Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 lipca 2026 r. sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publiczne oddala skargę.

Pismem z 30 października 2025 r. G. K. (dalej: Strona, Skarżący) złożył skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w R. (dalej: Prokurator, organ) o udostępnienie informacji publicznej.

Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:

Pismem z dnia 5 września 2025 r. Skarżący, obecnie przebywający w Zakładzie Karnym w R., wystąpił do Prokuratury Rejonowej z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej zawiadomień o popełnieniu przestępstwa, które w latach 2024 i 2025 złożył Dyrektor Zakładu Karnego do Prokuratury Rejonowej. Wniosek został oparty na ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Organ pismem z dnia 10 września 2025 r. poinformował, że nie odnotował w latach 2024 i 2025 postępowań z zawiadomienia Dyrektora Zakładu Karnego dotyczących osoby skarżącego.

Następnie, Skarżący 24 października 2025 r. złożył ponowny wniosek o udostępnienie mu zawiadomień o popełnieniu przestępstwa, które złożył Dyrektor Zakładu Karnego w R. do tutejszej Prokuratury w roku 2024 i 2025. Organ pismem z dnia 20 listopada 2025 r. zakwalifikował żądaną informację jako informację przetworzoną i wezwał Skarżącego do wykazania, że uzyskanie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, zakreślając termin 7 dni. Równocześnie wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 24 listopada 2025 r.

Skarżący nie złożył żadnej odpowiedzi. W konsekwencji 20 listopada 2025 r. wydano decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w zakresie powyżej wskazanych zawiadomień o popełnieniu przestępstwa z uwagi na brak wykazania przez wnioskodawcę szczególnego interesu publicznego dla żądanych informacji, które zakwalifikowano jako informację przetworzoną. Ustalono również nowy termin udzielenia informacji zainteresowanemu do dnia 24 listopada 2025 roku.

Skarżący 30 października 2025r. wniósł skargę na bezczynność, podnosząc, że organ nie udostępnił żądanych informacji w ustawowym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie była ocena, czy organ pozostawał w bezczynności w sprawie udostępnienia informacji publicznej na żądanie Skarżącego. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 dalej: p.u.s.a.), w myśl którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz postępowania organu z normami ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu czy braku działania organu. Mocą art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie. Natomiast w świetle regulacji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej i przewlekłość prowadzonego postępowania kontrolując procedowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem więc celem skargi na bezczynność, przewlekłość jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań.

Przechodząc zatem do merytorycznej oceny kwestii żądania Wnioskodawcy i braku udzielenia jakiejkolwiek odpowiedzi należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2024 poz. 572; dalej jako: u.d.i.p.) informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych, zwłaszcza jeśli została wytworzona przez podmioty publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje m.in., że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych.

Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).

Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:

1. czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;

2. pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;

3. pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;

4. pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;

5. decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji;

6. decyzji odmawiając udostępnienia żądanej informacji gdy stwierdzi, że stanowi ona informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. i że nie może być udostępniona bez wykazania przesłanki specjalnego znaczenia jej udostępnienia dla interesu publicznego.

Wobec powyższego w pierwszej kolejności stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m. in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Bez wątpienia więc organ – Prokurator Rejonowy - jest podmiotem publicznym, zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Z bezczynnością na gruncie u.d.i.p. mamy do czynienia nie tylko wówczas, gdy organ nie udzieli żadnej odpowiedzi, lecz także wtedy, gdy przekazana odpowiedź nie odnosi się rzeczywiście do zakresu żądanej informacji albo ma charakter wymijający bądź niepełny. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje, że nie przedstawienie informacji, udostępnienie innej niż żądana, informacji niepełnej albo nieadekwatnej do treści wniosku świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego, mimo formalnego przesłania pisma do wnioskodawcy - co nawet w tej sprawie nie nastąpiło.

Przenosząc powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy zatem stwierdzić należy, że organ zasadnie przyjął, iż żądanie Skarżącego dotyczy informacji przetworzonej, albowiem obejmowało ono nie tylko wskazanie istnienia określonych dokumentów, lecz także ich identyfikację, selekcję i udostępnienie w odniesieniu do zdarzeń z dwóch lat kalendarzowych, przy czym organ wskazał, że konieczne jest dokonanie odpowiedniej analizy zasobów informacyjnych. Ocena ta mieściła się w granicach uznania wynikającego z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem NSA obowiązek wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego spoczywa na wnioskodawcy, a brak takiego wykazania uzasadnia odmowę udostępnienia informacji przetworzonej. Organ był zatem uprawniony do wezwania Skarżącego do doprecyzowania wniosku w tym zakresie.

Nie można tym samym podzielić zarzutu bezczynności. Bezczynność zachodzi wtedy, gdy organ w ustawowym terminie nie podejmuje żadnej prawnie doniosłej czynności lub nie kończy sprawy w przewidzianej prawem formie. W sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wystarczające jest, że organ w terminie 14 dni od wniosku podejmie czynność odpowiadającą obowiązkowi ustawowemu, w tym zawiadomi o przedłużeniu terminu i wskaże przyczynę opóźnienia, zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy.

Wskazać też należy, że w niniejszej sprawie organ po otrzymaniu pierwotnego wniosku nie pozostawał bierny, lecz udzielił odpowiedzi w ciągu 5 dni. Następnie po otrzymaniu kolejnego żądania zajął stanowisko wzywając do wykazania szczególnego interesu publicznego, a następnie odmówił udostępnienia informacji z uwagi na brak jego wykazania. Nadto przedłużył termin udzielenia informacji zainteresowanemu do dnia 24 listopada 2025 roku, zaś skargę wniesiono już 30 października 2025r, czyli jeszcze przed upływem wyznaczonego nowego terminu.

Tym samym nie można przyjąć, że organ pozostawał w bezczynności w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a.

Za niezasadny należało uznać także zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ, działając w ramach wyznaczonych przepisami, poinformował o nowym terminie załatwienia sprawy do 24 listopada 2025r., co odpowiada mechanizmowi przedłużenia terminu przewidzianemu w ustawie. W judykaturze podkreśla się, że samo niezadowolenie wnioskodawcy z treści odpowiedzi organu nie oznacza bezczynności, jeżeli organ udzielił odpowiedzi w jednej z przewidzianych prawem form.

Również zarzut, iż organ powinien był od razu udostępnić żądane materiały, nie mógł odnieść skutku, skoro wniosek obejmował dane wymagające uprzedniej kwalifikacji i oceny pod kątem przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Odnosząc się do argumentacji skargi, wskazać należy, że Skarżący nie wykazał, aby żądana informacja miała charakter prosty, a organ ograniczył się wyłącznie do zarzutu nieuzasadnionej zwłoki. Nie przedstawiono również okoliczności, które podważałyby ocenę organu co do konieczności przetworzenia danych ani nie wykazano, że w sprawie zachodził szczególnie istotny interes publiczny.

Zatem skoro organ udzielił stosownej odpowiedzi na pierwotny wniosek w ustawowym terminie, a co do kolejnego żądania przedłużył termin udzielenia informacji zainteresowanemu do dnia 24 listopada 2025 roku, zaś skargę wniesiono już 30 października 2025r. to tym samym nie można postawić organowi zarzutu, że pozostawał bezczynny.

W konsekwencji skarga na bezczynność nie mogła zostać uwzględniona.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.