Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Zięba Sędziowie WSA Michał Niedźwiedź WSA Grzegorz Karcz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 16 października 2025 r. nr 48/ZW2023-O/2025 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji l. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Suchej Beskidzkiej z dnia 14 sierpnia 2025 r. nr 11/2025, II. umarza postępowanie administracyjne, III. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie na rzecz skarżącej kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie (dalej: Organ II instancji, Organ odwoławczy, KWP) decyzją z dnia 16 października 2025 r. nr 48/ZW2023-O/2025 po rozpatrzeniu odwołania S. K. (dalej: Skarżąca) utrzymał w mocy wydaną przez Komendanta Powiatowego Policji w S. (dalej: Organ I instancji, KPP) decyzję z dnia 14 sierpnia 2025 r. nr 11/2025 r. odmawiającą Skarżącej wypłaty wyrównania uposażenia przysługującego za miesiące styczeń i luty 2023 roku, świadczenia za długoletnią służbę przysługującego za miesiące styczeń i luty 2023 roku, nagrody rocznej za 2023 rok, odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w Policji, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe.

Kontrolowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Jak wynika z akt które Organ II instancji przesłał do tutejszego sądu wraz ze skargą, Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika pismem z dnia 7 lipca 2025 r. zatytułowanym "Wezwanie do zapłaty" zażądała od Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie zapłaty na swoją rzecz kwoty 5598,27 zł w terminie 7 dni pod rygorem naliczenia odsetek ustawowych za opóźnienie oraz skierowania sprawy na drogę sądową.

W tym wezwaniu o zapłatę podała, iż na żądaną kwotę 5598,27 zł składają się kwoty: po 410 zł tytułem zaniżonego wynagrodzenia zasadniczego za miesiąc styczeń i luty 2023 r., po 65,60 zł tytułem zaniżonego świadczenia za długoletnią służbę za miesiąc styczeń i luty 2023 r., 2473,12 zł tytułem zaniżonej odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w Policji, 2105,52 zł tytułem zaniżonego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, 68,43 zł tytułem zaniżonej nagrody rocznej za 2023 r.

Jednocześnie w tak sprecyzowanym wezwaniu o zapłatę Skarżąca podkreśliła, że brak należytego ustosunkowania się do tego wezwania o zapłatę zostanie przez nią poczytany jako odrzucenie próby ugodowej i w takiej sytuacji będzie zmuszona dochodzić swych praw na drodze postępowania cywilnego.

Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie potraktował otrzymane wezwanie do zapłaty jako wniosek Skarżącej o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wyrównania uposażenia przysługującego za miesiące styczeń i luty 2023 r. za styczeń 2023 r. oraz wyrównania pozostałych świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji i pismem z dnia 14 lipca 2025 r. przekazał je Komendantowi Powiatowemu Policji w S. jako organowi właściwemu do załatwienia takiej sprawy.

Komendant Powiatowy Policji w S. pismem z dnia 18 lipca 2025 r. zawiadomił zaś pełnomocnika Skarżącej o wszczęciu postępowania administracyjnego w tej sprawie a następnie decyzją z dnia 14 sierpnia 2025 r. nr 11/2025 r. odmówił Skarżącej wypłaty wyrównania.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 104 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.Dz.U.2024.572 dalej k.p.a.) oraz art. 99-101, art. 110, art. 111, art. 114, art. 115-115a, art. 120d ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.Dz.U.2025.636 dalej u.o.P), w zw. z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz.U.2022.266 ze zm.) dalej ustawa okołobudżetowa na rok 2023), art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz.U.2022.270) oraz § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U.2023.385 dalej rozporządzenie)

Uzasadniając decyzję Organ I instancji podniósł, że mechanizm tzw. waloryzacji świadczeń musi wynikać wprost z przepisu prawa a w odniesieniu do jednorazowych świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby takiego mechanizmu brak. Podkreślił również, że świadczenia pieniężne związane z odejściem funkcjonariusza ze służby mają charakter jednorazowy i przysługują w związku z ustaniem stosunku służbowego.

W konsekwencji powyższego Organ I instancji uznał, że wniosek Skarżącej o wyrównanie uposażenia, wyrównania pozostałych świadczeń pieniężnych przysługujących policjantowi oraz wyrównanie świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.

Skarżąca działając przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła odwołanie od tej decyzji podnosząc w nim przede wszystkim, że nie zachodziła potrzeba prowadzenia postępowania administracyjnego jak również wydania decyzji bo tryb postępowania administracyjnego nie znajduje zastosowania w sprawie poczynionego wezwania do zapłaty, gdyż roszczenia Skarżącej mają charakter roszczeń cywilno-prawnych oraz, że składane odwołanie ma na celu doprowadzenie do polubownego i pozasądowego zaspokojenia roszczeń wskazanych w wezwaniu do zapłaty.

Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie opisaną na wstępie decyzją z dnia 16 października 2025 r. utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji.

W podstawie prawnej decyzji Organ II instancji powołał art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 6a ust. 2 pkt 1 u.o.P.

Uzasadniając decyzję odniósł się w pierwszej kolejności do podniesionego przez Skarżącą zarzutu odwołania stwierdzając, że skoro Skarżąca domaga się wypłaty należności związanych ze stosunkiem służbowym w Policji za okres gdy pozostawała w stosunku służbowym (uposażenie wraz z dodatkami o charakterze stałym za miesiące styczeń i luty 2023 r. ) bądź uprawnienie do tych należności nabyła w związku ze zwolnieniem ze służby (odprawa, ekwiwalent urlopowy, nagroda roczna) a stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny, to kwestie z niego wynikające są rozstrzygnę w trybie k.p.a. także po rozwiązaniu stosunku służbowego.

Wskazał, że sprawy dotyczące uposażenia funkcjonariuszy należą do tzw. spraw osobowych policjantów, które uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (t.j.:Dz.U.2023.2269) oraz, że na analogicznej zasadzie są rozstrzygane żądania funkcjonariuszy zwolnionych ze służby w Policji, jeśli dotyczą należności wynikających ze stosunku służbowego.

Podsumowując ten wątek stwierdził, że ponieważ w sprawie niniejszej czynność materialno-techniczna ponownego naliczenia i wypłaty wyrównania uposażenia i świadczeń przysługujących policjantowi oraz świadczeń wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby o co - zdaniem Organu II instancji – Skarżąca wzywała w swoim wystąpieniu z 7 lipca 2025 r. (tj. wezwaniu o zapłatę – przyp. Sądu) nie może zostać zrealizowana ze względu na brak podstawy prawnej, to w takiej sytuacji odmowa wypłacenia takiego wyrównania winna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej.

Odnosząc się z kolei do treści głównego żądania Skarżącej wskazał, że stan faktyczny w sprawie jest niesporny gdyż Skarżąca została zwolniona ze służby z dniem 10 lutego 2023 r., otrzymała uposażenie za miesiące styczeń i luty 2023 r., świadczenia pieniężne przysługujące jej w związku z pełnioną służbą (nagroda roczna, nagroda jubileuszowa) oraz pozostające w związku ze zwolnieniem ze służby (odprawa, ekwiwalent urlopowy) naliczone zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w terminie ich wypłaty.

W ocenie Organu odwoławczego przepisy te nie pozostawiają wątpliwości co do wysokości uposażenia zasadniczego ustalonego Skarżącej za miesiące styczeń i luty 2023 r. Natomiast pozostałe świadczenia zostały obliczone w oparciu o wysokość tego uposażenia należnego Skarżącej w dniu zwolnienia ze służby w Policji. W konsekwencji zdaniem organu odwoławczego organ I instancji dokonał prawidłowej interpretacji przepisów odnoszących się do zasad naliczania funkcjonariuszowi uposażenie przysługującego za miesiące styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń pieniężnych.

Zdaniem Organu odwoławczego argumentacja Skarżącej dotycząca nierównego traktowania funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. w porównaniu do tych, którzy służbę pełnili w tym dniu lub później nie może mieć wpływu na treść decyzji ponieważ brak jest przepisu, który nakładałby na organ obowiązek wyrównania uposażenia oraz pozostałych świadczeń należnych byłemu funkcjonariuszowi a obowiązkiem organów administracji jest działać na podstawie prawa. W konsekwencji obowiązkiem organu administracji jest odmowa przyznania świadczenia lub jego wyrównania jeśli nie znajduje oparcia w ustawie lub innym obowiązującym akcie prawnym gdyż organy Policji nie są uprawnione do wprowadzania mechanizmów kompensacyjnych w drodze decyzji administracyjnych w oparciu o pozaprawne względy słusznościowe lub równościowe.

Decyzję tę Skarżąca zaskarżyła w całości formułując w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowa zarzuty:

1) naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, tj.:

a) art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. w zw . z § 3 ust. 1 pkt 2) oraz § 19 ust. 1 i 2'rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, poprzez, brak stwierdzenia nieważności decyzji Organu I instancji, a to z uwagi na brak podstawy prawnej do wydania rozkazu personalnego o ustaleniu wysokości uposażenia oraz z uwagi na brak posiadania przez Skarżącą statusu funkcjonariusza Policji w momencie wydawania decyzji;

2) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. § 3 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na braku zebrania całości materiału dowodowego oraz braku jego wszechstronnej oceny, co skutkowało uznaniem, że twierdzenia podnoszone przez Skarżącą w celu wykazania przesłanek do wypłaty żądanych należności nie zostały przez nią wykazane;

b) art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu Skarżącej, przejawiające się w zignorowaniu podnoszonych przez Skarżącą argumentów natury prawnej w zakresie jej dyskryminacji dokonanej drogą ustawową;

3) naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 99 ust. 3 ustawy o Policji w zw, z art. 41 ust. 1-3 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 roku o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na role 2023 (Dz, U. 2022 poz. 2666) w zw. z art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nieprawidłowe uznanie, że z ww. przepisów nie wynika by Skarżącej należała się wypłata zaniżonego uposażenia.

W oparciu o te zarzuty Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji a ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Organu pierwszej instancji oraz zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji w S. do wydania decyzji przyznającej Skarżącej podwyżkę uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 roku.

Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie sformułowanych w niej zarzutów. Uwypuklono w nim, że wszczęcie postępowania administracyjnego pozbawione było podstawy prawnej bo kwestia istnienia i wysokości zaniżonego uposażenia Skarżącej (powstała już w momencie zwolnienia Skarżącej ze służby a zatem ustania stosunku służbowego) ma charakter czysto cywilno-prawny, niewymagający wydania żadnej decyzji administracyjnej. Równocześnie wskazała, że po upływie zakreślonego w wezwaniu do zapłaty terminu złożyła do Sądu Rejonowego dla Krakowa-Nowej Huty w Krakowie stosowany pozew o zapłatę.

W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje:

Zacząć należy od tego, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym albowiem w myśl art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

W dalszej kolejności wskazać trzeba, że Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2026.143 dalej: p.p.s.a.) uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy to uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części (art. 145 §1 p.p.s.a.). Z kolei jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach to uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 §2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przechodząc do sedna. Istota problemu w sprawie niniejszej dotyka nie tyle meritum zaskarżonych decyzji co kwestii dopuszczalności wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie i w następstwie tego wydania decyzji z naruszeniem zasady skargowości.

Wskazując na powyższe zacząć wypada od przypomnienia że w nauce i orzecznictwie przyjmuje się, iż w art. 61 §1 k.p.a. ustawodawca zadeklarował obowiązywanie w procedurze administracyjnej zasady skargowości i oficjalności. Co istotne sprawy w orzecznictwie akcentuje się, że niedopuszczalne jest mieszanie form wszczęcia postępowania i mających do nich zastosowanie regulacji procesowych. Innymi słowy żaden podmiot zewnętrzny dla administracji w tym także strona stosunku materialnoprawnego, który byłby konkretyzowany w postępowaniu jurysdykcyjnym, nie może skutecznie zażądać jego wszczęcia, gdy przewidzianą ku temu formą jest podjęcie działania z urzędu. I na odwrót wszczęcie postępowania administracyjnego, które może toczyć się na wniosek jest dopuszczalne, jeśli strona niewątpliwie taki wniosek złożyła. Uwypuklić jednocześnie trzeba, że w sytuacji gdy organ do którego zgłoszony został wniosek o wszczęcie postępowania ma wątpliwości co do tego czego dotyczy wniosek to obowiązkiem tego organu jest podjęcie z urzędu czynności wyjaśnienia treści żądania strony (por. wyrok NSA w Warszawie z 24 lipca 2001 r. sygn. akt IV SA 1091/99 LEX nr 78924). Rozpoczęcie bowiem czynności procesowych i wydanie decyzji bez wniosku strony stanowi rażące naruszenie zasady skargowości (por. wyrok NSA z 20 lipca 2021 r. sygn. akt I OSK 495/21 LEX 3243959).

Tymczasem w sprawie niniejszej Komendant Powiatowy Policji w S. działając jako Organ I instancji w oderwaniu od treści pisma Skarżącej, które co warte odnotowania przygotował profesjonalny pełnomocnik – radca prawny – bezrefleksyjnie, a w istocie za sugestią Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie potraktował a’vista pismo Skarżącej jako wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie wypłacenia wyrównania uposażenia oraz wyrównania świadczeń pieniężnych przysługujących policjantowi oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji bez jakiejkolwiek próby wyjaśnienia treści żądania strony, choć pismo to zostało wyraźnie oznaczone przez pełnomocnika Skarżącej jako "Wezwanie do zapłaty" kwoty 5598,27 zł. Ponadto w tak sformułowanym wezwaniu o zapłatę pełnomocnik Skarżącej wyraźnie podkreślił, że brak należytego ustosunkowania się do tego wezwania o zapłatę zostanie przez Skarżącą poczytany jako odrzucenie próby ugodowej a w takiej sytuacji Skarżąca będzie zmuszona dochodzić swych praw na drodze postępowania cywilnego. Organ odwoławczy nie usunął naruszeń prawa popełnionych przez organ pierwszej instancji, mimo że pełnomocnik Skarżącej w złożonym odwołaniu podnosił przede wszystkim to, że nie zachodziła potrzeba prowadzenia postępowania administracyjnego jak również wydania decyzji, gdyż roszczenia Skarżącej mają charakter roszczeń cywilno-prawnych a składane odwołanie ma na celu doprowadzenie do polubownego i pozasądowego zaspokojenia roszczeń wskazanych w wezwaniu do zapłaty.

Uwzględniając te okoliczności, w ocenie Sądu organy w istocie samodzielnie wykreowały postępowanie administracyjne w sprawie, która nie była objęta żądaniem strony. Z treści pisma Skarżącej w sposób jednoznaczny wynikało bowiem, że miało ono charakter przedsądowego wezwania do zapłaty, typowego dla praktyki obrotu cywilnoprawnego, a jego celem było doprowadzenie do dobrowolnego spełnienia świadczenia przez adresata bądź – w razie odmowy – skierowanie sprawy na drogę postępowania cywilnego (co nota bene Skarżąca następnie uczyniła – przyp. Sądu). Pismo to nie zawierało żądania wydania decyzji administracyjnej ani też przy tak wyraźnych zastrzeżeniach w toku całego postępowania nie można było z niego wywieść w sposób dorozumiany woli wszczęcia czy kontynuowania postępowania administracyjnego. Mimo to organy obu instancji, nie podejmując żadnych czynności zmierzających do ustalenia rzeczywistej treści żądania Skarżącej, potraktowały owo wezwanie do zapłaty jako wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego i na tej podstawie wszczęły postępowanie administracyjne, przeprowadziły czynności procesowe, a następnie wydały decyzje administracyjne rozstrzygającą sprawę co do jej istoty. Takie działanie organów stanowi niedopuszczalne zastąpienie wniosku strony własną interpretacją jej pisma, co pozostaje w oczywistej i rażącej sprzeczności z zasadą skargowości wynikającą z art. 61 § 1 k.p.a. Tym bardziej, że w sprawie chodziło o realizację uprawnień Skarżącej, a nie obowiązków publicznoprawnych. Zatem tylko Skarżąca była wyłącznie dysponentem swoich uprawnień i od jej woli zależało, czy je realizuje, czy też nie, co dotyczy także wyboru drogi administracyjnej albo sądowej. Bez znaczenia przy tym jest czy Skarżącej przysługuje droga przed sądem powszechnym. Nawet bowiem jeśli Organ odwoławczy ma rację co do tego, że stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny i kwestie z niego wynikające są rozstrzygnę w trybie k.p.a. także po rozwiązaniu stosunku służbowego to w sprawie niniejszej istotne jest to, że niedopuszczalne było wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji merytorycznej w sytuacji gdy Skarżąca nie tylko tego się nie domagała ale na etapie postępowania odwoławczego wyraźnie wskazywała, że jej intencją nie było wszczęcie postępowania administracyjnego a składane odwołanie ma na celu doprowadzenie do polubownego i pozasądowego zaspokojenia roszczeń wskazanych w wezwaniu do zapłaty.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że decyzja Organu II instancji oraz poprzedzająca ją decyzja Organu I instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegającym na wszczęciu i prowadzeniu postępowania administracyjnego mimo braku wniosku strony. Określenie "rażące naruszenie prawa" jest pojęciem nieostrym. W orzecznictwie przyjmuje się jednak, że pojęcie "rażącego naruszenia prawa" należy określić jako naruszenie mające oczywisty charakter. Sytuacja taka ma miejsce, gdy dochodzi do przekroczenia prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Według Słownika języka polskiego (Warszawa 1993, t. III, s. 24) "rażący", to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży. Jednocześnie w orzecznictwie wskazuje się, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego. Z tym, że sankcję nieważności może pociągać tylko takie naruszenie norm postępowania, które wprost godzi w samą decyzję, nie zaś naruszenie przepisów, które może, lecz nie musi mieć wpływu na rozstrzygnięcie. W sprawie niniejszej taka sytuacja zaistniała albowiem jak już była o tym mowa rozpoczęcie czynności procesowych i wydanie decyzji bez wniosku strony stanowi rażące naruszenie zasady skargowości.

Mając powyższe na względzie, Sąd stwierdzając, że zachodzą przyczyny określone w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. na podstawie art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak punkcie pierwszym wyroku.

Jednocześnie na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie administracyjne orzekając o tym w punkcie drugim wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono w punkcie trzecim wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2023 r. , poz. 1935 ze zm.).