Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718, dalej: P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków
Powyższe postanowienie może zostać wydane wyłącznie w stosunku do aktu lub czynności, które podlegają wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem: po pierwsze – aktów zobowiązujących, tzn. ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; po drugie – aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki; po trzecie - aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie odmowy zawieszenia administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone postanowienie należy zaliczyć do aktu administracyjnego, którego nie można wykonać. Wywołuje ono jedynie skutki procesowe – stwierdza bowiem brak przejściowej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania. Nie można go zatem zaliczyć do kategorii aktów administracyjnych objętych zakresem postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności administracyjnej, przewidziana w art. 61 § 3 P.p.s.a., dotyczy bowiem takich aktów administracyjnych i czynności, których wykonanie może spowodować szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.
