Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 767/20 w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 27 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 767/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. K. na postanowienie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie z 28 stycznia 2020 r., nr 3/zesp./2020, w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych

i prawnych:

Wobec długotrwałego przebywania na zwolnieniu lekarskim (650 dni ciągłe) 4 listopada 2019 r. Dowódca [...] Lotnictwa Transportowego w [...] skierował skarżącego (mł. chor.) do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Bydgoszczy (dalej także: "RWKL") w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o jego czasowej niezdolności do służby z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.

Orzeczeniem z 19 listopada 2019 r., nr 06406/L/19 Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w Bydgoszczy, po przeprowadzeniu kontroli zaświadczenia lekarskiego ZUS ZLA w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, wskazała 12 marca 2019 r. jako datę ustania niezdolności skarżącego.

W uzasadnieniu Komisja podała, że podczas czynności komisyjnych 12 marca 2019 r. skarżący był konsultowany przez psychologa i specjalistę psychiatrę. Obie konsultacje dały następujący wniosek: zdolny do zawodowej służby, co znalazło wyraz w orzeczeniu RWKL z 18 kwietnia 2019 r. nr 02190/3/19. Po wydaniu ww. orzeczenia skarżący nadal przebywał na zwolnieniach lekarskich wystawianych przez lekarza psychiatrę, podczas których był leczony doraźnie jednym lekiem ([...]). Nie był objęty opieką psychologiczną ani nie wymagał leczenia psychiatrycznego szpitalnego. W tej sytuacji, uwzględniając aktualną ocenę psychologiczną i psychiatryczną stwierdzonych zaburzeń rozpoznanych niniejszym orzeczeniem, RWKL nie znalazła podstaw do udzielania zwolnienia lekarskiego.

Odwołanie od powyższego orzeczenia wniósł skarżący.

Postanowieniem z 28 stycznia 2020 r., nr 3/zesp./2020 Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w Warszawie (dalej także: "CWKL"), działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a."), stwierdziła niedopuszczalność ww. odwołania.

W uzasadnieniu wskazała, że orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej

w przedmiocie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby stanowi jedynie zagadnienie wstępne dla dalszego postępowania przed właściwym organem decydującym o przyznaniu bądź odmowie przyznania uposażenia za czas wskazany w zaświadczeniu. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że oświadczenie żołnierza zawodowego, o którym mowa w art. 60c pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 330 ze zm.; zwanej dalej także: "s.w.ż."), zostało złożone niezgodnie z prawdą, żołnierz zawodowy traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia. Na podstawie ww. przepisu osoba kontrolująca sporządza protokół. Protokół przedstawia się żołnierzowi zawodowemu w celu wniesienia do niego ewentualnych uwag. Na podstawie ustaleń zawartych w protokole dowódca jednostki wojskowej stwierdza, w drodze decyzji, utratę prawa do uposażenia. Od decyzji tej żołnierzowi zawodowemu przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego.

Kontrola prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby wykonywana jest na zasadach analogicznych do kontroli w zakresie orzekania o niezdolności do pracy, czyli na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Zgodnie z art. 59 ww. ustawy, jeżeli po analizie dokumentacji medycznej i po przeprowadzeniu badania ubezpieczonego, lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określi wcześniejszą datę ustania niezdolności do pracy niż orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, za okres od tej daty zaświadczenie lekarskie traci ważność. Przepisy przytoczonej ustawy również nie przewidują możliwości odwołana od rozstrzygnięcia wydawanego przez lekarza orzecznika ZUS.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący. Zarzucił mu m.in. błędne przyjęcie, iż od orzeczenia RWKL nie przysługuje środek odwoławczy.

W odpowiedzi na skargę CWKL wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sąd ten powołał się na art. 60e ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 5, ust. 13 i ust. 14 s.w.ż. Podniósł, że w świetle powyższych regulacji ustawodawca przewidział odwołanie wyłącznie od decyzji dowódcy wydanej w przedmiocie utraty prawa do uposażenia w przypadku stwierdzenia nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego, a tym samym orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby stanowi jedynie zagadnienie wstępne dla dalszego postępowania przed właściwym organem decydującym o przyznaniu bądź odmowie przyznania uposażenia za okres wskazany w zaświadczeniu.

Sąd pierwszej instancji powołał się na wyrok NSA z 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04, zgodnie z którym wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, dlatego orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy. Pierwsza z nich obejmuje orzeczenia, w ramach których komisje lekarskie podejmują rozstrzygnięcia w przedmiocie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do tej służby. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla innych organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub zwolnieniu z tej służby. Ta grupa orzeczeń podlega kognicji sądów administracyjnych.

Drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia, w ramach których komisje ustalają schorzenia danej osoby i ich związek ze szczególnymi właściwościami lub warunkami czynnej służby wojskowej dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw, niż ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1541 ze zm.). Orzeczenia te poddawane są kontroli przez sądy powszechne, w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego (vide: uchwała Sądu Najwyższego z 27 października 1999 r., sygn. III ZP 9/99; podobnie: uchwała NSA z 19 stycznia 1998 r., sygn. akt OPS 8/97; tak również postanowienie NSA z 29 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 667/08, czy też postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 165/18 i powołane tam liczne orzecznictwo).

Sąd ten zwrócił uwagę, że w dotychczasowym orzecznictwie wskazuje się ponadto, że orzeczenia z drugiej grupy mają charakter wyłącznie orzeczeń wstępnych, jako jedna z przesłanek niezbędnych do ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu oraz wysokości. W konsekwencji, przyjmuje się, iż nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, ponieważ sprawy orzekania o inwalidztwie i związku chorób ze służbą wojskową nie należą do właściwości sądu administracyjnego.

W ocenie tego Sądu do tej drugiej grupy rozstrzygnięć należy zakwalifikować orzeczenie RWKL z 19 listopada 2019 r. Dopiero decyzja o utracie uposażenia, wydana w wyniku ustalenia przez wojskową komisję lekarską wcześniejszej daty ustania niezdolności do służby niż data orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, będzie mogła zostać oceniona w drugiej instancji przez właściwy organ i podlegać kontroli sądu administracyjnego. To w ramach dochodzenia wyrównania uposażenia skarżący może zgłaszać ewentualne zarzuty dotyczące kontroli zwolnienia lekarskiego, której wynik (zawarty w orzeczeniu RWKL) wpłynie na obniżenie jego uposażenia.

W świetle powyższego, zaskarżone rozstrzygnięcie CWKL o charakterze procesowym – podjęte na podstawie art. 134 k.p.a. – jest prawidłowe. W konsekwencji skarga, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") została oddalona.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł W. K. reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. W przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. Nadto zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie oraz wniósł o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania, w tym zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego przed Sądami obu instancji na jego rzecz od organu. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

a) na podstawie art. 174 pkt 2) w zw. z art. 176 §1 pkt 2) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm. - zwana dalej również jako: "p.u.s.a") poprzez niedokonanie prawidłowej oceny stanu faktycznego oraz analizy sytuacji prawnej w sprawie będącej przedmiotem skargi polegającej na przyjęciu, że przedmiotem rozpoznania sprawy było stwierdzenie (nie)dopuszczalności zaskarżenia orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej do sądu administracyjnego, podczas gdy przedmiotem sprawy było rozstrzygnięcie w zakresie stanowiska organu co do dopuszczalności zaskarżenia orzeczenia RWKL do organu drugiej instancji, tj. w toku administracyjnym, które to uchybienie spowodowało wadliwe uzasadnienie wyroku, czyniąc motywy rozstrzygnięcia niezrozumiałymi i nielogicznymi;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. poprzez niedokonanie prawidłowej oceny stanu faktycznego oraz analizy sytuacji prawnej w sprawie będącej przedmiotem skargi polegającej na przyjęciu, że przedmiotem rozpoznania sprawy było orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej, w ramach którego ustaleniu podlega schorzenie skarżącego i jego związek ze szczególnymi właściwościami lub warunkami czynnej służby wojskowej dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, podczas gdy przedmiotem kontroli wojskowej komisji lekarskiej było ustalenie zdolności do pełnienia służby wojskowej w celu przyznania stronie uposażenia, o którym mowa w ustawie o służbie wojskowej (nie dla celów odszkodowawczych bądź rentowych);

3. art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na nierozstrzygnięciu o istocie sprawy poprzez przyjęcie, że stronie skarżącej nie przysługuje odwołanie do sądu administracyjnego od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej określającego schodzenie (schorzenie) i jego związek ze szczególnymi właściwościami lub warunkami czynnej służby wojskowej dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, podczas gdy istotą sprawy było ustalenie, czy skarżącemu przysługuje środek zaskarżenia do organu drugiej instancji (w toku administracyjnym) od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej ustalającej zdolność do pełnienia służby wojskowej w celu przyznania stronie uposażenia, o którym mowa w ustawie o służbie wojskowej (nie dla celów odszkodowawczych bądź rentowych);

4. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez ocenę prawną Sądu polegającą na przyjęciu, że orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej nie podlega zaskarżeniu, co stanowi wykroczenie Sądu pierwszej instancji poza granice prawa, podczas gdy naruszony przepis nakazuje rozstrzygać w granicach danej sprawy, tj. w oparciu o stan faktyczny sprawy, a także obowiązujący stan prawny, zaś przyjęte przez Sąd pierwszej instancji stanowisko w zakresie niedopuszczalności zaskarżenia orzeczenia RWKL nie znajduje swojego odzwierciedlenia w regulacjach prawnych, bowiem dopuszczalność zaskarżenia nie została wyłączona przepisami prawa;

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 w zw. z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r,. poz. 2096 ze zm.) poprzez ocenę prawną Sądu polegającą na uznaniu jako prawidłowego stanowiska Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie, tj. wydanie postanowienia z 28 stycznia 2020 r. stwierdzającego niedopuszczalność wniesienia odwołania od orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Bydgoszczy, podczas gdy obowiązujące przepisy prawa nie przewidują w zakresie zaskarżania orzeczeń RWKL wyjątku od zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) postępowania administracyjnego, a zatem prawo do wniesienia odwołania jest bezsprzeczne, zaś stanowisko Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie - podzielone przez Sąd pierwszej instancji - jest błędne.

b) na podstawie art. 174 pkt 1) w zw. z art. 176 § 1 pkt 2) p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy poprzez:

1. niewłaściwe zastosowanie art. 60e ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1) i ust. 13 w zw. z ust. 14 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 330 ze zm.) poprzez przyjęcie, że ustawodawca przewidział odwołanie wyłącznie od decyzji dowódcy wydanej w przedmiocie utraty prawa do uposażenia w przypadku stwierdzenia nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego, podczas gdy naruszona regulacja nie stanowi, że środek odwoławczy przysługuje wyłącznie od decyzji dowódcy, a jedynie kształtuje tryb kontroli prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz wykorzystania zwolnienia lekarskiego, wskazując organ drugiej instancji właściwy do rozpoznania odwołania od decyzji dowódcy, co nie stanowiło elementu stanu faktycznego w rzeczowej sprawie, a zatem nie powinno być uznane przez Sąd za podstawę rozstrzygnięcia;

2. błędną wykładnię a w konsekwencji niezastosowanie art. 15 w zw. z art. 127 §1 k.p.a. poprzez ocenę prawną Sądu polegającą na akceptacji stanowiska Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie o niedopuszczalności wniesienia odwołania od orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Bydgoszczy określającego zdolność do pełnienia służby wojskowej, podczas gdy naruszony przepis stanowi, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, a zatem prawo wniesienia odwołania jest bezsprzeczne;

3. błędną wykładnię a w konsekwencji niezastosowanie art. 5 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez ocenę prawną Sądu polegającą na akceptacji stanowiska Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie o niedopuszczalności wniesienia odwołania od orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Bydgoszczy określającego zdolność do pełnienia służby wojskowej, podczas gdy naruszony przepis stanowi, że od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej przysługuje odwołanie do wojskowej komisji lekarskiej wyższego stopnia, a zatem prawo wniesienia odwołania jest bezsprzeczne;

4. błędną wykładnię a w konsekwencji niezastosowanie § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 761 ze zm.) poprzez ocenę prawną Sądu polegającą na akceptacji stanowiska Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie o niedopuszczalności wniesienia odwołania od orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Bydgoszczy określającego zdolność do pełnienia służby wojskowej, podczas gdy naruszony przepis stanowi, że odwołanie od orzeczenia Wojskowej Komisji Lekarskiej wnosi się do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia, a zatem prawo wniesienia odwołania jest bezsprzeczne;

5. błędną wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) poprzez ocenę prawną Sądu polegającą na akceptacji stanowiska Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie o niedopuszczalności wniesienia odwołania od orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Bydgoszczy określającego zdolność do pełnienia służby wojskowej, podczas gdy naruszony przepis stanowi, że każda ze stron postępowania ma prawo do zaskarżenia orzeczenia lub decyzji wydanych w pierwszej instancji, a zatem prawo wniesienia odwołania jest bezsprzeczne.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie wniosła o jej przeprowadzenie. W tej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

Wskazać należy, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego, przez jego błędną wykładnię, wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej zawarto zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113).

Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że w pierwszej kolejności strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie art. 141 § 4 w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) - dalej: p.u.s.a., poprzez niedokonanie prawidłowej oceny stanu faktycznego oraz analizy sytuacji prawnej w sprawie polegającej na przyjęciu, że przedmiotem rozpoznania sprawy było stwierdzenie (nie)dopuszczalności zaskarżenia orzeczenia RWKL do sądu administracyjnego, podczas gdy przedmiotem sprawy było rozstrzygnięcie w zakresie stanowiska organu co do dopuszczalności zaskarżenia orzeczenia RWKL do organu drugiej instancji, tj. w toku administracyjnym, które to uchybienie spowodowało wadliwe uzasadnienie wyroku, czyniąc - w ocenie autora skargi kasacyjnej - motywy rozstrzygnięcia niezrozumiałymi i nielogicznymi oraz poprzez przyjęcie, że przedmiotem rozpoznania sprawy było orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej, w ramach którego ustaleniu podlega schorzenie skarżącego i jego związek ze szczególnymi właściwościami lub warunkami czynnej służby wojskowej dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, podczas gdy przedmiotem kontroli wojskowej komisji lekarskiej było ustalenie zdolności do pełnienia służby wojskowej w celu przyznania stronie uposażenia, o którym mowa w ustawie o służbie wojskowej (nie dla celów odszkodowawczych bądź rentowych).

Tak postawiony zarzut uznać należało za nieusprawiedliwiony.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto uchybienie to musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Za pomocą zarzutu naruszenia powyższego przepisu prawa nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami. Z wywodów tego Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze, a zatem konstrukcja uzasadnienia wskazuje, że zaskarżony wyrok poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. Podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2012 r., I FSK 1696/11; z dnia 16 sierpnia 2012 r., II GSK 285/12; z dnia 19 grudnia 2013 r., II GSK 2321/13). Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji wyjaśnił z jakich przyczyn uznał zaskarżone postanowienie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie za zgodne z przepisami prawa. Dodać należy, że za pomocą zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować stanowiska Sądu pierwszej instancji w zakresie oceny przyjętego przez ten Sąd stanu faktycznego sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. należy zwrócić uwagę, że przepis ten jest przepisem ustrojowym normującym zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne i jako taki co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Może być on skutecznie wskazany jako naruszenie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej w powiązaniu z konkretnie oznaczonymi przepisami p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 11 maja 2012 r., I OSK 70/12, LEX nr 1166069; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2009 r., II FSK 1660/07, wyrok NSA z dnia 11 marca 2009 r., II FSK 103/08, wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r., I GSK 445/10; wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r., II GSK 1185/11, LEX nr 1083277; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2008 r., FSK 576/07, LEX nr 475570). Ponadto, skoro przepis art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. jako przepis ustrojowy, a nie procesowy wskazuje w § 2 podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne, to przepis ten mógłby stanowić skuteczną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdyby sąd przyjął inne, niż legalność, kryterium kontroli. Zarzucając naruszenie tego przepisu strona powinna zatem bądź to wskazać konkretny przepis prawa, który Sąd pierwszej instancji powinien uwzględnić, a czego nie zrobił, dokonując kontroli legalności działania organów administracji, bądź ewentualnie przepis wskazujący inne kryterium kontroli (wykraczające poza zgodność z prawem). Wykazując naruszenie tego przepisu strona może wywodzić, że Sąd niezasadnie wyszedł poza kryterium kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (tzn. wskazać, że nie zaistniał przypadek, w którym "ustawy stanowią inaczej"). Na żaden z tych sposobów naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. skarżący kasacyjnie nie wskazał. W każdym innym wypadku należy wskazać w podstawie skargi kasacyjnej naruszony, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, przepis prawa procesowego, przy czym powinien to być przepis stanowiący samodzielną podstawę skargi kasacyjnej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2012 r., I OSK 1421/11; wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r., II FSK 143/11; wyrok NSA z dnia 27 marca 2008 r., I OSK 471/07; wyrok NSA z dnia 19 września 2013 r., II OSK 533/12, LEX nr 1408542). Sąd pierwszej instancji mógłby zatem naruszyć art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2013 r., II GSK 2307/11, LEX nr 1305511; wyrok NSA z dnia 27 marca 2013 r., I GSK 1790/11, LEX nr 1332295). Ponadto naruszenie przepisu art. 1 § 2 p.u.s.a. może polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu albo zastosowaniu środka nieznanego ustawie, przy czym żaden z powołanych przepisów nie może być naruszony poprzez wadliwe dokonanie kontroli (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2013 r., II GSK 2147/11, LEX nr 1298473). Żadna z wyżej wskazanych okoliczności nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji rozpoznał sprawę ze skargi na zaskarżone postanowienie przez pryzmat wskazanych w uzasadnieniu wyroku przepisów, a zatem jako kryterium kontroli przyjął kryterium zgodności z prawem. To czy ocena legalności zachowania organu była prawidłowa, czy błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem przepisu art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2013 r., I GSK 1790/11, LEX nr 1332295; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., I FSK 753/12, LEX nr 1336047).

Zauważyć należy, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie z 28 stycznia 2020 r., wydane na podstawie art. 134 k.p.a., o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania skarżącego W. K. od orzeczenia RWKL w Bydgoszczy w przedmiocie kontroli zaświadczenia lekarskiego ZUS ZLA w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej zdolności do służby z powodu choroby, a nie, jak twierdzi i zarzuca strona skarżąca kasacyjnie, ustalenie zdolności do pełnienia służby wojskowej w celu przyznania stronie uposażenia, co wynika wprost z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Kolejny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, a to art. 134 § 1 p.p.s.a. także nie jest usprawiedliwiony. Kontrolując zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji należy stwierdzić, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania, bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez Sąd pominięte, lub gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (zob. wyrok NSA z dnia 26 października 2018 r. sygn. akt I OSK 2946/16, LEX nr 2582901). W niniejszej sprawie, podnosząc zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała, jakie to uchybienia proceduralne wynikające z materiału dowodowego zebranego w sprawie lub jakie dowody nie zostały uwzględnione przez Sąd pierwszej instancji.

Podniesiony zaś zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 w zw. z art. 15 k.p.a. należało omówić w ramach oceny zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 60e ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1) i ust. 13 w zw. z ust. 14 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 330 ze zm.) przez niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie, że ustawodawca przewidział odwołanie wyłącznie od decyzji dowódcy wydanej w przedmiocie utraty prawa do uposażenia w przypadku stwierdzenia nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego, stwierdzić należy, że także i ten zarzut jest nieusprawiedliwiony.

Wskazać należy, że przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie było postanowienie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie z 28 stycznia 2020 r., wydane na podstawie art. 134 k.p.a., o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania skarżącego W. K. od orzeczenia RWKL w Bydgoszczy w przedmiocie kontroli zaświadczenia lekarskiego ZUS ZLA w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej zdolności do służby z powodu choroby, a nie, jak twierdzi i zarzuca strona skarżąca kasacyjnie – ustalenie zdolności strony do pełnienia służby wojskowej w celu przyznania stronie uposażenia, o czym była już mowa wyżej. Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że organ pierwszej instancji – RWKL w Bydgoszczy, orzeczeniem z 19 listopada 2019 r., po kontroli zaświadczenia lekarskiego ZUS ZLA w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności skarżącego do służby z powodu choroby, orzekł datę ustania niezdolności na dzień 12 marca 2019 r. W uzasadnieniu wskazał, że uwzględniając aktualną ocenę psychologiczną i psychiatryczną stwierdzonych u skarżącego zaburzeń uznał, że nie ma podstaw do udzielania skarżącemu zwolnienia lekarskiego. Zatem przedmiotem orzekania przez organ pierwszej instancji - RWKL w Bydgoszczy, była kontrola zwolnienia lekarskiego udzielonego skarżącemu zwolnienia lekarskiego.

Trafnie, rozpoznając sprawę, Sąd pierwszej instancji wskazał, że instytucja kontroli zwolnień lekarskich przez wojskowe komisje lekarskie weszła w życie 1 czerwca 2014 r. na mocy art. 6 pkt 4 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ustawy o Biurze Ochrony Rządu, ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 502).

Stosownie do treści art. 60e ust. 1 o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie żołnierza zawodowego, o którym mowa w art. 60c pkt 3, może podlegać kontroli. Zgodnie z art. 60e ust. 2 pkt 1 tej ustawy w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego kontrolę przeprowadzają wojskowe komisje lekarskie. Natomiast w myśl art. 60e ust. 5 omawianej ustawy, jeżeli w wyniku kontroli wojskowa komisja lekarska ustali datę ustania niezdolności do służby wcześniejszą niż data orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, żołnierz zawodowy traci prawo do uposażenia za okres od tej daty do końca zwolnienia.

Według art. 60e ust. 13 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych na podstawie ustaleń zawartych w protokole dowódca jednostki wojskowej stwierdza, w drodze decyzji, utratę prawa do uposażenia za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4. Przepis stosuje się odpowiednio w przypadku zawiadomienia przez wojskową komisję lekarską w wyniku przeprowadzenia przez tę komisję kontroli o nieprawidłowościach w wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego. Jak wskazuje art. 60e ust. 14 omawianej ustawy, od decyzji, o której mowa w ust. 13, żołnierzowi zawodowemu przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego.

Mając na względzie powyższe regulacje prawne trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że ustawodawca przewidział odwołanie wyłącznie od decyzji dowódcy wydanej w przedmiocie utraty prawa do uposażenia w przypadku stwierdzenia nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego, co wprost wynika z art. 60e ust. 14 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zatem orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, przeprowadzone w ramach kontroli udzielonego żołnierzowi zawodowemu zwolnienia lekarskiego, stanowi jedynie zagadnienie wstępne dla dalszego postępowania przed właściwym organem decydującym o przyznaniu bądź odmowie przyznania uposażenia za okres wskazany w zaświadczeniu. Ww. regulacje prawne są jednoznaczne i nie wymagają jakiejkolwiek dodatkowej interpretacji.

Trafnie Sąd pierwszej instancji zauważa, że kwestię zakresu kognicji sądów administracyjnych w sprawach orzekanych przez wojskowe komisje lekarskie rozstrzygał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04 (orzeczenie dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wskazał, że wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych. Z tych względów orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy.

Pierwsza z nich obejmuje orzeczenia, w ramach których komisje lekarskie podejmują rozstrzygnięcia w przedmiocie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do tej służby. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla innych organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub zwolnieniu z tej służby. Ta grupa orzeczeń podlega kognicji sądów administracyjnych.

Drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia, w ramach których komisje ustalają schorzenia danej osoby i ich związek ze szczególnymi właściwościami lub warunkami czynnej służby wojskowej dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw, niż ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1541 ze zm.). Orzeczenia te poddawane są kontroli sprawowanej przez sądy powszechne, w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego (por. uchwała Sądu Najwyższego z 27 października 1999 r., sygn. III ZP 9/99; uchwała NSA z 19 stycznia 1998 r., sygn. akt OPS 8/97; postanowienie NSA z 29 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 667/08, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 165/18 i powołane tam liczne orzecznictwo). Orzeczenia z drugiej grupy mają charakter wyłącznie orzeczeń wstępnych, jako jedna z przesłanek niezbędnych do ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu oraz wysokości. W konsekwencji, przyjmuje się, iż nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, ponieważ sprawy orzekania o inwalidztwie i związku chorób ze służbą wojskową nie należą do właściwości sądu administracyjnego.

Prawidłowo, mając powyższe na względzie, Sąd pierwszej instancji uznał, że wydane w sprawie przez RWKL w Bydgoszczy orzeczenie z 19 listopada 2019 r. w przedmiocie kontroli zaświadczenia lekarskiego ZUS ZLA w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności skarżącego do służby wojskowej, jest orzeczeniem wstępnym. Przepisy szczególne regulujące tryb postępowania w tych sprawach, zawarte w Rozdziale 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w tym art. 60e tej ustawy, nie przewidują trybu odwoławczego od tego rodzaju orzeczeń, które dopiero stanowią podstawę do wydania przez dowódcę jednostki decyzji o utracie prawa do uposażenia i mogą być kontrolowane w ramach tej decyzji, od której żołnierzowi zawodowemu przysługuje odwołanie od wyższego przełożonego. Trafnie także wskazuje Sąd pierwszej instancji, że w ramach dochodzenia wyrównania uposażenia skarżący może zgłaszać ewentualne zarzuty dotyczące kontroli zwolnienia lekarskiego, której wynik (zawarty w orzeczeniu RWKL) wpłynie na obniżenie jego uposażenia.

Skoro zatem wskazane wyżej przepisy szczególne zapewniają możliwość kontroli ww. orzeczeń lekarskich w postępowaniu toczącym się na skutek wydania przez dowódcę jednostki decyzji o utracie prawa do uposażenia, za nieusprawiedliwione uznać należało podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. oraz art. 78 Konstytucji RP, a także art. 5 ust. 1 a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przepis art. 5 w ust. 1 ustawy ustanawia ogólną kompetencję wojskowej komisji lekarskiej do orzekania w sprawie zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej, stanowiąc dodatkowo, że orzeczenie to jest decyzją. W ust. 1a stanowi, że od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej przysługuje odwołanie do wojskowej komisji lekarskiej wyższego stopnia. Przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie RWKL w Bydgoszczy orzekała w przedmiocie kontroli zaświadczenia lekarskiego ZUS ZLA w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności skarżącego do służby z powodu choroby.

Nie został także naruszony przepis § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 761 ze zm.), przez jego niezastosowanie. Przepis ten istotnie nie miał w sprawie zastosowania. Zgodnie z owym przepisem prawa, odwołanie od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wnosi się do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie za pośrednictwem komisji, która wydała orzeczenie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Ww. rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 5 ust. 8 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i ustala właściwość oraz tryb postępowania w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej. Tymczasem przedmiotem orzekania przez organ pierwszej instancji nie była żadna ze spraw uregulowana przepisami ww. rozporządzenia.

Skoro zatem zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.