II OSK 1508/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-07-30	
Data wpływu	2023-07-18	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Piotr Broda /sprawozdawca/
Robert Sawuła /przewodniczący/
Tomasz Zbrojewski	
Symbol z opisem	6153 Warunki zabudowy  terenu	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Sygn. powiązane	VIII SA/Wa 11/23	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2023 nr 0 poz 259; art. 141 § 4 zd. 1, 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 nr 0 poz 735; art. 7, 8, 77 § 1, 80; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 nr 0 poz 503; art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 5, ust. 5a,; Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2023 r. sygn. akt VIII SA/Wa 11/23 w sprawie ze skargi Ł.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 21 października 2022 r. znak: SKO.ZP.4110.217.2695.2022 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 marca 2023 r., sygn. akt VIII SA/Wa 11/23, oddalił skargę Ł.D. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu (dalej: SKO) z dnia 21 października 2022 r. znak: SKO.ZP.4110.217.2695.2022 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wójt Gminy Głowaczów (dalej: Wójt) decyzją z 2 września 2022 r. nr 97/2022, rozpoznając wniosek skarżącego, odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego, parterowego budynku rekreacji indywidualnej, o powierzchni zabudowy do 70 m2, z urządzeniami budowlanymi, na potrzeby własne, na działce nr ewid. [...], obręb [...], w gminie G. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 art. 64a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503), dalej: "u.p.z.p. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: k.p.a. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wójt wyjaśnił, iż w sprawie nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., ponieważ w obszarze analizowanym nie istnieje żadna działka zabudowana, która pozwoliłaby na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Znajdujące się tam działki są działkami niezabudowanymi, użytkowanymi rolniczo, leśnymi i zadrzewionymi. Wnioskowana inwestycja jest zatem sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i istniejącym sposobem zagospodarowania na analizowanym obszarze.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący. SKO w wyniku jego rozpoznania decyzją z 21 października 2022 r. znak: SKO.ZP.4110.217.2695.2022 utrzymało w mocy decyzję Wójta wskazując, iż odpowiada ona prawu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że brak spełnienia jednego z warunków z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wyklucza uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, dlatego też w związku z niespełnieniem warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy. Powołany przepis statuuje zasadę dobrego sąsiedztwa. Przystępując do sprawdzenia, czy możliwe jest ustalenie dla danego zamierzenia warunków zabudowy, należy dokonać analizy i ustalić, czy zabudowa na terenie sąsiadującym z terenem, na którym inwestor zamierza zrealizować nową zabudowę, jest taka, że sposób wykonania tej zabudowy pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. W konsekwencji na terenie sąsiadującym musi znajdować się co najmniej jeden obiekt, gdyż tylko wówczas będzie możliwe ustalenie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektu budowlanego, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. SKO podniosło, że na potrzeby rozpoznania niniejszej sprawy Wójt wyznaczył obszar analizowany i sporządził analizę urbanistyczną. Front terenu w niniejszej sprawie ma szerokość 2,5 m, dlatego teren analizowany został wyznaczony w odległości 50 m od terenu inwestycji. W ocenie SKO obszar analizowany wyznaczono prawidłowo, a analiza jest kompletna.

Skargę na decyzję SKO wniósł skarżący zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7 i art. 77. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób ogólnikowy; 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie okoliczności konkretnej sprawy i prowadzenie postępowania z góry założoną tezą; 3) art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania; 4) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; 5) art. 61 ust. 5a u.p.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd wojewódzki podniósł, iż ze stanowiska organów administracyjnych wynika, że w sprawie brak jest spełnienia wymogu "kontynuacji funkcji" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w odniesieniu do planowanej inwestycji. Organy ustaliły, że analiza złożonego przez inwestora wniosku bezspornie wykazała, że planowana inwestycja mająca charakter zabudowy - budowy wolnostojącego parterowego budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do 70 m2, z urządzeniami budowlanymi, na potrzeby własne, nie stanowi uzupełnienia istniejącej na tym terenie funkcji rolniczej i leśnej, a zatem że przedmiotowa inwestycja będzie kolidowała z funkcją i zagospodarowaniem terenu przyległego.

Następnie Sąd wojewódzki przytoczył treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 r. nr 164 poz. 1588), dalej: rozporządzenie. Podstawową czynnością w toku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, czyli analizy urbanistycznej. Analiza ta ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ jej treść jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie. Sąd zwrócił uwagę, że w rozpoznawanej sprawie organ wyznaczył obszar analizowany o szerokości 50 m, gdyż szerokość frontu nieruchomości nr [...] wynosi 2,5 m, zatem granice minimalnego obszaru analizy wyznacza się w odległości 3 x front działki nie mniej niż 50 m i nie więcej niż 200 m od granic terenu inwestycji. W niniejszej sprawie jest 7,5 m, wobec powyższego przyjęto 50 m. Analizą objęto wszystkie działki lub części działek położone w zakresie minimalnego obszaru analizy. Autor analizy wskazał, że podstawową funkcją analizowanego obszaru jest funkcja rolnicza i leśna, po drugiej stronie drogi gminnej znajduje się zespół zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej i letniskowej na działkach wydzielonych wzdłuż dróg wewnętrznych. Tak wyznaczony obszar analizowany jest zatem zgodny z przepisami i zawiera charakterystyczne dla danego terenu funkcje i sposób zagospodarowania. Zdaniem Sądu wojewódzkiego tak wyznaczony obszar jest wystarczający, a jego poszerzenie o istniejącą po drugiej stronie drogi zabudowę nie znajduje uzasadnienia. Dlatego też w związku z brakiem jakiejkolwiek zabudowy w obszarze analizowanym odstąpiono od analizowania cech zabudowy w zakresie linii zabudowy wielkości powierzchni zabudowy, szerokości czy wysokości elewacji frontowej, a także geometrii dachu.

Wobec powyższego Sąd wojewódzki przyznał rację SKO, że planowana inwestycją nie realizuje zasady dobrego sąsiedztwa. Jednocześnie Sąd nie podzielił zarzutów wskazujących na naruszenie przepisów postępowania, gdyż nie dopatrzył się uchybień w tym zakresie, bowiem postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skargę kasacyjną wniósł Ł.D. zaskarżając powyższy wyrok w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tj.:

1) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że nie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki do wydania warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji, pomimo, że proponowana lokalizacja budynku jest zgodna z funkcją oraz cechami zabudowy i zagospodarowania terenu występującymi w sąsiedztwie obszaru objętego wnioskiem inwestora oraz nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa;

2) art. 61 ust. 5a u.p.z.p. poprzez uznanie, że w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające przyjęcie do analizy obszaru większego niż 50-metrowy obszar analizy wyznaczony przez organ, co w konsekwencji skutkowało przyjęciem minimalnego obszaru analizy wymaganego wyżej wskazaną normą, podczas gdy w celu dokonania prawidłowej oceny urbanistycznej dla zamierzonej inwestycji należało ten obszar poszerzyć;

II. przepisów postępowania, mające istotne wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.: polegający na niedokonaniu przez Sąd prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji i oddaleniu skargi, w sytuacji gdy powinna ona podlegać uwzględnieniu, między innymi z powodu wadliwej oceny stanu faktycznego sprawy i prowadzeniu postępowania pod z góry założoną tezę, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające wyznaczenie obszaru analizy, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5a u.p.z.p. w rozmiarze większym niż minimalny, co skutkowało odmową ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji i wydaniem decyzji naruszającej słuszny interes obywatela, poprzez przyjęcie przez Sąd, że organ nie naruszył zasady postępowania administracyjnego, pomimo naruszenia przez ten organ przepisów postępowania poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący, obiektywny i wszechstronny, z uwzględnieniem nie tylko interesu społecznego ale także interesu strony, całokształtu okoliczności sprawy i całego materiału dowodowego, poprzez pominięcie zarzutu, że organ przeprowadził postępowanie w sposób, który nie budzi zaufania do władzy publicznej, bez wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, iż w sprawie właściwie wyznaczono obszar analizy na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 5a u.p.z.p.;

2) art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a poprzez przedstawienie sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. przyjęcie oraz ocenę przez Sąd stanu faktycznego ustalonego przez organ z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, poprzez sporządzenie przez Sąd uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób ogólnikowy i lakoniczny, w szczególności poprzez powtórzenie uzasadnienia decyzji organu, bez odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi, w tym zarzutu wyznaczenia obszaru analizy, tak by uniemożliwić zabudowę letniskową w sytuacji, gdy taka zabudowa istnieje po drugiej stronie drogi gminnej, a organ wyrażając zgodę na podział działki co najmniej powinien mieć świadomość, że podział został dokonany pod ich sprzedaż, a w konsekwencji pod zabudowę rekreacyjną.

Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, oddalenie skargi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zrzekając się jednocześnie przeprowadzenie w sprawie rozprawy.

W piśmie z dnia 20 maja 2024 r. skarżący kasacyjnie uzupełniając skargę kasacyjną zawarł w nim swoje stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Nie jest skuteczny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę stanu faktycznego, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący, obiektywny i wszechstronny całokształtu okoliczności faktycznych, przeprowadzenie postepowania w sposób, który nie budzi zaufania do władzy publicznej, bez wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd wojewódzki prawidłowo ocenił, że działające w sprawie organy administracyjne nie naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wbrew bowiem zarzutom skargi kasacyjnej organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy istotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Organ I instancji w poprawny sposób przeprowadził postępowanie, w tym właściwie sporządził analizę urbanistyczną. Podkreślić należy, że w analizie wskazano, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy wyznaczono obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem i nie mniejszej niż 50 m i nie większym niż 200 m. Teren inwestycji ma front o szerokości 2,5 m, wobec tego obszar analizowany wyznaczono w odległości 50 m od granic terenu inwestycji. Wskazano, że w obszarze analizowanym nie występuje żadna zabudowa, funkcja terenu objętego analizą to funkcja rolnicza i leśna. Nieruchomość stanowiąca teren inwestycji przylega do drogi gminnej wąskim pasem o szerokości około 2,5 m, a teren wnioskowany pod inwestycję znajduje się w odległości 190m od drogi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy administracyjne w sposób wyczerpujący uzasadniły, w jaki sposób wyznaczony został obszar analizowany i dlaczego brak było podstaw do jego poszerzenia. Kolegium ustosunkowało się do zarzutów podniesionych w odwołaniu i wyjaśniło należycie, z jakich powodów uznało, że niespełniony został warunek kontynuacji funkcji. Nie można zatem podzielić zarzutu skarżącego, że sąd wojewódzki nie dostrzegł, że zebrany przez organ materiał dowodowy jest niepełny i błędnie uznał za prawidłowe ustalenia poczynione przez organy. Ocena materiału dowodowego dokonana przez organy nie nosi cech dowolności, lecz została dokonana w ramach swobodnej oceny materiału dowodowego.

Podobnie nie sposób uznać zasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego ustalonego przez organy z naruszeniem przepisów, nadto ogólnikowe oraz lakoniczne uzasadnienie, bez odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi, w tym wadliwego wyznaczenia obszaru analizowanego. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Przy czym za pomocą tego zarzutu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Stwierdzić zatem należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku co do zasady zawiera wszystkie wymagane prawem elementy i pozwala na ustalenie przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, nawet jeśli stanowisko to w ocenie skarżącego nie jest prawidłowe. W uzasadnieniu tym zawarte są także odpowiedzi na wszystkie podnoszone w skardze zarzuty i wyjaśnienie dlaczego organ zasadnie nie wziął pod uwagę zabudowy znajdującej się po przeciwnej stronie drogi.

Nie znajduje uzasadnienia także zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. Niewątpliwie celem jaki miał ustawodawca tworząc regulację zasady tzw. dobrego sąsiedztwa była ochrona ładu przestrzennego na terenie, na którym brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem wyłączenie nowej zabudowy, której nie można pogodzić z już istniejącym zagospodarowaniem terenu. Warunek kontynuacji będzie zatem spełniony, gdy projektowana inwestycja nie będzie sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i daje się z nią w praktyce pogodzić, przy czym przez kontynuację funkcji należy rozumieć uzupełnienie funkcji dotychczasowej. Innymi słowy, w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji organu, z analizy urbanistyczno-architektonicznej bezsprzecznie wynika, że w obszarze analizowanym nie występuje żadna zabudowa, nadto planowana inwestycja w postaci wolnostojącego parterowego budynku rekreacji indywidualnej nie stanowi uzupełnienia istniejącej na tym obszarze funkcji rolniczej oraz leśnej. Wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa wymaga, aby przy ustalaniu warunków zabudowy dostosować je do funkcji, cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju. Przywołany przepis w realiach tej sprawy powinien być rozumiany w ten sposób, że brak w obszarze analizowanym zabudowy (legalnej) skutkuje odmową wydania decyzji o warunkach zabudowy z racji niespełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Chybiony jest także zarzut kasacyjny naruszenia art. 61 ust. 5a u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że w sprawie nie zaistniały podstawy do poszerzenia obszaru analizowanego. Należy w tym miejscu wskazać, że zasadą jest wyznaczanie obszaru analizowanego w podstawowych jego wymiarach. Obszar ten może być poszerzony dopiero wówczas, gdy pojawią się okoliczności uzasadniające taką zmianę. Powiększenie obszaru analizowanego zawsze musi jednak służyć zachowaniu ładu przestrzennego. Celem samym w sobie takiego powiększenia nie może być jedynie umożliwienie realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem inwestora. Innymi słowy, poszerzenie obszaru analizowanego ponad minimalne wymiary jest możliwe, ale musi być uzasadnione wymogami ładu przestrzennego, a ponadto uzasadnienie dla takiego poszerzenia powinno być szczegółowo umotywowane w analizie oraz w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy. Niemniej skorzystanie z możliwości poszerzenia terenu analizy jest wyjątkiem, który nie może determinować postępowania organów stosujących u.p.z.p. W realiach niniejszej sprawy brak jest takich szczególnych okoliczności, związanych z potrzebą zachowania ładu przestrzennego, które uzasadniałaby rozszerzenie granic obszaru analizowanego. Okolicznością taką nie może być w każdym razie to, że po drugiej stronie drogi w odległości około 200 metrów od terenu inwestycji i 65 m od drogi gminnej znajduje się zabudowa o podobnym charakterze.

Bez znaczenia dla oceny zaskarżonego wyroku pozostaje poodnoszona przez skarżącego kasacyjnie okoliczność, że teren na którym planował zabudowę został wcześniej podzielony na mniejsze działki. Kwestie podziału nieruchomości a jego zabudowy, to dwie odrębne od siebie kwestie podlegające odrębnym regulacjom prawnym, stąd wcześniejszy podział nieruchomości nie oznacza jednocześnie możliwość jego zabudowy. Niezasadna jest także argumentacja skarżącego kasacyjnie odwołująca się do faktu wydania przez organ warunków zabudowy dla innych działek w niedalekiej odległości od działki skarżącego. Decyzja ta została wydana bowiem w odmiennym stanie faktycznych, jak wynika z jej uzasadnienia w wyznaczonym obszarze analizowanym znalazła się zabudowa, pozwalająca na ustalenie parametrów, cech oraz wskaźników dla planowanej zabudowy, stąd możliwe było wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Okoliczność ta niewątpliwe będzie miała znaczenie dla możliwości zagospodarowania działki skarżącego, ale dopiero w momencie wzniesienia w oparciu o tę decyzję planowanej zabudowy.

Skoro skarga kasacyjna nie posiadała usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na zasadzie art. 184 p.p.s.a. Jednocześnie na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.