Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. L. i R. L. na decyzję Wojewody z dnia 13 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia 19 listopada 2014 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących A. L. i R. L. kwotę 914 (dziewięćset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

A. i R. L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 13 kwietnia 2015 r. nr [...].

Decyzja ta wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 22 lipca 2014 r. A. złożyła w Starostwie Powiatowym wniosek o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wewnętrzną linią zasilającą (WLZ) na terenie działki nr [...] położonej w M.

Rozpoznając złożony wniosek Starosta ustalił strony postępowania. W toku postępowania, poprzedzającego wydanie przez organ I instancji decyzji, zastrzeżenia i uwagi wnieśli: A.A.-Z.Z. Brak aprobaty dla wnioskowanej inwestycji wyrazili również: B.B.-W.W. niebędący stronami w postępowaniu a zamieszkujący tereny położone niedaleko terenu inwestycji.

Starosta, decyzją z dnia 19 listopada 2014 r. nr [...], zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla inwestycji: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej A. (wieża stalowa o całkowitej wysokości konstrukcji 41 m n.p.t.) wraz z wewnętrzną linią zasilającą stację (WLZ) na działce nr [...] w M., gmina Ż. Starosta uznał bowiem, że inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane a przedłożony projekt, który został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia projektowe, jest kompletny i spełnia dyspozycję art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Starosta uznał także, że wnioskowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, gdyż nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak i do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Starosta wyjaśnił na wstępie, że wyposażenie stacji będą stanowić: zespół urządzeń nadawczo – odbiorczych oraz transmisyjnych, umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych u podstaw wieży o wysokości 41 m n.p.t a także system antenowy zainstalowany na wspornikach stalowych: 4 sektory skierowane na azymuty 100, 1000, 1900 i 2800 każdy z sektorów będzie składał się z dwóch rozsiewczych anten nadawczo – odbiorczych typu BSA1041, pracujących odpowiednio w paśmie G/U900 i LTE800, wysokość instalacji anten wynosi 38,5 m n.p.t.; na wieży mogą zostać zainstalowane także anteny radioliniowe. Wysokość całkowita konstrukcji wieży wynosić będzie 41,0 m n.p.t. Wyjaśnił, że w najbliższym otoczeniu projektowanej stacji bazowej, zgodnie z wyrysem z ewidencji gruntów, znajduje się głównie zabudowa zagrodowa, gospodarcza oraz handlowa. W odległości ok. 110 m od podstawy wieży w kierunku południowo – zachodnim znajduje się budynek mieszkalny w gospodarstwie rolnym zlokalizowanym na działce o nr [...]. W najbliższym sąsiedztwie wieży w kierunku południowym w odległości ok. 130 m znajduje się budynek handlowy zlokalizowany na działce nr [...], w kierunku południowo – wschodnim w odległości ok. 140 m i większej znajdują się budynki mieszkalne, gospodarcze oraz budynki o funkcji transportowej (działka nr [...]-[...]). Na pozostałych kierunkach w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji zabudowa nie występuje.

Następnie Starosta stwierdził, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w M. jest możliwa, gdyż Burmistrz Gminy, w decyzji z dnia 25 czerwca 2014 r. nr [...], ustalił na rzecz A. warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie obiektu infrastruktury technicznej – wieży telekomunikacyjnej, stalowej o wysokości 41 m n.p.t. z przeznaczeniem na instalacje telekomunikacyjne do celów świadczenia usług telekomunikacyjnych.

Ponadto, Starosta uznał, że po wybudowaniu na działce nr [...] stacji bazowej telefonii komórkowej jej oddziaływanie nie będzie kolidowało z miejscowym prawem, bowiem emitowane wiązki pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych, będą występować zarówno w przypadku istniejącej zabudowy jak i nowo projektowanej przy uwzględnieniu maksymalnej wysokości wynikającej z uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. 11,0 m od poziomu terenu do kalenicy w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Starosta wyjaśnił w tym miejscu, że w zasięgu obszaru oddziaływania projektowanej stacji bazowej znajdują się tereny, które objęte są planem miejscowym, jak również tereny, dla których planu miejscowego jeszcze nie uchwalono. Część terenu sąsiadującego z planowaną inwestycją (działka nr [...]), zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 27 listopada 2003 r. nr [...], to tereny przeznaczone pod zabudowę usługi handlu i składów, w którym to obowiązuje dopuszczalna wysokość zabudowy – do 1,5 kondygnacji (do 11,0 m od poziomu terenu do kalenicy), pozostała część obszaru znajduje się poza obszarem uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym to właściciele działek, jeśli zamierzaliby się budować, byliby zobowiązani do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy.

Starosta wskazał następnie, że z przedstawionych przez inwestora obliczeń i rysunków wynika, iż obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych będą występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności a tym samym, że przedsięwzięcie będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. W przypadku rozpatrywanej stacji pracującej w zakresie częstotliwości 300MHz do 300 GHz, dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych charakteryzowane są przez wartość skuteczną natężenia pola elektrycznego równą 7 V/m lub wartość średniej gęstości mocy pola elektromagnetycznego równą 0,1 W/m2, dlatego też w załączonym do wniosku opracowaniu wyznaczono obszary pól o wartościach gęstości mocy ≥0,1 W/m2. W przypadku rozpatrywanej stacji, głównym i jedynym źródłem energii elektromagnetycznej wypromieniowanej do otoczenia i mogącej stwarzać potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludności są anteny nadawcze stacji. Same urządzenia i tory antenowe są ekranowane i praktycznie nie wypromieniowują do otoczenia energii elektromagnetycznej istotnej ze względu na oddziaływanie biologiczne. W przypadku anten sektorowych obszary pól o poziomach wyższych od dopuszczalnych wystąpią zaś: na azymucie 100 – dla minimalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 77,4 m i na wysokości powyżej 30,18 m n.p.t., dla maksymalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 76/7 m i na wysokości powyżej 24,87 m n.p.t.; na azymucie 1000 - dla minimalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 77,4 m i na wysokości powyżej 30,18 m n.p.t., dla maksymalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 76/7 m i na wysokości powyżej 23,64 m n.p.t.; na azymucie 1900 - dla minimalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 77,4 m i na wysokości powyżej 30,14 m n.p.t., dla maksymalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 76/7 m i na wysokości powyżej 22,96 m n.p.t.; na azymucie 2800 - dla minimalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 77,4 m i na wysokości powyżej 30,14 m n.p.t., dla maksymalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 76/7 m i na wysokości powyżej 23,64 m n.p.t.

Starosta wskazał ponadto, że z przedstawionych przez inwestora obliczeń i rysunków wynika również, iż miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w zakresie odległości wyznaczonych na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z przestawionymi dokumentami wiązki promieniowania będą przebiegać ponad wysokością istniejącej zabudowy: na azymucie 100 – dla minimalnych pochyleń wiązek anten sektorowych (górnego końca tiltu), których równoważna moc promieniowania izotopowego (EIRP) wynosi nie mniej niż 5000W na odległości 200 m wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem terenu wynosi 2,31 m n.p.t.; na azymucie 1000 – dla minimalnych pochyleń wiązek anten sektorowych (górnego końca tiltu), których równoważna moc promieniowania izotopowego (EIRP) wynosi nie mniej niż 5000W na odległości 200 m wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem terenu wynosi 2,06 m n.p.t.; na azymucie 1900 – dla minimalnych pochyleń wiązek anten sektorowych (górnego końca tiltu), których równoważna moc promieniowania izotopowego (EIRP) wynosi nie mniej niż 5000W na odległości 200 m wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem terenu wynosi ok 13,13 m n.p.t.; na azymucie 2800 – dla minimalnych pochyleń wiązek anten sektorowych (górnego końca tiltu), których równoważna moc promieniowania izotopowego (EIRP) wynosi nie mniej niż 5000W na odległości 200 m wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem terenu wynosi 2,06 m n.p.t.; na azymucie 100 – dla maksymalnych pochyleń wiązek anten sektorowych (dolnego końca tiltu), których równoważna moc promieniowania izotopowego (EIRP) wynosi nie mniej niż 5000W na odległości 200 m promieniowanie nie występuje; na azymucie 1000 – dla maksymalnych pochyleń wiązek anten sektorowych (dolnego końca tiltu), których równoważna moc promieniowania izotopowego (EIRP) wynosi nie mniej niż 5000W na odległości 200 m promieniowanie nie występuje; na azymucie 1900 – dla maksymalnych pochyleń wiązek anten sektorowych (dolnego końca tiltu), których równoważna moc promieniowania izotopowego (EIRP) wynosi nie mniej niż 5000W na odległości 200 m promieniowanie nie występuje; na azymucie 2800 – dla maksymalnych pochyleń wiązek anten sektorowych (dolnego końca tiltu), których równoważna moc promieniowania izotopowego (EIRP) wynosi nie mniej niż 5000W na odległości 200 m promieniowanie nie występuje.

Od decyzji Starosty odwołania wnieśli: A. i R. L., J. i J. H., J. W. oraz T. A.

W jednobrzmiących odwołaniach A. i R. L., J. W. i J. i J. H. wnieśli o uchylenie decyzji Starosty z dnia 19 listopada 2014 r. podnosząc, że została wydana ona z naruszeniem: art. 7 kpa – poprzez niedostateczne rozpoznanie stanu faktycznego bez uwzględnienia słusznego interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli a także z naruszeniem art. 8 kpa – poprzez prowadzenie postępowania, a w konsekwencji wydanie decyzji administracyjnej, w sposób naruszający zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej. Na poparcie przedstawionych zarzutów, odwołujący się wskazali, że Starosta, prowadząc postępowanie zakończone wydaniem decyzji z dnia 19 listopada 2014 r. w całości pominął twierdzenia stron dotyczące istotnego zmniejszenia wartości nieruchomości sąsiadujących z obiektem, na którego wzniesienie wydał pozwolenie na budowę i w żaden sposób nie odniósł się do immisji pośrednich tj. działań zakłócających możliwość korzystania z nieruchomości sąsiadującej a wynikające z planowanej inwestycji. Organ nie uwzględnił także jednomyślności społeczności lokalnej wyrażającej głęboka dezaprobatę dla planowanej inwestycji. Ponadto, w ocenie odwołujących się, raport o oddziaływaniu na środowisko został sporządzony z naruszeniem art. 52 ust. 1 pkt 4, pkt 5, pkt 6, pkt 7, pkt 12 i pkt 13 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz w szczególności uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Odwołujący się T. A. zarzucił z kolei, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem: art. 7 kpa – poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego; art. 77 kpa – poprzez niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz art. 107 § 3 kpa – poprzez nieuwzględnienie i brak oceny wszystkich dowodów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego. Odwołujący się uważa, że Starosta w wydanej decyzji w żaden sposób nie odniósł się do licznych głosów sprzeciwu wobec obranej lokalizacji BTS a opierających się o obawę zaistnienia negatywnych konsekwencji dla zdrowia mieszkańców M. a także o zmniejszenie wartości działek pozostających pod oddziaływaniem BTS. Właściciele okolicznych nieruchomości reprezentują wobec A. dobro ogółu, które w następstwie wydanej decyzji uległo partykularnym interesom inwestora. Odwołujący się zwrócił ponadto uwagę, że uzasadnienie wydanej decyzji powinno zweryfikować znaczenie lokalizacji dla prawidłowości wykonywania operacji lotniczych w ramach lotniska [...]. Działka nr [...] w M. znajduje się w obszarze podejścia do lądowania samolotów korzystających z drogi startowej oznaczonej symbolem "11":

Zaskarżoną decyzją z dnia 13 kwietnia 2015 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 19 listopada 2014 r., stwierdzając, że organ ten nie miał podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę.

Uzasadniając zajęte stanowisko Wojewoda wyjaśnił, że zatwierdzony projekt budowlany został wykonany przez osobę o odpowiednich uprawnieniach budowlanych. W aktach sprawy znajduje się: informacja BIOZ, uzgodnienie ze Służbami Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z dnia 19 maja 2014 r. nr [...], uzgodnienie GDDKiA z dnia 19 maja 2014 r., uzgodnienie Starosty z dnia 14 maja 2014 r. oraz warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej B. Wojewoda wskazał również, że decyzja Starosty jest zgodna z decyzją Burmistrza Gminy z dnia 25 czerwca 2014 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla A. W ocenie Wojewody, planowana inwestycja nie narusza ponadto dyspozycji § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wyjaśnił, że inwestor planuje budowę ośmiu anten linii radiowych typ BSA1041: A1 pasmo G/U900, azymut 10, moc 5330 W, minimalne pochylenie anteny 11,3%; A2 pasmo G/U900, azymut 100, moc 5330 W, minimalne pochylenie anteny 10,5%; A3 pasmo G/U900, azymut 190, moc 5330 W, minimalne pochylenie anteny 7%; A4 pasmo G/U900, azymut 280, moc 5330 W, minimalne pochylenie anteny 10,5%; A5 pasmo LTE800, azymut 10, moc 2200 W, minimalne pochylenie anteny 15,2%; A6 pasmo LTE800, azymut 100, moc 2200 W, minimalne pochylenie anteny 14%; A7 pasmo LTE800, azymut 190, moc 2200 W, minimalne pochylenie anteny 9,4%; A8 pasmo LTE800, azymut 280, moc 2200 W, minimalne pochylenie anteny 14%. Mając zaś na uwadze treść § 2 ust. 1a pkt 7 powołanego rozporządzenia Wojewoda wskazał, że: wiązka pochodząca od anten A1 i A5 znajduje się na terenie niezabudowanym nad działkami nr [...] i [...]; wiązka pochodząca od anten A3 i A7 znajduje się na terenie zabudowanym nad działkami nr [...]-[...]; wiązka pochodząca od anten A2 i A6 znajduje się na terenie niezabudowanym nad działkami nr [...] i [...]; wiązka pochodząca od anten AR i A8 znajduje się na terenie niezabudowanym nad działkami nr [...]-[...]. Z załączonego do projektu rysunku nr 3 wynika, że obszar wypadkowy PKL znajduje się nad działkami [...]-[...] i na tym terenie będzie występować ograniczenie zabudowy. W przestrzeni nad działką miejsca niedostępne dla ludzi będą występować: [...] - na wysokości ponad 24,87 m w odległości 76,7 m od osi anteny; [...] – na wysokości średnio ponad 23,64 m – 24,87 m w odległości 76,7 m od osi anteny; [...] – na wysokości średnio ponad 22,96 m w odległości 76,7 m od osi anteny; [...] – na wysokości średnio ponad 23,64 m w odległości 76,7 m od osi anteny; [...] – na wysokości średnio ponad 22,96 m w odległości 76,7 m od osi anteny; [...] – na wysokości średnio ponad 22,96 m – 23,64 w odległości 76,7 m – 76,7 m od osi anteny; [...] – na wysokości średnio ponad 22,96 – 24,87 m w odległości 76,7 m od osi anteny. Na tym terenie występować będzie ograniczenie zabudowy a działki nr [...]-[...] znajdują się w strefie oddziaływania inwestycji. Wojewoda wskazał dalej, że na terenie niezabudowanym w miejscu oddziaływania inwestycji nie ma planu miejscowego a z ewidencji gruntów wynika, że są to działki oznaczone symbolem R tj. rolnicze. Jedynie dla działki nr [...] został uchwalony plan miejscowy uchwałą Rady Miejskiej z dnia 27 listopada 2003 r. nr [...], który określa funkcję zabudowy usługowej – handlu i składy o dopuszczalnej wysokości zabudowy do 1,5 kondygnacji (do 11 m od poziomu terenu kalenicy). W przestrzeni ponad działką nr [....] będzie się znajdowało pole magnetyczne emitowane od anten A3 i A7, ograniczające zabudowę na tej działce dopiero nad wysokością 13,13 m tj. w strefie, która nie jest przeznaczona pod zabudowę planem miejscowym, zatem w przestrzeni tej nie będą przebywać ludzie. Tym samym stwierdził, że pole elektromagnetyczne o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 poprzez wybudowanie stacji bazowej na działce nr [...] nie wystąpi w miejscach dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wojewoda uznał jednocześnie, że planowane przedsięwzięcie nie wpłynie na stan siedlisk przyrodniczych, siedlisk roślinnych i zwierząt a także nie wpłynie negatywnie na gatunki, dla których ochrony wyznacza się obszar NATURA 2000. Wyjaśnił, że z analizy środowiskowej załączonej do dokumentacji wynika, iż ocenienia stacja bazowa położona jest z dala od obszarów ochronnych wyznaczonych w ramach programu NATURA 2000 a najbliższy obszar to obszar ochronny o nazwie [...]. Obszar ten oddalony jest o ok. 8,6 km na południowy zachód od omawianej stacji bazowej.

Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, tym samym nie oddziałuje negatywnie na środowisko a obszary niedostępne dla ludzi znajdują się na wysokości ponad 22,96 m, gdzie nie przebywają ludzie. Ponadto, Burmistrz Gminy, decyzją z dnia 25 czerwca 2014 r., ustalił dla planowanej inwestycji lokalizację inwestycji celu publicznego po przeprowadzeniu analizy urbanistycznej i formalno – prawnej a organy administracji architektoniczno - budowlanej nie mają uprawnień do podważenia zwartego w niej stwierdzenia, że planowana zabudowa nie zaburzy krajobrazu. Jednocześnie uznał, że zarzut dotyczący obniżenia wartości nieruchomości nie może być przedmiotem niniejszego postępowania, gdyż jest to sprawa cywilno – prawna.

W skardze wniesionej do Sądu skarżący A. i R. L., domagają się uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody, jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty. W ich ocenie decyzje te wydane zostały bowiem z naruszeniem: art. 7 kpa – poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli; art. 77 i art. 80 kpa – poprzez nie dokonanie wystarczających ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący i bezstronny materiału dowodowego a także przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie; art. 84 § 1 kpa – poprzez zaniechanie powołania biegłych z zakresu elektroniki, medycyny nuklearnej oraz ds. środowiskowych i urbanistycznych celem wypowiedzenia się w przedmiocie skutków negatywnego oddziaływania inwestycji na zdrowie ludzi, spełnienia wymogów prawa przez przedłożoną przez inwestora dokumentację techniczną oraz wykonania bezstronnej analizy środowiskowej i urbanistycznej, a które to czynności wymagają wiadomości specjalnych; art. 107 § 3 kpa – poprzez nieuwzględnienie i brak oceny wszystkich dowodów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, w ocenie skarżących, zaskarżone decyzje wydane zostały w wyniku błędnego zastosowania art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego – poprzez utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo niezgodności zamierzenia budowlanego z obowiązującymi przepisami art. 6, art. 143 i art. 144 kc. Skarżący uważają również, że wydane decyzje, oparte zostały na błędnych ustaleniach faktycznych a polegających na przyjęciu, że: przedstawiona przez inwestora dokumentacja techniczna spełnia wymogi obowiązującego prawa; że nie występują negatywne okoliczności w obszarze z oddziaływania inwestycji poprzez pominięcie analizy urbanistycznej i środowiskowej, niebezpieczeństwa zagrożenia zdrowia ludzi oraz znacznego obniżenia wartości nieruchomości sąsiedzkich; że raport oddziaływania na środowisko jest wiarygodny, pomimo, że został sporządzony z naruszeniem art. 52 ust 1 pkt 4, pkt 5, pkt 6, pkt 7, pkt 12 i pkt 13 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz w szczególności uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Skarżący podkreślili, że orzekające w sprawie organy nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak też nie wykazały należytej dbałości i staranności o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organ I instancji nie wyczerpał wszystkich możliwości wyjaśnienia sprawy a Wojewoda, w równie niefrasobliwy sposób odniósł się do przedłożonej przez inwestora dokumentacji. Uważają, że w uzasadnieniu decyzji Starosty i decyzji Wojewody brak jest merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów zgłaszanych przez właścicieli działek sąsiednich. Wskazali, że inwestor nie przedstawił projektu technicznego wraz z wykazem użytych elementów składowych, schematów połączeń pomiędzy nimi a także danych o ich wartościach oraz nazw producentów tych elementów składowych. Brak wskazania rodzajów i właściwości elementów składowych w projekcie technicznym uniemożliwia zaś dokonanie wartościowej i obiektywnej analizy środowiskowej i poczynienie ostatecznych ustaleń w przedmiocie zagrożeń, mogących pojawić się podczas eksploatacji stacji bazowej. Przedstawione dwa dokumenty analityczne: analiza środowiskowa i kwalifikacja przedsięwzięcia, w ocenie skarżących, nie wystarczają z kolei do uznania, że budowana stacja bazowa telefonii komórkowej spełniać będzie wymogi obowiązującego prawa, tym bardziej, że są one wadliwe. Kwalifikacja przedsięwzięcia, której celem jest scharakteryzowanie przedsięwzięcia pod kątem spełnienia wymogów nieoddziaływania znaczącego na środowisko zawiera ogólniki, zamiast odnosić się do konkretnej stacji, która ma powstać w M. Uznanie zaś, że stacja bazowa telefonii komórkowej spełnia wymagania przepisów prawa nie może być wyłączną podstawą do uznania jej za nie stwarzającą zagrożeń dla zdrowia osób przebywających w jej bliskim i dalszym otoczeniu. Ich zdaniem, pełna ocena potencjalnych zagrożeń dla zdrowi osób przebywających na określonych działkach w pobliżu obiektu stacji bazowej będzie mogła być dokonana po otrzymaniu kompletnej dokumentacji projektowej części radiowej tej stacji. Skarżący uważają ponadto, że zaskarżone decyzje nie są zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, gdyż obszary niedostępne dla ludzi znajdują się na wysokości ponad 22,96 m, gdzie nie przebywają ludzie. W ich ocenie, orzekające organy powinny ponadto ustalić ile stracą na wartości nieruchomości sąsiednie wskutek realizacji tak niebezpiecznej inwestycji. Do skargi skarżący załączyli operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego w maju 2015 r., z którego wynika, jak wskazują, że poprzez zrealizowanej na działce nr [...] inwestycji tylko działki należące do skarżących stracą na wartości 66 537,00 zł.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że pozbawione jest podstaw żądanie skarżących uzależnienia wydania pozwolenia na budowę od zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa sąsiedzkiego, w szczególności z art. 144 kc. Brak jest również podstaw do kwestionowania kompletności projektu i jego wykonania przez uprawnione osoby. W ocenie Wojewody, zaskarżonej decyzji nie można ponadto zarzucić błędu w ustaleniach faktycznych stanowiących jej podstawę a w uzasadnieniu wydanej decyzji organ dokonał szczegółowej analizy sposobu oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie. Wojewoda stwierdził jednocześnie, że w zgromadzonym materiale dowodowym jak i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie znajdują potwierdzenia zarzuty naruszenia przepisów postępowania, zaś kwestia dotycząca obniżenia wartości nieruchomości nie może być przedmiotem niniejszego postępowania.

W dniu 22 września 2015 r. uczestnicy postępowania J. i J. H. wnieśli do Sądu pismo, w którym wskazali, że zgadzają się ze stanowiskiem i argumentacją skarżących. Również w ich ocenie, zrealizowanie przedmiotowej inwestycji telefonii komórkowej będzie zagrażało zdrowiu i życiu okolicznych mieszkańców a ponadto wyrządzi niepowtarzalne starty materialne, przejawiające się w znacznym obniżeniu wartości rynkowej gruntów i działek, zlokalizowanych na tym terenie. Tożsame stanowisko zajął w piśmie skierowanym do Sądu Z. S. (pismo z dnia 21 września 2015 r.).

W piśmie procesowym z dnia 30 listopada 2015 r. skarżący wystąpili do Sądu z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu, z wykonanej na ich zlecenie w listopadzie 2015 r., ekspertyzy "Ocena zagrożeń dla środowiska oraz potencjalnych zagrożeń dla osób przebywających na działkach nr [...]-[..]. w M., pochodzących od planowanej Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej sieci A., która ma być zlokalizowana na działce [...], w oparciu o przedstawioną dokumentację projektową oraz ocena słuszności stwierdzeń zawartych w Decyzji z dnia 19.11.2014 r. Starosty, że po wybudowaniu stacji oddziaływanie jej części radiowej na środowisko będzie zgodne z prawem". W ekspertyzie tej stwierdzono, że zawarte w Kwalifikacji przedsięwzięcia oraz w Analizie środowiskowej informacje i dane liczbowe znalazły swoje odbicie w decyzji Starosty, ale zostały albo zinterpretowane albo przytoczone w sposób odmienny niż podany w tych opracowaniach. Stwierdzono również, że niezgodne z przepisami prawa, przyjęte w Kwalifikacji przedsięwzięcia dokumentowanie spełnienia wymagań rozporządzenia, polegające na ograniczeniu wyników obliczeń do wartości mocy promieniowanej z poszczególnych źródeł w danym sektorze tj. z poszczególnych anten, zamiast łącznie z ogółu tych źródeł tj. z dwóch anten istniejących w danym sektorze, Starosta uprawdopodobnił jako zgodne z prawem nie podając, że wyniki te dotyczą poszczególnych anten a nie ich ogółu w danym sektorze: przy minimalnym a następnie przy maksymalnym pochyleniu wiązek anten sektorowych. W ocenie rzeczoznawcy, trudno jest również ustalić cel, jakiemu miało służyć wprowadzenie do urzędowego dokumentu, jakim jest decyzja, obcojęzycznego słowa tilt a nieistniejącego w Kwalifikacji przedsięwzięcia. Rzeczoznawca uznał ponadto, że zawartość informacyjna uzasadnienia decyzji Starosty, odnosząca się do spełnienia przez projektowaną stację wymagań rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. jest w całości błędna i niezgodna z wyliczeniami podanymi w Kwalifikacji przedsięwzięcia, które również są błędne. Rzeczoznawca przeprowadził bowiem szczegółową ocenę dokumentacji projektowej części tele - i radiokomunikacyjnej stacji bazowej, na podstawie której doszedł do przekonania, że zarówno projekt technologiczny, Kwalifikacja przedsięwzięcia jak i Analiza środowiskowa są wadliwe. W ekspertyzie przedstawiono również intensywność promieniowania elektromagnetycznego pochodzącego od anten sektorowych stacji bazowej na obszarach działek o nr [...]-[...] w M. W ocenie skarżących ekspertyza ta potwierdza, że przedstawiona przez inwestora dokumentacja techniczna nie spełnia wymogów obowiązującego prawa przez przyjęcie, że nie występują negatywne okoliczności w obszarze oddziaływania inwestycji.

W piśmie procesowym z dnia 1 grudnia 2015 r. skarżący podtrzymali dotychczasową argumentację w sprawie. Podkreślili, że przedstawione w ekspertyzie z listopada 2015 r. wyniki analizy dokumentacji, planowanej do budowy na działce nr [...] w M., stacji bazowej telefonii komórkowej świadczą m.in. o tym, że dokumentacja oddziaływania stacji na środowisko została sporządzona w sposób istotnie błędny pod względem merytorycznym i niezgodnie z prawem, zawiera stwierdzenia bezpodstawne a nadto wprowadza w błąd w przedmiocie interpretacji prawa z zakresu uregulowań związanych z ochroną środowiska.

Na rozprawie, która odbyła się przed Sądem w dniu 20 stycznia 2016 r., uczestnik postępowania A. przedłożyła, sporządzoną w styczniu 2016 r. na jej zlecenie "Opinię dotyczącą oceny zagrożenia dla środowiska oraz ewentualnych zagrożeń dla ludności w związku z realizacją inwestycji: budowa wieży telekomunikacyjnej w M. [..]", która przeprowadzona została w kontekście ekspertyzy przedstawionej przez skarżących. W przedłożonej ekspertyzie stwierdzono, że wszelkie nieprawidłowości nie mają jakiegokolwiek związku z bezpieczeństwem ludzi oraz innych obiektów budowlanych. Ekspertyza sporządzona w listopadzie 2015 r. wskazuje szereg nieistotnych merytorycznie uwag, mających na celu wprowadzenie w błąd zainteresowane strony postępowania i mogące wyciągnąć na jej podstawie mylne wnioski i opinii, co jest zabiegiem zrozumiałym, gdyż powstała jako opracowanie reprezentujące interesy osób bezpośrednio przeciwnych realizowanej inwestycji. Jednocześnie, Spółka wniosła o oddalenie, jako niedopuszczalnego na gruncie przepisu art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosku dowodowego skarżących z dnia 30 listopada 2015 r. o przeprowadzenie dowodu z ekspertyzy wykonanej na ich zlecenie w listopadzie 2015 r.

W piśmie procesowym z dnia 3 marca 2016 r. skarżący A. i R. L. wnieśli o dołączenie do akt sprawy ekspertyzy pt. "Dowód Bezpodstawności stwierdzeń i argumentów zawartych w opracowaniu [...] firmowanym przez C. pt. "Opinia dotycząca oceny zagrożeń dla środowiska oraz ewentualnych zagrożeń dla ludności w związku z realizacją inwestycji: budowa wieży telekomunikacyjnej w M. [...]", sporządzonej przez rzeczoznawcę w dniu 29 lutego 2016 r. W ekspertyzie tej stwierdzono, że przedstawiona przez inwestora opinia [...] w sposób bezzasadny próbuje podważyć słuszność stwierdzeń zawartych w opracowaniu NOT nr [...]. W ekspertyzie wskazano jednocześnie zastrzeżenia do dokumentacji instalacji radiokomunikacyjnej stacji bazowej telefonii komórkowej planowanej do budowy na działce nr [...] w M. oraz do kwestii oddziaływania tej instalacji na środowisko, stwierdzając ostatecznie, że wszystkie istotne stwierdzenia zawarte w punkcie 2 uzasadnienia (str. 7, 8, 9 i 10 decyzji Starosty) mijają się z prawdą a sporządzony w sprawie projekt technologiczny, Kwalifikacja przedsięwzięcia i analiza środowiskowa zostały sporządzone niezgodnie z przepisami prawa. Skarżący uważają, że zaprezentowane w sporządzonych w sprawie ekspertyzach rozbieżne stanowiska stron w przedmiocie warunków technicznych planowanej inwestycji oraz jej negatywnych skutków środowiskowych obligowały orzekające w sprawie organy do zwrócenie się do niezależnych biegłych o wydanie bezstronnej opinii w tym przedmiocie. Skarżący podnieśli ponadto, że decyzja Starosty z dnia 19 listopada 2014 r. powinna zostać uznana za nieważną, ponieważ nie została doręczona wszystkim stronom postępowania a mianowicie: R. M. (właścicielowi działek [...] i [...]) oraz S.M. (właścicielowi działki nr [...]).

W kolejnym piśmie procesowym również z dnia 3 marca 2016 r. skarżący podnieśli dodatkowe zarzuty do pisma A. z dnia 20 stycznia 2016 r.

Wojewoda, w piśmie z dnia 4 marca 2016 r., wniósł o oddalenie skargi, przychylając się do stanowiska zawartego w opinii przedstawionej przez inwestora. Wyjaśnił, że przeprowadzona przez niego analiza materiału dowodowego uwzględnia obszar wypadkowy PKL, co zostało zwarte w uzasadnieniu wydanej przez niego decyzji. W uzasadnieniu decyzji odniósł się również do oddziaływania przedmiotowej inwestycji dla działki nr [...], dla której uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego a w swojej ocenie uwzględnił wytyczne rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. określające, że wiązka główna nie może znaleźć się w żadnym punkcie swojego przebiegu niżej niż 2,0 m nad powierzchnią dostępną dla ludności. Wojewoda uznał ponadto za słuszne stanowisko zawarte w ekspertyzie sporządzonej na zlecenie inwestora a będące odpowiedzią na zarzuty zawarte w ekspertyzie wykonanej na zlecenie skarżących. Wyjaśnił, że przedstawiona przez skarżących ekspertyza dotyczy działek nr [...]-[...] przy czym jedynie działka nr [...] znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji. Nad częścią tej działki przestrzeń niedostępne dla ludzi będzie znajdowała się na wysokości powyżej 23,64 m – 24,87 m licząc od osi anten. A ponieważ dla działki tej nie ma uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a działka ta nie jest działką budowlaną tylko rolniczą, w ocenie Wojewody, uznać należało, że na tej wysokości nie będą przebywać ludzie. Wojewoda wskazał jednocześnie, że nie posiada kompetencji do podważania zawartych w projekcie technologicznym rozwiązań, jak również do podważania zapisów w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Kontrolowana decyzja Wojewody jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w sprawie decyzji stanowił art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Powyższe ustalenia powinny być przedmiotem rzetelnej kontroli przeprowadzanej przez organ architektoniczno – budowlany w toku postępowania, mającego na celu rozpoznanie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Przy czym, zauważyć należy, że projekt budowlany składa się z dwóch części tj. projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego a części te podlegają zróżnicowanej ocenie. Projekt zagospodarowania działki/terenu podlega ocenie zarówno pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy terenu w braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska jak też z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Zakres badania drugiej części projektu budowlanego tj. projektu architektoniczno - budowlanego został zaś znacznie ograniczony. Organ administracji architektoniczno - budowlanej ocenia go wyłącznie pod kątem zgodności z wymaganiami ochrony środowiska (zob.komentarz do Prawa budowlanego pod redakcją Andrzeja Glinieckiego wyd. I, LexisNexis str. 333). Tym samym zarówno projekt zagospodarowania działki/terenu jak i projekt architektoniczno – budowlany powinien zostać poddany kontroli organu architektoniczno – budowlanego pod kątem ich zgodności z wymogami ochrony środowiska.

Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nie stanowi podstawy prawnej zobowiązania inwestora przez organy architektoniczno - budowlane do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 2573/11, LEX nr 1343887) ale użyte w nim sformułowanie "w szczególności" jednoznacznie wskazuje na powinność szerszego zbadania projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska w ogóle, a nie tylko ograniczenia się do wymagań nałożonych decyzją środowiskową, które oczywiście również podlegają sprawdzeniu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 808/11, LEX nr 1153782). Dlatego też organ architektoniczno – budowlany badając wpływ inwestycji na środowisko dokonuje ustalenia, czy planowana inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zakończonej wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z art. 86 w zw. z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) wynika bowiem, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizacje konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną a określone w tej decyzji warunki realizacji przedsięwzięcia nie mogą być na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 1578/13).

Dla oceny, czy w sprawie wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia istotne jest czy inwestycja zalicza się do inwestycji, o jakich jest mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko tj. przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 powołanej ustawy przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oaz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. O kwalifikacji prawnej poszczególnych przedsięwzięć stanowi z kolei rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r., nr 213, poz.1397 ze zm.):

§ 2 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia wskazuje, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Dalej, § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia wyjaśnia, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Równocześnie, § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wyjaśnia, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy.

Z wymienionych przepisów rozporządzenia wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny – instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem; 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji względem uwarunkowań środowiskowych (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 629/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 419/13 (LEX nr 1582119) wskazał, że kwestie istotne dla możliwości oceny inwestycji w świetle przepisów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jakie organ powinien wyjaśnić w tym postępowaniu to takie kwestie jak: azymuty, możliwość pochylenia anteny (TILT), możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania (na skutek działania ludzi i sił natury) bądź przyjęte zabezpieczenia (rozwiązania techniczne) przed możliwą ingerencją ludzi i działaniem sił natury (np. silne wiatry), odległość na jaką urządzenie może emitować pola elektromagnetyczne (równoważna moc promieniowania izotropowo) uwzględniając dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz. 1883), zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludności) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 104/13, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ocena powyższych kwestii powinna zaś być dokonana przez organ architektoniczno – budowlany w sposób zobiektywizowany i wynikać nie tylko z twierdzeń strony, lecz także z parametrów zabudowy, którą strona chce zrealizować (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Po 898/13, LEX nr 1411043). Zgromadzony w tym celu materiał dowodowy powinien, na gruncie art. 80 kpa, poddany zostać swobodnej ocenie organu architektoniczno – budowlanego. Organ może oprzeć się tylko na kwalifikacji przedsięwzięcia sporządzonej na zlecenie inwestora, ale musi poddać tą kwalifikację ocenie i wypowiedzieć się dlaczego zgadza się bądź nie zgadza się z taką kwalifikacją planowanej inwestycji. Aby ta ocena, w świetle kpa, nie nosiła znamion oceny dowolnej winna być dokonana na podstawie całego materiału dowodowego zgromadzonego należycie w danej sprawie, a nie wybiórczo na podstawie jedynie części materiału dowodowego bądź materiału dowodowego zgromadzonego z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 419/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Kwalifikacji w tym zakresie organ powinien dokonać samodzielnie, przedstawiając w decyzji ocenę materiału dowodowego i końcowe wnioski. Jednocześnie wyniki tego postępowania winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, co wynika z art. 107 § 3 kpa. Orzekanie przez organ wyłącznie w oparciu o wnioski zawarte w opracowaniach dostarczonych przez inwestora jest niedopuszczalne (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 98/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7 i art. 75 kpa) wymaga, aby w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia a nie jest sprzeczne z prawem.

Z uzasadnień kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji wynika, że zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji, uznając, że planowana na działce nr [...] w M. inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, oparły swoje rozstrzygnięcia na ustaleniach faktycznych niepoczynionych samodzielnie. Orzekające organy, jak same wskazały w uzasadnieniach wydanych decyzji, całkowicie oparły się na dokumentach przedłożonych do projektu budowlanego przez inwestora, nie dokonując jej oceny a ograniczyły się jedynie do powtórzeń stwierdzeń i wniosków zawartych w tych dokumentach.

Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że przedłożony przez inwestora pierwotny projekt nie został uznany przez Starostę za spełniający wymogi § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 przywołanego wyżej rozporządzenia a dopiero na wezwanie organu został doprowadzony do zgodności z tymi przepisami. Z uzasadnienia nie wynika jednak jakie parametry i ustalenia zawierała ta pierwotna wersja projektu i czym różniła się od tej następnie przedłożonej. Jedynie w oparciu o dane przedstawione przez inwestora organ uznał, że emitowane wiązki pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych będą występować zarówno w przypadkach istniejącej zabudowy jak i nowo projektowanej w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Organ przyjął, bez analizy, że jedynym źródłem energii elektromagnetycznej wypromieniowanej do otoczenia i mogącej stwarzać potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludności są anteny nadawcze stacji, uznając przy tym, że prawidłowo przyjęto w załączonym do wniosku opracowaniu wyznaczone obszary pól o wartościach mocy ≥ 0,1 W/m2 . Obszary pól o poziomach wyższych od dopuszczalnych organ wskazał w oparciu o dane przedstawione przez inwestora. Również, powołując się wyłącznie na dane przedstawione przez inwestora wskazał wysokości i występowanie osi głównych wiązek promieniowania nad poziomem terenu i zabudowy. Tak samo, Wojewoda, swoją ocenę oparł, co zresztą sam w uzasadnieniu decyzji wskazał, jedynie na dokumentach przedstawionych przez inwestora. Powołując się na te dokumenty, wskazał obszar wypadkowy PKL oraz gdzie występować będą miejsca niedostępne dla ludzi. W ten też sposób wskazał obszar oddziaływania inwestycji oraz obszar występowania pola magnetycznego.

Organy orzekające w sprawie nie dokonały zatem wyczerpujących ustaleń charakterystycznych parametrów planowanej inwestycji a które wynikają z przywołanych wcześniej przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.

Organy nie ustaliły samodzielnie, czy wzdłuż osi głównych promieniowania poszczególnych anten znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Organy nie odniosły się do sposobu wyznaczenia miejsc dostępnych dla ludzi. Rozpoznając tę kwestię organy winny zaś mieć na uwadze, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. nr 25 z 2008 r., poz. 150 ze zm.), przez "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowanym na kanwie problematyki dotyczącej budowy stacji bazowych telefonii komórkowych przyjęto zaś, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt II 719/09, LEX nr 597806). Ustawodawca mówiąc w art. 124 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska o miejscach dostępnych dla ludności ma na uwadze nie tylko miejsca dostępne dla ludzi w dacie składania przez inwestora wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, czy też wydania decyzji przez właściwy organ, ale także w przyszłości - przy uwzględnieniu obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jak również istniejących w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego lokalizacji inwestycji dla terenów, dla których brak jest miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zatem, przez oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko należy rozumieć oddziaływanie pól elektromagnetycznych zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 października 2011r., sygn. akt II OSK 1485/10; z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1581/08; z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 719/09, z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 419/13 – wszystkie dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

Organy nie dokonały samodzielnych ustaleń co do równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny w kontekście § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Oceniając tę okoliczność organy winny były nadto wyjaśnić, czy zachodzi efekt kumulacyjny samych anten, w szczególności niezbędne jest zsumowanie parametrów anten, czy też nie, z uwagi na treść § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia.

Organy nie oceniły również możliwości sterowania antenami i związanej z tym możliwość pochylenia anteny (tzw. TILT) powodującej zmianę kierunku wiązki promieniowania. Nie poczyniono własnych obliczeń od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyzn możliwe jest oddziaływanie promieniowania. Okoliczność ta powinna podlegać wyjaśnieniu, w tym należy ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie stwierdzić w jakim zakresie wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest oddziaływanie promieniowania.

Z uzasadnień wydanych decyzji nie wynika ponadto, aby orzekające w sprawie organy uwzględniły w toku postępowania art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym obiekt budowlany, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Wynikające bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane prawo osób trzecich do ochrony interesów obejmuje także prawo do ochrony ich nieruchomości przed działaniem pola elektromagnetycznego o częstotliwości przekraczającej normy wskazane w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (DZ.U. nr 192, poz. 1883) (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 37/11, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodzić się zaś należy ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok 25 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1485/10, orzeczenia.nsa.gov.pl), który uznał, że kwestia istnienia miejsc dostępnych dla ludności jest nierozerwalnie związana z możliwością korzystania z prawa własności przez właścicieli nieruchomości będących w zakresie oddziaływania planowanej stacji bazowej. Należy bowiem ocenić, czy realizacja danego zamierzenia inwestycyjnego nie wpłynie w niedopuszczalny sposób na możliwość przyszłego zagospodarowania terenów sąsiednich, a więc czy planowana inwestycja nie spowoduje nadmiernego ograniczenia praw do sąsiednich nieruchomości bądź naruszenia istoty prawa własności, w tym przypadku przez możliwość promieniowania w miejscach dostępnych dla ludzi. W tym zaś celu niezbędne jest odniesienie się do możliwej zabudowy na terenach sąsiednich, w tym zabudowy planowanej. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił jednocześnie, że zgodnie z art. 140 Kodeksu cywilnego w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. W granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią - art. 143 zdanie 1 kc. Dla ustalenia miary przestrzennego zasięgu własności gruntu - we wnętrzu ziemi i w przestrzeni powietrznej, tj. pionowego zasięgu własności nieruchomości gruntowej - zastosowano funkcjonalne kryterium społeczno - gospodarczego przeznaczenia gruntu. O przestrzennych granicach konkretnego gruntu przesądzają uzasadnione potrzeby jej właściciela, zależne od rodzaju i przeznaczenia jego nieruchomości. Pamiętać przy tym należy, że społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości nie wyznacza sposobu, w jaki z gruntu dotychczas korzystano, lecz wyznacza sposób, w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie może zgodnie ze swoją wolą z gruntu korzystać (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2005 r., sygn. akt III CK 129/04, Prok. i Pr. 2005, nr 7-8, s. 52). Aktywne wykorzystanie przez właściciela gruntu przestrzeni powietrznej następuje najczęściej w toku inwestycyjnej działalności budowlanej i późniejszej eksploatacji obiektów budowlanych. Skoro według wskazań art. 143 kc własność gruntu rozciąga się również na przestrzeń nad powierzchnią gruntu, to wyłącznie właściciel nieruchomości gruntowej jest uprawniony do korzystania z przestrzeni powietrznej nad jego gruntem. Wobec wyłączności uprawnień właściciela należy wykluczyć ingerencję sąsiadów oraz innych osób trzecich, jak chodzi o korzystanie z przestrzeni powietrznej nad cudzym gruntem. W stosunkach sąsiedzkich chodzi głównie o unikanie niedozwolonych immisji (art. 144 kc) (por. E. Gniewek, Kodeks cywilny. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze, 2001. - komentarz do art. 140 - 144). Społeczno - gospodarcze przeznaczenie nieruchomości wyznacza sposób, w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie może zgodnie ze swoją wolą korzystać z przysługującej mu własności gruntu rozciągającej się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią (tzw. pionowy zasięg własności nieruchomości gruntowej). To zaś oznacza, że inwestor przez realizację zamierzeń inwestycyjnych na własnej nieruchomości nie może ograniczać bądź pozbawiać właścicieli nieruchomości sąsiednich możliwości korzystania z przysługującej im własności gruntu. Dotyczy to tak dotychczasowego korzystania jak i przyszłego korzystania z gruntu, oczywiście w granicach przysługującego prawa własności i obowiązującego systemu prawa, w tym porządku prawnego w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów dotyczących ochrony środowiska.

Wskazać przy tym należy, że kwestia dotycząca możliwości usytuowania inwestycji została przesądzona w decyzji Burmistrza Gminy z 25 czerwca 2014 r., ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Stąd też, wbrew zarzutom skarżących, w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę brak było podstaw do przeprowadzania analizy urbanistycznej w celu ustalenia czy i jak inwestycja wpłynie na krajobraz. W niniejszym postępowaniu nie może odnieść skutku zarzut dotyczący obniżenia wartości nieruchomości skarżących w wyniku realizacji inwestycji, jako że kwestia ta nie stanowi przedmiotu rozstrzygnięcia w sprawie pozwolenia na budowę.

Nie jest również zadany zarzut dotyczący braku udziału w postępowaniu administracyjnym innych osób będących właścicielami nieruchomości położonych w pobliżu, którzy to w ocenie skarżących powinni być uznani przez organy administracji za strony postępowania.

Art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że sąd uchyla decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Art. 145 § 1 pkt 4 Kpa przewiduje wznowienie postępowania administracyjnego jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w sprawie. Stosownie zaś do art. 147 wznowienie z tej przyczyny może nastąpić tylko na żądanie strony.

Zarzuty dotyczące naruszenia powyższych przepisów może w toku postępowania sądowoadministracyjnego zgłosić wyłącznie strona, która została pominięta w postępowaniu administracyjnym. Nikt inny nie może się skutecznie na takie okoliczności powoływać. W szczególności zaś nie może takich zarzutów podnosić strona, która brała udział w postępowaniu administracyjnym. Co więcej, nie może tych okoliczności uwzględnić sąd z urzędu, rozpatrując sprawę ze skargi podmiotów, które brały udział w postępowaniu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18.06.2008 r., I OSK 959/07 oraz wyroku z dnia 26.01.2009 r., II OSK 51/08 opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, str.373-374). Nadto w wyroku z dnia 26 stycznia 2009r. II OSK 51/08 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesie zarzut zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone.

Z tych względów stwierdzić należy, że skarżący nie mogą powoływać się w toku niniejszego postępowania na podstawę wznowieniową dotyczącą innych podmiotów.

W niniejszej sprawie jednakże orzekające w sprawie organy przeprowadziły postępowanie z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa a sporządzone przez nie uzasadnienia podjętych rozstrzygnięć nie spełniają wymagań art. 107 § 3 kpa. Przepis art. 7 kpa formułuje bowiem naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, nakładając na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi, rozwijany w art. 77 § 1 kpa, obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także norma zawarta w art. 107 § 1 kpa, ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego i prawnego, które - w myśl § 3 tego artykułu - powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (uzasadnienie faktyczne) oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (uzasadnienie prawne). Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej i rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 kpa. Ponadto wyjaśnić należy, że w sytuacji gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, zgodnie z art. 84 kpa, organ architektoniczno – budowlany może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii.

O naruszeniu powyższych przepisów, zdaniem Sądu, świadczy ponadto to, że w sprawie nie doszło do dokonania przez organy oceny zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, tj. w zakresie określonym przepisem art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Organy skoncentrowały uwagę na punkcie 1 tego przepisu, dokonały też oceny w aspekcie art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4. Natomiast zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, jedną z części projektu budowlanego jest projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Organ architektoniczno - budowlany przed zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę jest zobligowany z mocy prawa do dokonania oceny przedłożonego projektu budowlanego w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że niedopełnienie przez organ określonego w nim obowiązku stanowi naruszenie prawa. W wydanych przez organy obu instancji decyzjach nie sposób doszukać się wypowiedzi dotyczącej powyższego zagadnienia. Żaden z organów nie wskazał, czy w jego ocenie projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami techniczno - budowlanymi. W tych warunkach prezentowane stanowisko organów wymyka się spod kontroli Sądu, który nie może domniemywać, czy zatwierdzając przedłożony projekt budowlany organ zbadał go i zaakceptował jego zgodność z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, czy też pominął dokonanie oceny projektu w omawianym aspekcie. Sąd administracyjny nie czyni w sprawie własnych ustaleń faktycznych, nie zastępuje organu w rozstrzyganiu spraw, a jedynie kontroluje zaskarżony akt pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Jednak taka merytoryczna kontrola może dojść do skutku w warunkach wyczerpujących istotę zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych, dokonanych przez organ administracyjny rozpatrujący sprawę oraz odpowiedniego, tj. zgodnego z art. 107 § 3 kpa, uzasadnienia decyzji.

Z uwagi na powyższe Sąd zobowiązany był, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do uchylenia zarówno decyzji Wojewody z dnia 13 kwietnia 2015 r. jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia 19 listopada 2014 r.

Rozpoznając ponownie wniosek A. z dnia 22 lipca 2014 r. orzekające w sprawie organy uwzględnią ocenę prawną i wskazania o do dalszego postępowania, które wprost wynikają z przedstawionych powyżej rozważań a które sprowadzają się przede wszystkim do dokonania pełnych ustaleń faktycznych co do kwalifikacji środowiskowej planowanego przedsięwzięcia oraz rozstrzygnięcia w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań jego realizacji. Organy wezmą ponadto pod uwagę, że w sytuacji powzięcia wątpliwości co do tego, czy planowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, czy też nie, organ administracji architektoniczno – budowlanej ma prawo do zobowiązania inwestora do przedłożenia postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko. Zgodnie zaś z art. 63 ust. 2 ustawy postanowienie to wydaje się również, gdy organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 521/11, orzeczenia.nsa.gov.pl).