I SA/Gd 210/16 - Wyrok

Data orzeczenia	2016-06-07	
Data wpływu	2016-02-11	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Alicja Stępień /sprawozdawca/
Marek Kraus
Sławomir Kozik /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych	
Hasła tematyczne	Administracyjne postępowanie	
Sygn. powiązane	II FSK 3344/16	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Skarbowej	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2013 nr 0 poz 267; art. 134; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M.T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę.	
Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia 29 lipca 2015 r. odmówił uwzględnienia zarzutów opisu i oszacowania wartości nieruchomości, zgłoszonych przez zobowiązaną M.T. w sprawie egzekucji z nieruchomości położonej w G., przy ul. S., dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą o numerze [...].

Jak wynikało ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, w związku z niemożnością doręczenia M.T. adresowanej do niej przesyłki pocztowej zawierającej postanowienie z dnia 29 lipca 2015 r. w dniu 31 lipca 2015 r. pracownik poczty pozostawił zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej, w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia. Powtórne zawiadomienie pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniu 10 sierpnia 2015 r.

M.T. wniosła zażalenie na postanowienie dnia 29 lipca 2015 r., pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 24 sierpnia 2015 r.

W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 18 listopada 2015 r., stwierdził uchybienie do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 29 lipca 2015 r.

Pismem z dnia 7 stycznia 2016 r. M.T. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej. W skardze wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, któremu zarzuca naruszenie art. 7 oraz 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że organ nie wyjaśnił przyczyn, z których placówka pocztowa nie zwróciła przesyłki pocztowej nadawcy po upływie 14 dni i wydała ją adresatowi. Zobowiązana stwierdziła przy tym, że jest przekonana, iż przy ponownym zawiadomieniu o możliwości odbioru przesyłki pocztowej zawierającej postanowienie organu pierwszej instancji, doręczyciel wskazał 7-dniowy termin do odbioru przesyłki. Zobowiązana wskazała, że próbowała sama ustalić informacje w tym zakresie, jednak na poczcie odmówiono jej ich udzielenia. Skarżąca podniosła, że nie kwestionuje przy tym wykładni art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego, zaprezentowanej w zaskarżonym postanowieniu. Stwierdziła jednak, że w sprawie działa sama, bez profesjonalnego zastępstwa procesowego i w związku z tym może nie znać sposobu obliczania terminu uznania przesyłki za doręczoną. W ocenie skarżącej wiedzy takiej nie ma również doręczyciel, skoro przesyłki pocztowej nie zwrócił po upływie 14 dnia od daty pierwszego awizo.

Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do wniesionej skargi wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego:

§ 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczenia pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczenia pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

§ 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

§ 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym, niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.

§ 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Nie ulega wątpliwości, że cytowany przepis wprowadza domniemanie prawne skutecznego odbioru pisma, po kumulatywnym spełnieniu wskazanych w nim przesyłek.

Pierwszą z przesłanek jest niemożność doręczenia pisma w sposób określony w art. 42, a następnie w art. 43 K.p.a. Drugą z przesłanek jest pozostawienie pisma na przechowanie przez okres czternastu dni w placówce pocztowej danego operatora pocztowego, w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego albo też w urzędzie właściwej gminy (miasta), w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta), upoważnioną osobę lub organ. Trzecią przesłanką jest zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, (awiza) odpowiednio w placówce pocztowej albo w urzędzie właściwej gminy (miasta). Czwartą przesłanką jest, w przypadku niepodjęcia przez adresata przesyłki we wskazanym terminie, pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.

W wyniku zastosowania domniemania, o którym tu mowa, pismo kierowane przez organ administracji do strony uznaje się za doręczone z upływem czternastu dni od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia o możliwości odbioru pisma w placówce pocztowej (lub urzędzie gminy).

Okoliczności ustalone w sprawie wskazują zdaniem Sądu, że operator pocztowy spełnił wszystkie wymogi powyższego domniemania. Istotna jest zatem data pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, tj. 31 lipca 2015 r. Od tej daty rozpoczął swój bieg 14-dniowy termin do odbioru pisma w placówce pocztowej, który upłynął w dniu 14 sierpnia 2015 r. Co za tym idzie zażalenie na postanowienie z dnia 29 lipca 2015 r., należało złożyć do dnia 21 sierpnia 2015 r. Skarżąca wniosła zażalenie na to postanowienie pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 24 sierpnia 2015 r..

W związku z powyższym Sąd uznał, że prawidłowo Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, że zażalenie złożono z uchybieniem zawitemu terminowi przewidzianemu dla tej czynności.

W ocenie Sądu nie można podzielić zarzutów skarżącej co do naruszenia art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia zaskarżonego postanowienia z dnia 18 listopada 2015 r. Strona skarżąca, składając zażalenie, nie wskazywała na wady związane z procedurą doręczania postanowienia, zaś czytelnie wypełniony druk zwrotnego potwierdzenia odbioru pozwalał na zastosowanie domniemanie doręczenia. Skarżąca natomiast, składając skargę do Sądu, nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność nieprawidłowego poinformowania jej o terminie odbioru pisma. Należy przy tym przypomnieć, że fakt wydania przez pocztę pisma po dacie uznania przesyłki za doręczoną nie może niweczyć skutków domniemania prawnego przewidzianego w art. 44 K.p.a., ani modyfikować biegu terminów związanych z uznaniem przesyłki za doręczoną. Fakt ten więc nie wywarł skutku procesowego w postaci rozpoczęcia biegu terminu do złożenia zażalenia.

Na koniec Sąd wskazuje, że rozpoznając skargę merytorycznie, nie został uwzględniony wniosek organu o jej odrzucenie.

Skarżąca bowiem uzupełniła brak formalny skargi poprzez jej podpisanie.

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wobec uznania, że zachodzą podstawy do rozpoznania sprawy w trybie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., stwierdził brak podstaw do uwzględnienia skargi. W związku z tym na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.