Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , , po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 339/17 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 3 lutego 2017 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowienie sądu I instancji

Postanowieniem z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 339/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 3 lutego 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2010 r.

2. Uzasadnienie rozstrzygnięcia sądu I instancji

WSA wskazał, że pismem z dnia 17 marca 2017 r. skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do sądu skargę na ww. decyzję, uiszczając jednocześnie wpis od skargi.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 14 kwietnia 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W ww. wezwaniu zawarto pouczenie, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania spowoduje odrzucenie skargi.

W terminie do wykonania zobowiązania pełnomocnik skarżącego nadesłał uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa z dnia 17 marca 2016 r. udzielonego przez skarżącego doradcy podatkowemu P. S. do sporządzenia, podpisania i złożenia odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w S. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. oraz do reprezentowania go przed Izbą Skarbową w S.

WSA przywołał treść przepisów art. 34, art. 35 § 1, art. 37 § 1, art. 46 § 3, art. 49 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) i wskazał, że warunkiem nadania skardze dalszego biegu było złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, w którym wyraźnie określono, jak ma być sformułowane pełnomocnictwo i jaki jest skutek nieusunięcia tego braku formalnego skargi, profesjonalny pełnomocnik nie uzupełnił braków formalnych skargi, bowiem nadesłane pełnomocnictwo nie zawierało takiego umocowania z uwagi na to, że obejmowało swoim zakresem sporządzenie, podpisanie i złożenie odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w S. oraz reprezentację skarżącego przed Izbą Skarbową w S.

Mając na uwadze powyższe, z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego skargi, sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. postanowił o odrzuceniu skargi i o zwrocie uiszczonego wpisu.

3. Zażalenie

W wywiedzionym zażaleniu pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, argumentując, że umocowanie do reprezentowania J. G. dor. pod. P. S. uzyskał 17 marca 2017 r. Jako dowód załączono odpis pełnomocnictwa i dowód przelewu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Jednocześnie pełnomocnik tłumaczył, że w dniu 4 maja 2017 r. odebrał wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi i następnego dnia zlecił asystentce zatrudnionej w Kancelarii przygotowanie stosownych dokumentów. W pierwszej kolejności otrzymał od niej do podpisania odpis pełnomocnictwa do reprezentowania przed organem, a nie przed WSA, zaś po zwróceniu pracownicy uwagi na popełniony błąd, otrzymał i poświadczył poprawną kserokopię pełnomocnictwa. Tego samego dnia pracownicy Kancelarii zamówili obiad z pobliskiej jadłodajni, którym się struli. Dlatego też pełnomocnik wcześniej wyszedł z pracy, a wysłaniem poczty zajęła się asystentka, która "z powodu zawrotów głowy i nudności musiała się pomylić i włożyć do koperty błędny odpis pełnomocnictwa, natomiast właściwy do niszczarki". Pełnomocnik zaś "nie mógł nawet przypuszczać, że do koperty trafił niewłaściwy odpis pełnomocnictwa".

Do zażalenia dołączono też podpisane przez asystentkę oświadczenie z 6 czerwca 2017 r., potwierdzające powyższy opis zdarzeń.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu.

4.2. Odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych ma miejsce wówczas, gdy nie usunięto w wyznaczonym terminie tych braków, mimo prawidłowego wezwania do ich usunięcia, o czym stanowi art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Zasadnie WSA przyjął, że - pomimo prawidłowo doręczonego wezwania (potwierdzenie - k. 26), w którym wyraźnie określono, jak ma być sformułowane pełnomocnictwo i jaki jest skutek nieusunięcia tego braku formalnego skargi - profesjonalny pełnomocnik nie uzupełnił braków formalnych skargi, bowiem nadesłane pełnomocnictwo nie zawierało takiego umocowania z uwagi na to, że obejmowało swoim zakresem sporządzenie, podpisanie i złożenie odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w S. oraz reprezentację skarżącego przed Izbą Skarbową w S.

Rygor odrzucenia skargi był prawidłowo wskazany przez sąd w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi (k. 25). Wobec powyższego WSA był zobligowany skargę, której braków nie uzupełniono, odrzucić, i tak też na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. uczynił.

Raz jeszcze należy bowiem podkreślić, że działanie polegające na złożeniu niewłaściwego pełnomocnictwa, niezależnie od jego przyczyn, nie stanowi uzupełnienia braków formalnych skargi i uzasadnia jej odrzucenie w oparciu o przesłankę sformułowaną w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

W zażaleniu pełnomocnik nie kwestionuje zresztą prawidłowości powyższego, a jedynie przytacza argumenty, które mogłyby - ewentualnie - służyć wnioskowaniu o przywrócenie terminu do złożenia stosownego pełnomocnictwa. Takiego wniosku jednak w sprawie nie było.

4.3. Z tych powodów należało oddalić zażalenie, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.