Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. B., M. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 maja 2026 r. sygn. akt I SA/Po 344/26 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi E. B., M. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 18 listopada 2025 r. nr 3001-IOV-21.4102.25.2025 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 5 maja 2026 roku, I SA/Po 344/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę E. B., M. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 18 listopada 2025 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 r. i zwrócił uiszczony w części wpis od skargi.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału pełnomocnik skarżących został wezwany do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi w kwocie 30 zł- w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 2 kwietnia 2026 r. – k. 49 akt sądowych.

Mając na uwadze, że w wyznaczonym terminie wpis od skargi nie został uzupełniony skargi, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – dalej jako "P.p.s.a.".

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżących wniósł o jego uchylenie i nakazanie WSA w Poznaniu dokonania wezwania o uiszczenie wpisu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do oceny wniesionego zażalenia należy przede wszystkim przypomnieć, że powodem odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji było niewykonanie wezwania w zakresie uzupełnienia braków fiskalnych skargi w zakreślonym przez Sąd pierwszej instancji terminie.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że jest ona bezpodstawna.

Pełnomocnik Skarżących formułuje twierdzenia co do braku dostarczenia zarządzenia z dnia 13 marca 2026 r. w przedmiocie uzupełnienia wpisu od skargi i w konsekwencji o niezaistnieniu przesłanek do odrzucenia skargi. Z analizy akt wynika jednak, że w wykonaniu zarządzenia z dnia 13 marca 2026 r. Sąd wezwał pełnomocnika do złożenia pełnomocnictwa i uiszczenia brakującej kwoty wpisu od skargi w wysokości 30 zł w terminie 7 dni, pouczając, że nieusunięcie braków formalnych skargi skutkować będzie odrzuceniem skargi (k. 43 akt). Również na zarządzeniu z dnia 13 marca 2026 r. znajduje się adnotacja sekretarza sądowego opatrzona jego podpisem o przekazaniu pełnomocnikowi wezwania do uzupełnienia skargi (k. 43, k. 46-48 akt). Przede wszystkim jednak w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru wskazanych wezwań w dniu 2 kwietnia 2026 r. Na wymienionym dokumencie określono zawartość przesyłki sądowej, wskazując, że zawiera ona "wezwanie do złożenia pełnomocnictwa; wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego; uzupełniającego". Odbiór przesyłki o wskazanej zawartości został potwierdzony osobiście przez pełnomocnika (k. 49 akt). W świetle powyższych ustaleń argumentacja pełnomocnika, zgodnie z którą w przesyłce sądowej otrzymanej przez niego w dniu 2 kwietnia 2026 r. nie znajdowało się wezwanie do uzupełnienia wpisu od skargi pozostaje zatem gołosłowna i w sprzeczności nawet z potwierdzeniem odbioru opatrzonym jego własnym podpisem.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2026 r., poz. 468 ze zm.), potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (post. Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1998 r., sygn. III CZ 51/98). Adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić. Tak więc to w interesie odbierającego pełnomocnika przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczyniono, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia przesyłki (por. postanowienie NSA z 25 czerwca 2026 r., II FZ 29/26). Na profesjonalnym pełnomocniku ciąży bowiem obowiązek takiego zorganizowania swojej pracy, aby w sposób właściwy dbano o interesy mocodawcy (zob. postanowienie NSA z 7 maja 2014 r., II OZ 412/14, z 1 października 2025 r., III FZ 436/25).

W konsekwencji przedstawione w zażaleniu twierdzenia nie mogły się przyczynić do podważenia ustaleń dokonanych przez Sąd pierwszej instancji i oceny, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji zastosował art. 220 § 3 P.p.s.a. w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.