Wyrokiem z dnia 18 października 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 września 2014 r. w sprawie ze skargi B. K. i E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] marca 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie wymagań ochrony środowiska.
Wniosek o uzupełnienie ww. wyroku w zakresie kosztów zastępstwa prawnego zgłoszonych w pkt 2 odpowiedzi na skargę kasacyjną złożył adw. M. M.– pełnomocnik (z urzędu) strony skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – P.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten z mocy art. 193 P.p.s.a. znajduje zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W okolicznościach niniejszej sprawy reprezentujący stronę skarżącą adwokat M. M. został wyznaczony z urzędu do prowadzenia sprawy skarżących (postanowienie referendarza sądowego z dnia 27 czerwca 2013 r. w związku z pismem Wicedziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w Białymstoku z dnia 16 lipca 2013 r.). Wyjaśnić trzeba, iż wyznaczony w ramach prawa pomocy adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków (art. 250 P.p.s.a.), które przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258 – 261 P.p.s.a. Jak wskazywano w orzecznictwie art. 250 P.p.s.a. stanowi bowiem lex specialis w stosunku do art. 203 i art. 204 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II FSK 210/13 – orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymieniony przepis wyraźnie wskazuje, że na należności przypadające pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu (w rozpatrywanym przypadku radcy prawnemu) składają się dwa elementy: wynagrodzenie w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz zwrot poniesionych przez niego wydatków, pod warunkiem że były niezbędne oraz zostały udokumentowane. Użycie w art. 250 P.p.s.a. zwrotu "otrzymuje", zasadniczo pozbawia sąd możliwości nieuwzględnienia żądania zasądzenia kosztów w ww. zakresie, chyba że pełnomocnik ustanowiony z urzędu nie podjął żadnych czynności procesowych w imieniu strony albo jego działania pozostawały w oczywistej sprzeczności z zasadami profesjonalizmu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt II FZ 143/10 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2014 r. sygn. akt II FSK 2459/12). W konsekwencji więc, skoro o wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego z urzędu orzeka wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258 – 261 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną nie orzekł w tym przedmiocie, a co za tym idzie nie było podstaw do uzupełniania wyroku w tym zakresie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 193 P.p.s.a. oddalił przedmiotowy wniosek.
