia i poddzierżawiała ją podmiotom trzecim.

W dniu 23 marca 2009 r. Skarżąca wezwała dotychczasowego posiadacza hali – Stowarzyszenie – o jej wydanie. Wydanie to nastąpiło w dniu 30 marca 2009 r. Obecnie Skarżąca nadal poddzierżawia halę innym podmiotom czerpiąc korzyści. Skarżąca wskazała, iż nakłady budowlane na halę zostały poniesione przez poprzednika prawnego niebędącego sprzedawcą w/w nieruchomości. Roszczenia zakresie zwrotu nakładów wysuwane są także przez Miasto W.. Poniesione przez Stowarzyszenie nakłady na remont hali zostały natomiast zbyte przez Stowarzyszenie na rzecz Skarżącej.

W odpowiedzi na wezwanie o dokładne opisanie stanu faktycznego, Skarżąca w piśmie z 17 czerwca 2010 r. wyjaśniła, iż nabywała od osób fizycznych nieruchomości gruntowe (w części na współwłasność), na których znajduje się hala stanowiąca część składową tych nieruchomości. Przed nabyciem przedmiotowych nieruchomości gruntowych przez Skarżącą hala i grunt pod nią był dzierżawiony od m. W. na podstawie umowy dzierżawy przez Stowarzyszenie "D." do dnia 4 listopada 2005 r. Po wygaśnięciu umowy dzierżawy Stowarzyszenie "D. zwracało się do m. W. o zawarcie umowy dzierżawy, ale Miasto nie zawarło takiej umowy pozostawiając dalej Halę w posiadaniu Stowarzyszenia. Stowarzyszenie "D." w okresie trwania umowy dzierżawy z Miastem W., jak i po jej wygaśnięciu, wydzierżawiało tę Halę spółce D. S.A., a ta poddzierżawiała podmiotom trzecim. W okresie dzierżawy Stowarzyszenie poniosło nakłady na konieczny remont hali. Po zakupie wszystkich nieruchomości gruntowych pod halą w dniu 23 marca 2009 r. spółka D. S.A. wezwała dotychczasowego posiadacza hali — Stowarzyszenie o jej wydanie co nastąpiło w dniu 30 marca 2009 r. Spółka D. S.A. nadal poddzierżawia halę innym podmiotom, czerpiąc z niej korzyści. Hala została wybudowana przez poprzednika prawnego O. Sp. z o.o. Następnie została na podstawie umów cywilnoprawnych przejęta przez m. W.. Poniesione przez Stowarzyszenie "D." nakłady na remont hali zostały zbyte przez Stowarzyszenie na rzecz Skarżącej.

W związku z powyższym Skarżąca zadała następujące pytania:

1. Czy otrzymanie przez Skarżącą hali było nieodpłatne i skutkowało obowiązkiem rozpoznania przychodu podatkowego z tego tytułu?

2. Czy hala jest środkiem trwałym Skarżącej?

3. Czy sposób ustalenia wartości początkowej hali jest prawidłowy?

4. Czy sposób ujęcia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych hali jest prawidłowy oraz czy ujawnienie hali nie skutkuje obowiązkiem rozpoznania przychodu podatkowego?

5. Jakie są skutki roszczeń o zwrot nakładów w podatku dochodowym od osób prawnych?

6. Czy Skarżąca obowiązana jest do rozpoznania przychodu podatkowego w związku z otrzymaniem do korzystania części nieruchomości, w tym hali od spółki?

Ad. 1) W opinii Skarżącej, nabywając nieruchomości gruntowe, których częścią składową jest hala nie otrzymała ona świadczenia nieodpłatnego. Wyjaśniła, iż osoby fizyczne dokonywały sprzedaży nieruchomości gruntowych wraz z jej częścią składową. Na wybudowanie hali osoby fizyczne nie poniosły nakładów. Nie oznacza to jednak, że Skarżąca nabywając nieruchomości otrzymała świadczenie nieodpłatne (częściowo odpłatne). Skarżąca, ponosząc wydatki z tytułu nabywania nieruchomości, nabyła nieruchomości wraz z ich częścią składową. Nie należy więc – jej zdaniem – utożsamiać w aspekcie podatkowym hali jako budynku nabytego nieodpłatnie. Nabycie nieruchomości wraz z jej częścią składową miało charakter odpłatny, a w związku z tym Skarżąca nie jest obowiązana do rozpoznania przychodu podatkowego z tego tytułu.

Ad. 2) W opinii Skarżącej, hala stanowi jej współwłasność, gdyż nabyta została, jako część składowa nieruchomości gruntowych, była kompletna i zdatna do użytku w dniu przyjęcia do używania, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywana przez Skarżącą na potrzeby związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. W związku z tym, może być więc zaliczona do środków trwałych i wprowadzona do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Ponieważ część hali oddana została "nieodpłatnie" do używania Skarżącej przez inną spółkę, nie znajdzie w analizowanym stanie faktycznym zastosowania regulacja prawna dotycząca kwalifikacji, jako środków trwałych składników majątku, o których mowa w art. 16a ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) – zwanej dalej: "updop". Otrzymana do używania od innej spółki część hali nie stanowi środka trwałego Spółki w tej części. W związku z powyższym Skarżąca powinna wprowadzić do ewidencji środków trwałych halę w części, w jakiej jest jej właścicielem. W związku z tym, że w przypadku niektórych nieruchomości, których częścią składową jest hala, Skarżąca jest współwłaścicielem, a w przypadku działki 8/55 jest właścicielem, wielkość wartości początkowej hali mająca być wprowadzona do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych powinna zostać ustalona w oparciu o tę proporcję.

Ad 3) W opinii Skarżącej, wartość początkową hali powinno się ustalić w oparciu o wycenę przeprowadzoną przez rzeczoznawcę i w tej wartości (z uwzględnieniem uwarunkowań wskazanych powyżej w niniejszym wniosku) wprowadzić do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Jednocześnie — skoro w cenie nabycia nieruchomości zawarta jest wartość ich części składowej, tzn. hali - o wartość hali należy pomniejszyć wartość nieruchomości gruntowych.

Ad 4) Zdaniem Skarżącej, hala powinna być ujęta w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jako ujawniony środek trwały, ponieważ data przekazania do używania była wcześniejsza niż data wprowadzenia tego środka trwałego do ewidencji na podstawie przeprowadzonej inwentaryzacji. W związku z tym, że dotychczas jego wartość zawarta była w wartości gruntów, zmniejszeniu ulegnie wartość początkowa gruntów. Kwota powyższego zmniejszenia stanowić będzie wartość początkową hali. Skarżąca stwierdziła, iż w zakresie skutków podatkowych, ujawnienie środka trwałego nie stanowi w analizowanym stanie faktycznym przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym, gdyż nie jest związane z żadnym przysporzeniem majątkowym. W jej opinii, nieruchomości gruntowe wraz z ich częścią składową zostały nabyte odpłatnie a hala, jako ujawniony środek trwały, podlegać będzie amortyzacji podatkowej stosownie do art. 16h ust. 1 pkt 4 updop od miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Wartość początkową (dla celów podatkowych) stanowić będzie cena nabycia, choć dla jej wyodrębnienia z ceny nabycia gruntu wraz z budynkiem wykorzystana będzie wartość rynkowa hali.

5) W ocenie Skarżącej, w analizowanym stanie faktycznym istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia roszczeń o zwrot nakładów poniesionych na wybudowanie hali przez poprzednika prawnego, a także m. W.. Na dzień 31 grudnia 2009 r. podstawa prawna i faktyczna roszczenia, podmiot roszczenia, ani kwota nie było określone. Skoro podstawa roszczeń o zwrot nakładów, a także wysokość roszczeń nie jest obecnie znana, to Skarżąca nie jest zobowiązana do rozpoznawania jakichkolwiek skutków podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych z tego tytułu, w szczególności nie uzyska z tego tytułu przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym. W zakresie zaś sposobu ujęcia w księgach rachunkowych wskazała, że informacje o możliwości wystąpienia roszczeń zawarte będą w sprawozdaniu finansowym sporządzonym za 2009 r. (w informacji dodatkowej).

6) Skarżąca uznała, iż nie jest obowiązana do rozpoznania przychodu podatkowego w związku z otrzymaniem do korzystania części nieruchomości od innej spółki, ponieważ nie otrzymała nieodpłatnie do korzystania części nieruchomości, w tym hali. W jej ocenie, skoro ponosi ona w całości koszty podatku od nieruchomości, którego obowiązek zapłaty ciąży na właścicielach nieruchomości, tzn. na niej i innej spółce, to w analizowanym stanie faktycznym nie nastąpiło nieodpłatne otrzymanie przez Skarżącą prawa do korzystania z nieruchomości, w tym hali. W związku z powyższym nie jest ona obowiązana do rozpoznania przychodu podatkowego.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku Minister Finansów wydał w dniu [...] lipca 2010 r. indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego uznając, stanowisko Skarżącej w zakresie:

- ustalenia przychodu z nieodpłatnego otrzymania hali – za nieprawidłowe,

- uznania hali jako środka trwałego – za prawidłowe,

- ustalenia wartości początkowej hali – za nieprawidłowe,

- ujęcia w ewidencji środków trwałych – za nieprawidłowe,

- roszczeń o zwrot nakładów – za prawidłowe,

- skutków udostępnienia części nieruchomości – za prawidłowe.

Ad. 1) W ocenie organu, aby dane świadczenie mogło być uznane za świadczenie nieodpłatne konieczne jest wykazanie, że w danym roku podatkowym nastąpiło świadczenie polegające wyłącznie na jednostronnym przysporzeniu po stronie podmiotu, który świadczenie to uzyskał, przy czym wartość tak otrzymanego świadczenia stanowi przychód tego podmiotu. Z uwagi na powyższe, gdy Skarżąca nabywając nieruchomość gruntową od osób fizycznych, nie była zobowiązana do wykonania jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego, tj. cena nabycia nieruchomości gruntowej wraz z posadowioną na niej halą odzwierciedlała brak poniesienia przez osoby fizyczne nakładów na nabycie hali doszło do nieodpłatnego otrzymania hali. Fakt ten rodzi konieczność określenia przychodu podatkowego z tytułu nieodpłatnego otrzymania rzeczy. Przychód ten określa się na podstawie art. 12 ust. 5 updop zgodnie, z którym wartość otrzymanych nieodpłatnie rzeczy lub praw określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania. Jednakże w przedstawionym stanie faktycznym w sytuacji, w której Skarżąca nabyła od Stowarzyszenia nakłady poniesione na remont, doszło do częściowej odpłatności związanej z nabyciem hali. Zastosowanie w tym przypadku znajdzie, zatem przepis art. 12 ust. 5a updop. Z powyższego przepisu wynika, że w celu ustalenia przychodu z tytułu otrzymania częściowo odpłatnych rzeczy lub praw, należy ustalić wartość rzeczy lub praw na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania i od tak ustalonej wartości należy odjąć kwotę odpłatności, jaką poniósł podatnik uzyskujący częściowo odpłatne rzeczy lub prawa. Różnica ta będzie stanowiła przychód, który, podlegając kontroli organu podatkowego, może być weryfikowany przy zastosowaniu art. 14 ust. 3 updop.

Ad. 2) i 3) Organ potwierdził prawidłowość stanowiska Skarżącej (pyt. nr 2), co do możliwości wprowadzenia do ewidencji środków trwałych - hali w części, w jakiej jest ona jej właścicielem, z uwzględnieniem postanowień art. 16g ust. 8 updop.

W odniesieniu natomiast do określenia wartości początkowej środka trwałego, tj. hali, uznał, że zastosowanie mieć będzie art. 16g ust. 1 pkt 1a updop. Zdaniem organu, w sytuacji, gdy doszło do częściowo nieodpłatnego otrzymania hali, niezasadne pozostaje ustalenie wartości początkowej poprzez wyodrębnienie z ceny nabycia gruntu, ceny nabycia hali. Wyjaśnił, iż w momencie zakupu środka trwałego nabytego za częściową odpłatnością Skarżąca obowiązana była, zgodnie z art. 12 ust. 5a updop, różnicę między wartością rynkową ustaloną przez biegłego rzeczoznawcę a poniesioną odpłatnością (cena nabycia) zaliczyć do przychodów podatkowych rozpoznanych jako przychody z tytułu świadczeń częściowo nieodpłatnych. W momencie przekazania środków trwałych do używania Skarżąca obowiązana była ujawnić składniki majątku w ewidencji środków trwałych, a za wartość początkową tych składników przyjąć wartość rynkową, która może być ustalona przez biegłego rzeczoznawcę.

Ad. 4) Organ wskazał, iż środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne podlegają obowiązkowi wpisania ich do ewidencji prowadzonej przez podatnika. Na podstawie art. 16d ust. 2 updop, środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, zarówno podlegające amortyzacji, jak też wyłączone z niej, muszą zostać wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Również z art. 9 updop wynika pośrednio obowiązek prowadzenia ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz dokonywania w niej stosownych zapisów. Jak wynika, bowiem z ustępu 1 tego artykułu, podatnicy mają obowiązek uwzględnienia w takiej ewidencji informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m updop. Jeżeli jednak podatnicy, w wymaganym terminie, nie wprowadzą środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych do stosownej ewidencji, ich późniejsze wprowadzenie jest traktowane jako ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

Na podstawie art. 16d ust. 2 updop, składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4. Zatem, w sytuacji, gdy data przekazania do używania była wcześniejsza niż data wprowadzenia środka trwałego do ewidencji, hala powinna zostać ujęta w ewidencji jako ujawniony środek trwały. Przy czym techniczna czynność wprowadzenia do ewidencji nie rodzi obowiązku rozpoznania przychodu do opodatkowania, gdyż przychód ten podlega opodatkowaniu na moment nabycia hali za częściową odpłatnością.

Ad. 5) W ocenie organu, w analizowanym stanie faktycznym istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia roszczeń o zwrot nakładów poniesionych na wybudowanie hali przez poprzednika prawnego, a także m. W.. Organ zgodził się ze stanowiskiem Skarżącej, iż w sytuacji, gdy podstawa roszczeń o zwrot nakładów, a także wysokość roszczeń nie jest znana, to Skarżąca nie jest zobowiązana do rozpoznawania obecnie jakichkolwiek skutków podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych z tego tytułu, w szczególności nie uzyska z tego tytułu przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Ad. 6) Organ wskazał, iż w przedstawionym stanie faktycznym, nabycie nieruchomości gruntowej nastąpiło na współwłasność Skarżącej i spółki, przy czym spółki zawarły umowę dot. wyłącznego korzystania (quoad usum), na podstawie, której Skarżąca posiada prawo do wyłącznego korzystania z części nieruchomości znajdującej się pod halą. Zatem w powyższej sytuacji, gdy doszło do zawarcia umowy quoad usum, każdy współwłaściciel uzyskuje przychód tylko ze swojej części, przychody innych współwłaścicieli z przyznawanych im do wyłącznego korzystania i pobierania pożytków części stanowią wyłącznie ich przychody. Zdaniem organu, w przypadku zawarcia umowy quoad usum nie dojdzie do rozpoznania przychodu z tytułu otrzymania do korzystania nieruchomości.

W związku z powyższym stanowiskiem Skarżąca w dniu 26 lipca 2010 r. wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie: art. 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, ust. 3, art. 16a ust. 1 pkt 1, ust 2 pkt 3, art. 16g ust. 1 pkt 1, ust. 3, ust. 8, art. 16h ust. 1 pkt 4 updop w zw. z art. 14c § 2 O.p. i art. 120 tej ustawy.

W odpowiedzi Minister Finansów pismem z dnia 24 sierpnia 2010 r. stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji, podtrzymując dotychczasową argumentację.

W dniu 24 września 2010 r. Skarżąca, uznając, że interpretacja jest niezgodna z prawem, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania:

• art. 14c § 2 O.p. w zw. z art. 120 i 121 § 1 tej ustawy, w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 i ust. 3 updop.,

• art. 16a ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 3 updop.,

• art. 16g ust. 1 pkt 1, ust. 3, ust. 8 updop.,

• art. 16h ust. 1 pkt 4 updop.

Wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz o zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi stwierdziła, że przedmiotowej hali nie nabyła nieodpłatnie (częściowo nieodpłatnie), gdyż uiszczona cena była zapłatą za całą nieruchomość, tj. grunt oraz halę stanowiącą część składową nieruchomości. Nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że powstał przychód podatkowy z tytułu częściowo odpłatnie otrzymanej hali, kwestionuje sposób określenia jej wartości początkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zaskarżona interpretacja podlega uchyleniu, albowiem wydana została z naruszeniem prawa. Nie można uznać jednakże, by w całości prawidłowe było stanowisko i argumentacja Skarżącej spółki.

W ramach postępowania, którego przedmiotem jest udzielenie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy winien się odnieść wyłącznie do stanu faktycznego opisanego we wniosku. Organ przyjmuje do wiadomości okoliczności wskazane przez wnioskodawcę. Nie bada i nie szuka potwierdzenia ich prawdziwości czy wiarygodności. Nie kwestionuje przedstawianych przez wnioskodawcę związków pomiędzy poszczególnymi zdarzeniami. To na wnioskodawcę nałożony został w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wymóg wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, na tle którego wyrażana jest wątpliwość co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i wszelkie nieścisłości. Wyłącznie od jego decyzji zależy, jakie informacje znajdą się w opisie stanu faktycznego. Art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej jednoznacznie wymaga tylko, aby opis ten był wyczerpujący. Jedyną dopuszczalną ingerencją organu podatkowego w opisany przez wnioskodawcę stan faktyczny jest uznanie go za niewyczerpujący, co stanowi brak formalny wniosku o interpretację podlegający uzupełnieniu w trybie art. 169 Ordynacji podatkowej.

W sprawie niniejszej zarówno spółka jak i organ zgodne są w ocenie konsekwencji prawnych sprzedaży nieruchomości zabudowanej; budynek, stanowiący część składową nieruchomości, dzieli sytuację prawną gruntu; co oznacza, że bez względu na to, kto poniósł nakłady na budynek, wzniesienie go skutkuje objęciem budynku prawem własności właściciela gruntu; również rozporządzenie własnością gruntu skutkuje równoczesnym przejściem praw do budynku.

Mimo tej zgodnej konstatacji, w stanowiskach przestawione zostały zgoła odmienne interpretacje podatkowych skutków nabycia nieruchomości opisanej we wniosku oraz sposobu określenia wartości początkowej hali dla celów dokonywania odpisów amortyzacyjnych.

Organ uznał, że otrzymana tytułem zapłaty kwota dotyczy wyłącznie ceny gruntu, gdyż sprzedający nie ponieśli nakładów na budynek; hala stanowi środek trwały nabyty częściowo odpłatnie; jej wartość początkową określić należy na podstawie art. 12 ust. 5a updop - wartość rynkowa pomniejszona o kwotę zwróconych nakładów na remont.

Spółka z kolei podając, że w opisanym stanie faktycznym cena stanowiła zapłatę za całość nieruchomości uważa, że nie doszło do nieodpłatnego, czy częściowo odpłatnego, nabycia budynku; stwierdza, że wartość początkową hali określić należy w drodze oszacowania przez biegłego i o tę wartość zmniejszyć powinno się w ewidencji wartość początkową gruntu.

Odnosząc się do tak przedstawionych stanowisk wpierw wskazać trzeba, że updop nie definiuje wprost, co uznaje się za nieodpłatne bądź częściowo odpłatne otrzymanie rzeczy bądź praw. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że pojęcie "nieodpłatności" na gruncie art. 12 ust. 1 pkt 2 updop obejmuje wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenie gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. W myśl regulacji art. 12 ust. 5 updop wartość otrzymanych nieodpłatnie rzeczy lub praw określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania. Wartością rzeczy lub praw częściowo odpłatnych, stanowiącą przychód podatnika, jest różnica między wartością tych rzeczy lub praw, ustalonych według ww. zasad, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika (art. 12 ust. 5a updop).

Reasumując nieodpłatne lub częściowo odpłatne nabycie rzeczy lub praw zachodzi wówczas, gdy wzajemne świadczenie nabywcy jest nieekwiwalentne, nie odpowiada rynkowej wartości rzeczy (lub praw) przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności mogących mieć wpływ na ukształtowanie się ceny rynkowej.

Strona podaje w opisie stanu faktycznego, że ponieważ cena za nabytą nieruchomość zabudowaną stanowi odpłatność zarówno za grunt jak i posadowione na gruncie zabudowania, nie można uznać, że doszło do częściowo nieodpłatnego nabycia hali. Ponadto z nabyciem przedmiotowej nieruchomości wiąże się możliwość poniesienia kosztów zaspokojenia roszczeń z tytułu nakładów. Nakłady budowlane na halę zostały poniesione przez poprzednika prawnego niebędącego sprzedawcą w/w nieruchomości; roszczenia w zakresie zwrotu nakładów wysuwane są także przez Miasto W..

Zdaniem Sądu ze względu na wyżej przedstawioną specyfikę postępowania w zakresie wydawania interpretacji, organ nie miał prawa badać lub kwestionować, czy poniesiona odpłatność jest istotnie ceną rynkową za przedmiotową nieruchomość uwzględniającą powyższe obciążenia.

Żadnego uzasadnienia prawnego nie ma również założenie przyjęte przez organ, że poniesiona odpłatność odnosi się wyłącznie do wartości gruntu. Przedmiotem sprzedaży była przecież nieruchomość gruntowa wraz z jej częścią składową budynkiem i jeżeli strony nie określiły w jakiej części odpłatność odnosi się do gruntu, a w jakiej do stanowiącej środek trwały hali, uiszczoną cenę należałoby odnieść do ceny nabycia gruntu oraz zabudowań według proporcji wynikającej z porównania wartości gruntu do wartości budynku. Tylko w tym zakresie może być wykorzystana wycena rzeczoznawcy, gdyż podanie przez spółkę w opisie stanu faktycznego, że nabycie hali jak i gruntu było nabyciem odpłatnym nie pozwala przyjąć, jako wartości początkowej środka trwałego, wartości z wyceny. W razie odpłatnego nabycia art. 16g ust. 1 updop nakazuje bowiem przyjąć za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych cenę ich nabycia.

Przy czym za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, w tym przypadku o koszty opłat notarialnych, skarbowych i innych, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Wycenę według wartości rynkowej z dnia nabycia stosuje do ustalenia wartości początkowej środka trwałego w razie nabycia nieodpłatnego - w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości. Jako, że Spółka utrzymuje, iż w przedstawionym przypadku nie wystąpiło nieodpłatne, czy częściowo odpłatne nabycie, ten sposób określenia wartości początkowej nie znajdzie zastosowania.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 146 § 1, art. 152 i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.