Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 270/19 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 8 lutego 2019 r. nr PORZI.503.159.2018.KS.4 w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w S. na rzecz Głównego Inspektora Farmaceutycznego 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 270/19, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę A. Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z 8 lutego 2019 r. w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA złożyła A. Sp. z o.o. w S., zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie zmiany w całości zaskarżonego wyroku i uchylenia w całości zaskarżonej decyzji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca kasacyjnie wniosła również o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 494 § 2 w zw. z art. 618 i 633 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 505 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.s.h.) oraz art. 26 § 4 i 5 w zw. z art. 553 § 2 i 3 k.s.h. poprzez przyjęcie błędnej wykładni w związku z błędnie ustalonym stanem faktycznym, polegającej na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż przedmiotem sukcesji ze spółki przejmowanej na spółkę przejmująca jest "koncesja pierwotna" z 1993 roku, pomimo oczywistego faktu, iż była ona wydana na rzecz przedsiębiorców, którzy nie dokonali przekształcenia spółki cywilnej w spółkę jawną, a jeden z nich zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej w październiku 2002 roku, zamiast przyjęcia, iż przedmiotem sukcesji jest zezwolenie wydane w dniu 31 października 2002 roku na rzecz przedsiębiorców, którzy następnie dokonali przekształcenia spółki cywilnej w spółkę jawną;

2. art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej w brzmieniu na dzień 31.10.2002 r. oraz art. 99 ust. 4 w zw. z art. 102 oraz art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne w brzmieniu na dzień 31.10.2002 r. w zw. z art. 25 § 4 i 5 oraz art. 553 § 2 i 3 i art. 494 § 2 k.s.h. poprzez ich niezastosowanie i pominięcie skutków prawnych powstałych na podstawie ww. przepisów prawa obowiązujących w dacie przyznania uprawnienia o charakterze administracyjnym do prowadzenia apteki ogólnodostępnej w 2002 roku, z których wynika, iż przedsiębiorcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność w formie spółki cywilnej i zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej jest udzielane osobom fizycznym, natomiast zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej skutkuje wygaśnięciem zezwolenia, co skutkuje, iż tylko takie uprawnienia, których skutki trwają nadal mogą być przedmiotem sukcesji uniwersalnej ze wspólników spółki cywilnej na spółkę jawną i w konsekwencji mogą podlegać dalszej sukcesji w wyniku połączenia spółki jawnej z inną spółką kapitałową.

II. prawa procesowego, tj.:

1. przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.p.a.) - przez błędne ustalenie, iż przedmiotem sukcesji generalnej było zezwolenie pierwotne z 1993 roku, co doprowadziło do oddalenia skargi, w sytuacji, gdy z prawidłowej analizy materiału dowodowego wynika, iż przedmiotem sukcesji generalnej było zezwolenie z dnia 31.10.2002 roku;

2. przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w pisemnym uzasadnieniu do przeprowadzonego na rozprawie uzupełniającego postępowania dowodowego, z którego wynika, iż płatnik publiczny - Narodowy Fundusz Zdrowia, w treści umowy odwołuje się do zezwolenia z 2002 r., co oznacza, iż wbrew twierdzeniom organów i Sądu I instancji, decyzja z roku 2002 była nowym zezwoleniem i ona kształtowała uprawnienia o charakterze publicznoprawnym.

Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia.

W pierwszej kolejności należy jednak odnieść się do najdalej idącego zarzutu, tj. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uznanie, że uzasadnienie zostało sporządzone przez Sąd pierwszej instancji zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a. dopiero umożliwia Sądowi kasacyjnemu ocenę kwestionowanego wyroku w kontekście złożonych zarzutów.

Skarżąca kasacyjnie zwraca uwagę na nieprawidłowe jej zdaniem sporządzenie i uzasadnienie wyroku, poprzez nieodniesienie się w pisemnym uzasadnieniu do przeprowadzonego na rozprawie uzupełniającego postępowania dowodowego, z którego wynika, iż płatnik publiczny — Narodowy Fundusz Zdrowia, w treści umowy odwołuje się do zezwolenia z 2002 r., co zdaniem kasatora oznacza, iż wbrew twierdzeniom organów i Sądu I instancji, decyzja z roku 2002 była nowym zezwoleniem i ona kształtowała uprawnienia o charakterze publicznoprawnym.

W ocenie NSA zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest trafny. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Dodatkowo NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a., nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie doszło albo nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; wyrok NSA z 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego brak odniesienia się przez WSA w pisemnym uzasadnieniu do pisma, z którego wynika, iż płatnik publiczny, tj. Narodowy Fundusz Zdrowia, w treści umowy odwołuje się do zezwolenia z 2002 r., nie ma wpływu na wynik sprawy, skoro WSA szczegółowo wyjaśnia, że decyzja ta była oparta na pierwszym (pierwotnym) zezwoleniu z 1993 r., które następnie było wielokrotnie zmieniane w trybie art. 155 k.p.a.

Natomiast pozostałe zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. naruszenia art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. zostały tak skonstruowane, że powiązano je ściśle z naruszeniem prawa materialnego, celowym jest zatem ich łączne rozpoznanie. Zarzut procesowy sprowadza się bowiem do twierdzenia, że Sąd I instancji nie dostrzegł, iż organ administracji naruszył reguły zawarte w przepisach art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez ustalenie, iż przedmiotem sukcesji generalnej było zezwolenie pierwotne z 1993 roku, co doprowadziło do oddalenia skargi. Argumentacja towarzysząca tym zarzutom procesowym była w istocie tożsama z argumentacją towarzyszącą zarzutom prawnomaterialnym.

W tym miejscu należy podkreślić, iż nie mogą być także uznane za trafne wszystkie zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia prawa materialnego, opisane szczegółowo w petitum skargi kasacyjnej.

Odnosząc się do tych zarzutów należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wykładnię przepisów prawa i oceny zastosowane w zaskarżonym wyroku i dlatego nie ma potrzeby powtarzania całkowicie trafnej i wyczerpującej argumentacji sądu pierwszej instancji. Wystarczające więc będzie przytoczenie jedynie jej głównych tez.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zmiana dotycząca danych podmiotu prowadzącego aptekę ogólnodostępną, dokonywana decyzją organu koncesyjnego (decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 31 października 2002 r., zmieniona następnie decyzją z dnia 5 maja 2014 r.), stanowiła nową koncesję na prowadzenie apteki, jak twierdzi skarżąca kasacyjnie, czy też - jak twierdzą organy obu instancji - koncesja na prowadzenie apteki udzielona w dniu 10 maja 1993 r. na rzecz B. K. i A. M., wspólników spółki cywilnej, stanowi koncesję "pierwotną", która jedynie była zmieniana powyżej powołanymi decyzjami Inspektora Farmaceutycznego. Skarżąca spółka stwierdzając, że decyzja zmieniająca koncesję na prowadzenie apteki z dnia 31 października 2002 r. stanowiła odrębną, pierwotną koncesję na prowadzenie wspomnianej apteki, wywodziła z powyższego stanowiska, że koncesja na prowadzenie apteki ogólnodostępnej została wydana już po wejściu w życie ustawy - Kodeks spółek handlowych, a więc po dniu 1 stycznia 2001 r. Ponadto ustalenia wymaga, czy w wyniku zaistniałego połączenia (przejęcia) spółek: spółka A1. Spółka Jawna z siedzibą w S. (spółka przejmowana), spółka A. Sp. z o.o. (spółka przejmująca) doszło do przekazania przez spółkę przejmowaną uprawnień wynikających z koncesji - zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej na spółkę przejmującą. W konsekwencji powyższego skarżąca wywodzi, że skoro koncesja udzielona w dniu 10 maja 1993 r. nie stanowi koncesji "pierwotnej", a koncesję "pierwotną" stanowi decyzja z dnia 31 października 2002 r., to przedmiotem sukcesji było zezwolenie z 31 października 2002 r. wydane na przedsiębiorców, którzy następnie przekształcili wiążącą ich umowę spółki cywilnej w inną spółkę - to do sprawy ma zastosowanie Kodeks spółek handlowych, który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., a co za tym idzie - jak uznaje strona skarżąca - istnieje możliwość przejęcia przez skarżącą spółkę wszelkich praw wynikających z decyzji koncesyjnej z dnia 31 października 2002r.

Zdaniem NSA wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że Główny Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia 31 października 2002 r. o zmianie zezwolenia w zezwoleniu nr [...] z dnia 10 maja 1993 r., wydanym dla mgr farm. B. K. i techn. farm. A. M. – Spółka Cywilna na prowadzenie apteki w S., wprowadził tylko zmianę polegającą na dopisaniu w udzielonym zezwoleniu nazwiska mgr farm. B. M. w związku z przystąpieniem do spółki z dniem 10 października 2002 r., wykreśleniu nazwiska mgr farm. B. K. w związku z wystąpieniem ze spółki z dniem 31 października 2002 r. oraz dopisaniu w udzielonym zezwoleniu nazwy apteki – A1. Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku, że podstawą do wydania opisanej wyżej decyzji był przepis art. 155 k.p.a. Dodatkowo ww. decyzję z 2002 r. wydano w uwzględnieniu wniosku B. M. i A. M., a zatem prawidłowe jest stanowisko WSA, iż decyzja z 1993 r. nie została wyeliminowana z obrotu prawnego i w związku z tym nadal wywołuje skutki prawne.

Zatem za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należało zarzut naruszenia art. 494 § 2 w zw. z art. 618 i art. 633 k.s.h. Słusznie bowiem stwierdził Sąd I instancji, iż zgodnie z art. 494 § 1 k.s.h. "Spółka przejmująca albo spółka nowo zawiązana wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki". Zgodnie § 2 ww. przepisu "na spółkę przejmującą albo spółkę nowo zawiązaną przechodzą z dniem połączenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane spółce przejmowanej albo którejkolwiek ze spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej". Powyższa zasada sukcesji uniwersalnej jest m.in. ograniczona przez przepisy przejściowe ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030 ze zm.), tj.: art. 618 k.s.h., zgodnie z którym: "przepisy art. 494 § 2 i art. 531 § 2 stosuje się do koncesji, zezwoleń oraz ulg przyznanych po dniu wejścia w życie ustawy, chyba że przepisy dotychczasowe przewidywały przejście takich uprawnień na spółkę przejmującą lub na spółkę nowo zawiązaną".

Jak zasadnie w tym kontekście wskazywano w orzecznictwie NSA (zob. np. wyrok NSA z 4 lutego 2020 r. II GSK 3027/17; wyrok NSA z 8 lutego 2022 r., II GSK 1133/18; wyrok NSA z 26 kwietnia 2022 r., II GSK 2001/18 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), sukcesja administracyjnoprawna w odróżnieniu od cywilnoprawnej, która zawsze musi być pełna, ma ograniczony charakter. W prawie administracyjnym powszechnie przyjmuje się w literaturze i orzecznictwie, że obowiązuje zasada, iż prawa i obowiązki o charakterze administracyjnoprawnym są związane z osobą, dla której zostały ustanowione i zasadniczo są one nieprzenoszalne. Zmiana tej reguły wymaga ustanowienia wyraźnej normy prawnej, tak jak ma to miejsce w przypadku ograniczonej sukcesji administracyjnej przewidzianej w art. 494 § 2 k.s.h. Zasada ograniczonej sukcesji administracyjnej polega na tym, że, co do zasady, na spółki sukcesorki przechodzą z dniem połączenia: zezwolenia, koncesje, ulgi, które zostały przyznane spółce przejmowanej lub którejkolwiek ze spółek łączących się w trybie fuzji. Ograniczenie przejścia zezwoleń na nowe spółki może wynikać z przepisów ustawy albo gdy decyzja o przyznaniu tak stanowi. Wskazuje się także na możliwość ograniczenia wspomnianej sukcesji poprzez wniesienie sprzeciwu przez organ, który udzielił koncesji (zezwolenia) oraz termin, o którym mowa w art. 618 k.s.h. (por. A. Kidyba, Kodeks spółek handlowych. Komentarz, LEX/El., 2016).

WSA słusznie zatem przyznał rację organowi, iż skoro decyzja nr [...] z dnia 10 maja 1993 r. weszła do obrotu prawnego przed wejściem w życie ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych, która zgodnie z art. 633 k.s.h. weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., to w związku z tym, z dniem połączenia ww. podmiotów nie doszło do przejścia koncesji na prowadzenie apteki nr [...] z dnia 10 maja 1993 r. na prowadzenie apteki ogólnodostępnej A. sp. z o.o. z siedzibą w S., ponieważ brak podstawy prawnej do dokonania zmiany decyzji zgodnie z wnioskiem strony.

Trafnie również podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że zmiana treści zezwolenia na prowadzenie apteki może nastąpić w drodze decyzji zmieniającej zezwolenie, wydawanej na podstawie art. 155 k.p.a., natomiast Prawo farmaceutyczne nie zawiera samodzielnej podstawy do zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki w przypadku zmiany przedsiębiorcy. Za wyłączną podstawę rozstrzygnięcia nie może być uznany przepis art. 99 ust. 2 p.f. , bowiem jest to przepis kompetencyjny, który określa organ administracji publicznej właściwy do wydania m. in. decyzji w przedmiocie zmiany zezwolenia. Skoro zmiana zezwolenia może być dokonywana także w drodze decyzji administracyjnej, to oznacza, że podstawą do zmiany decyzji w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie apteki może być jedynie przepis art. 155 k.p.a. Zmiany w zezwoleniu miały charakter jedynie zmian w koncesji pierwotnej z 1993 r. i odbywały się w oparciu o przepis art. 155 k.p.a. Dokonując każdorazowo zmiany w pierwotnej koncesji/zezwoleniu organ wskazywał, ze zmiana dotyczy koncesji z 10 maja 1993 r. Do daty wydania zaskarżonej decyzji także skarżąca kasacyjnie w żaden sposób nie kwestionowała, że prowadzi aptekę w oparciu o pierwotne zezwolenie z 1993 r. Z regulacji zawartej w art. 26 § 4 k.s.h. wynika, że każda spółka cywilna może być przekształcona w spółkę jawną. Zgodnie z art. 26 § 5 k.s.h. z chwilą wpisu do rejestru spółka o której mowa w § 4 staje się spółką jawną. Spółce tej przysługują wszystkie prawa i obowiązki stanowiące majątek wspólny wspólników. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że art. 553 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Z kolei jak stanowi art. 553 § 2 k.s.h. spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej. Z takim właśnie wyjątkiem – wynikającym z wyraźnego brzmienia art. 618 k.s.h. mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W związku z powyższym aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zyskał również zarzut naruszenia art. 618 k.s.h. Nie ma bowiem wątpliwości, że unormowanie zawarte w tym przepisie stanowi ograniczenie zasady sukcesji generalnej. Trafnie zauważył przy tym WSA, że art. 494 § 2 k.s.h. ma zastosowanie jedynie do koncesji, zezwoleń, ulg przyznanych po wejściu w życie kodeksu spółek handlowych, chyba że przepisy dotychczasowe akceptowały przejście takich uprawnień na sukcesorów. Wymaga w tym miejscu zaznaczenia, że dopiero Kodeks spółek handlowych wprowadził kompleksową regulację łączenia i podziału spółek, przewidując w tym zakresie sukcesję uniwersalną (pełną lub częściową) praw i obowiązków, w tym o charakterze administracyjnoprawnym. Skoro przepis art. 633 k.s.h. stanowi, że ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., to wobec tego uznać trzeba, że możliwe jest jedynie przejęcie koncesji, ulg, czy zezwoleń przyznanych po dniu 1 stycznia 2001 r., chyba że przepisy dotychczasowe akceptowały przejście takich uprawnień na sukcesorów. A contrario, skoro pod rządami Kodeksu handlowego brak było regulacji dotyczącej sukcesji uniwersalnej praw i obowiązków o charakterze administracyjnoprawnym, nie jest możliwe przeniesienie w tym trybie zezwolenia na prowadzenie apteki, przyznanego przed tą datą. W tej sytuacji nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej kasacyjnie, jakoby w niniejszej sprawie miało dojść do naruszenia art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej w brzmieniu na dzień 31 października 2002 r. oraz art. 99 ust. 4 w zw. z art. 102 oraz art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. — Prawo farmaceutyczne w brzmieniu na dzień 31 października 2002 w zw. z art. 25 § 4 i 5 oraz art. 553 § 2 i 3 i art. 494 § 2 k.s.h. poprzez ich niezastosowanie.

W związku z powyższym - odnosząc się ponownie do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane przez Sąd I instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Nieusprawiedliwione są zatem procesowe zarzuty kasacyjne. WSA, oddalając rozpatrywaną skargę, nie złamał wytykanych mu przepisów postępowania.

Mając powyższe na uwadze, ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego w pkt 2 sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804), zasądzając od skarżącej kasacyjnie na rzecz organu reprezentowanego przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, 360 zł za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.