Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant starszy asystent sędziego Anna Siwonia-Rybak po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 3148/13 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 13 października 2014 r. (sygn. akt I SA/Wa 3148/13), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. S.na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, działając na wniosek E. S., decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] , odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Budownictwa z dnia [...] listopada 1950 r. nr [...], utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lipca 1950 r. nr [...] o odmowie przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości "w.", położonej przy ul. M. [...], oznaczonej nr hip. [...].

W uzasadnieniu stanowiska Minister wyjaśnił, że w niniejszym przypadku wniosek, o którym mowa w art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na terenie [...] (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.), został złożony po terminie, zakreślonym w/w dekretem, co oznaczało, że nie zostało spełnione podstawowe kryterium niezbędne do uzyskania prawa własności czasowej. Z tej przyczyny zasadnie organy "dekretowe" obu instancji nie uwzględniły wniosku.

Od powyższej decyzji E. S. – jako jedna ze współspadkobierczyń po byłych właścicielach spornej nieruchomości - wniosła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym m. in. podnosiła, że I. T. – działająca jako pełnomocnik dotychczasowych właścicieli spornej nieruchomości – składając wniosek "dekretowy", złożyła również stosowne zaświadczenie lekarskie, mające na celu usprawiedliwienie jej działania w późniejszym terminie. Żaden zaś z organów administracji (organ dekretowy oraz organ nadzoru) nie dokonał analizy tego dokumentu oraz nie wskazał przyczyn jego nieuwzględnienia.

Rozpoznając ponownie sprawę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, decyzją z dnia [...] października 2013 r., uchylił własną decyzję z dnia [...] maja 2012 r. i jednocześnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Budownictwa z dnia [...] listopada 1950 r., utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia 8 lipca 1950 r.

W motywach rozstrzygnięcia organ nadzoru wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] maja 2012 r. została skierowana m. in. do A. K. - właściciel lokalu nr [...] w budynku położonym przy ul. M. [...], a który zmarł w dniu [...] sierpnia 2004 r. Ustalono zatem, że spadek po w/w osobie nabyła córka – A. M. L. (vide: postanowienie Sądu Rejonowego dla W. [...] z dnia 29 marca 2006 r., sygn. akt I Ns 91/06), której doręczono wydaną – w trybie art. 127 § 3 k.p.a. – decyzję. W decyzji tej zaś, organ nadzoru podtrzymał swoje poprzednie, merytoryczne rozstrzygnięcie, podkreślając, że wniesienie podania o przyznanie prawa własności czasowej, zgodnie z art. 7 ust. 1 cytowanego dekretu, stanowiło minimum formalne, którego spełnienie było dopiero punktem wyjścia do ewentualnego przyznania prawa własności czasowej. Wniesienie tego wniosku było bowiem warunkiem sine qua non prowadzenia przez właściwy organ postępowania w sprawie przyznania prawa własności czasowej.

Odwołując się do treści art. 7 ust. 1 omawianego dekretu, organ nadzoru wskazał przy tym, iż tryb i zasady, na jakich nastąpiło objęcie przedmiotowej nieruchomości w posiadanie przez Gminę, regulowało rozporządzenie Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. wydane w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej, w sprawie obejmowania gruntów w posiadanie przez gminę [...] (Dz. U. RP Nr 6, poz. 43). W świetle zaś uregulowań, zawartych w tym rozporządzeniu, skutek prawny, w postaci objęcia gruntów przez Gminę [...] w posiadanie, następował z dniem wydania numeru organu urzędowego Zarządu Miejskiego, w którym zamieszczono ogłoszenie – § 3 rozporządzenia (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2000 r. sygn. akt I OPK 32/99, ONSA 2000, nr 4, poz. 142).

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy, Minister wskazał, że objęcie w posiadanie przez Gminę [...] gruntu nieruchomości położonej przy ul. M. [...] nastąpiło w dniu 19 kwietnia 1948 r., tj. w dniu wydania Dziennika Urzędowego Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...] Nr 10 z 1948 r. Ponadto ogłoszenie o objęciu gruntu przedmiotowej nieruchomości przez gminę zostało dodatkowo opublikowane w "[...]" z dnia 20 kwietnia 1948 r. nr 108 (por. opracowanie uprawnionego geodety z dnia 12 sierpnia 2011 r.). Tym samym, termin do skutecznego złożenia wniosku o przyznanie własności czasowej upływał w tym przypadku w dniu 19 października 1948 r. Termin ten zaś był terminem prawa materialnego, którego upływ powodował wygaśnięcie roszczenia.

Skoro zatem wniosek pełnomocnika dotychczasowych właścicieli przedmiotowej nieruchomości wpłynął do Zarządu Miejskiego w [...] dopiero w dniu 8 stycznia 1949 r., to okoliczność ta stanowiła wystarczającą przesłankę do orzeczenia o odmowie przyznania prawa własności czasowej.

Odpowiadając natomiast na zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister podniósł, że dekret "w." nie zawiera żadnych dyspozycji, upoważniających organy administracji do przywracania terminu zakreślonego dla składania wniosków o własność czasową. W omawianym przypadku przywrócenie terminu do złożenia wniosku byłoby bowiem dopuszczalne tylko wówczas, gdyby taką możliwość przewidywały przepisy określające termin na jego wniesienie (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 1996 r., sygn. akt OPK 19/96, ONSA 1997, nr 2, poz. 56).

Na wyżej przedstawioną decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. E. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła organowi brak zbadania, czy ogłoszenie o objęciu gruntów w. w posiadanie Gminy w dniu 19 kwietnia 1948 tj. w dniu wydania Dziennika Urzędowego Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...] nr 10 z 1948 r., było zgodne z § 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez gminę [...] w zw. z art. 4 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] i z art. 55 oraz art. 54 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 16 sierpnia 1938 r. o samorządzie gminy [...].

Odpowiadając na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." - - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie.

Sąd nie podzielił poglądu zawartego w skardze, że w niniejszej sprawie kontrolowana w trybie nadzorczym decyzja rażąco naruszała prawo bowiem w dniu 19 kwietnia 1948 r. nie doszło do otwarcia sześciomiesięcznego terminu do złożenia przez byłych właścicieli wniosku, o jakim mowa w art. 7 ust. 1 dekretu dnia z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...], z tego powodu, że Miasto nie objęło skutecznie w posiadanie gruntu położonego przy ul. M. [...], nr hip. [...].

Sąd powołał się w tym miejscu na pogląd wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a którym w pełni zaakceptował, iż – zgodnie z art. 54 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 16 sierpnia 1938 r. o samorządzie gminy [...] (Dz. U. Nr 63, poz. 479) - Zarząd Miejski reprezentował na zewnątrz Prezydent Miasta i upoważnieni przez niego wiceprezydenci lub pracownicy miejscy, przy czym m.in. dokumenty urzędowe Zarządu Miejskiego podpisywał Prezydent Miasta, który również mógł upoważnić do ich podpisywania w swoim zastępstwie wiceprezydentów lub poszczególnych pracowników miejskich. Prezydent Miasta wydawał również Dziennik Zarządu [...]. Zatem z przepisów tych wynika, że Prezydent reprezentujący Miasto, mógł również upoważnić wiceprezydentów do działania w jego imieniu. Zgodnie też z art. 45 ust. 2 ww. ustawy, Prezydenta - w czasie jego nieobecności lub niemożności pełnienia przez niego czynności służbowych - zastępował wyznaczony przez niego wiceprezydent, na którego przechodziły wszystkie prawa i obowiązki Prezydenta, a pozostali wiceprezydenci byli pomocnikami Prezydenta i zastępowali go w ustalonym zakresie. Przy takiej zatem regulacji prawnej nie można było zarzucić braku stosownego pełnomocnictwa dla wiceprezydenta do podpisania przedmiotowego ogłoszenia o objęciu gruntów przez gminę. Każdy bowiem z wiceprezydentów posiadał określone upoważnienia, a jednemu z nich - jako zastępującemu Prezydenta - przysługiwały nawet wszystkie jego uprawnienia i obowiązki. Generalnie więc wiceprezydent posiadał uprawnienie do podpisania przedmiotowego ogłoszenia, a uprawnienie to wynikało z przepisu ustawowego (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1817/12 i z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1544/11).

Ponadto Sąd dodał, że – z powodu tak znacznego upływu czasu - braku upoważnienia dla wiceprezydenta Miasta nie można było domniemywać. Co prawda organ nadzoru nie podjął próby odnalezienia upoważnienia dla Wiceprezydenta [...] B. J. do podpisania ogłoszenia zawartego w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...] nr 10 z dnia 19 kwietnia 1948 r., ale – jak należy wnosić - było to konsekwencją tego, że zarzut powyższy nie był podnoszony w toku postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, nie miało to jednak wpływu na wynik sprawy, albowiem nawet, gdyby takiego upoważnienia nie udało się w dokumentach archiwalnych odnaleźć, to i tak nie mogłoby to przemawiać za brakiem upoważnienia Wiceprezydenta do dokonania wspomnianej czynności. Generalnie bowiem wiceprezydent posiadał ustawowe uprawnienie do podpisania przedmiotowego ogłoszenia w imieniu Prezydenta Miasta, które w tym konkretnym przypadku mogło się nie zachować. Powyższe nie może być jednak przesłanką do stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Ministerstwa Budownictwa z dnia [...] listopada 1950 r., gdyż rozstrzygnięcie organu nadzoru musi opierać się na ocenie zebranego materiału dowodowego, a nie na domniemaniach. Tylko więc stwierdzone, a nie domniemane, rażące naruszenie prawa może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji - stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a." (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 214/07, LEX nr 456277).

Reasumując Sąd przyjął, że objęcie gruntu przedmiotowej nieruchomości "w." w posiadanie odbyło się stosownie do wymogów określonych w § 3 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej w sprawie obejmowania gruntów w posiadania przez gminę [...] a zatem przekroczenie terminu do złożenia wniosku "dekretowego" było w tej sytuacji bezsprzeczne, jako że wniosek, o jakim mowa w art. 7 ust. 1 dekretu "w.", złożony został dopiero w dniu 8 stycznia 1949 r. Z tych przyczyn Sąd podzielił wywody organu nadzoru, że przekroczenie terminu do złożenia wniosku, o jakim mowa w art. 7 ust. 1 cyt. dekretu powodowało, że wniosku tego nie można było rozpatrzeć pozytywnie i oceniać - z punktu widzenia przesłanek - o jakich mowa w art. 7 ust. 2 dekretu. W rezultacie zatem nie było przesłanek do stwierdzenia nieważności kontrolowanej w nadzorze decyzji z dnia [...] listopada 1950 r. ani poprzedzającej ją decyzji z [...] lipca 1950 r. Zdaniem Sądu, również orzeczenie reformatoryjne, wydane przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w dniu [...] października 2013 r., w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, należało uznać za zgodne z prawem, z uwagi na fakt skierowanie decyzji Ministra z dnia [...] maja 2012 r. do osoby nieżyjącej.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, E. S. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie:

I. w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z "art. 156 pkt 2", art. 7, 8 ,77 § l k.p.a., §1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia1948 r. w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez gminę [...] (Dz. U. Nr 6, poz.43) w zw. z art. 4 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] ( Dz. U. Nr 50, poz.279), art.55 i art.54 ust.2 i 3 ustawy z dnia 16 sierpnia 1938 r. o samorządzie gminy [...] (Dz. U. Nr 63, poz.479), art. 32 Konstytucji RP;

II. w oparciu o (cyt.): "art. 174 ust. 1" p.p.s.a. naruszenie (cyt.): "art. 7 wyżej powołanego dekretu z 26.X,1945 roku.

Polegający na oddaleniu, podlegającej uwzględnieniu skargi na decyzje administracyjną ( decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 : roku nr [...]) skutkiem zaakceptowania - mających wpływ na wynik sprawy, bo prowadzących do zaakceptowania decyzji oddalającej wniosek o unieważnienie odmownej decyzji o tytuł do gruntu w. wobec przyjęcia, że wniosek o ten tytuł złożony został z uchybieniem terminowi błędnych interpretacji: procesowych obowiązków organu w postępowaniu kasacyjnym oceny związania organu kasacyjnego, statusem ogłoszenia ( o objęciu gruntów w. w posiadanie gminy) w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...] prawnego znaczenia publikacji ogłoszenia, o którym mowa wyżej, co do formy upoważnienia administracyjnego (udzielonego w roku 1948 przez Prezydenta [...]wiceprezydentom do działań w imieniu Zarządu Miejskiego) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaakceptował dokonaną przez Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej błędną wykładnię wyżej powołanych przepisów i uznał, iż postępowanie kasacyjne upoważnia organ nadzorczy do zaniechania badania wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi zasadności zarzutu o niespełnieniu przez ogłoszenie o objęciu gruntów w. w posiadanie gminy warunków pozwalających na skuteczne otwarcie sześciomiesięcznego terminu do złożenia przez byłych właścicieli wnioski, o jakim mowa w art.7 dekretu z dnia 26 . października 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na terenie [...] ( DZ.U. Nr 50, poz. 279 ze zm.) tj. badanie istnienia wymaganego prawem upoważnienia udzielonego przez Prezydenta Miasta [...] wiceprezydentowi podpisanemu pod, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...],

Skutkiem, czego Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę podlegającą uwzględnieniu".

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Odpowiedź na skargę nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało więc wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, a które okazały się nieuzasadnione.

W analizowanym przypadku skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., przy czym jako zarzut procesowy wskazano w niej na: naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z: "art. 156 pkt 2", art. 7, 8 ,77 § l k.p.a., §1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez gminę [...] w zw. z art. 4 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...], art.55 i art.54 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 16 sierpnia 1938 r. o samorządzie gminy [...] oraz art.32 Konstytucji RP, natomiast jako obrazę prawa materialnego podano (cyt.): "art. 7 wyżej powołanego dekretu z 26.X,1945 roku".

Pod w/w zarzutami autor skargi kasacyjnej podał wyżej przytoczone wyjaśnienie, które trudno jednak uznać za właściwe uzasadnienie zarzutów kasacyjnych.

W związku z powyższym wskazać należy, że po to - w przypadku sporządzania skargi kasacyjnej – ustawodawca ustanowił przymus adwokacko-radcowski ( art. 175 § 1 p.p.s.a.), aby zapewnić m. in. formalną poprawność konstrukcji tego rodzaju pisma procesowego. Skarga kasacyjna jest bowiem środkiem odwoławczym, który cechuje wysoki stopień sformalizowania (vide: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. Prof. Romana Hausera i prof. Marka Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011 r. str. 595).

W rozpoznawanej zaś sprawie, wprawdzie skargę kasacyjną należy uznać za dopuszczalną bo podpisał ją adwokat, posiadający pełnomocnictwo skarżącej i wymieniono w niej kilkanaście przepisów prawa, ale skarga ta nie jest prawidłowa.

Przede wszystkim wprawdzie precyzuje, które z wymienionych w niej zarzutów mają – zdaniem jej autora - charakter materialnoprawny i procesowy, ale nie określa w jaki sposób oba rodzaje przepisów zostały naruszone. Tymczasem – zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. – różna jest konstrukcja obu w/w podstaw kasacyjnych. Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje natomiast, ani w jaki sposób (poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie) zaskarżony wyrok – jego zdaniem - naruszył prawo materialne, ani nie określa, na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd Wojewódzki przepisów procesowych, chociaż art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dopuszcza oparcie skargi kasacyjnej na zarzucie procesowym jedynie, jeśli uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zatem tego rodzaju zarzutów obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie tej okoliczności.

Praktycznie zatem należy stwierdzić, że przedmiotowa skarga kasacyjna zawiera jedynie wymienienie kilkunastu przepisów prawa, na czym zaś naruszenie tych przepisów przez Sąd Wojewódzki miałoby w tym przypadku polegać, autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił. Wskazać przy tym także trzeba, że zawarte pod zarzutami kasacyjnymi a przytoczone wyżej ich wyjaśnienie, ma charakter ogólny, chaotyczny i mało czytelny. Nie precyzuje bowiem, które, konkretne przepisy, wskazane jako zarzuty kasacyjne, zostały przez zaskarżony wyrok naruszone i w jaki sposób.

Skład orzekający pragnie w tym miejscu zaakcentować, że z uwagi na zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego, określony w przytoczonym wyżej przepisie art. 183 § 1 p.p.s.a., Sąd ten nie ma możliwości rozpoznawania sprawy w jej całokształcie a jedynie w granicach zawartych w zarzutach skargi kasacyjnej. To oznacza, że zarzuty kasacyjne muszą być określone w sposób dokładny.

W skardze kasacyjnej należy zatem wskazać konkretny przepis, naruszenia którego – zdaniem autora skargi - dopuścił się Sąd I instancji a więc, jeśli dany artykuł dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne, to należy powołać określoną jednostkę. Ponadto skarga kasacyjna musi zawierać precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało – w ocenie jej autora - w danym przypadku uchybienie przez zaskarżony wyrok konkretnemu przepisowi (a nie "zbitce" kilku czy wręcz kilkunastu przepisów wskazanych jako połączone ze sobą). Sąd Kasacyjny nie może bowiem sam skargi kasacyjnej ani poprawiać, ani orzekać na zasadzie domyślania się.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż z uwagi na fakt, że skarga kasacyjna (poza nielicznymi przypadkami, wynikającymi z jej uzasadnienia), nie precyzuje dokładnie, na czym miałoby w tym wypadku polegać naruszenie przez Sąd I instancji wskazanych w niej przepisów, możliwe jest w tym przypadku jedynie zajęcie ogólnego stanowiska, dotyczącego treści wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów.

W związku z powyższym skład orzekający pragnie wyjaśnić, że w pełni podziela stanowisko Sądu Wojewódzkiego, sprowadzające się do poglądu, iż podpisanie przez Wiceprezydenta [...] ogłoszenia o objęciu w posiadanie przez Gminę [...], o którym mowa w §3 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia1948 r. w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez gminę [...] (Dz. U. Nr 6, poz.43), nie może stanowić rażącego naruszenia prawa, nawet jeśli w postępowaniu nieważnościowym nie zostało wykazane, że Wiceprezydent posiadał w tym przypadku stosowne pełnomocnictwo udzielone mu przez Prezydenta [...] Wyrażając bowiem powyższy pogląd Sąd I instancji zasadnie odwołał się w tym zakresie do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, akcentującego treść art. 54 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 16 sierpnia 1938 r. o samorządzie gminy [...] (Dz. U. Nr 63, poz. 479). Na podstawie zaś art. 45 ust. 2 ww. ustawy, wyznaczony Wiceprezydent (już z mocy samej ustawy) zastępował Prezydenta Miasta w czasie jego nieobecności lub niemożności pełnienia przez niego czynności służbowych.

W przedmiotowej sprawie, która dotyczyła stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Budownictwa z dnia [...] listopada 1950 r. utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lipca 1950 r. o odmowie przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości "w.", położonej przy ul. M. [...], oznaczonej nr hip. [...], a więc decyzji wydanej siedemdziesiąt lat temu, z uwagi na tak znaczny upływ czasu nie jest możliwe ustalenie, czy w dacie dokonywania w/w ogłoszenia Prezydent Miasta był obecny w urzędzie miejskim. Trafnie zaś zauważył Sąd Wojewódzki, że tylko stwierdzone, a nie domniemane, rażące naruszenie prawa może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Wyjaśnić też należy, że nie można było twierdzić, iż, mając na uwadze treść art. 7 ust. 4 i 5 dekretu "[...] , należało ogłoszenie o objęciu w posiadanie przez Gminę danego obszaru [...] traktować jako (cyt.): "dokument, przez które miasto zaciągało zobowiązania" a zatem w tym wypadku podpisanie wspomnianego ogłoszenia przez Wiceprezydenta wymagało nie tylko udzielenia mu upoważnienia, ale także upoważnienie to winno być ogłoszone w dzienniku promulgacyjnym (art. art. 54 ust. 3 ustawy z dnia 16 sierpnia 1938 r. o samorządzie gminy [...]). W tym miejscu podkreślić wypada, że zobowiązanie jest rodzajem stosunku cywilnoprawnego i - zgodnie z art. 353 § 1 kodeksu cywilnego - polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia a dłużnik powinien świadczenie spełnić. Takiego wymogu nie spełnia zaś dokonanie w/w ogłoszenia.

Całkowicie niezrozumiały był także zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 32 Konstytucji RP. Podkreślić przy tym należy, że artykuł ten zawiera dwie jednostki redakcyjne a autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował, która z nich uczynił przedmiotem zarzutu. Mając zatem jedynie na uwadze treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, wypada stwierdzić, że nie wykazano, aby w toku postępowania przed Sądem I instancji doszło do naruszenia zasady równości wobec prawa. Zauważyć przy tym trzeba, że mimo, iż autor skargi kasacyjnej zarzut ten uzasadniał, że (cyt.) "jeśli <> to należy ograniczyć się do stwierdzenia, że takiego dokumentu w aktach nie ma, a nie stawiać zarzuty, że, iż strona skarżąca buduje domniemania nieistnienia upoważnienia i na tej podstawie konstruuje zarzut rażącego naruszenia prawa", to jednak w skardze kasacyjnej nie wskazano przepisu prawa, z którego wynikałby obowiązek, aby organ administracji publicznej miał w tym wypadku obowiązek przechowywania pełnej dokumentacji przez bez mała 70 lat. Ponadto podkreślić należy, że ocena zasadności wniosku strony, która w tej sprawie musiała być dokonywana przez organ w kontekście wymogów z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nie mogła być – z tego powodu – traktowana jako naruszająca konstytucyjna zasadę równości wobec prawa.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.