Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji dla przedsięwzięcia skargę oddala.

Decyzją z dnia 11 sierpnia 2014 r., znak: [...] po rozpatrzeniu wniosku z dnia 8 maja 2014r. złożonego przez [...]. Sp. z o.o. Sp.k. w R. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "rozbiórce wyciągu orczykowego i budowie nowego wyciągu krzesełkowego na zboczu P. w miejscowości R., Gmina A., Powiat W.", Burmistrz A. (woj. M.), na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz.267 z późn.zm.) w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 73 ust.1, art. 75 ust. 1pkt 4, art. 80 ust.1 oraz art. 82, art. 85 ust.1 i ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013r., póz. 1235 z późn.zm.) oraz § 3 ust.1 pkt. 49 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 201 Or. Nr 213, póz. 1397 z późn. zm.) określił środowiskowe uwarunkowania realizacji dla przedsięwzięcia polegającego na "rozbiórce wyciągu orczykowego i budowie nowego wyciągu krzesełkowego na zboczu P. w miejscowości R. Gmina A., Powiat W.i".

W decyzji określono szczegółowo: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt. 1, 10, 14 i 18 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; w ramach wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć o zwiększonym ryzyku albo o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, zatem nie przewiduje się wystąpienia poważnych awarii przemysłowych; w ramach wymogów w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko stwierdzono, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem bez zdolności do wytwarzania oddziaływań o zasięgu transgranicznym. Nie wiąże się z możliwością wystąpienia transgranicznego oddziaływania na środowisko ze względu na znaczną odległość od granic Państwa.

W decyzji stwierdzono brak konieczności:

utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania,

wykonania kompensacji przyrodniczej,

wykonania analizy porealizacyjnej,

przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko,

przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko.

Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do tej decyzji.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że przedsięwzięcie zaplanowano na terenie Parku Krajobrazowego [...] w odległości ok. 50 m od rezerwatu przyrody "[...]" oraz w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru Natura 2000 [...].

Polana P. leży poza granicami obszaru B. w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Prace związane z przebudową infrastruktury prowadzone będą poza siedliskami objętymi ochroną na ww. obszarze Natura 2000. Przy spełnieniu wskazanych w decyzji warunków realizacji i eksploatacji inwestycji, planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na integralność oraz wartości przyrodnicze obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty B. spójność Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000, a także pozostałe elementy środowiska przyrodniczego, w tym na gatunki fauny i flory oraz siedliska przyrodnicze, inne formy ochrony przyrody i krajobraz.

Wskazano, że organ wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. o opinię w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. wyraził opinię, w której stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania w/w przedsięwzięcia na środowisko.

Z kolei Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. wyraził opinię, w której stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i opracowania raportu w zakresie wynikającym z art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W dniu 1 lipca 2014r. do organu I instancji wpłynął raport o oddziaływaniu na środowisko. Organ szczegółowo przeanalizował przedłożony dokument i uznał, że zawiera wszystkie elementy zgodnie z art. 66 ww. ustawy, które zostały opisane w oparciu o specjalistyczną literaturę, przepisy prawa ochrony środowiska. Wszystkie badania i wyliczenia zostały wykonane zgodnie z wytycznymi w aktach wykonawczych i referencyjnymi metodami. Raport zawiera wszystkie potencjalne zagrożenia, wraz z ich opisem i skutkami, typowe dla tego rodzaju przedsięwzięć.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. opinią sanitarną znak: [...] z dnia 16 lipca 2014r. dotyczącą warunków realizacji przedsięwzięcia zaopiniował pozytywnie z następującym zastrzeżeniem:

"w projekcie uwzględnić wnioski i zalecenia zawarte w raporcie oddziaływania na środowisko opracowanym na etapie uzgodnień uwarunkowań środowiskowych dla projektowanej inwestycji wykonanym przez mgr inż. E. S.".

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. po dokonaniu analizy w/w Raportu uzgodnił pozytywnie warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia w zakresie ochrony środowiska postanowieniem znak: [...] z dnia 16 lipca 2014r. pod warunkiem wprowadzenia do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określonych przez niego szczegółowo warunków jego realizacji.

W celu zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu organ wystosował obwieszczenie o prowadzonej ocenie oddziaływania na środowisko i konsultacjach społecznych. Obwieszczenie to zostało zamieszczone na tablicach ogłoszeń Urzędu Miejskiego w A., na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w A. oraz w miejscu planowanej inwestycji. Podano do publicznej wiadomości m.in. informacje o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, organach właściwych w sprawie, o prowadzonym postępowaniu, w tym o możliwości składaniu uwag i wniosków przez społeczeństwo, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania (tj. od dnia 1 lipca 2014r. do dnia 22 lipca 2014r.), o formie składania uwag i wniosków, a także o konsekwencjach złożenia uwag i wniosków z uchybieniem wyznaczonego terminu. Nie zostały złożone żadne uwagi i wnioski.

Organ wskazał, że dokonał dokładnej wszechstronnej analizy wszystkich posiadanych materiałów z uwzględnieniem porządku prawnego. Ustalenia zawarte w Raporcie skonfrontowano z powszechnie dostępnymi opracowaniami specjalistycznymi oraz innymi dokumentami, które zostały przez organ omówione w niniejszej decyzji.

Biorąc pod uwagę całokształt założeń projektowych organ uznał, że proponowane rozwiązania dotyczące przedsięwzięcia z uwzględnieniem uwag i nałożonych na inwestora obowiązków w decyzji I instancji zapewnią spełnienie wymogów ochrony środowiska i będą stanowić wy starczającą jego ochronę.

Organ I instancji wskazał, że w każdym stadium postępowania organ zapewnił stronom możliwość czynnego udziału oraz wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks Postępowania Administracyjnego.

Odwołanie od powyższej decyzji - w ustawowym terminie - złożyło Towarzystwo [...] w O. Zarzucono naruszenie art. 33 ust. 1 pkt 7 u.i.o.ś., poprzez niezapewnienie 21 -dniowego terminu do składania uwag i wniosków. W konsekwencji powyższego, wniesiono o uchylenie zaskrzonej decyzji w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w l instancji. W uzasadnieniu wskazano, że Burmistrz A. dokonał w dniu 1 lipca 2014 roku obwieszczenia wyznaczając termin wnoszenia uwag i wniosków do dnia 22 lipca 2014 roku, co w związku z treścią przepisu art. 49 k.p.a. oznacza w opinii odwołującego, że termin ten wyniósł w praktyce jedynie 7 dni, bowiem obwieszczenie można było uznać za skutecznie doręczone dopiero w dniu 16 lipca 2014 roku. Uchybienie obowiązkowi zagwarantowania udziału społeczeństwa w postępowaniu wymagającym jego udziału jest, w opinii wnoszącego odwołanie, rażącym naruszeniem przepisów o postępowaniu, dlatego - zdaniem odwołującego - decyzja taka nie może trafić do obrotu.

Odwołanie od decyzji wniosło również Stowarzyszenie [...]. W odwołaniu wskazano, że obok decyzji zaskarżeniu podlega również postanowienie RDOŚ w K. z dnia 16.07.2014 r. w przedmiocie pozytywnego uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Zaskarżonej decyzji Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie; naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów; naruszenie art. 62 ust.2 w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 b u.i.o.ś., poprzez jego niezastosowanie i brak uwzględnienia powiązań planowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami i kumulacji oddziaływań; naruszenie art. 33 ust 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. 2013 poz. 627) poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mimo, że realizacja przedsięwzięcia spowoduje znacząco negatywne oddziaływania na obszar Natura 2000 [...]; naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 8 u.i.o.ś., poprzez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji mimo braku zawarcia w raporcie opisu oddziaływań skumulowanych; naruszenie art. 66 ust.1 pkt 2 u.i.o.ś., poprzez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji, mimo braku zawarcia w raporcie szczegółowego opisu elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko; naruszenie art. 66 ust.1 pkt 5 u.i.o.ś., poprzez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji mimo braku zawarcia w raporcie wszystkich wymaganych przez prawo wariantów; naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i brak wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji; naruszenie art. 74 § 3 u.i.o.ś., poprzez jego niezastosowanie i niedopełnienie obowiązku ogłoszenia w trybie art. 49 k.p.a. postanowienia o nałożeniu na wnioskodawcę obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a w konsekwencji naruszenie zasady zapewnienia przez organ prowadzący postępowanie prawa stron do czynnego uczestnictwa w postępowaniu.

Pismem z dnia 18 września 2014 roku [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w R. przedstawiła stanowisko w sprawie. Wskazano na bezzasadność zarzutów w zakresie naruszenia art. 7, 77 § 1 oraz art 80 k.p.a., bowiem zdaniem inwestora materiał w sprawie jest wszechstronny, a wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla sprawy zostały wyjaśnione. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 62 ust.2 w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 b u.i.o.ś. poprzez jego niezastosowanie i brak uwzględnienia powiązań planowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami i kumulacji oddziaływań, wskazano, że nie sposób w opinii inwestora dokonywać kumulacji oddziaływania wraz z inwestycją z 2009 roku, bowiem ta nie jest użytkowana i w sensie prawnym nie istnieje. Wskazano również na brak prawnej możliwości oceny oddziaływania skumulowanego z oddziaływaniem inwestycji planowanych w treści zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy A.. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2, 5 i 8 u.i.o.ś. inwestor stanął na stanowisku, że raport zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy. Inwestor zaprzeczył również tezie, jakoby uzasadnienie zaskarżonej decyzji było niepełne. W odniesieniu do zarzutu stawianego trybowi, w jakim ogłoszono początek biegu terminu do wniesienia uwag i wniosków, inwestor stanął na stanowisku, iż termin 21 dni nie musi być liczony od daty ustalonej w art. 49 k.p.a., jako data zawiadomienia lub doręczenia, gdyż art. 33 u.i.o.ś. stanowi samodzielną podstawę podawania do publicznej wiadomości informacji o sposobie i miejscu składania uwag i wniosków.

Decyzją z dnia 21 października 2014 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu odwołań wniesionych przez Stowarzyszenie [...] z siedzibą w B. oraz Towarzystwa [...] z siedzibą w O. od decyzji Burmistrza A. z dnia 11 sierpnia 2014 r.,

- działając na podstawie przepisów art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 3, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust.1 oraz art. 82, art. 85 ust. 1 i ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r. póz. 1235 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 49 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r, nr 213, póz. 1397 ze zm.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.. Dz.U. 2013 r., póz. 267 z późn. zm.) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że postępowanie prowadzące do wydania decyzji środowiskowej regulują przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r., póz. 1235 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa środowiskowa lub w skrócie "u.i.o.ś.".

W ramach postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji planowanego przedsięwzięcia ustala się i ocenia bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływania między tymi elementami, dostępność do złóż kopalni oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu (art. 62 u.i.o.ś.). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa więc wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych.

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 8 u.i.o.ś., ilekroć w ustawie jest mowa o ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - rozumie się przez to postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:

a. weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

b. uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

c. zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Ostatni z elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a mianowicie zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, opisane w treści art. 33-36 oraz art. 38 tej ustawy, jest realizowane m.in. poprzez podanie do publicznej wiadomości przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa przez organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, informacji o:

1) przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

2) wszczęciu postępowania;

3) przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie;

4) organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień;

5) możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o

miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu;

6) możliwości składania uwag i wniosków;

7) sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania;

8) organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków;

9) terminie i miejscu rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, o której mowa w art. 36, jeżeli ma być ona przeprowadzona;

10) postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli jest prowadzone.

Kwestia zarzutu naruszenia przepisu art. art. 33 ust. 1 pkt 7 u.i.o.ś., poprzez niezapewnienie 21-dniowego terminu do składania uwag i wniosków powinna zostać wyjaśniona przede wszystkim w kontekście oceny, czy ewentualne naruszenie tego przepisu mogło skutkować ograniczeniem prawa udziału społeczeństwa w postępowaniu. Innymi słowy, czy wątpliwość wskazywana przez odwołującego się doprowadziła po stronie ewentualnych zainteresowanych do uniemożliwienia im skutecznego wniesienia uwag i wniosków. Udział społeczeństwa w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej organ zapewnia poprzez umożliwienie składania uwag i wniosków. Nie są one wiążące dla organu, jednakże w świetle art. 85 ust. 2 pkt 1a w zw. z art. 37 ustawy środowiskowej, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek ich rozpatrzenia oraz zamieszczenia w uzasadnieniu decyzji informacji, w jaki sposób uwagi i wnioski zostały wzięte pod uwagę i uwzględnione przez organ. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że organ prowadzący postępowanie rozpatrywał zgłoszone uwagi i wnioski, a w uzasadnieniu decyzji odniósł się do nich wskazując, że informacje zawarte w raporcie i jego uzupełnieniach pozwalają na dokonanie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w chwili obecnej i w momencie jego uruchomienia. Zatem organ umożliwił społeczeństwu udział w postępowaniu na każdym jego etapie, zgodnie z wymogami ustawy.

W niniejszym postępowaniu wymagana była także specjalistyczna wiedza z zakresu ochrony środowiska, zatem organ zobligowany był mocą ustawy współdziałać z organem ochrony środowiska i uzgodnić warunki realizacji przedsięwzięcia. Tak też uczynił, dokonując przed wydaniem decyzji uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska i uwzględniając te uzgodnienia, co znalazło odzwierciedlenie w treści decyzji środowiskowej. Organ zasięgnął także opinii PPIS w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Inspektor sanitarny nie stwierdził przeciwwskazań do realizacji przedsięwzięcia.

W ramach postępowania w niniejszej sprawie, przeprowadzono należycie ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w oparciu o zapisy raportu, sporządzonego na potrzeby niniejszego postępowania. Raport oceniany jest przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe, a uczestnicy postępowania mają możliwość zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących tego dowodu. Przedłożony w sprawie raport został sporządzony zgodnie z wymogami art. 66 ustawy środowiskowej. Zawiera wszystkie wymienione tam elementy, w szczególności opis analizowanych wariantów (ust. 1 pkt 5) polegający na wskazaniu dwóch alternatywnych wariantów i wariantu zerowego, czy też opis metod prognozowania (ust. 1 pkt 8). Został oceniony jako w pełni przydatny dowód w sprawie, mogący stanowić podstawę wydanego rozstrzygnięcia.

Podkreślono, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jedynie etapem wstępnym dla postępowania w sprawie wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji i nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek robót budowlanych (czy planowanej działalności). Określa jedynie warunki wykorzystania terenu pod inwestycję z uwagi na konieczność ochrony przyrody, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Jak już wspomniano, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz, czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Kwestia np. dokładnej lokalizacji planowanej inwestycji będzie natomiast rozważana przez właściwe organy architektoniczno-budowalne dopiero na etapie postępowania zmierzającego do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, co już zostało wspomniane, stanowi jedynie etap wstępny realizacji inwestycji. Jej wydanie nie gwarantuje inwestorowi, że zrealizuje inwestycję, ponieważ nie zwalnia go z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Wyjaśniono, że decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Przesłanki odmowy zgody polegać przy tym mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 tej ustawy), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy, wykazania znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 ustawy), wykazania że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38 lit. j ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (art. 81 ust. 3 ustawy). O ile zatem żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Kolegium zaś zobligowane jest jedynie do kontroli sprawy pod kątem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, nie może brać natomiast pod uwagę aspektów ekonomiczno-społecznych, jakie może ono wywołać.

Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że organ l instancji słusznie uznał, iż zaistniała podstawa do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia dla inwestora. Wydana decyzja spełnia wymogi określone w treści przepisu art 82 u.i.o.ś.. Organ l instancji, oceniając sporządzony raport pod względem zupełności i prawidłowości, zasadnie przyjął go za pełnowartościowy dowód w sprawie, podzielając jego ustalenia w omawianym zakresie.

Zarzuty odwołujących skierowane są w większości przeciwko sporządzonemu w sprawie raportowi. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Aby opracowanie to w każdym przypadku zawierało informacje niezbędne do zakończenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania, w treści art. 66 u.i.o.ś. określono elementy, które powinien zawierać każdy raport o oddziaływaniu na środowisko. W przepisie tym nie określono jednak, jaki charakter z punktu widzenia procesowego ma opracowywany raport. Rozwiązując ten problem, w praktyce przyjmuje się, że "Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma charakter dokumentu prywatnego inwestora będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym. Raport oceniany jest przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe, a uczestnicy postępowania mają możliwość zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących tego dowodu" (wyrok WSA w Lublinie z dnia 31 marca 2011 r., II SA/Lu 845/10, LEX nr 993489). W praktyce podkreśla się, że "Raport niespełniający wymagań ustalonych w art. 52 ust. 1 p.o.ś. (obecnie art. 66 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko) nie powinien być uznany za środek dowodowy zgodny z prawem. Z drugiej jednak strony zarzut stawiany raportowi powinien być oparty na wykazaniu jego niezgodności z konkretnym przepisem, tj. art. 52 ust. 1 p.o.ś. (obecnie art. 66 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko), a także przepisu prawa materialnego, w oparciu o który została ustalona treść wymagania ustalonego w określonym przepisie art. 66 (art. 52 p.o.ś.). Postawienie postępowaniu dowodowemu, a w tym środkowi dowodowemu w postaci raportu, jedynie ogólnego zarzutu naruszenia zasady praworządności poprzez niepełne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, jest chybionym zarzutem" (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r., II OSK 1848/10, LEX nr 787129).

Raport sporządzony w niniejszej sprawie ma charakter kompleksowy i odnosi się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a także wskazuje, jakie obowiązują w tym zakresie standardy ochrony środowiska oraz, czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Spełnia również wymagania, o których mowa w art. 66 ustawy. Kolegium rozpatrując niniejszą sprawę i badając materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, nie dopatrzyło się uchybień poczynionych w trakcie sporządzania raportu, wskazanych w treści odwołań od przedmiotowej decyzji.

Wobec powyższego brak jest podstaw, aby uznać, iż raport w przedmiotowej sprawie został sporządzony w sposób nieprawidłowy. Ustalenia zawarte w raporcie stały się podstawą ustalenia wymogów, jakie inwestor musi spełnić, a które są wymienione w treści decyzji organu l instancji.

Podsumowując materiał zgromadzony w aktach sprawy Kolegium dokonało oceny prawidłowości decyzji Burmistrza A. z dnia 11 sierpnia 2014 r., znak: [...], wydanej na wniosek [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w R., określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji dla przedsięwzięcia polegającego na "rozbiórce wyciągu orczykowego i budowie nowego wyciągu krzesełkowego na zboczu P. w miejscowości R., Gmina A. Powiat W.". Decyzję tą należy uznać za prawidłową i pozbawioną wad skutkujących koniecznością ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w l instancji.

Skargę na powyższą decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosło Stowarzyszenie [...] w B., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, wraz z poprzedzającą ją decyzją Burmistrza A. przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów powołanych w treści skargi; zasądzenie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

• art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie;

• art. 80 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów;

• 63 ust. 1 pkt. 1 b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. 2013, póz. 1235) - dalej jako "u.i.o.ś." – poprzez jego niezastosowanie i brak uwzględnienia powiązań planowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami oraz brak uwzględnienia kumulacji oddziaływań;

• art. 66 ust. 1 pkt. 2 u.i.o.ś. - poprzez jego niezastosowanie i zignorowanie braku zawarcia w raporcie szczegółowego opisu elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko;

• art. 66 ust. 1 pkt. 5 u.i.o.ś. - poprzez jego niezastosowanie i zignorowanie braku zawarcia w raporcie wszystkich wymaganych przez prawo wariantów;

• art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i brak wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu podniesiono, że organ nie rozpatrzył wszechstronnie całego materiału dowodowego w sprawie, mimo że na mocy art. 140 k.p.a. był to tego zobowiązany. Organ stanął na stanowisku, że skoro raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - dalej jako "raport" jest kompletny pod względem ilościowym (spis treści raportu odpowiada treści art. 66 ust. 1 u.i.o.ś.), to jest on także poprawny pod względem merytorycznym. Organ nie rozważył, czy treść raportu oparta jest na realnych przesłankach, czy wynika z badań, w tym zwłaszcza inwentaryzacji o odpowiedniej metodyce, innymi słowy - czy dokument ten jest wiarygodny, sprawdzalny, komunikatywny i adekwatny do okoliczności sprawy. Skarżący stwierdził, że - ponad wszelką wątpliwość - rozdział raportu dotyczący elementów środowiska przyrodniczego pochodzi ze spisu literatury, a nie badań własnych, a także uwzględnia tylko niewielką część gatunków roślin i zwierząt stanowiących elementy przyrodnicze środowiska (nie uwzględniono nawet wszystkich gatunków chronionych występujących na terenie objętym postępowaniem).

Skarżący wskazał również, że wariantowanie inwestycji zostało przedstawione w sposób niezgodny z wykładnią funkcjonalną art. 66 ust. 1 pkt. 5 lit.a u.i.o.ś. Powyższe braki w raporcie powinny spowodować wezwanie inwestora przez organ I instancji do uzupełnienia braków formalnych, zgodnie z dyspozycją art. 64 § 2 k.p.a. Brak dostrzeżenia tych braków przez organ I instancji, powinien skutkować uchyleniem decyzji przez organ II instancji i skierowaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, ponieważ braki były tego rodzaju, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zwłaszcza brak opisu wszystkich elementów środowiska przyrodniczego uniemożliwiał rzetelną ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko.

Ponadto skarżący zarzucił, że wniósł jako dowód w sprawie informację dotyczącą wielkości populacji oraz wykorzystania siedlisk przez duże drapieżniki na obszarze B. (wydaną w 2013 r. przez Stowarzyszenia [...] "[...]") z której jednoznacznie wynika, że zainwestowanie narciarskie, w tym zrealizowanie samowoli budowlanej sąsiadującej z przedmiotową inwestycją, znacząco oddziałuje na duże drapieżniki, takie jak wilki. Organ I instancji odmówił jednak temu dowodowi wiarygodności, a bezkrytycznie odniósł się do materiału dowodowego, który przedstawił inwestor. Organ II instancji również podzielił w tym zakresie zdanie organu I instancji. Zdaniem skarżącego świadczy to o dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów.

Wiąże się to z kolejnym zarzutem dotyczącym braku oceny oddziaływania przedsięwzięcia objętego postępowaniem wraz z innymi przedsięwzięciami oraz braku oceny oddziaływań skumulowanych. W tym zakresie inwestycję objętą zaskarżoną decyzją wraz z samowolą budowlaną polegającą na wybudowaniu w 2009 r. wyciągu krzesełkowego i instalacji oświetleniowej oraz do naśnieżania należało potraktować jako jedno przedsięwzięcie. Na marginesie zaznaczono, że fakt istnienia samowoli budowlanej został przyznany przez Inwestora w odpowiedzi na odwołanie z dnia 18 września 2014 r., w związku z czym nie wymaga dowodu. Jak podniesiono w odwołaniu, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 13 u.i.o.ś., przedsięwzięcie to zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin. Przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty (tutaj obydwie inwestycje są realizowane przez ten sam podmiot i są położone na terenie tego samego ośrodka narciarskiego). Powyższe przesłanki w niniejszym stanie faktycznym są spełnione. Po pierwsze, z [...] działek ewidencyjnych objętych decyzją Burmistrza A. z dnia 11 sierpnia 2014 r. (znak [...]) o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, na [...] w 2009r. samowolnie wybudowano instalację oświetleniową ([...], [...] [...], [...], [...], [...], 7[...]) a na [...] instalację do naśnieżania ([...],[...],[...],[...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]). Zarówno oświetlenie, jak i naśnieżanie będą służyć także do oświetlenia i naśnieżania wyciągu, który jest przedmiotem niniejszego postępowania. Wynika to choćby z faktu, że zgodnie z charakterystyką przedsięwzięcia, będącą załącznikiem do w/w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, wyciąg będzie czynny także w godzinach 18 - 22 (a więc w godzinach, w których w zimie, a więc w sezonie narciarskim, jest już ciemno). Oznacza to, że wybudowana nielegalnie już na tym terenie instalacja oświetleniowa będzie służyć także oświetleniu trasy, przez którą przebiegać będzie planowany wyciąg. Ze względu na położenie planowanego wyciągu w większości na tych samych działkach ewidencyjnych (a więc na tej samej wysokości), co nielegalnie wybudowana instalacja do naśnieżania, trasa zjazdowa znajdująca się przy planowanym wyciągu, będzie również przez nią naśnieżana (na rzędnych terenu, na których są położone działki objęte postępowaniem, funkcjonowanie tras do narciarstwa zjazdowego byłoby ekonomicznie nieopłacalne bez sztucznego naśnieżania). Twierdzenia inwestora natomiast, że samowolnie wybudowane instalacje do oświetlenia i naśnieżania nie są użytkowane, są nieprawdziwe. Obydwie instalacje są użytkowane nielegalnie rokrocznie podczas sezonów narciarskich od 2011 r. Świadczą o tym zdjęcia zamieszczone przez Inwestora na jego stronie internetowej.

Nadto twierdzenie, że "inwestycja w sensie prawnym nie istnieje" jest – zdaniem skarżącego - kuriozalne. Niezależnie, nawet gdyby inwestycja nie była użytkowana, to przecież i tak istnieje i oddziałuje na środowisko. Podczas jej budowy zniszczono nieodwracalnie cenne siedliska przyrodnicze, stanowiące także siedliska gatunków chronionych. Co więcej, ingerencja w środowisko nie zakończyła się w raz z zakończeniem robót budowlanych. Użytkowanie instalacji do zaśnieżania i oświetlenia stoku powoduje emisję czynników odstraszających zwierzęta (hałas, oświetlenie, zwiększona antropopresja związana z wydłużeniem pracy ośrodka z godziny 15 do 22) stanowiących fizyczną i behawioralną barierę migracyjną dla zwierząt. Potwierdza to zawarta w aktach sprawy Informacja.. która wskazuje, iż funkcjonowanie samowoli znacząco ograniczyło dostępne dla wilka siedliska w tej części B.

Zarzucono, że idąc tokiem myślenia inwestora, należałoby również dojść do absurdalnego wniosku, że tylko legalne inwestycje oddziałują na środowisko. Skarżący dysponuje zresztą dowodem na obronę tezy, że oddziaływanie samowoli budowlanej występuje. Jest nim pismo [...] z dnia 18.07.2014 znak [...]

Skarżący podtrzymał swój wywód przedstawiony w odwołaniu, dotyczący braku zawarcia w raporcie wszystkich elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania. Zwrócono uwagę, że raport oparty jest tylko i wyłącznie na pozycjach z literatury, co do której skarżący przedstawił uwagi krytyczne. Główne źródło, na którym opiera się raport tj. Inwentaryzacja przyrodniczo-krajobrazowa rejonu L. w B. wraz z oceną przyrodniczo-krajobrazowa możliwości realizacji przedsięwzięć narciarsko- turystycznych planowanych na tym obszarze jest niewiarygodna, z uwagi na krótki okres prowadzenia inwentaryzacji oraz brak stwierdzenia kluczowych dla ochrony obszaru gatunków -rysia i 4 gatunków nietoperzy (przedmioty ochrony obszaru Natura 2000 [...]). Inwentaryzacja nie potwierdziła także występowania w obszarze niedźwiedzia brunatnego, choć z tropień przedstawionych w Informacji dotyczącej wielkości populacji oraz wykorzystania siedlisk przez duże drapieżniki na obszarze B. wynika, iż gatunek ten stale tu bytuje. Także w uwagach z dnia 8 sierpnia 2014 r., wniesionych do organu I instancji, skarżący wskazał na skrajnie niedostateczne rozpoznanie przyrodnicze terenu przez autorów raportu. W ogóle nie stwierdzono bowiem występowania gatunków związanych z siedliskami łąkowymi, całkowicie pominięto bezkręgowce (gromady takie jak owady, pajęczaki, ślimaki) oraz pozostałe gatunki płazów, gadów, ssaków, ptaków i ryb występujących w rejonie inwestycji. Na potrzeby raportu nie przeprowadzono także inwentaryzacji nietoperzy, z których 4 gatunki stanowią przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 B.. W raporcie brak informacji na temat: wielkości, liczebności, trendzie liczebnościowym populacji gatunków flory i fauny oraz wielkości areałów zajmowanych przez siedliska pozostające w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia (przy czym zasięg ten nie ogranicza się do posadowienia wyciągu ale do granicy jego negatywnego oddziaływania). Raport nie zawiera informacji o stanie zachowania gatunków w obszarze, a także o wrażliwości ekologicznej (gatunki) i podatności na degradację (siedliska) walorów podlegających bezpośrednim i pośrednim oddziaływaniom ze strony zagospodarowania narciarskiego; o formach, mechanizmach i skali negatywnego oddziaływania zagospodarowania narciarskiego na wartości przyrodnicze wraz z ich szczegółową charakterystyką ilościową i jakościową; o spodziewanych i prognozowanych skutkach negatywnego oddziaływania zagospodarowania narciarskiego na gatunki i siedliska wraz z charakterystyką ilościową i jakościową przy użyciu skwantyfikowanych wskaźników. Raport nie parametryzuje (nie podaje parametrów ilościowych) również, jaka część populacji gatunków znajdzie się pod wpływem inwestycji i jak przełoży się to na dynamikę populacji poszczególnych gatunków (zasięg populacji). Kolejnym brakiem raportu jest, iż uwzględniono w nim wyłącznie gatunki występujące w obszarze bezpośredniego miejsca realizacji inwestycji, podczas gdy zakres oddziaływań przedsięwzięcia nie jest ograniczony do tego miejsca. Organ II instancji mimo powyższych zarzutów uznał, że raport zawiera wszystkie wymagane prawem elementy.

Również przedstawienie przez inwestora tylko nieznacznie zmodyfikowanego wariantu, jako racjonalny wariant alternatywny, wymagany przez art. 66 ust.1 pkt.5 lit.a u.i.o.ś. zostało przez organ II instancji ocenione jako prawidłowe. Organ II instancji w ogóle nie odniósł się do zarzutu skarżącego, że "racjonalny wariant alternatywny" przedstawiony w raporcie tylko nieznacznie różnił się od wariantu proponowanego. Zignorowano również orzecznictwo powoływane przez skarżącego na obronę tezy, że taki sposób przedstawienia wariantów jest nie do pogodzenia z wykładnią funkcjonalną art. 66 ust. 1 pkt. 5 lit.a u.i.o.ś. Wobec powyższego, zupełnie niezrozumiałe jest twierdzenie organu II instancji, że ogólny zarzut naruszenia zasady praworządności skierowany przeciwko raportowi jest chybiony. To samo dotyczy zresztą zarzutu braku zawarcia w raporcie wszystkich elementów przyrodniczych środowiska.

Ponadto wskazano, że organ II instancji zignorował wywody skarżącego opisujące znaczące negatywne skumulowane oddziaływanie inwestycji wraz z samowolą budowlaną na obszar Natura 2000 B.. Skarżący opisał, powołując dowód w postaci w/w Informacji..., na czym będzie ono polegało. Twierdzenia te mają na tyle istotne znaczenie, że zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt. 1-3 "u.o.p." zabrania się podejmowania działań mogących osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000. Zdaniem skarżącego takie oddziaływanie niewątpliwie wystąpi, a zwłaszcza w przypadku, kiedy łącznie będą eksploatowane obydwie inwestycje, stanowiące jedno przedsięwzięcie w rozumieniu u.i.o.ś.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi Stowarzyszenia [...] w B. Kolegium podtrzymało w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia 21 października 2014r. Kolegium wskazało na bezzasadność zarzutów skarżącego, które w większości skierowane są przeciwko sporządzonemu w sprawie raportowi. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Zdaniem Kolegium Raport sporządzony w niniejszej sprawie ma charakter kompleksowy i odnosi się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a także wskazuje, jakie obowiązują w tym zakresie standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Spełnia również wymagania, o których mowa w art. 66 u.i.o.ś. Kolegium nie dopatrzyło się uchybień poczynionych w trakcie sporządzania Raportu.

Chybione są również, zdaniem Kolegium, zarzuty skargi dotyczące uchybienia przez Kolegium przepisom k.p.a. Zdaniem Kolegium kwestionowana decyzja spełnia wymogi dotyczące prawidłowego uzasadnienia. Kolegium podkreśliło, że wydając rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie miało na uwadze cały zgromadzony obszerny materiał dowodowy, co znajduje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. W sposób wyczerpujący zostały również przeanalizowane zarzuty postawione w odwołaniu, a rozstrzygnięcie zostało należycie umotywowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Zatem kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sąd administracyjny ustawodawca wyznaczył tylko jedno kryterium – legalności, czyli zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Jednocześnie uwzględniając wskazane kryterium prawodawca upoważnił sąd administracyjny wyłącznie do dwojakiego rodzaju rozstrzygnięć w przypadku skarg na działalność administracji publicznej: kasatoryjnych (eliminujących z obrotu prawnego) lub oddalających skargę - zastrzegając, że wyroki kasatoryjne może wydać wyłącznie, gdy stwierdzi: naruszenie prawa procesowego (które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub stanowiące podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – art. 145 § 1 pkt 1c i pkt 1b p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa materialnego (które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a.). Z kolei dostrzeżenie przez sąd administracyjny kwalifikowanych wad kontrolowanej decyzji (wymienionych enumeratywnie w art. 156 k.p.a.) skutkuje stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że do eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego prowadzą tylko takie uchybienia, które miały wpływ na wynik sprawy, tzn. bez których popełnienia decyzja ta miałaby inną treść (zawierałaby inne rozstrzygnięcie), niż jej kontrolowane brzmienie.

Ponadto kontrola sprawowana przez sąd administracyjny, w tym możliwość wzruszenia zaskarżonej decyzji, nie może pozostawać w oderwaniu od specyfiki postępowania, w której decyzja jest wydawana i specyfiki przedmiotu tej decyzji. Należy wskazać, że zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, tzn. nie tylko są zobligowane stosować obowiązujące w dacie orzekania przepisy (zasada legalności, sformułowana również w art. 6 k.p.a.), ale też powinny uwzględniać cel, z jakim ustawodawca wprowadza do porządku prawnego określone regulacje (zasada praworządności). Powyższe wywołuje określone konsekwencje w przypadku kontrolowania przez sąd administracyjny decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia (tzw. decyzji środowiskowej). Z przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r., póz. 1235 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa środowiskowa lub w skrócie "u.i.o.ś."., wynika bowiem, że zasadą jest wydanie decyzji środowiskowej (określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia), gdyż odmowa jej wydania następuje tylko w ściśle określonych przypadkach wskazanych expressis verbis przez ustawodawcę (art. 80 ust. 2, art. 77 ust. 1, art. 81 ust. 2, art. 81 ust. 3, art. 81 ust. 1 tej ustawy). Opisane założenie ustawodawcze jest zrozumiałe w kontekście cech decyzji środowiskowej, która – co wymaga podkreślenia – służy jedynie ocenie następstw dla środowiska wynikających z realizacji konkretnego przedsięwzięcia, ale nie przesądza samej możliwości przystąpienia do jego realizacji. Inaczej rzecz ujmując rolą postępowania środowiskowego jest zidentyfikowanie negatywnych skutków wykonywania i późniejszej eksploatacji inwestycji oraz wskazanie działań, które mają im zapobiec lub je zminimalizować do poziomu zgodnego z prawem, a nie wydanie generalnej zgody na wykonanie przedsięwzięcia. Należy przy tym zauważyć, że mimo, iż to na organie wydającym decyzję środowiskową spoczywa główny ciężar oceny dopuszczalności realizacji inwestycji z punktu widzenia ochrony środowiska, to jednak ustawodawca umożliwił mu wykorzystanie szeregu elementów pomocniczych tak, by jego ocena była wielopłaszczyznowa i wszechstronna. Wskazanymi elementami są m.in. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który powinien spełniać wymagania określone w art. 66 ustawy środowiskowej; postępowanie wpadkowe uzgodnieniowe, w którym uzyskuje się opinie wyspecjalizowanych organów uzgadniających, wydane także po analizie przedłożonego przez inwestora raportu; zapewnienie udziału społeczeństwa na etapie przygotowywania i wydawania decyzji środowiskowej. Nadto, jeśli zdaniem organu w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko prowadzonym przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej nie jest możliwe zidentyfikowanie wszystkich następstw funkcjonowania przedsięwzięcia, możliwe jest nałożenie obowiązku ponownej oceny oddziaływania na środowisko oraz wykonania analizy porealizacyjnej.

Dokonana w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że jest ona prawidłowa, dlatego też skarga podlegała oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.. Należy bowiem wskazać, że zaskarżona decyzja środowiskowa nie budzi istotnych zastrzeżeń z punktu widzenia jej zgodności z przepisami prawa. Dotyczy ona, co było bezsporne w sprawie, inwestycji zaliczającej się do planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 49 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213 poz. 1397), dla których sporządzenie raportu może być wymagane. Mimo że sporządzenie raportu, jak wynika ze wskazanego przepisu, nie było w sprawie niniejszej obowiązkiem (tylko możliwością), organy uzgadniające, a w konsekwencji organ I instancji zobowiązały inwestora do przedłożenia takiego raportu – i to sporządzonego w pełnym zakresie w ramach przeprowadzenia oceny odziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej). Następujące po jego przedłożeniu w dniu 1 lipca 2014 r. działania polegające na weryfikacji raportu, uzyskaniu wymaganych prawem uzgodnień i opinii oraz zapewnieniu możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu zasługują na akceptację, jako przeprowadzone wszechstronnie i kompleksowo, ze szczególnym uwzględnieniem licznych uwag zgłaszanych przez stronę skarżącą.

W szczególności organ wykazał - w sposób niebudzący wątpliwości Sądu - że nie było podstaw do odmowy wydania decyzji środowiskowej, bowiem:

1. organ pierwszej instancji zbadał i szczegółowo opisał w decyzji zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (warunek odmowy wydania decyzji środowiskowej z uwagi na niezgodność z rozwiązaniami planistycznymi sformułowany został w art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej; warunek z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej dotyczy planu miejscowego nie tylko obowiązującego, ale i obejmującego swymi granicami teren inwestycji). Teren określony we wniosku jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa inwestycja, stosownie do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy A. w zakresie parcel położonych w miejscowości R., zatwierdzonego uchwałą Nr XLVIII -453 - 06 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 31 sierpnia 2006r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego Nr 721 póz. 4356 z 9 listopada 2006r., zmienioną Uchwałą nr LII-403-10 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 26 sierpnia 2010r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 16 września 2010r. nr 477 poz. 3578 oraz Uchwałą Nr XXIII-197-12 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 31 maja 2012r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 26 czerwca 2012r. poz. 2965, oraz Uchwałą Nr XXXIX-349-13 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 24 października 2013r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 5 listopada 2013r. poz. 6285, obejmująca działki lub ich części nr: [...] [...], [...] [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...] [...], [...], [...] [...] [...] [...] [...] jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy A. w zakresie parcel położonych w miejscowości R. Dalej organ I instancji wskazał wynikające z miejscowego planu ustalenia szczegółowe dotyczące działek lub ich części, na których znajduje się przeznaczony do rozbiórki wyciąg orczykowy, działek lub ich części, które będą używane w ramach demontażu wyciągu orczykowego oraz na których zostanie umiejscowiony wyciąg orczykowy do odbioru przez pośrednika, działek lub ich części, na których zostanie umiejscowiony projektowany wyciąg krzesełkowy.

2. inwestycja została pozytywnie uzgodniona przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (RDOŚ) postanowieniem znak: [...] z dnia 16 lipca 2014r., pod warunkiem wprowadzenia do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określonych w tym postanowieniu warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia w zakresie ochrony środowiska – co w decyzji zostało uczynione. RDOŚ w K. w w/w postanowieniu stwierdził również brak konieczności przeprowadzenia: ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko.

3. inwestycja została pozytywnie zaopiniowana przez Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. (PPIS) - opinią sanitarną znak: [...] z dnia 16 lipca 2014r., dotyczącą warunków realizacji przedsięwzięcia, z następującym zastrzeżeniem: "w projekcie uwzględnić wnioski i zalecenia zawarte w raporcie oddziaływania na środowisko opracowanym na etapie uzgodnień uwarunkowań środowiskowych dla projektowanej inwestycji wykonanym przez mgr inż E. S.

Wyniki ww. uzgodnienia i opinii zostały w całości uwzględnione w sentencji decyzji organu pierwszej instancji.

Należy w tym miejscu wskazać, że warunek uzgodnienia z właściwymi organami wynika z art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, a uzgodnienie nie ma charakteru wyłącznie pomocniczego, ale wiążący w tym znaczeniu, że nie jest możliwe wydanie decyzji pozytywnej w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, ale także nie jest możliwe określenie w decyzji środowiskowej pozytywnej warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający (vide wyrok z dnia 27 lutego 2014 r, sygn.. akt IV SA/Po 717/13 i powołane w nim orzecznictwo, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). W ocenie Sądu obszerność materiału dowodowego uwzględnionego przez organy uzgadniające przełożyła się na szczegółowość i zindywidualizowanie wymagań środowiskowych (zwłaszcza w postanowieniu RDOŚ), które organ pierwszej instancji zawarł w swojej decyzji. Jednocześnie fakt, że mimo wielu zastrzeżeń zgłaszanych w trakcie postępowania do raportu, wymagania środowiskowe były możliwe do sformułowania, świadczy o dopuszczalności realizacji inwestycji w wariancie zaproponowanym przez inwestora.

4. nie wystąpiła przeszkoda do wydania decyzji środowiskowej w postaci znaczącego negatywnego oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000 i nie było potrzeby badania, czy za realizacją przedsięwzięcia przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym o charakterze społecznym lub gospodarczym (warunek negatywny wydania decyzji środowiskowej z art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej). Przedsięwzięcie zaplanowano na terenie Parku Krajobrazowego B., w odległości ok. 50 m od rezerwatu przyrody "[...]" oraz w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru Natura 2000 [...]. Obszar Natura 2000: [...][...] został wyznaczony dla ochrony 14 typów siedlisk przyrodniczych z Załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG oraz 2 gatunków mchów z Załącznika II Dyrektywy Rady 92/43/EWG. Zasadniczym celem ochrony obszaru jest utrzymanie we właściwym stanie ochrony stwierdzonych w tym obszarze siedlisk przyrodniczych (wymienionych szczegółowo w decyzji I instancji). Analizując zakres przedsięwzięcia organ wziął pod uwagę fakt, iż przedmiotowy obszar od lat 80-tych XX w. jest użytkowany gospodarczo poprzez zagospodarowanie narciarskie, a nowa kolej zlokalizowana będzie w miejscu już istniejącego i funkcjonującego wyciągu orczykowego oraz będzie funkcjonować jedynie w sezonie zimowym. Ponadto teren inwestycji jest już użytkowany jako trasy zjazdowe przez narciarzy.

Organ pierwszej instancji po analizie dostępnych danych odniósł się też do spójności Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 i połączeń ekologicznych pomiędzy obszarem B.i innymi obszarami Sieci i stwierdził, iż obszar B. [...] jest najdalej wysuniętym na północ obszarem Karpat, na terenie których najczęściej występującymi "mobilnymi" przedmiotami ochrony Sieci Natura 2000 są duże drapieżniki. Migracje tych zwierząt na analizowanym terenie przebiegają ze wschodu na zachód i z zachodu na wschód. Migracje w kierunku północnym ograniczone są przez istniejącą zabudowę A. i j ego przysiółków. Ponadto Polana P. położona jest przy północnej granicy jednej z sześciu enklaw obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty B. oraz obszaru węzłowego "B." (kod KPd - 13C) wyznaczonego w "Projekcie korytarzy ekologicznych łączących Europejską Sieć Ekologiczną Natura 2000 w Polsce", sporządzonego przez Instytut Badania Ssaków PAN w Białowieży w roku 2005 i zaktualizowanym w 2012 roku. Wymiana wyciągu orczykowego na wyciąg krzesełkowy, na terenie użytkowanym od kilkudziesięciu lat, nie zakłóci funkcjonowania tego korytarza ekologicznego, dlatego też nie można stwierdzić, iż dojdzie do zachwiania równowagi przyrodniczej w obrębie regionu i naruszenia spójności Sieci Natura 2000. Zakres inwestycji polegający na demontażu istniejącego wyciągu orczykowego oraz budowa nowej kolei krzesełkowej na terenie istniejących tras narciarskich, nie związane z budową oświetlenia, naśnieżania czy nagłośnienia, wykonana zgodnie z uwzględnieniem działań minimalizujących, wyszczególnionych w decyzji, nie powinna wpłynąć na integralność oraz wartości przyrodnicze obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty B., spójność Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000, a także pozostałe elementy środowiska przyrodniczego, w tym krajobraz.

5. niniejszej sprawy nie dotyczy warunek uniemożliwienia przez przedsięwzięcie osiągnięcia celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy środowiskowej), bowiem teren inwestycji nie posiada takiego planu. Obszar inwestycji zlokalizowany jest w zlewni rzeki W. Rzeka ma swoje ujście w wodach rzeki S. (część zlewni W.). Rzeka W. podzielona jest na dwie jednolite części wód powierzchniowych (JCWP): [...] W. do T. oraz [...] W. od T. (bez T. do ujścia. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest w obrębie [...] W. do T.. W Planie Gospodarowania Wodami na obszarze dorzecza W. jest ona wyznaczona jako silnie zmieniona część wód o typie abiotycznym 12 (potok fliszowy). Jej stan określono jako dobry, lecz jest zagrożona nieosiągnięciem celów środowiskowych. JCWP nie ma wyznaczonych derogacji. Inwestycja ze względu na charakter i lokalizację nie spowoduje zagrożenia osiągnięcia celów środowiskowych oraz nie spowoduje pogorszenia stanu wód.

Brak realizacji elementów towarzyszących w postaci nowych parkingów, zaplecza turystycznego i gastronomii oraz nie wprowadzanie dodatkowych atrakcji typu nagłośnienie stanowią o tym, że oddziaływanie przedsięwzięcia w trakcie jego eksploatacji będzie porównywalne do sytuacji obecnej. Dojazd do nartostrad na etapie eksploatacji przedsięwzięcia będzie odbywać się w sposób zorganizowany przez inwestora. Projekt nie przewiduje budowy nowych parkingów na potrzeby ośrodka. W pobliżu ośrodka gastronomicznego, przy dolnej stacji wyciągu orczykowego przygotowane są miejsca postojowe wyłącznie dla pojazdów technicznych stacji narciarskiej i GOPR. Turyści odwiedzający stację korzystają z miejsc postojowych położonych ok. [...] m poniżej ośrodka w obrębie istniejącego parkingu. Droga od parkingu do stacji narciarskiej nie jest powszechnie dostępna dla ruchu samochodowego, turyści dowożeni są do wyciągów busami. W ramach przedsięwzięcia nie planuje się zmian w istniejącym układzie komunikacyjnym. Przewiduje się, że natężenie ruchu busów dowożących turystów w rejon dolnej stacji narciarskiej wzrośnie o ok. 20%. Hałas generowany podczas pracy wyciągu będzie nieznaczny i nie będzie stanowić uciążliwości poza terenem inwestycji. Przedsięwzięcie nie będzie także źródłem zanieczyszczenia powietrza oraz wytwarzania ścieków, dlatego nie stanowi zagrożenia dla środowiska naturalnego.

6. z oceny oddziaływania na środowisko nie wynikała zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym, niż zaproponowany przez inwestora, na który ten nie wyraził zgody (warunek z art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej). W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5, 6 i 7 ustawy środowiskowej raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać: opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru (pkt 5); określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko, a w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej określenie także wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego (pkt 6); uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na elementy szczegółowo w tym punkcie wymienione (ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze, powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz, dobra materialne, zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków, wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-d, bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej - pkt 7).

Z powyższego przepisu, a zwłaszcza z jego punktu 5 i 6 wynika obowiązek przedstawienia co najmniej trzech wariantów realizacji inwestycji: proponowanego przez inwestora, alternatywnego (którym często w praktyce jest wariant tzw. zerowy polegający na nierealizowaniu inwestycji) oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. W niniejszej sprawie – k. [...] i nast. Raportu – takie warianty zostały przedstawione i opisane. Wariant proponowany przez wnioskodawcę jest jednocześnie wariantem najkorzystniejszym środowiskowo. Wbrew stanowisku skarżącego różnice między wariantami zaproponowanymi w Raporcie są istotne i wyrażają się głównie w odmiennej przepustowości obu wyciągów. W rozdziale 8 Raportu zawarto uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu. W ocenie Sądu analiza przedłożonej dokumentacji uprawnia do zaakceptowania stanowiska organu, iż to właśnie wariant pierwszy jest najbardziej korzystny z punktu widzenia szkodliwości dla środowiska i nie było potrzeby opowiadania się za wariantem innym, a tym samym uzyskiwania zgody inwestora na taki inny wariant. Organy poddały wnikliwej ocenie Raport oddziaływania na środowisko i należycie uzasadniły, że nie istnieje wariant bardziej korzystny dla środowiska niż przedstawiony wariant pierwszy. Z zaakceptowanej przez Sąd analizy przeprowadzonej przez organy nie wynika, aby wariant proponowany przez wnioskodawcę powodował znaczące negatywne oddziaływania na środowisko.

7. brak było przesłanek przemawiających za odmową wydania pozytywnej decyzji środowiskowej (czyli opcją nierealizowania inwestycji) z uwagi na brak możliwości zlikwidowania lub zminimalizowania do poziomu dopuszczalnego prawem negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko. Z treści wydanych w sprawie decyzji obu instancji wynika, że były możliwe do ustalenia i zostały ustalone następujące środowiskowe uwarunkowania realizacji inwestycji: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt. 1, 10, 14 i 18 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; w ramach wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć o zwiększonym ryzyku albo o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, zatem nie przewiduje się wystąpienia poważnych awarii przemysłowych; w ramach wymogów w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko stwierdzono, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem bez zdolności do wytwarzania oddziaływań o zasięgu transgranicznym. Nie wiąże się z możliwością wystąpienia transgranicznego oddziaływania na środowisko ze względu na znaczną odległość od granic Państwa. Stwierdzono też brak konieczności: utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, wykonania kompensacji przyrodniczej, wykonania analizy porealizacyjnej, przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko.

Odnosząc się dalej do zarzutów skargi należy stwierdzić, że brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego z uwagi na zawarte w skardze zarzuty, które okazały się bezzasadne i nie mogły skutkować jej uchyleniem, bowiem nie miały wpływu na treść decyzji.

Sąd doszedł do przekonania, że zarówno zaskarżona decyzja Kolegium, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. W toku niniejszego postępowania rozpoznano i szczegółowo przeanalizowano wszelkie możliwe zagrożenia i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska i dopiero na tej podstawie określono wpływ planowanej inwestycji na środowisko. Organy orzekające w obu instancjach wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy wydawaniu decyzji. Z kolei ich uzasadnienia odnoszą się do zasadniczych dla toczącego się postępowania administracyjnego kwestii i nie pozwalają stwierdzić uchybienia art. 107 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonane ustalenia w sprawie oparte zostały na zebranym w sprawie, wyczerpującym i wszechstronnie oraz prawidłowo ocenionym materiale dowodowym (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści. Stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocena tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (zob. między innymi: A. Wróbel- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.; C. Martysz- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom l i II, Zakamycze, 2005; J. Borkowski: Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., l SA 1270/93, OSP 1994/7-8/131). W świetle powyższego, mając na uwadze treść zaskarżonej decyzji (w tym jej uzasadnienie), za bezzasadne należało uznać zarzuty skargi naruszenia przepisów postępowania.

Nie doszło także do zarzuconych w skardze naruszeń prawa materialnego, które w istocie zmierzały do wykazania przez skarżącego wadliwości Raportu.

W tym miejscu należy wskazać, że Raport w postępowaniu o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia jest dowodem prywatnym, ale o szczególnej mocy dowodowej. Jego szczególny charakter wynika przede wszystkim z kompleksowości spojrzenia na przedsięwzięcie i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. Dopuszczenie z urzędu dowodu z kontrraportu nie jest obowiązkiem organu zwłaszcza w sytuacji pozytywnego zaopiniowania i uzgodnienia przez organy współdziałające raportu przedstawionego przez inwestora oraz przy braku wątpliwości organu, co do kompletności i merytorycznej poprawności raportu (Vide: Wyrok NSA z 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 3064/12). To na właściwym organie wydającym decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji danego przedsięwzięcia spoczywa obowiązek wszechstronnej oceny całego materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie po dokonaniu oceny w szczególności wniosków z Raportu i treści uzgodnień oraz ewentualnie innych dowodów zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Każdorazowe zastrzeżenia strony skarżącej wobec ustaleń Raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być w zakresie wiadomości wymagających wiedzy specjalistycznej poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże wady danego raportu. Podważanie treści raportu nie może opierać się na przypuszczeniach strony skarżącej – nie opartych na odpowiednich ocenach (badaniach) specjalistycznych – lub hipotetycznym wystąpieniu ewentualnych – przyszłych zagrożeń (uciążliwości) dla środowiska. Ich uzasadnienie wymaga bowiem podważenia ustaleń faktycznych związanych z osnową danej decyzji.

Raport powinien być wyczerpujący, przekonujący i spójny oraz winien zawierać wymagane prawem informacje oparte na dostępnych danych literaturowych. Organ powinien przeanalizować oraz ocenić bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, dostępność do złóż kopalin oraz wzajemne oddziaływania między tymi czynnikami. Raport powinien być sporządzony przez osoby posiadające wiedzę specjalną i zadaniem Raportu jest przedstawienie potencjalnego wpływu na środowisko w sposób uzasadniony merytorycznie m.in. w oparciu o ocenę wagi poszczególnych źródeł oddziaływania oraz skutków w środowisku takiej działalności. Dodatkowo Raport szczegółowo charakteryzuje planowane przedsięwzięcie i zawiera wymagane ustawowe elementy, uwzględniające jego specyfikę, bowiem jego zakres powinien być dostosowany do charakteru i wielkości oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko. Jeżeli Raport, podlegający ocenie organów, nie zawiera nieścisłości lub nieprawidłowości, pozostaje w zgodzie z wymogami ustawy, a zgłaszane w stosunku do niego zastrzeżenia są nieuzasadnione, nie ma podstaw, by odmówić mu waloru wiarygodności.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest jednolity pogląd, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki. Ocena sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości w rozumieniu dyspozycji art. 66 ustawy środowiskowej (tak m.in. wyrok NSA z dnia 1 marca 2013 r., w sprawie II OSK 2105/11 Lex 1340187).

Raport o oddziaływaniu na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania wyjaśniającego, mającego na celu wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Stanowi on zasadniczy dowód w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia. W konsekwencji organy administracji mają obowiązek ocenić na podstawie art. 80 k.p.a. jego wartość dowodową. Ewentualny brak dostatecznego odniesienia się do istotnych kwestii oznacza, że Raport w tym zakresie może zostać uznany za niespełniający wymogów ustawowych. Organ administracji powinien rzetelnie i wnikliwie dokonać oceny raportu przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych. Zasada prawdy obiektywnej obliguje organ do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, a zwłaszcza oceny, czy Raport uwzględnia wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji. Aby takie wymagania mogły być określone, Raport poprzedzający wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, powinien mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz wskazywać, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. II OSK 639/13).

Z art. 66 ustawy środowiskowej nie wynika, by osoba sporządzająca raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko miała wykazać swoją specjalizację oraz uprawnienia. Zgodnie z wymogiem zawartym w art. 66 pkt 19 ww. ustawy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać nazwisko osoby lub osób sporządzających raport. Należy mieć na względzie, że taki raport może zostać w zasadzie sporządzony przez każdą osobę, która jednak musi posiadać określoną wiedzę specjalistyczną z dziedziny, z którą planowane przedsięwzięcie się wiąże. Taka powinność wynika bowiem z charakteru raportu, który dla zawarcia w nim treści, o jakich mowa w art. 66 ustawy środowiskowej, takiej wiedzy niewątpliwie wymaga.

Wskazanie w Raporcie specjalizacji i uprawnień osoby sporządzającej, w przypadku stwierdzonych w nim uchybień, daje podstawę do sformułowania oceny, czy autor daje rękojmię przygotowania raportu w sposób prawidłowy. Poza tym uczestnicy postępowania mają możliwość zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących tego dowodu.

Jak zauważył słusznie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 listopada 2010 r., II OSK 1848/10 zarzuty stawiane Raportowi powinny być oparte na wykazaniu jego niezgodności z konkretnym przepisem ustawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, że zastrzeżenia wobec przedłożonego Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne, powinny zostać poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu (tak: wyrok NSA z dnia 18 marca 2009 r., II OSK 383/08). Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w Raporcie przedłożonym przez inwestora. Jak wskazał trafnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2013 r., II OSK 1862/11 (Lex nr 1358431), "jeżeli w danej sprawie przedstawiony został raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który w ocenie organu odpowiada przepisom prawa oraz jest spójny, logiczny i przekonujący, to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu w sytuacji, gdy organ administracji publicznej dokonał oceny, iż jest on zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną w sytuacji, gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną". Z tych samych powodów ograniczona musi być także ocena raportu dokonywana przez sąd administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2013 r., II OSK 2105/11).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że – zdaniem Sądu – sporządzony w niniejszej sprawie Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest kompletny pod względem formalnym, jak i jest on także poprawny pod względem merytorycznym. Ma charakter kompleksowy i odnosi się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a także wskazuje, jakie obowiązują w tym zakresie standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Spełnia wszelkie wymagania, o których mowa w art. 66 ustawy środowiskowej. Wobec powyższego brak jest podstaw aby uznać, iż Raport w przedmiotowej sprawie został sporządzony w sposób nieprawidłowy. Ustalenia zawarte w Raporcie, sporządzonym przez specjalistów dysponujących fachową wiedzą, stały się podstawą ustalenia wymogów, jakie inwestor musi spełnić, a które są wymienione w treści decyzji organu l instancji. Należy przy tym podkreślić, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów odwołań dotyczących niewykazania wszystkich siedlisk roślin i zwierząt chronionych prawem. W tej kwestii Sąd stoi na stanowisku, iż nie tylko nie jest możliwe, ale i nie jest konieczne dokonanie w każdym Raporcie oddziaływania na środowisko opisu wszystkich elementów środowiska przyrodniczego i rozważanie, czy konkretna inwestycja będzie miała wpływ na wszystkie gatunki zwierząt i roślin. Autorzy Raportu, dokonując zawartych w nim ustaleń, korzystali nie tylko ze specjalistycznych opracowań wskazanych na k. 223, 294 Raportu, ale również ze wskazanych tam własnych wiadomości. Nie bez znaczenia jest też, że obrazujący wszystkie wymienione wyżej kwestie raport został zaakceptowany przez RDOŚ jako prawidłowy.

Zaakceptowana przez Kolegium decyzja I instancji w uzasadnieniu porusza kwestie oddziaływania planowanej inwestycji na zwierzęta chronione w ramach Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000, w tym m. in. dużych drapieżników wilka, rysia. W oparciu o wiarygodny materiał dowodowy i dokonując swobodnej, a nie dowolnej jego oceny stwierdzono, że ze względu na fakt, iż nowa kolej zlokalizowana będzie w miejscu już istniejącego i funkcjonującego wyciągu orczykowego oraz funkcjonować będzie jedynie w sezonie zimowym, a także biorąc pod uwagę fakt, iż Polana P. leży na peryferiach terytorium watahy wilków i nie przyczyni się do fragmentacji tego terytorium, który jest już użytkowany jako trasy zjazdowe, nie przewiduje się znaczącego negatywnego wpływu na ten przedmiot ochrony obszaru [...]. Również nie przewidziano możliwości znaczącego oddziaływania na rysia, który charakteryzuje się aktywnością nocną i najczęściej w ciągu dnia śpi lub odpoczywa. Drapieżnik ten wykazuje się znaczną antropofobią i unika terenów zainwestowanych, a zatem również takich, na jakich ma zostać zrealizowane przedsięwzięcie.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 63 ust. 1 pkt 1b u.i.o.ś. dotyczącego braku oceny oddziaływania przedsięwzięcia objętego postępowaniem wraz z innymi przedsięwzięciami oraz braku oceny oddziaływań skumulowanych należy wskazać, że nie umknęła uwadze Sądu także i ta kwestia ewentualnego dzielenia przedsięwzięć przez inwestora w celu ominięcia ich łącznego rezultatu w oddziaływaniu na środowisko. Jednakże należy podkreślić, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest decyzja środowiskowa dotycząca planowanej dopiero inwestycji polegającej na rozbiórce wyciągu orczykowego i budowie nowego wyciągu krzesełkowego na zboczu P.. Nie sposób zatem – w ocenie Sądu - dokonywać w niniejszej sprawie negatywnej oceny kumulacji oddziaływania planowanej inwestycji wraz z inwestycją z 2009 roku, której negatywnego oddziaływania na środowisko nie stwierdzono w żadnym postępowaniu administracyjnym, ani sądowoadministracyjnym. Oceny (rodzącej skutki w sferze prawnej) ewentualnej kumulacji oddziaływań na środowisko objętej zaskarżoną decyzją inwestycji z niezalegalizowaną dotychczas inwestycją z 2009 roku będzie można dokonać dopiero na etapie jej legalizacji w odrębnym od niniejszego postępowaniu. Pomimo tego Raport (pozytywnie oceniony przez organy obu instancji i Sąd) w rozdziale [...] odnosi się do kwestii oddziaływań skumulowanych. Ponadto brak prawnej możliwości oceny oddziaływania skumulowanego z oddziaływaniem inwestycji planowanych w treści zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy A.

W tym miejscu wymaga wyjaśnienia, że Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego skarżącego o dopuszczenie dowodu z dokumentacji zdjęciowej przedstawiającej użytkowanie nielegalnie powstałych instalacji do oświetlenia i naśnieżania stoku narciarskiego na terenie ośrodka "[...]" na okoliczność użytkowania nielegalnie powstałej inwestycji, ani dowodu w postaci pisma Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 18.07.2014 r., znak [...] na okoliczność oddziaływania samowoli budowlanej na środowisko, bowiem to nie samowola budowlana z roku 2009 była przedmiotem niniejszego postępowania. Nie mogła też wpłynąć na uwzględnienie wniosku dowodowego teza dowodowa sformułowana na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r., bowiem Sąd prowadzi dowody w celu ustalenia faktów, a nie w celu "oceny braku wszechstronnego rozpatrzenia przez organ materiału dowodowego".

Nie zasługiwał także na uwzględnienie złożony na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. wniosek skarżącego o jej odroczenie celem uzyskania oryginału dokumentu z k. 53 akt sądowych. Nawet bowiem pozyskanie tego oryginału w żaden sposób nie wpłynęłoby na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Na koniec należy wskazać, że Sąd wziął też pod uwagę (choć skarga tego zarzutu nie ponowiła) kwestię udziału społeczeństwa w procesie uzyskania decyzji środowiskowej, a w szczególności kwestię biegu terminu do wniesienia uwag i wniosków i nie stwierdził w tym zakresie nieprawidłowości. Sąd stoi na stanowisku, że regulacja z art. 33 ust. 1 pkt 7 u.i.o.ś.(termin 21 –dniowy do składania uwag i wniosków) stanowi samodzielną podstawę (jest lex specialis) podawania do publicznej wiadomości informacji o sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, zatem w zakresie liczenia biegu tego terminu nie ma zastosowania regulacja z art. 49 k.p.a..

Reasumując powyższe należy w konkluzji stwierdzić, że wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i prawidłowe stanowisko organu drugiej instancji nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich naruszeń. Decyzja środowiskowa pierwszoinstancyjna, utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją instancji odwoławczej zawiera wszystkie elementy wymagane przepisem art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej, a jej uzasadnienie w pełni odpowiada wymogom wynikającym z art. 85 ust. 2 ustawy środowiskowej.

Nadto Sąd zauważa i podkreśla, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest pierwszą decyzją w procesie inwestycyjnym i nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek robót budowlanych, czy planowanej działalności, co oznacza, że określone w jej treści uwarunkowania będą przedmiotem oceny organu udzielającego pozwolenia na budowę, bowiem to dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę może stanowić podstawę rozpoczęcia realizacji planowanej inwestycji. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia stanowi jedynie etap wstępny realizacji inwestycji. Jej wydanie nie gwarantuje inwestorowi, że zrealizuje inwestycję, ponieważ nie zwalnia go z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.