II OSK 600/22 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-12-12	
Data wpływu	2022-03-23	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Andrzej Wawrzyniak
Piotr Broda /sprawozdawca/
Tomasz Bąkowski /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Sygn. powiązane	II SA/Po 288/21	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2019 nr 0 poz 2325; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 nr 0 poz 735; art. 7, art. 77 § 1, art. 80; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2020 nr 0 poz 1333; art. 32 ust. 1 pkt 1), art. 35 ust. 1 pkt 1; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2020 nr 0 poz 283; art. 59, art. 72 ust. 1 pkt 1) i art. 71 ust. 2; Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Bąkowski, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędzia WSA (del.) Piotr Broda (spr.), Protokolant asystent sędziego Paweł Chyliński, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2021 r., sygn. akt II SA/Po 288/21 w sprawie ze skargi D.K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 29 stycznia 2021 r., nr IR-IV.7721.85.2016.6 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek uczestnika postępowania A.D. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 19 października 2021 r., sygn. akt II SA/Po 288/21 oddalił skargę D.K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 29 stycznia 2021 r. nr IR-IV.7721.85.2016.6 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotowa sprawa była kilkukrotnie rozpoznawana przez organy administracyjne. Starosta [...] (dalej: Starosta) decyzją z dnia 27 sierpnia 2020 r. nr 294/2020, zatwierdził projekt budowlany i udzielił A.D. (inwestor) pozwolenia na budowę dla budowy budynku świniarni przeznaczonego do hodowli trzody chlewnej w technologii bezściółkowej do 40 DJP oraz szczelnego zbiornika na gnojowicę o pojemności 100 m3 wraz z silosem typu BIN 60 WW i niezbędną infrastrukturą techniczną - etap II, na działce [...], obręb [...], jednostka ew. [...].

W wyniku rozpoznania wniesionych odwołań Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia 29 stycznia 2021 r. nr IR-IV.7721.85.2016.6 utrzymał w mocy zaskrzoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy zauważył, że na terenie inwestycji nie obowiązuje plan miejscowy, dlatego inwestor na podstawie art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej: p.b. zobligowany był do dołączenia do wniosku decyzji warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co też uczynił (decyzja Burmistrza [...] (dalej: Burmistrz) z dnia 31 sierpnia 2011 r. nr GPN.6730.26.2011 oraz kolejna decyzja zmieniająca z dnia 17 czerwca 2019 r.). Przechodząc do analizy planowanego zamierzenia budowlanego z warunkami zabudowy Wojewoda ustalił, że zakres inwestycji ujęty we wniosku o pozwolenie na budowę oraz projektu budowlanego odpowiada decyzji Burmistrza. W zakresie wymagań środowiskowych organ II instancji zaznaczył, że zgodnie z wytycznymi wskazanymi w części dotyczącej ochrony środowiska, przyrody krajobrazu oraz zdrowia ludzi, projekt budowlany został w dniu 26 lutego 2020 r. zaopiniowany pod względem spełnienia wymagań higienicznych i zdrowotnych bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych inż. E.P. Obsługa komunikacyjna odbywać się będzie zgodnie z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy istniejącym zjazdem na drogę (działka 26). W ramach inwestycji zapewniono 4 miejsca parkingowe o wymiarach 2,50 m x 5,00 m. Ponadto woda opadowa odprowadzana będzie do gruntu na teren objęty decyzją o warunkach zabudowy. Na terenie inwestycji nie występują urządzenia melioracyjne, wobec czego nie było wymagane uzgodnienie lokalizacji planowanej zabudowy z administratorem tych urządzeń.

Następnie Wojewoda analizował projekt budowlany pod kątem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, tj. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065), dalej: r.w.t. Budynek świniami ze ścianą z oknami został usytuowany 4,20 m od granicy działki [...]. Posiada okna skierowane w stronę budynku mieszkalnego na tej działce, a odległość pomiędzy nimi wynosi 8,20 m. Oznacza to, że wymóg odległości został spełniony. Ponadto projektowany budynek nie będzie powodował przesłaniania, o jakim mowa w § 13 r.w.t., jak również nie będzie wpływał na ograniczenie nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynku znajdującym się w sąsiedztwie. Wynika to z faktu, że sama odległość pomiędzy budynkami jest większa aniżeli wysokość budynku inwentarskiego do kalenicy dachu, a budynek świniami znajduje się na północ od sąsiedniego budynku mieszkalnego. Miejsca postojowe zaś posiadają wymiary spełniające kryterium § 21 ust. 1 pkt 1 r.w.t., jak również są usytuowane prawidłowo względem pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym. Sam zbiornik na gnojowicę został usytuowany natomiast zgodnie z wymaganiami § 6 ust. 4 pkt 1, 3 i 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 2014 r. poz. 81), dalej r.w.t.b.r. Wobec powyższego uznano, iż projekt inwestycji odpowiada przepisom techniczno – budowlanym.

Przechodząc do weryfikacji środowiskowej (art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.) Wojewoda rozpoczął od sprawdzenia wielkość planowanej obsady inwentarza. Podkreślił, że jest to konieczne by zweryfikować, czy inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 z późn. zm., dalej: rozporządzenie z 2010 r., a przez to wymagać decyzji o oddziaływaniu na środowisko. Przeprowadzono analizę rozwiązań projektowych i obliczono liczbę DJP w oparciu o maksymalną obsadę inwentarza planowanej świniarni. W rezultacie Wojewoda wyliczył, że maksymalna obsada inwentarza w przeliczeniu na DJP stanowić będzie 20,40 DJP, wobec czego dla inwestycji nie było konieczne przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu kwestii naruszenia spływu wód opadowych i roztopowych, a tym samym ich kierowania na teren nieruchomości skarżącej, organ odwoławczy wyjaśnił, że z przedłożonej do projektu budowlanego mapy do celów projektowych nie wynika by spadek terenu ukierunkowany był w stronę działki skarżącej. Dalej Wojewoda zaznaczył, iż mapa sytuacyjno - wysokościowa jest dokumentem o szczególnej mocy dowodowej, gdyż jako dokument urzędowy stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone. Odnosząc się wreszcie do kwestii przechowywania gnojowicy pod rusztami, Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 12 lutego 2020 r. w sprawie przyjęcia "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu" (Dz. U. z 2020 r., poz. 243), dalej: r.azot.rol., nawozy naturalne płynne i nawozy naturalne stałe przechowuje się w bezpieczny dla środowiska sposób, zapobiegający przedostawaniu się odcieków do wód i gruntu. Mając powyższe na względzie organ zobowiązał inwestora do wyjaśnienia kwestii spełnienia wymagań z ww. rozporządzenia. Następnie podniesiono, iż zgodnie z projektem budowlanym planowanym budynku przewiduje się chów zwierząt na rusztach. Gnojowica zostanie odprowadzana za pomocą rury PCV o średnicy 300 mm do projektowanego zbiornika na gnojowicę o pojemności 100,0 m3. Jak wynika z obliczeń projektanta objętość do magazynowania gnojowicy wynosić będzie 134,56 m3, przy czym zwrócono uwagę, że pod rusztami może zostać przechowywana gnojowica o pojemności 70,0 m3, a w zbiorniku 100,0 m3, w związku z czym łączna możliwość przechowywania gnojowicy na potrzeby projektowanego budynku inwentarskiego wyniesie 170,0 m3. Zgodnie z założeniami projektowymi gnojowicę będzie można przechowywać przez okres 6 miesięcy przy braku wegetacji roślin. Tym samym zarzut skarżących, co do niewystarczającej powierzchni magazynowania gnojowicy nie zasługiwał na uwzględnienie. Wojewoda przeanalizował także kwestię analizy akustycznej wskazując, iż w budynku zamontowanych będzie 5 wentylatorów dachowych wytwarzających hałas maksymalnie o wartości 49 dB i 46 dB. Końcowo organ odwoławczy poruszył także kwestię immisji.

Skargę na decyzję Wojewody wniósł D.K. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 i art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r., poz. 283 ze. zm.), dalej: u.u.i.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia z 2010 r. i § 24 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. Nr 56, poz. 344), dalej: r.ws.utrz.gat.zw., poprzez dokonanie nieprawidłowych ustaleń, co do obsady inwentarza w przeliczeniu na DJP; 2) art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 p.b. poprzez nie uwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji wymogów ochrony środowiska, higieny, zdrowia, ochrony przed hałasem, usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów; 3) art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a., poprzez oparcie decyzji o błędnie ustalony stan faktyczny, wybiórczą i dowolną ocenę materiału dowodowego, przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób pozorny i ukierunkowany na wydanie za wszelką cenę decyzji utrzymującej w mocy decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o udzieleniu pozwolenia na budowę.

W piśmie z dnia 22 marca 2021 r. uzupełnioną i zmodyfikowaną skargę przedłożył w imieniu D.K. profesjonalny pełnomocnik. Przedstawił on dodatkowo zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 2, art. 33 oraz art. 34, art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 p.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany, nie posiadający odpowiednich opinii i uzgodnień, sporządzony na niewłaściwej mapie. W ocenie pełnomocnika skarżącego naruszono także art. 35 ust. 1 pkt 1. w zw. z art. 61 ust. 4 p.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, który pozostawał rozbieżny z decyzją o warunkach zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z dnia 7 lipca 2021 r. o oddalenie skargi wniósł także inwestor.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie załgiwała na uwzględnienie. Sama decyzja Wojewody została sporządzona rzetelnie i w sposób kompletny. Sąd zaznaczył, iż w całości zgadza się z argumentacją organu odwoławczego.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, iż skarżący twierdzi, że projekt niewłaściwie zweryfikowano pod kątem wymagań z zakresu ochrony środowiska nie wymagając decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Strona w argumentacji dotyczącej możliwej obsady zwierząt i wyliczeniach DJP dla projektowanej świniarni posługuje się argumentami, że nowy budynek ma być większy 4 krotnie od dotychczasowego, a skoro w dotychczasowym hodowla osiąga 13,90 DJP, to oznacza, że w nowym można oszacować obsadę na 55,60 DJP. Odnosi także ilość DJP do możliwej efektywności produkcji w skali rocznej, obliczając, że może ona wynieść nawet do 101,76 DJP. Zdaniem Sądu wyliczenia inwestora nie są adekwatne do przepisów, które stanowią podstawę do określenia poziomów DJP. Maksymalna możliwa obsada inwentarza ustalana na potrzeby rozporządzenia z 2010 r. nie jest bowiem pochodną możliwej produkcji realizowanej w obiekcie przy założeniu ewentualnych wariantów organizacji produkcji, ale wynika po prostu z możliwej obsady na danej powierzchni budynku, przy projektowanym układzie pomieszczeń, która daje się pogodzić z § 24 r.ws.utrz.gat.zw. W ocenie Sądu wyliczenia Wojewody na stronach od 11-13 zaskarżonej decyzji są przekonujące, prawidłowe i precyzyjne. Organ odwoławczy odnosi się do obiektywnej treści projektu wymienia konkretnie wymiary każdego z pomieszczeń oraz weryfikuje możliwą obsadę, która byłaby dopuszczalna przepisami r.ws.utrz.gat.zw. W ostatecznym rozrachunku określona maksymalna możliwa obsada projektowanego budynku to 23,20 DJP, a całego gospodarstwa to 35,24 DJP. Wojewoda zatem właściwie zweryfikował projekt, obliczył maksymalną obsadę w DJP i doszedł do wniosku, że nie osiąga ona poziomu kwalifikującego przedsięwzięcie do wymagania dlań decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W zakresie zarzutów dotyczących zagospodarowania wód opadowych i roztopowych Sąd wojewódzki wskazał, że ocena Wojewody w tym zalesie jest prawidłowa. Jak trafnie wywodzi organ II instancji z przedłożonej do projektu budowlanego mapy do celów projektowych nie wynika by spadek terenu ukierunkowany był w stronę działki skarżącej. Na granicy z działki [...] rzędne terenu wynoszą 73,9 m n.p.m. i 73,8 m n.p.m., przy czym rzędna terenu w punkcie styku działką 765 z 766 wynosi 74,7 m n.p.m., a w miejscu projektowanego budynku inwentarskiego wynosi 73,3 m n.p.m. i 73,6 m n.p.m. Wobec tego Sąd stwierdził, że inwestor spełnił wymóg z § 29 r.w.t. stanowiący o zakazie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Projekt niewątpliwie takiego niedozwolonego kierowania wód nie przewiduje. W ocenie Sądu ocena prawidłowości zamierzenia budowlanego pod kątem zjawisk ekstremalnych, a w tym przypadku konkretnie pod kątem zapewnienia odpowiedniej chłonności gruntu w przypadku deszczy nawalnych, należy do odpowiedzialności projektanta, a po realizacji inwestycji do właściciela. W kwestii prawidłowości posłużenia się mapą do celów projektowych w ocenie Sądu uwagi poczynione przez skarżącego są nieuzasadnione. Mapa, na której naniesiono plan zabudowy i zagospodarowania terenu jest egzemplarzem poświadczonym przez Starostę, jako organ administracji geodezyjnej i kartograficznej. Przede wszystkim należy zauważyć, że na środkowej części mapy, w obrębie rysunku odzwierciedlającego działkę [...], znajduje się pieczęć o poświadczeniu kopii mapy za zgodność z oryginałem przez arch. J.K.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących pojemności zbiornika na gnojowicę Sąd I instancji wskazał, że Wojewoda zobowiązał inwestora do wyjaśnienia kwestii z tym związanych. Organ dalej właściwie zwrócił uwagę, że gnojowica zostanie odprowadzana za pomocą rury PCV o średnicy 300 mm do projektowanego zbiornika na gnojowicę o pojemności 100,0 m3. Obliczenia objętości wymaganej do magazynowania gnojowicy znalazły się w samym projekcie na str. 17. Odnośnie sposobu przechowywania gnojowicy Sąd przypomniał, że projekt został uzgodniony bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych, jak również Powiatowego Inspektora Weterynaryjnego. Prawidłowe są także ustalenia Wojewody, gdy chodzi o założone oddziaływanie akustyczne inwestycji.

Skargę kasacyjną wniósł D.K. zaskarżając powyższy wyrok w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, w zw. z art. 77 § 1 i w zw. z art. 80 k.p.a., w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1), art. 35 ust. 1 pkt 1) p.b. w zw. z art. 59, art. 72 ust. 1 pkt 1) i art. 71 ust. 2 u.u.i.ś., w zw. z § 3 ust. 1 pkt 102) i 103 rozporządzenia z 2010 r., oraz w zw. z § 24 r.ws.utrz.gat.zw., poprzez zaaprobowanie wybiórczej i dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób pozorny, ukierunkowany na wydanie określonego z góry rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez dokonanie nieprawidłowych ustaleń co do obsady inwentarza w przeliczeniu na DJP dla zamierzenia inwestycyjnego inwestora A.D., uznanie na prawidłowe niewłaściwych ustaleń co do obsady inwentarza dokonanych przez Wojewodę Wielkopolskiego, co w efekcie spowodowało oddalenie skargi skarżącego kasacyjnie i utrzymanie w mocy decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy właściwym byłoby uwzględnienie skargi skarżącego kasacyjnie i uchylenie przedmiotowej decyzji, w szczególności z uwagi na brak wymaganej przepisami prawa decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

2) art. 32 ust. 1 pkt 1), art. 35 ust. 1 pkt 1) p.b., w zw. z art. 59, art. 72 ust. 1 pkt 1) i art. 71 ust. 2 u.u.i.ś., w zw. z § 3 ust. 1 pkt 102) i 103) rozporządzenia z 2010, oraz w zw. z § 24 r.ws.utrz.gat.zw., poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że maksymalna obsada inwentarza nie jest pochodną możliwej produkcji realizowanej w obiekcie przy założeniu ewentualnych wariantów produkcji, ale wynika po prostu z możliwej obsady na danej powierzchni budynku, przy projektowanym układzie pomieszczeń, a w konsekwencji przyjęcie, że zamierzenie inwestycyjne inwestora A.D. nie przekracza parametru 40 DJP, a tym samym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniósł również o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestor wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wymienione w treści art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.u.i.ś. Z kolei stosownie do treści art. 71 ust. 2 u.u.i.ś., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z 2010 r., do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza). Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 i 103 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP; lub nie mniejszej niż 40 DJP - jeżeli działalność będzie prowadzona w określonych uwarunkowaniach odległościowych i obszarowych. Przy czym maksymalna możliwa obsada powinna być ustalana na podstawie przepisów prawa odnoszonych do charakterystyki inwestycji, a zwłaszcza jej cech specyficznych. Celem weryfikacji możliwości maksymalnej obsady inwentarza w projektowanym obiekcie świniarni należało zgodnie z § 24 r.ws.utrz.gat.zw. dokonać przeliczenia minimalnej powierzchni poszczególnych kojców dla zwierząt.

Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że organy architektoniczno-budowlane rzetelnie przeanalizowały projekt budowlany i zweryfikował twierdzenia inwestora dotyczące obsady zwierząt. W pierwszej kolejnosci Starosta postanowieniem z dnia 21 lutego 2019 r. a następnie Wojewoda postanowieniem z dnia 3 listopada 2020 r. r. zobowiązali inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego, żądając m.in. przedstawienia sposobu liczenia obsady inwentarza z uwzględnieniem wieku i wagi prosiąt oraz maksymalnej obsady loch w budynku, jak również przedłożenia dokumentu potwierdzającego wielkość istniejącej dotychczas obsady w gospodarstwie. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w piśmie z dnia 23 listopada 2020 r. potwierdziła, że istniejąca obsada w gospodarstwie wynosi 12,04 DJP, co łącznie z projektowaną obsadą 23,20 DJP daje wartość 35,24 DJP, zatem poniżej progu, dla którego wymagane jest uzyskanie decyzji środowiskowej. Należy w tym miejscu zauważyć, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany został w dniu 26 lutego 2020 r. zaopiniowany pod względem spełnienia wymagań higienicznych i zdrowotnych bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę do spraw samitarnohigieniczmnych, a Powiatowy Lekarz Weterynarii pismem z dnia 26 listopada 2020 r. potwierdził, że dokumentacja projektowa odpowiada wymogom weterynaryjnym dla utrzymania świń przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. (r.ws.utrz.gat.zw.) z zastrzeżeniem zwiększenia kojca dla loch prośnych w grupie do 5szt. o 10 %, co jak słusznie zauważył organ pozostawało bez wpływu na wynik sprawy. Powyższe potwierdza, że organy dokonały analizy złożonego projektu i zawartych w nim danych z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz prawidłowo ustalił DJP dla gospodarstwa inwestora. Brak jest zatem podstaw do zarzucania organowi, że nie poczynił własnych ustaleń i jedynie oparł się na danych podawanych przez inwestora. Powyższe okoliczności także wskazują, że prawidłowo Sąd I instancji zaaprobował stanowisko organów, iż maksymalna możliwa obsad inwentarza w liczbie mniejszej niż 40 DJP nie kwalifikowała projektowanego przedsięwzięcia do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym wymagającego uzyskania decyzji środowiskowej.

Należy jeszcze raz podkreślić, że § 3 ust. 1 pkt 102 i 103 rozporządzenia z 2010 r. uzależnia zakwalifikowanie wymienionego w nim przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko od rozmiaru inwestycji. W niniejszej sprawie inwestor zdecydował się wystąpić o pozwolenie na budowę dla inwestycji poniżej wartości progowej pozwalającej na zakwalifikowanie takiej inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z projektu budowlanego wynika, że z uwagi na rodzaj zwierząt i sposób hodowli, mając na względzie przepisy r.ws.utrz.gat.zw. przyjęto parametry powierzchni poszczególnych kojców zgodnie z treścią powołanego rozporządzenia. Wobec tego, uwzględniając również fakt, że pozwolenie na budowę wydawane jest na wniosek inwestora, a więc organ jest związany przyjętymi w projekcie budowlanym założeniami co do rodzaju hodowanych zwierząt i sposobu hodowli, stwierdzić należy, że nie było dopuszczalne ingerowanie przez organ w przyjęte rozwiązania projektowe w tym zakresie poprzez zwiększenie przyjętej liczby zwierząt tak, aby doprowadzić do zmiany kwalifikację przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Dokonując kwalifikacji przedsięwzięcia na podstawie § 3 ust. 1 pkt 102 i 103 rozporządzenia z 2010 r. należy mieć na uwadze, że przy obliczaniu maksymalnej możliwej obsady inwentarza konieczne jest uwzględnienie założeń projektowych dotyczących rodzaju hodowanych zwierząt i sposobu hodowli, tak, aby uwzględnić przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 1994/20, Opublikowano: ONSAiWSA 2023/6/95). Nie ma zatem znaczenia w jakich cyklach produkcyjnych zamierza inwestor hodować zwierzęta, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 95/17, LEX nr 2340934).

Skarżący kasacyjnie kwestionuje wyliczenia organu w zakresie maksymalnej możliwej obsady inwentarza wskazując na naruszenie § 24 r.ws.utrz.gat.zw., nie wskazując przy tym konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, jedynie ogólnie stwierdzając, że doszło do nieprawidłowych ustaleń co do obsady w przeliczeniu na DJP, tymczasem przepis ten szczegółowo reguluje powierzchnię kojców dla knurów, loch w okresie porodu, loszek hodowlanych, warchlaków, tuczników i prosiąt. W tej sytuacji jako dowolne należy traktować wyliczenia zawarte w skardze kasacyjnej, które w żaden sposób nie odnoszą się wprost do treści powołanego rozporządzenia.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Jednocześnie oddalił wniosek uczestnika postępowania o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, bowiem art. 204 p.p.s.a. przewiduje - w razie oddalenia skargi kasacyjnej - możliwość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych jedynie przez organ (pkt 1) lub przez skarżącego (pkt 2). Nie przewiduje natomiast możliwości zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez uczestnika postępowania.