II SAB/Wa 185/04 - Wyrok

Data orzeczenia	2004-11-23	
Data wpływu	2004-06-29	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Bronisław Szydło
Ewa Grochowska-Jung
Małgorzata Borowiec /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej	
Skarżony organ	Minister Sprawiedliwości	
Treść wyniku	Zobowiązano organ do wydania aktu	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spraw.), Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędzia WSA Bronisław Szydło, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2004 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku o uchylenie decyzji zobowiązuje Ministra Sprawiedliwości do wydania w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku orzeczenia w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2002 r. dotyczącego uchylenia decyzji	
Uzasadnienie
W dniu 31 marca 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga M. P. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie nierozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] grudnia 2002 r. o uchylenie w trybie art. 161 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), decyzji Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] w S. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż w dniu [...] grudnia 2002 r. zwrócił się do Ministra Sprawiedliwości o uchylenie wskazanej wyżej decyzji personalnej Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] w S. Pismem z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego wskazując na brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji i odnosząc się do niektórych zarzutów skarżącego.

Skarżący uznał, iż Minister Sprawiedliwości nie podjął działań wskazanych w obowiązujących przepisach a tym samym nie wypełnił czynności wynikających z przepisów prawa. W szczególności nie podjął właściwej oceny w formie przewidzianej przepisami prawa, lecz działa poprzez "pisma informacyjne".

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż pismem z dnia [...] stycznia 2003 r. udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego, w której zawarł informację, że decyzja o obniżeniu dodatku służbowego nie może być uchylona w żądanym trybie, gdyż nie zachodzą przesłanki określone w tym przepisie. W konsekwencji organ – wbrew zarzutom zawartym w skardze -nie pozostawał w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie:

1. wydawania decyzji administracyjnych,

2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty,

3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie

4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W świetle powyższego należy zauważyć, że zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 1 pkt 1-4 tej ustawy. W konsekwencji zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Zgodnie z art. 161 § 1 Kpa minister może uchylić lub zmienić w niezbędnym zakresie każdą decyzję ostateczną, jeżeli w inny sposób nie można usunąć stanu zagrażającego życiu lub zdrowiu ludzkiemu albo zapobiec poważnym szkodom dla gospodarki narodowej lub dla ważnych interesów Państwa.

Ocena organu, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 161 § 1 Kpa i uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej powinna nastąpić w formie przewidzianej przepisami prawa, a mianowicie w formie decyzji. W konsekwencji także odmowa uchylenia decyzji powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej.

W przedmiotowej sprawie Minister Sprawiedliwości, który jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku M. P. z dnia [...] grudnia 2002 r. -do chwili obecnej nie rozpatrzył tego wniosku. Należy uznać, że pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2003r., znak: [...], będące odpowiedzią na wniosek M. P. nie spełnia przesłanek decyzji administracyjnej. W konsekwencji organ nie podjął działań w formie przewidzianej prawem, a zatem nie rozpatrzył wniosku skarżącego w trybie przepisów regulujących postępowanie administracyjne.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.