Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1143/14 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr: [...] w przedmiocie zmiany decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Postanowieniem z dnia 6 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną B. S.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożono skargę B. S. reprezentowanej przez pełnomocnika P. N. Zarządzeniem z dnia 29 lipca 2014 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni pod rygorem pominięcia pełnomocnika. Termin upłynął bezskutecznie. Zarządzeniem z dnia 28 sierpnia 2014 r. wezwano B. S. do nadesłania pełnomocnictwa odpowiadającego art. 35 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni pod rygorem pominięcia pełnomocnika. Również ten termin upłynął bezskutecznie. W tej sytuacji Sąd I instancji pominął P. N. jako pełnomocnika skarżącej i zarządzeniem z dnia 24 września 2014 r. wezwał skarżącą do osobistego podpisania skargi i nadesłania 6 odpisów skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi wpłynęło pismo podpisane "z up. P. N.".

Wobec faktu, że skargę wniosła osoba, która nie przedłożyła pełnomocnictwa, Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi.

Na powyższe postanowienie skargę kasacyjną wniosła B. S. podnosząc naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. błędne przyjęcie, że skarżąca nie była reprezentowana przez pełnomocnika, brata P. N., który działał zgodnie z art. 35 ustawy – Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi i był umocowany do złożenia skargi, jej odpisów oraz wszelkich pism i wniosków. Nadto zarzucono naruszenie uprawnień skarżącej, która z uwagi na przebywanie w tym okresie za granicą nie otrzymała zarządzeń Sądu co do uzupełnienia braków formalnych skargi.

B. S. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Z treści art. 57 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że skarga powinna odpowiadać wszelkim wymaganiom jakie muszą spełniać pisma w postępowaniu sądowym, a zatem winna spełniać wszystkie warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący przepis art. 46 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oprócz wymagań wskazanych w tym przepisie, art. 37 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Oznacza to, że w wraz ze złożoną skargą do Sądu w aktach sprawy winien znaleźć się pisemny dokument potwierdzający istnienie pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Braki w tym zakresie podlegają uzupełnieniu na wezwanie, w trybie art. 49 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi. Podkreślić należy, że każde pismo strony w tym i skarga do Sądu powinno zawierać niezależnie od elementów składowych tego pisma zawartych w art. 46 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w szczególności podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (pkt 4).

W niniejszej sprawie wbrew wymogom art. 46 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pełnomocnik wnoszący skargę nie dołączył pełnomocnictwa wykazującego umocowanie do działania w imieniu skarżącej. Wobec powyższego zasadnie wezwano autora skargi do usunięcia tego braku, stosownie do art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi. Następnie zarządzeniem z dnia 24 września 2014 r. wezwano skarżącą do osobistego podpisania skargi. W odpowiedzi na wezwanie Sądu nadesłano pismo, którego podpisano "z up. P. N.".

W związku z powyższym w tej sprawie Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że pełnomocnik skarżącej i sama skarżąca nie uzupełnili braków skargi w sposób, który umożliwiał nadanie jej dalszego biegu.

Niezasadne są twierdzenia skarżącej kasacyjnie w kwestii prawidłowego umocowania pełnomocnika do złożenia skargi w sprawie w sytuacji, w której pomimo wezwania pełnomocnika do złożenia pełnomocnictwa w ustawowym terminie, brak ten nie został uzupełniony. Ponadto Sąd I instancji wezwał skarżącą do podpisania skargi, czego skarżąca nie uczyniła w wyznaczonym terminie.

Niezasadne są twierdzenia co do naruszenia uprawnień skarżącej wobec przebywania za granicą. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego strona i podejmowane przez nią czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym są ograniczone terminami procesowymi, które służyć mają zdyscyplinowaniu postępowania, potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie oraz stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Z treści art. 85 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że czynności w postępowaniu sądowym podjęte przez stronę po upływie terminu są bezskuteczne. Natomiast aby uniknąć negatywnych następstw uchybienia terminowi strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika miała możliwość skorzystania z przewidzianej w art. 86 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi instytucji przywrócenia terminu.

Należy dodać, że Sąd I instancji jako podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia winien był wskazać przepis art. 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem brak pełnomocnictwa oraz brak podpisu strony stanowi brak formalny skargi. Nie mniej jednak pomimo błędnej podstawy prawnej, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.