Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia NSA Stefan Kłosowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lipca 2020 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej M. Z. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2018 r., E.l S.A. w W. zwróciła się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową w miejscowości W., na działce nr [...], przeznaczonej do obsługi telekomunikacji publicznej."

Decyzją z dnia [...]., znak: [...] Wójt Gminy D., działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 i art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, zwanej dalej "ustawą o ocenach oddziaływania na środowisko", po rozpatrzeniu wniosku E. S.A. w W. orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wyjaśnił że w oparciu o przedłożone dokumenty, uzupełnione w trakcie toczącego się postępowania w zakresie precyzyjnego określenia zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, planowana inwestycja została zakwalifikowana do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko według kryteriów z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g rozporządzenia Rady Ministrów 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), ustalone zostały strony postępowania, uwzględniając jego zasięg oddziaływania. Ponadto, organ zasięgnął opinii organów ochrony środowiska, tj.: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S., Z. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. oraz Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie w S. w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko pod warunkiem jego realizacji i eksploatacji zgodnie z treścią Karty informacyjnej przedsięwzięcia (pismo z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...]). Podobnie, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. podtrzymał stanowisko wyrażone w opinii z dnia [...] lutego 2019 r. o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (pismo z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...]), a także Zachodniopomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. w opinii z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji.

W efekcie powyższego postanowieniem z dnia [...] organ I instancji odstąpił od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla wnioskowanego zamierzenia.

Motywując brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ I instancji odniósł się do uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko, wskazując w charakterystyce przedsięwzięcia, iż obejmuje ono budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową [...]. Planowana stalowa wieża kratowa o wysokości do 55 m posadowiona zostanie na płycie żelbetowej. Na wieży przewiduje się montaż urządzeń nadawczo - odbiorczych w górnej strefie. Zainstalowane zostaną anteny sektorowe pracujące w zakresach: 800, 900, 1800, 2100, 2600 Mhz, w systemie LTE 800, GSM 900. W skład systemu antenowego wchodzić będą:

3 anteny sektorowe -pracujące w paśmie 900/1800/2100; azymut 115°, 210°, 270°; wysokość zawieszenia środka elektrycznego + 40, 0 m n. p. t.;

3 anteny sektorowe -pracujące w paśmie 800/2600; azymut 115°, 210°, 270°; wysokość zawieszenia środka elektrycznego + 40, 0 m n. p. t.;

-1 antenę radioliniową RL ? 0,6 m, azymut 89° (kierunek [...]), wysokość zawieszenia środka anteny +38,0 m n. p.t.

Anteny sektorowe będą pracowały w zakresie tiltów od 0° do 12°. Anteny sektorowe służą do komunikacji stacji bazowej z telefonami użytkowników, obejmują swoim zasięgiem określony sektor, anteny radiolinii służą do komunikacji z inną stacją bazową lub z kontenerem stacji bazowych.

Obiekt zostanie ogrodzony płotem o wymiarach 12m x 12m x2,5m. Na ogrodzonym terenie posadowiona zostanie szafa technologiczna a w niej urządzenia zasilająco - sterujące. Szafa technologiczna zlokalizowana będzie również na płycie żelbetowej. Wieża usytuowana zostanie na działce nr [...] w miejscowości W., gmina D.. W sąsiedztwie planowanej wieży telefonii komórkowej oraz w miejscowości W. nie występują inne stacje telefonii komórkowej, których oddziaływanie mogłoby się kumulować.

W dalszej części uzasadnienia decyzji organ I instancji dokonał analizy planowanego przedsięwzięcie w kontekście kryteriów przepisu art. 63 ust. 1 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko, wywodząc na tej podstawie, iż planowane przedsięwzięcie zostało zaprojektowane z zachowaniem zasad ochrony środowiska, nie będzie kolidować, zagrażać, ani destrukcyjnie oddziaływać na środowisko, a zarówno jego parametry techniczne, jak też zasięg oddziaływania uzasadniają twierdzenie o braku potrzeby przeprowadzenia szczegółowej oceny oddziaływania na środowisko, opartej na Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Nie zgadzając się z ww. decyzją Wójta [...] M. Z. oraz K. M. i A. M. wnieśli od niej odwołania.

M. Z. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, kwestionując przyjętą kwalifikację przedsięwzięcia w obliczu braku precyzyjnych danych dotyczących zabudowań mieszkalnych wzdłuż wektora głównej wiązki promieniowania na azymucie 270° (działka nr [...] i [...]), konfiguracji terenu, typu i producenta anten sektorowych, tiltu anteny, sposobu regulacji nachylenia wiązki, nadto wobec braku wskazania ewentualnych wariantów dla przedsięwzięcia, błędnego określenia rocznego zużycia energii elektrycznej, niewskazania rodzaju anten parabolicznych, ewentualnych zagrożeń dla życia zdrowia oraz szkód w mieniu nieruchomym i ruchomym właścicieli okolicznych posesji. W ocenie odwołującej przy wykazanych brakach nie ma możliwości zasadnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Z kolei, K. i A. M. podnieśli, że przy planowanej lokalizacji stacji zasięg ponadnormatywnej gęstości mocy pola elektromagnetycznego pokrywa działkę nr [...] na blisko 90 % jej całkowitej powierzchni, co powoduje, iż wskazana działka znajduje się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Podkreślili, że organ I instancji zignorował fakt wydania przez Wójta Gminy D. decyzji o warunkach zabudowy dot. działki nr [...] dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dla których lokalizacja spornej wieży stanowić będzie ograniczenie w zabudowie działek z uwagi na jego oddziaływanie, w tym w szczególności życie i zdrowie ludzi pozostających w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia.

Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 84 i 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.), dalej jako "u.i.o.ś", Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium wskazało, że przy przedsięwzięciu, jak w niniejszym postępowaniu, dane dotyczące planowanej stacji bazowej muszą ściśle odpowiadać kryteriom przepisów kwalifikujących przedsięwzięcie, a zatem wskazywać na rodzaj instalacji, częstotliwość emitowanego pola elektromagnetycznego, równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny, miejsca dostępne dla ludności przy uwzględnionej dla konkretnej instalacji mocy promieniowania, według uwarunkowań z § 2 ust. 1 lub § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Poprawność kwalifikacji przedsięwzięcia determinuje dalszy tok postępowania, wobec czego nie może być mowy o dowolności w tym względzie.

W ocenie organu odwoławczego, nie zyskuje aprobaty poprzestanie i brak jakiejkolwiek weryfikacji tej kwalifikacji dokonanej przez autora opracowania, jakkolwiek bowiem stanowisko tam wyrażone może być pomocną wskazówką dla organu, nie może jednak naruszać wyłącznej kompetencji organu właściwego w sprawie do dokonania kwalifikacji przedsięwzięcia na podstawie wyczerpujących - w kontekście przepisów powołanego rozporządzania - danych jego zawartych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia.

Zdaniem Kolegium, w rozpatrywanej sprawie organ I instancji, w ślad za opracowaniem mgr inż. Ł. C.: "Opinia dotycząca kwalifikacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce [...] w miejscowości W., gmina D. (sierpień 2018 r.)," jako wypełniającą przesłanki § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g, zamiast § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia. Powołany dokument oparto na założeniu wyinterpretowanym przez autora ww. opracowania na podstawie dominującego poglądu w orzecznictwie sądów administracyjnych - o konieczności sumowania mocy anten przewidzianych do instalacji na danym kierunku.

Według analizowanego opracowania zsumowanie mocy anten dla poszczególnych azymutów i wysokości powodować będzie, że analiza planowanego przedsięwzięcia obejmować będzie odcinek 300 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny z uwagi na przedział mocy powyżej 10.000W, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ odwoławczy wskazał, że stanowiący podstawę kwalifikacji przedsięwzięcia przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia w części określającej stanowi, że: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż wskazane w poszczególnych jednostkach redakcyjnych wielkości, a dalej, przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Taka redakcja ww. przepisu nie może nasuwać jakichkolwiek wątpliwości co do poprawności kwalifikowania przedsięwzięcia, jak poddane ocenie organu, przy uwzględnieniu wyłącznie wielkości równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, a ta według założeń zawartych w dokumentach przedłożonych przez wnioskodawcę nie przekracza 10000W.

W ocenie organu odwoławczego, przepis ten nie daje podstaw do przyjętej przez organ kwalifikacji prawnej przedsięwzięcia, albowiem nie zmienia kryteriów konkretyzujących parametry przedsięwzięcia. Jednym z tych, co wyżej wskazano jest wyraźnie sformułowana przez ustawodawcę równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny. Ten parametr zsumowany z takim samym parametrem przedsięwzięcia tego samego rodzaju planowanego, realizowanego lub zrealizowanego znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu, a zatem przedsięwzięcia innego niż oceniane może dopiero wpłynąć na zmianę kwalifikacji przedsięwzięcia, którego wyłączne parametry, bez kontekstu przedsięwzięć wskazanych nie kwalifikowałyby się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Kolegium wskazało dalej, że organ I instancji przyjął jako pewne ustalenie brak w sąsiedztwie planowanej wieży telefonii komórkowej oraz w miejscowości W. innych stacji telefonii komórkowej, których oddziaływanie mogłoby się kumulować. Nie wskazał przy tym, że przedsięwzięcia, o jakich mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia należałoby uwzględnić w niniejszym postępowaniu ze względu na faktyczne ich zaistnienie na terenie obiektu lub zakładu.

Wobec jednakże faktu, iż organ I instancji zakwalifikował przedsięwzięcie według przepisu uwzględniającego szerszy zakres jego oddziaływania, uprawnionym jest w ocenie organu odwoławczego przyjęcie ustaleń tego postępowania w odniesieniu do analizowanego przedsięwzięcia, zakwalifikowanego według przepisu uwzględniającego mniejszy zakres oddziaływania.

Organ wyjaśnił, że w dniu 26 września 2019 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019, poz. 1839 t. j.), konsekwencją którego rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r. utraciło moc, jednakże przepis przejściowy aktualnego rozporządzenia, nakazuje że: "Do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe."

Podstawą do przyjętej niniejszym aktem kwalifikacji przedsięwzięcia pozostawały następujące dokumenty: karta informacyjna przedsięwzięcia sporządzona przez J. Ś. ([...] listopad 2018 r.), kwalifikacja przedsięwzięcia autorstwa mgr inż. M. H. (marzec 2018 r.), analiza środowiskowa autorstwa mgr inż. M. H. (marzec 2018 r.), opinia dotycząca kwalifikacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce [...] w miejscowości W., gmina D. autorstwa Ł. C. (sierpień 2018 r.), kwalifikacja przedsięwzięcia (sumaryczna) autorstwa mgr A. W. ([...] marzec 2019 r.).

Wedle szczegółowego opisu tam zawartego, planowana inwestycja polegałaby na budowie i eksploatacji wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową telefonii komórkowej [...]. Stalowa wieża kratowa o wysokości do 55 m posadowiona zostanie na płycie żelbetowej. Na wieży przewiduje się montaż urządzeń nadawczo - odbiorczych w górnej strefie. Zainstalowane zostaną anteny sektorowe pracujące w zakresach: 800, 900, 1800, 2100, 2600 Mhz, w systemie LTE 800, GSM 900. W skład systemu antenowego wchodzić będą:

3 anteny sektorowe -pracujące w paśmie 900/1800/2100; azymut 115, 210, 270 stopni; wysokość zawieszenia środka elektrycznego + 40, 0 m n. p. t.;

3 anteny sektorowe -pracujące w paśmie 800/2600; azymut 115, 210, 270 stopni; wysokość zawieszenia środka elektrycznego + 40, 0 m n. p. t.;

1 antenę radioliniową RL ? 0,6m, azymut 89° (kierunek [...]), wysokość zawieszenia środka anteny +38,0 m n. p.t.

Anteny sektorowe będą pracowały w zakresie hitów od 0° do 12°. Anteny sektorowe służą do komunikacji stacji bazowej z telefonami użytkowników, obejmują swoim zasięgiem określony sektor, anteny radiolinii służą do komunikacji z inną stacją bazową lub z kontenerem stacji bazowych.

Obiekt zostanie ogrodzony płotem o wymiarach 12m x 12m x2,5m. Na ogrodzonym terenie posadowiona zostanie szafa technologiczna, a w niej urządzenia zasilająco - sterujące. Szafa technologiczna zlokalizowana będzie również na płycie żelbetowej.

Wieża usytuowana zostanie na działce nr [...] w miejscowości W. przy ul. [...], gmina D., powiat [...], woj. [...]. W najbliższym otoczeniu stacji znajdują się:

na kierunku północnym i wschodnim: pola uprawne, tereny niezagospodarowane, dawny teren poligonu;

na kierunku zachodnim i południowym: pola uprawne oraz pojedyncze budynki mieszkalne i budynki gospodarcze.

Inwestycja nie będzie emitować do środowiska substancji szkodliwych w postaci gazowej, ciekłej, czy stałej. Czynnikiem fizycznym poprzez który stacje bazowe telefonii komórkowej mogą oddziaływać na środowisko jest elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące emitowane przez anteny nadawcze. Dane w tym zakresie przedstawione zostały w opracowaniu mgr inż. M. H. - analiza środowiskowa z marca 2018 r. Według wskazanej opinii, przy uwzględnieniu położenia obszarów pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności narażenie ludności i środowiska na działanie pól elektromagnetycznych od stacji [...] nie wystąpi. Całość promieniowania będzie emitowana w powietrze. Emisja pola elektromagnetycznego do powietrza, o częstotliwościach występujących na stacji bazowej, nie powoduje jego zmian fizyko-chemicznych. W najbliższym otoczeniu stacji bazowej nie występują inne anteny emitujące promieniowanie elektromagnetyczne do powietrza. W sąsiedztwie i bezpośrednim zasięgu oddziaływania stacji bazowej nie występują zabytki chronione. W sąsiedztwie planowanej wieży telefonii komórkowej oraz w miejscowości W. nie występują inne stacje telefonii komórkowej, których oddziaływanie mogłoby się kumulować.

Kolegium podkreśliło, że w dalszej części analizy środowiskowej autor odniósł się do informacji w zakresie kryteriów przepisu art. 62a ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko, dochodząc do wniosku, iż planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest lub może być wymagane.

Dla stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powyższe informacje wymagają analizy w kontekście przepisu art. 63 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie ustanowione w kolejnych punktach powołanego przepisu kryteria, a dla których to podstawę stanowi karta informacyjna przedsięwzięcia o wymogach określonych w art. 62a ust. 1.

W ocenie Kolegium, organ I instancji dokonał prawidłowej oceny podstaw faktycznych i prawnych zamierzonego przedsięwzięcia, uznając w oparciu o zaistniałe uwarunkowania, jak też zakres oddziaływania przedsięwzięcia zasadność jego realizacji w wariancie zaprezentowanym przez wnioskodawcę.

Organ zauważył przy tym, iż wyspecjalizowane organy współdziałające wydały w sprawie opinie o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a opinie te co do meritum są wiążące dla organów właściwych w sprawie. Każdy ze współdziałających organów ocenia oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko w aspektach mieszczących się w ramach przyznanych przez ustawodawcę kompetencji, wspomagając organ właściwy w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach specjalistyczną analizą uwarunkowań środowiskowych występujących w rejonie projektowanej inwestycji. Kontrola tej analizy doprowadziła do wniosku o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Usytuowanie planowanego do realizacji przedsięwzięcia, rodzaj i skala możliwego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, oceniana według kryteriów art. 63 ust. 1 na podstawie ww. dokumentów, a także opinie organów współdziałających, w ocenie Kolegium, przemawiają za zasadnością stanowiska wyrażonego przez organ I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego, wbrew stanowisku stron odwołujących się, powołujących się na dowolne, nie wynikające z analizy przedłożonych dokumentów, zarówno parametry przedsięwzięcia, jak też zakres i zasięg jego oddziaływania, a nadto pozostające w sprzeczności z przepisami ustawy o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nakazującymi wyłącznie ocenę uwarunkowań z art. 63 ust. 1 przy rozważaniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie ma podstaw do analizy w tym postępowaniu kryteriów z art. 62 ustawy, właściwych do uwzględnienia w postępowaniu w ramach którego przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Kolegium nie podzieliło zarzutu barku uprawnień do uzupełnienia karty informacyjnej przez osobę inną aniżeli jej autor, jak też braku określenia ewentualnych wariantów przedsięwzięcia. Karta informacyjna przedsięwzięcia została skonkretyzowana przez ustawodawcę w zakresie przedmiotowym, a zatem w zakresie wymaganych informacji, nie zaś w zakresie podmiotowym, czyli kwalifikacji osób ją sporządzających. Z tego względu jakiekolwiek zarzuty dotyczące braku kwalifikacji do sporządzenia kart informacyjnej, ewentualnie jej uzupełnienia, nie mają znaczenia prawnego. Skoro przepis prawa nie zakreślił wyraźnych uprawnień do jej sporządzenia, nie może być mowy o wywodzeniu negatywnych skutków prawnych z faktu jej sporządzenia przez nie tylko wnioskodawcę ale inne osoby, mające widzę w zakresie niezbędnych danych wymaganych Kartą. Karta informacyjna jest dokumentem prywatnym, korzystającym z domniemania wiarygodności, mogącego być obalonym wyłącznie w drodze przeciwdowodu ze specjalistycznego opracowania wykazującego niepodważalne dane dotyczące skutków oddziaływania przedsięwzięcia, przy przyjętych w Karcie parametrach i charakterystyce przedsięwzięcia.

Takich dowodów, w ocenie organu, odwołujący się nie przedłożyli, ograniczając się kwestionowania nie tylko założeń przedsięwzięcia co do jego parametrów technicznych, ale nadto w zakresie rzeczywistego potencjalnego oddziaływania, przy uznaniu założonych przez siebie wartości zarówno mocy promieniowania, jak też odległości od miejsc dostępnych dla ludności.

Pismem z dnia [...] listopada 2019 r. M. Z. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc jednocześnie o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi.

Zdaniem Skarżącej, organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania administracyjnego w zakresie art. 8 K.p.a. poprzez nierówne potraktowanie stron postępowania.

Skarżąca podkreśliła, że w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wskazywano na występowanie braków i nieprawidłowości w dokumentacji stanowiącej podstawę do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia oraz w Kwalifikacji przedsięwzięcia: "Budowa wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową PSZ [...]" opracowanie marzec 2019 r, a które zostały pominięte przez Kolegium przy rozpatrywaniu odwołania, a mianowicie:

- brak uwzględnienia zabudowań mieszkalnych wzdłuż wektora głównej wiązki promieniowania na azymucie 270°, działka [...] i [...] - zdaniem Skarżącej, zachodzi prawdopodobieństwo, że na wysokości 2 m od poziomu, gdzie znajdować się mogą ludzie przebiega główna wiązka promieniowania, co przy zakładanej równoważnej mocy promieniowania izotropowo EIRP wynoszącej 19997 W i rzeczywistej odległości od anten zabudowań - 200m powodować może konieczność innej klasyfikacji przedsięwzięcia;

- brak określenia konfiguracji stacji bazowej z uwagi na wielkość promieniowania elektromagnetycznego anten na danym sektorze bliską wartości progowej, tj. 20000W szczególnie istotne staje się precyzyjne obliczenie równoważnej mocy promieniowania izotropowo poszczególnych anten sektorowych (na podstawie konfiguracji stacji), gdyż może się okazać, że zostanie przekroczona wartość progowa 20000 W, co z kolei może spowodować, że przedsięwzięcie należałoby sklasyfikować jako mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż przy takiej mocy anten (EIRP większej niż 20 000W) bez względu na odległość od miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej promieniowania tej anteny taka klasyfikacja następuje;

- brak określenia typu i producenta anten sektorowych przez co niemożliwe do zweryfikowania są zawarte w kwalifikacji moce poszczególnych anten, (podliczenie mocy EIRP powinno być przedstawione w formie budżetu mocy stacji bazowej. Budżet mocy stanowić powinien analizę toru antenowego z uwzględnieniem wszystkich jego elementów, tj. zsumowania zysków i strat toru antenowego w tym: moc wyjściową, zysku na wzmacniaczach sygnału oraz zysku samej anteny) - w opracowaniu podano tylko wartości bez podparcia rzeczywistymi danymi;

- określono maksymalne pochylenie anten na poziomie 9° bez podania czy jest to tilt elektryczny (związany ze sterowaniem elektrycznym), czy może jest to pochylenie mechaniczne związane z montażem anten na wieży. Zadeklarowane pochylenie nie odpowiada wartościom określonym w karcie technicznej anten sektorowych załączonych do Analizy Środowiskowej gdzie tilt elektryczny określono na poziomie 0° -10°, a tilt mechaniczny 0° -12°;

- nie podano informacji o sposobie regulacji nachylenia wiązki – elektrycznie, czy mechanicznie (zmiana tiltu powoduje zmianę zasięgu strefy);

- nie określono rodzaju (z określeniem typu i producenta) jaki ma być zastosowany w przypadku anten parabolicznych, (anteny te mają najszersze charakterystyki i największe zyski.

Skarżąca stwierdziła, że z technicznego punktu widzenia są to bardzo istotne informacje, które mogą potwierdzić poprawność przyjętych parametrów określonych przez Inwestora w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, w Kwalifikacji Przedsięwzięcia oraz w Analizie środowiskowej, takich jak np. równoważna izotropowo moc promieniowania EIRP decydująca w zasadniczy sposób o klasyfikacji przedsięwzięcia.

Nadmieniła, że na żadnym etapie postępowania administracyjnego takich informacji nie otrzymała. Ponadto, jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji wystąpiono z pismami z dnia [...] lutego 2019 r. oraz z dnia [...] czerwca 2019 r., w których zwracano się o uzasadnienie dla przyjętych parametrów.

Skarżąca nie zgodziła się z organem odwoławczym, który zajął stanowisko, że karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem prywatnym korzystającym z domniemania wiarygodności niewymagającym żadnego potwierdzenia przyjętych w nim założeń, a natomiast sprzeciw do niej, aby był zasadny, wymaga zdaniem organu II instancji sporządzenia specjalistycznego opracowania wskazującego niepodważalnie dane dotyczące skutków oddziaływania przedsięwzięcia, przy przyjętych w KIP parametrach i charakterystyce przedsięwzięcia.

W świetle powyższego, zdaniem Skarżącej, za niezrozumiałe jest uznanie przez organ odwoławczy jej argumentów "za gołosłowne kwestionowanie założeń w zakresie parametrów technicznych oraz rzeczywistego potencjalnego oddziaływania" pomimo, że przedstawiono obliczenia dotyczące gęstości mocy pola elektromagnetycznego, a na wykresach i rysunkach przedstawiono rzeczywisty zasięg i przekrój głównych wiązek promieniowania anten potwierdzających jej zarzuty.

Skarżąca zaznaczyła, że informacje zawarte w obliczeniach i na rysunkach przedstawione przez nią były możliwe do zweryfikowania, a zostały w postępowaniu całkowicie pominięte, a tym samym doszło do nierównego traktowania stron postępowania.

W ocenie Skarżącej, to inwestor w przedstawionej dokumentacji stanowiącej załącznik do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej powinien był przedstawić dowody i jednocześnie przekonać o braku szkodliwych oddziaływań planowanej inwestycji, a takich dowodów jej zdaniem nie przedstawił.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2020 r. "E. l" S.A. w W. (inwestor) wniosła o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi Spółka wskazała, że:

- zabudowania mieszkalne na działkach nr [...] oraz [...] nie znajduje się na przebiegu wyznaczonej osi głównej wiązki promieniowania;

- konfiguracja anten została określona we wniosku inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie i załączonych do niego dokumentach, a założone przez Spółkę parametry są parametrami maksymalnymi stacji bazowej, w graniach których zamierza ona realizować inwestycję;

- wskazanie typu i producenta anten nie jest możliwe, ani celowe, na wstępnym etapie procesu inwestycyjnego, jakim jest uzyskanie decyzji środowiskowej, z uwagi na czas trwania procesów inwestycyjnych w telekomunikacji (czego dowodem jest chociażby postępowanie w niniejszej sprawie, które toczy się od 2018 r.) oraz tempo zmian technologicznych. Inwestor wskazuje maksymalne parametry i typy urządzeń, które zamierza instalować, natomiast wybór konkretnego modelu następuje na etapie projektowania Inwestycji. Podobnie przebieg i długość torów antenowych stanowi konkretne rozwiązanie projektowe i ustalana jest dopiero na etapie sporządzania projektu budowlanego, który załączany jest dopiero na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do uwag Skarżącej dotyczących anten parabolicznych, iż anteny te to w istocie anteny radioliniowe, których celem jest zapewnienie łączności pomiędzy stacjami na zasadzie połączenia punkt – punkt wyjaśniła, że z tego też względu anteny te emitują pole elektromagnetyczne w wąskiej wiązce, o znikomym pochyleniu, w kierunku innej anteny zlokalizowanej na innym obiekcie. Na przebiegu wiązki nie może znajdować się żadna przeszkoda, albowiem uniemożliwi to realizacji połączenia. Anteny te zostały wprost wyłączone przez ustawodawcę z procesu kwalifikowania, co wprost wynika z treści zarówno uchylonego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 poz. 71), jak i aktualnie obowiązującego rozporządzenia z 10 września 2019 r. Wyznaczenie przebiegu osi głównej wiązki promieniowania wymaga poprowadzenia prostej od środka elektrycznego anteny, uwzględniając możliwość jej pochylenia (tilt). We wniosku inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie inwestor zakreślił maksymalne pochylenie anteny, które przewiduje przy realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Parametry te są wiążące zarówno dla organu, jak i dla inwestora.

Zdaniem Spółki, okoliczność, że mechanicznie można regulować wiązkę w dodatkowym zakresie - ponad wskazany we wniosku - nie uzasadnia rozszerzania kwalifikacji przedsięwzięcia o badanie występowania miejsc dostępnych dla ludności w szerszym zakresie niż to wynika z wniosku. Inwestor legalnie może bowiem zrealizować zamierzenie tylko przy pochyleniu wiązki o wartość wskazaną we wniosku, a mającą odzwierciedlenie w decyzji administracyjnej. Organ administracji publicznej nie może zakładać, że inwestor będzie postępował niezgodnie z prawem. Sama teoretyczna możliwość realizacji przedsięwzięcia o innych parametrach niż założone, nie uzasadnia badania przez organ wszelkich teoretycznie możliwych wariantów. To bowiem inwestor, a nie organ decyduje jakie przedsięwzięcie chce realizować i tylko w tym zakresie organ administracji publicznej władny jest badać jego zgodność z prawem.

Spółka wyjaśniła, iż przedłożony wniosek zakłada maksymalne parametry pracy planowanych anten sektorowych stacji bazowej, przy czym nie oznacza to, że anteny te będą pracować z maksymalnymi parametrami. Planowane anteny sektorowe są uniwersalne i zaprojektowane w sposób umożliwiający stosowanie ich również w innych krajach, w których normy środowiskowe, budowlane są inne niż w Polsce. Ponadto, zawróciła uwagę, że zaplanowała parametry pracy anten, które są niezbędne dla optymalnej propagacji fal radiowych w celu pokrycia sygnałem określonego terenu. Decydując o pochyleniach anten czy to elektrycznych, czy mechanicznych brane jest pod uwagę ukształtowanie terenu, zabudowa, jej wysokość i gęstość, ponadto odległość od innych stacji bazowych. Zatem, to inwestor w zależności od swoich potrzeb decyduje o parametrach pracy anten sektorowych jakie zastosuje, a nie odwrotnie, czyli dostosowanie inwestycji do możliwości planowanych anten, bo byłoby to sprzeczne z interesem inwestora.

Odnosząc się do zarzutu występowania ponadnormatywnej wartości gęstości mocy ponad działką nr [...] Spółka wskazała, iż jest on w całości bezzasadny. Podkreśliła, że nie neguje, iż ponad działką numer [...] może wystąpić pole elektromagnetyczne o wartości gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m˛, wynika to wprost z załączonej do akt Analizy środowiskowej. Zaznaczyła jednak, iż ustalone normy w zakresie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych ustalone zostały wyłącznie dla miejsc dostępnych dla ludności. W miejscach tych natomiast - co również wynika wprost z Analizy środowiskowej - dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych będą dotrzymane. Pola elektromagnetyczne o wartości gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m˛ mogą wystąpić w przestrzeni niedostępnej dla ludności, na wysokości 15,6 ponad gruntem.

Końcowo zauważyła, że z uwagi na wejście w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448) zmianie uległy normatywne wartości dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. W załączniku nr 1 tabela 2 ustalono zróżnicowane dopuszczalne wartości pól elektromagnetycznych w środowisku, w zależności od częstotliwości - analogicznie, jak miało to miejsce dotychczas - wyłącznie w odniesieniu do miejsc dostępnych dla ludności. Aktualnie, w odniesieniu do częstotliwości z zakresu od 400 MHz do 2000 MHz obowiązuje norma gęstości mocy wyrażona wzorem f/200, gdzie f-stanowi wartość częstotliwości pola elektromagnetycznego, natomiast dla zakresu częstotliwości od 2 GHz do 300 GHz - 10 W/m2. W oparciu o obowiązujące od 1 stycznia 2020 r. nowe wartości dopuszczalne pól elektromagnetycznych w środowisku sporządzona została Analiza środowiskowa, której kopię inwestor przedłożył. Z dokumentu tego wynika, iż w świetle aktualnie obowiązujących norm pole elektromagnetyczne o gęstości mocy przekraczającej dopuszczalne poziomy wystąpić może w odległości maksymalnie 18,8 m od anteny na wysokości co najmniej 36,5 m n.p.t., a tym samym w miejscach niedostępnych dla ludności.

Na rozprawie, w dniu 2 lipca 2020 r. pełnomocnik Skarżącej podtrzymał wnioski i twierdzenia zawarte w skardze. Wskazał, że w odległości około 600 m na wieży kościoła w W. zlokalizowane są inne stacje bazowe [...] Może to powodować kumulację oddziaływania instalacji.

Pełnomocnik wskazał nadto, że w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia inwestor napisał, że w W. nie ma innych instalacji, które mogłyby powodować kumulację oddziaływania. Nie wykazał istniejącej instalacji na kościele, która już w tym czasie funkcjonowała. Współrzędne przedsięwzięcia podane w karcie informacyjnej są rozbieżne z lokalizacją przedstawioną na mapach geodezyjnych. Inwestor nie wskazał również w jaki sposób zostaną ustawione anteny pod kątem 9 stopni, czy będzie to ustawienie elektryczne, czy mechaniczne. Zdaniem pełnomocnika, jest to ważne ze względu na możliwość ustawienia anten pod innym kątem aniżeli wskazane w dokumentacji technicznej. Zmiana kątów ustawienia anten może wpływać na ich oddziaływanie na środowisko. Inwestor wskazuje kąt ustawienia maksymalnie 9 stopni, chociaż istnieje możliwość zmiany tego parametru do 12 stopni, co wynika z kart.

Pełnomocnik zwrócił uwagę na obowiązującą w przepisach dotyczących ochrony środowiska zasadę przezorności, która powinna mieć zastosowanie w sytuacji stosowania przez inwestora wartości granicznych dotyczących mocy instalowanych anten.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego.

Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, a także decyzji organu I instancji, dokonana według ww. kryterium wykazała, że akty te narusząją prawo w stopniu nakazującym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy D. orzekającą o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową w miejscowości W., na działce nr [...], przeznaczonej do obsługi telekomunikacji publicznej."

Istotę sporu w rozpatrywanej sprawie stanowi kwestia czy dla ww. inwestycji należało przeprowadzić ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Organ I instancji uznał bowiem, że w badanej sprawie ze względu na usytuowanie planowanego do realizacji przedsięwzięcia, rodzaj i skalę możliwego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ocenianą według kryteriów z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081), zwana dalej "u.i.o.ś.", oraz na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym opinii organów współdziałających - nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ odwoławczy pogląd ten podzielił.

W ocenie Sądu, analiza akt postępowania prowadzi jednak do wniosku, że organy obu instancji uchybiły przepisom postępowania i nie przeprowadziły go w sposób wyczerpujący. Przed przystąpieniem do oceny stanowiska organu, zawartego w zaskarżonej decyzji wskazać należy, że zgodnie z art. 59 ust. 1 u.i.o.ś., przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust.1 u.i.o.ś.

Stosownie do art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące kryteria:

1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem:

a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie,

b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem,

c) różnorodności biologicznej, wykorzystywania zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi,

d) emisji i występowania innych uciążliwości,

e) ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji

i stosowanych technologii, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu,

f) przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów oraz ich wpływu na środowisko, w przypadkach gdy planuje się ich powstawanie,

g) zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji;

2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające:

a) obszary wodno-błotne, inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych,

w tym siedliska łęgowe oraz ujścia rzek,

b) obszary wybrzeży i środowisko morskie,

c) obszary górskie lub leśne,

d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych,

e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000, oraz pozostałe formy ochrony przyrody,

f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia,

g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne,

h) gęstość zaludnienia,

i) obszary przylegające do jezior,

j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej,

k) wody i obowiązujące dla nich cele środowiskowe;

3) rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1, wynikające z:

a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać,

b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze,

c) charakteru, wielkości, intensywności i złożoności oddziaływania,

z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania,

d) prawdopodobieństwa oddziaływania,

e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania,

f) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem,

g) możliwości ograniczenia oddziaływania.

W badanej sprawie, z uwagi na specyfikę planowanej inwestycji,

w zainteresowaniu organu przy kwalifikacji przedsięwzięcia powinny się znaleźć parametry, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia RM z 9 listopada 2010 r., który stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż

5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż

20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż

40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

W związku z treścią art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku podstawową kwestią jaką miały organy orzekające do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było ustalenie, czy objęte postępowaniem zamierzenie inwestycyjne może być zaliczone co najmniej do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co w konsekwencji prowadziło do odpowiedzi na pytanie czy jest to przedsięwzięcie o jakim mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Rzeczą organu było zatem ustalenie mocy poszczególnych anten, a następnie rozważenie czy wystąpi zjawisko kumulacji, o którym mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.i.o.ś. W tym celu organ winien poczynić ustalenia w zakresie tego, czy w najbliższym sąsiedztwie znajdują się już zrealizowane inwestycje o podobnym charakterze, a jeżeli tak, to czy istnieje prawdopodobieństwo takiego wzajemnego oddziaływania istniejących stacji bazowych telefonii komórkowej i planowanej stacji, które doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnej mocy promieniowania.

Takich bezspornych ustaleń w sprawie nie poczyniono.

Nie zawiera ich również przedłożona przez inwestora Karta informacyjna przedsięwzięcia. W świetle wywodów Skarżącej, że w odległości około 600 m na wieży kościoła w W. zlokalizowane są inne stacje bazowe [...] poczynienie tego rodzaju ustaleń wydaje się być niezbędne dla prawidłowej oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Z uzasadnienia decyzji organu I, jak i II instancji wynika natomiast, że w sąsiedztwie planowanej wieży telefonii komórkowej oraz w miejscowości W. nie występują inne stacje telefonii komórkowej, których oddziaływania mogłyby się kumulować. Kolegium zaznaczyło przy tym, że iż organ I instancji przyjął jako pewne ustalenie brak w sąsiedztwie planowanej wieży telefonii komórkowej oraz w miejscowości W. innych stacji telefonii komórkowej, których oddziaływanie mogłoby się kumulować.

Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można powiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy.

Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, że w sprawach dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia niedopuszczalne jest orzekanie przez organy administracji publicznej wyłącznie w oparciu o niezweryfikowane wnioski, w tym np. jedynie w oparciu o Kartę informacyjną przedsięwzięcia, bowiem ta nie jest dokumentem urzędowym i nie może stanowić jedynego źródła materiału faktycznego sprawy. Należy mieć przy tym na względzie, że to inwestor określa takie parametry przedsięwzięcia jak rodzaj instalacji, częstotliwość emitowanego pola elektromagnetycznego, promieniowaną izotropowo równoważną moc pojedynczej anteny oraz ich zsumowane wartości, umieszczenie środka elektrycznego i przebieg głównej osi wiązki promieniowania. Wskazane parametry należy więc ustalać na podstawie danych, określonych przez inwestora.

Jednocześnie organ administracji winien we własnym zakresie ustalić czy wokół planowanego przedsięwzięcia, w granicach określonych przez odległość i kierunki, zależne od wielkości wskazanych przez inwestora parametrów, znajdują się miejsca dostępne dla ludności, z powołaniem się na źródła tych ustaleń. Dopiero w oparciu o tak przeprowadzoną analizę można wskazać, czy zachodzą, bądź nie przesłanki do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia

Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że również w tym zakresie organy nie sprostały obowiązkowi oceny całego materiału dowodowego w sprawie.

Zauważyć bowiem należy, że w znajdującej się w aktach sprawy opinii autorstwa mgr inż. Ł. C. z dnia [...] sierpnia 2018 r. (włączonej jako dowód w sprawie postanowieniem z dnia [...] znak: [...]) w punkcie 12 ww. opinii "Wnioski i podsumowanie" wskazano, że przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż należy zaliczyć ją do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko - w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Według ww. opracowania zasadnym jest przeprowadzenie weryfikacji w zakresie planowanego przedsięwzięcia przy uwzględnieniu sumy mocy anten przewidzianych do instalacji w danym kierunku. Zsumowanie mocy anten dla poszczególnych azymutów i wysokości powodować będzie, iż analiza planowanego przedsięwzięcia obejmować będzie odcinek 300 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny z uwagi na przedział mocy powyżej 10.000W, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Tymczasem zarówno treść zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji nie zawiera uzasadnienia czy i w jakim zakresie zostały wzięte pod uwagę ustalenia zawarte w tym dokumencie. Organ odwoławczy ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, że wobec faktu, iż organ I instancji zakwalifikował przedsięwzięcie według przepisu uwzględniającego szerszy zakres jego oddziaływania, uprawnionym jest w ocenie organu odwoławczego przyjęcie ustaleń tego postępowania w odniesieniu do analizowanego przedsięwzięcia, zakwalifikowanego według przepisu uwzględniającego mniejszy zakres oddziaływania.

W tym miejscu zauważyć trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, który sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela, iż przez oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem, nie może naruszać granic cudzej nieruchomości. Pionowy zasięg własności gruntowej może ograniczać jedynie porządek prawny, w tym przepisy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i dotyczące ochrony środowiska (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2012 r., II SA/Gl 672/11, LEX nr 1420400).

Zasadne zatem okazały się również te zarzuty skargi dotyczące określenia maksymalnego pochylenia anten, bez podania czy jest to tilt elektryczny (związany ze sterowaniem elektrycznym), czy może jest to pochylenie mechaniczne związane z montażem anten na wieży. Wskazane przez organ I instancji pochylenie w zakresie tiltów od 0°-9° nie odpowiada wartościom określonym w karcie technicznej anten sektorowych załączonych do Analizy Środowiskowej, gdzie tilt elektryczny określono na poziomie 0° -10°, a tilt mechaniczny 0° -12°. Brak poczynienia ustaleń w tym zakresie uniemożliwia dokonanie właściwej kwalifikacji inwestycji, a w konsekwencji ustalenia rzeczywistego obszaru jej oddziaływania i wpływu na środowisko.

Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny.

Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne.

Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. II OSK 2706/13, z dnia 29 września 2015 r., sygn. II OSK 139/14, z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 1839/16 czy też z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. II OSK 708/15, z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II OSK 3083/15 (http://:orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, 8, 11, 75, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy, a następnie niewłaściwe i niekompletne dokonanie jego oceny.

Zaznaczenia wymaga, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest podejmowaniem działalności, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane. Zgodnie z zasadą przezorności dopuszczalne jest ograniczenie, bądź zakaz realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, w sytuacji, gdy możliwość jego znaczącego oddziaływania na środowisko nie została jeszcze w pełni, naukowymi metodami, dowiedziona i wykazana. Stosowanie zasady przezorności w odniesieniu do przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej pozwala zapobiegać znaczącym oddziaływaniom takiego przedsięwzięcia na środowisko.

Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko powinien być nałożony na inwestora w przypadku niepewności wiedzy dotyczącej mogącego wystąpić znaczącego oddziaływania na środowisko w związku z realizacją przedsięwzięcia.

Z powyższych względów, uznając że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o ich uchyleniu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 związku z art. 205 § 2 tej ustawy.

Rozpatrując ponownie sprawę organy winny uzupełnić materiał dowodowy, a następnie podjąć rozstrzygnięcie uwzględniając przedstawioną powyżej ocenę Sądu i uzasadnić je zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym. Materiał dowodowy winien zostać uzupełniony o dokumentację z podaniem norm katalogowych zastosowanych anten – maksymalna moc, maksymalny tilt dla tego typu urządzeń oraz ocenę kwestii czy nie mogłoby dojść do nakładania się fal emitowanych przez poszczególne anteny oraz kwestii oddziaływania pól elektromagnetycznych na obszary dostępne dla ludności.