Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lipca 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 368/22 w sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 grudnia 2021 r. nr BP.501.2115.2021.1284.ML6.150013 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; 2. zasądza od K. Z. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 3.800 (trzy tysiące osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z 28 lipca 2022 r. uwzględnił skargę K. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 grudnia 2021 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, uchylając tą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, orzekając o umorzeniu postępowania administracyjnego oraz zasądzając zwrot kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w dniu 22 października 2019 r., w T. podczas przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Policji kontroli drogowej pojazdu marki IVECO o nr rej. [...], którym kierował D. B., stwierdzono naruszenie Ip. 1.1, załącznik nr 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021, poz. 919 ze zm., dalej: u.t.d.), wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywania zawodu przewoźnika drogowego oraz naruszenie lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., czyli wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Ustalono również, że podmiotem wykonującym przewóz drogowy poddanym kontroli pojazdem był skarżący. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli drogowej nr 15/10/2019/912598 oraz dokumentacją fotograficzną pojazdu, dowodu rejestracyjnego pojazdu i wydruku danych z karty kierowcy.

Decyzją z dnia z dnia 10 stycznia 2020 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za stwierdzone w toku kontroli naruszenia.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 29 marca 2021 r. uchylił powołaną decyzję z dnia 10 stycznia 2020 r., przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, po uzupełnieniu postępowania dowodowego poprzez przesłuchanie w charakterze świadka kierowcy, decyzją z dnia 8 października 2021 r., nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu naruszeń lp.1.1. oraz lp. 9.1. zał. nr 3 do u.t.d.

Zaskarżoną decyzją z dnia 14 grudnia 2021 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli, jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz Ip. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Wskazał, że na dzień kontroli kontrolowany pojazd nie posiadał ważnych badań technicznych dlatego prawidłowym było nałożenie na skarżącego kary w wysokości 2.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz Ip. 9.1 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Organ wskazał, że w związku z tym, iż art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia wymienione w powołanym załączniku do ustawy o transporcie drogowym, w sprawie nie było możliwym zastosowanie regulacja wynikających z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. Wskazał również, że nie miały także zastosowania art. 189e i art. 189f k.p.a., gdyż do decyzji wydawanych na podstawie art. 92a u.t.d. w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. mają zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374), dwuletni termin przedawnienia został zawieszony 31 marca 2020 r. i biegł następnie od 24 maja 2020 r. Jednocześnie termin dwuletni przedawnienia podjęty po zawieszeniu terminów nie upłynął w dniu 22 października 2021 r., ale został przedłużony o 54 dni, czyli do 15 grudnia 2021 r. Wobec powyższego, GITD uznał, że decyzja organu I instancji z dnia 8 października 2021 r. została wydana i doręczona stronie, przed upływem terminu przedawnienia.

Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzje uznał, że termin 2 lat, o którym jest mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. obejmuje również doręczenie decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną. W ocenie Sądu, skoro z akt sprawy, zestawiając datę podjęcia decyzji, jej wydania oraz wniesienia skargi do sądu administracyjnego na kwestionowaną w niej decyzję z dnia 14 grudnia 2021 r. GITD, wynika, że upłynął 2 letni termin przedawnienia zanim decyzja ta została stronie doręczona i wywarła swoje skutki prawne, to doszło w takim razie do naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. w stopniu mającym wpływ na wynik tej sprawy.

Wobec tego, w ocenie Sądu, taki stan sprawy był wystarczający do uchylenia zaskarżonej decyzji, jako wadliwej i naruszającej prawo materialne, w stopniu skutkującym jej eliminację z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.), a w konsekwencji, wobec postanowień art. 135 p.p.s.a., także i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu, skarżący został bowiem w ten sposób pozbawiony możliwości ochrony wynikającej z instytucji przedawnienia, ustanowionej w art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym.

Sąd I instancji stwierdził, mając na względzie charakter instytucji przedawnienia, jako w pewnym sensie tamującej procedowanie organu administracyjnego, że stwierdzenie ewentualnych dalszych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego przez orzekające organy stało się zbędne.

W podstawie prawnej orzeczenia wskazano art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 135 p.p.s.a. Ponadto, w związku z art. 92c ust.1 pkt 3 u.t.d., Sąd I instancji na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oraz na podstawie art. 200 p.p.s.a. orzekł o kosztach.

Organ nie zgadzając z orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wywiódł skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz art. 145 § 3 p.p.s.a w związku z art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że w rozpatrywanej sprawie termin 2 lat, o którym mowa w przepisie art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. obejmuje również doręczenie decyzji administracyjnej w przedmiocie kary pieniężnej, podczas gdy przepis ten odnosi się do postępowania administracyjnego, wyznaczając organowi maksymalny termin do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w formie decyzji, po upływie którego następuje przedawnienie karania stwierdzonego deliktu administracyjnego, co w konsekwencji doprowadziło Sąd I instancji do błędnego wniosku o zasadności umorzenia postępowania administracyjnego.

Podnosząc ten zarzut organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Ponadto organ wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesiony w jej petitum zarzut skutecznie podważa wyrok Sądu I instancji i w konsekwencji prawidłowość przeprowadzonej przez tenże Sąd kontroli wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów inspekcji transportu drogowego.

Wskazać na wstępie należy, że stosownie do treści z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, której przesłanki zostały enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a których istnienia w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu I instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.

Mając powyższe na uwadze, w świetle merytorycznych motywów Sądu I instancji, jakie legły u podstaw uchylenia wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji i umorzenia postępowania administracyjnego oraz zarzutu skargi kasacyjnej i jego uzasadnienia, stwierdzić należy, że istota sporu sprowadza się do oceny przyjętej w zaskarżonym wyroku wykładni art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym.

Przypomnieć wobec tego należy, że Sąd I instancji uznał, że termin dwóch lat, o którym jest mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym obejmuje również doręczenie decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną. Bez tego, w ocenie WSA w Krakowie, instytucja przedawnienia nie miałaby racji bytu. Stanowisko to stało się podstawą uznania, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 grudnia 2021 r. naruszała powołany przepis, co wynikało z zestawienia dat jej podjęcia, wydania oraz wniesienia skargi do sądu.

Skarżący kasacyjnie organ negując to stanowisko wskazał, że w jego ocenie sporny przepis odnosi się do postępowania administracyjnego, wyznaczając organowi maksymalny termin do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w formie decyzji, po upływie którego następuje przedawnienie karania stwierdzonego deliktu administracyjnego.

Odnosząc się to tak wyklarowanej materii sprawy zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych pojawiły się rozbieżne poglądy odnośnie, tego czy znaczenie dla ustalenia upływu okresu ponad 2 lat określonego w art. 92 c ust. 1 pkt 3 u.t.d. ma data wydania decyzji organu II instancji, czy też decyduje data doręczenia tej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela dominujące w ostatnim czasie stanowisko zajęte między innymi w wyrokach NSA z dnia 9 października 2025 r., sygn. akt II GSK 613/23 oraz z dnia 21 grudnia 2023 r. sygn. akt II GSK 834/23 i II GSK 1103/22.

W ostatnim z powołanych judykatów, w którym najszerzej omówiono sporny w niniejszej sprawie przepis art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., stwierdzono, że: "W związku z tym, wobec treści art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że realizując – w relacji do zasady pewności prawa – funkcję ochronną, wymieniony przepis prawa ustanawia instytucję przedawnienia prawa nałożenia kary, a to poprzez wprowadzenie ujemnej przesłanki procesowej wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia sankcji administracyjnej (administracyjnej kary pieniężnej) za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Wobec istoty oraz funkcji omawianej regulacji prawnej, a także konwencji językowej, którą na jej gruncie operuje ustawodawca – <> – za nie mniej uzasadniony należałoby uznać i ten wniosek, że termin, o którym w niej mowa ma charakter materialnoprawny. Przekonuje o tym cel, któremu termin ten służy. Jest on determinowany wskazaną powyżej istotą oraz funkcją regulacji prawnej, na gruncie której został ustanowiony, a jego celem jest z całą pewnością kształtowanie (treści) kompetencji organu administracji publicznej oraz kształtowanie obowiązków podmiotów w ramach stosunku prawnego wyznaczonego przepisami prawa materialnego. Wraz z upływem tego terminu – licząc <> – następuje bowiem skutek w postaci wygaśnięcia kompetencji (uprawnienia) organu administracji publicznej do nałożenia sankcji administracyjnej i tym samym brak możliwości kształtowania sytuacji prawnej podmiotu, który swoim zachowaniem naruszył przepisy o transporcie drogowym."

Określając w taki właśnie sposób treść kompetencji organu administracji publicznej, art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym ustanawia więc materialny termin, w którym kompetencja ta może być wykonania, i wraz z upływem którego wygasa, a mianowicie, że wraz upływem 2 lat od dnia ujawnienia naruszenia nie może być wydana decyzja administracyjna o nałożeniu kary pieniężnej, zaś prowadzone w sprawie nałożenia tej kary pieniężnej postępowanie podlega umorzeniu. Jeżeli w tym też kontekście oraz w zakresie odnoszącym się do ustalenia wszystkich konsekwencji wynikających z faktu ustanowienia terminu materialnoprawnego w korespondencji do dotychczas przedstawionych argumentów podkreślić, że w prawie administracyjnym chodzi nie tylko o wygaśnięcie prawa podmiotowego lub niemożność jego realizacji przez jednostkę na skutek upływu terminu, lecz również – w związku z tym, że normy prawa administracyjnego nadają organom administracji publicznej prawo dokonywania czynności prawnych w ramach przyznanych im kompetencji – o brak możliwości realizacji kompetencji przez organ administracji w sytuacji upływu materialnoprawnego terminu do jej wykonania, co oznacza, że konkretyzacja normy prawnej nie jest dopuszczalna w przypadku upływu określonego dla niej i wyraźnie powiązanego z nią materialnego terminu ustanowionego w przepisie kompetencyjnym, którego adresatem jest organ administracji publicznej (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Glosa do wyroku NSA z dnia 26 stycznia 1993 r., sygn. akt II SA 930/92, "Radca Prawny" 1993, nr 3), to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że dwuletni termin, o którym stanowi art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym odnosi się do wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, nie zaś doręczenia tej decyzji.

Zwłaszcza, gdy wobec treści art. 107 k.p.a., który określa elementy składowe decyzji podkreślić, że przepisy ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego nie dają podstaw do utożsamiania (daty) wydania decyzji z jej doręczeniem, a więc innymi słowy z datą jej doręczenia (zob. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 714/05).

W związku z tym, że wydanie decyzji jest czynnością procesową organu administracji publicznej polegającą na podpisaniu decyzji zawierającej prawem wymagane elementy, datą wydania decyzji jest data jej podpisania przez osobę upoważnioną do jej wydania, co w razie ewentualnych odnoszących się do tego wątpliwości należy odnieść do daty umieszczonej w decyzji (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt III RN 149/01; zob. również wyrok NSA z dnia 4 listopada 1998 r., sygn. akt 660/98). Za datę wydania decyzji, a tym samym za datę załatwienia sprawy, należy więc uznać datę, w której decyzja ta została sporządzona, a mianowicie zaopatrzona we wszystkie niezbędne – określone przepisem art. 107 k.p.a – elementy tej prawnej formy działania administracji publicznej, w tym zaopatrzona w datę jej wydania.

W tym też kontekście za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że ustawodawca nie bez uzasadnionych powodów za istotny element decyzji administracyjnej uznał również datę jej wydania.

Data wydania decyzji, jako istotny jej element, nie jest bez znaczenia, gdy podnieść – odwołując się do przywołanego powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. II OSK 714/05 – że wydanie (sporządzenie) decyzji we wskazanej w niej dacie niesie ze sobą określone skutki prawne. W tym między innymi – co należy podkreślić w odpowiedzi na omawiany zarzut kasacyjny – skutki o prawnie doniosłym znaczeniu z punktu widzenia wyniku (potencjalnej) sądowoadministracyjnej kontroli legalności decyzji. Jeżeli bowiem, zawarta w decyzji data jej wydania stanowi zasadnicze kryterium określenia momentu czasowego tej kontroli, zaś ustalony stan faktyczny stanowiący podstawę jej wydania musi odpowiadać stanowi rzeczywistemu z daty wydania decyzji, co w takim samym stopniu odnosi się – zgodnie z zasadą tempus regit actum – do podstawy prawnej decyzji, albowiem musi ona odpowiadać stanowi prawnemu obowiązującemu w dacie jej wydania, to – i abstrahując już nawet od tego, że omawiany element jest istotny z punktu widzenia oceny zachowania terminu załatwienia prawy, czy też, między innymi, ustalenia momentu czasowego aktualizacji przesłanki wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a – siłą rzeczy odnosi się do kompetencyjnych podstaw działania organu administracji wyznaczonych przepisami prawa obowiązującymi w dacie wydania – nie zaś doręczenia – decyzji administracyjnej.

Jeżeli kompetencje organu administracji w zakresie odnoszącym się do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej oraz wydania decyzji w tym przedmiocie zostały – tak jak w rozpatrywanej sprawie – ograniczone terminem, z upływem którego wygasają, to nie sposób twierdzić, że ocena prawidłowości ich realizacji w przestrzeni czasu wyznaczonej przepisem art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym miałaby się odnosić również do daty doręczenia decyzji nakładającej sankcję administracyjną. Tego rodzaju konsekwencje nie wynikają bowiem z treści przywołanego przepisu prawa.

Co więcej, uznanie stanowiska strony skarżącej za uzasadnione, wbrew jednoznacznej treści tego przepisu prawa powodowałoby w istocie rzeczy faktyczne modyfikowanie, wręcz niweczenie prawa organu administracji publicznej do działania w sposób określony przepisem obowiązującego prawa, a to poprzez modyfikowanie wyznaczonego nim materialnego terminu realizacji kompetencji orzeczniczych przez jego skrócenie, a to wobec oczekiwania odnośnie do potrzeby uwzględnienia daty doręczenia decyzji. W korespondencji do dotychczas przedstawionych argumentów, w świetle których tego rodzaju oczekiwanie należy uznać za nieusprawiedliwione, trzeba stwierdzić, że jego uwzględnienie, wobec treści oraz funkcji 92c ust. 1 pkt 3 przywołanej ustawy, prowadziłoby do daleko idącego braku konsekwencji. Mianowicie do sytuacji, w której decyzja wydana zgodnie z prawem – bo w terminie, o którym mowa w przywołanym przepisie prawa, a więc innymi słowy w dacie, w której kompetencja do jej wydania, wobec charakteru tego terminu, była aktualna – musiałaby być jednak uznana za niezgodną z prawem w związku z zaistnieniem następczej w relacji do daty jej wydania przyczyny, na którą organ administracji nie ma przy tym żadnego wpływu, to jest jej doręczenia w dacie, w której kompetencja do działania już wygasła (por. M. Dyl, Termin prawa materialnego a podstawa prawna wydania decyzji administracyjnej. Glosa do wyroku WSA z dnia 17 marca 2009 r., VI SA/Wa 1716/08, "Glosa" 2011, nr 4, s. 41 – 49), co prowadziłoby do wniosku o możliwości i zarazem dopuszczalności stosowania takich kryterium oceny legalności decyzji, które nie mogłyby być uznane za prawnie istotne z punktu widzenia warunków konkretyzacji normy prawnej determinowanych wyznaczonym terminem materialnym. Co więcej prowadziłoby również do daleko idących dysfunkcjonalności postępowania jurysdykcyjnego w sytuacji prowadzenia go z udziałem wielu stron, albowiem konsekwencją doręczenia decyzji stronom w różnych datach musiałoby być przyjęcie, że sprawa została załatwiona w kilku różnych datach (zob. szerzej wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 714/056). To zaś z całą pewnością niweczyłoby założenie, że przepisy postępowania (procedury) realizują funkcję porządkującą i byłoby nie do pogodzenia z wymogami racjonalnej wykładni prawa.

Podkreślając w związku z powyższym, że data, którą oznaczone jest rozstrzygnięcie, musi odpowiadać dacie jego faktycznego sporządzenia, a ponadto, że zawarte w tym rozstrzygnięciu treści nie mogą wykraczać poza stan sprawy ustalony na ten dzień – w ślad za poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1797/12 – trzeba stwierdzić, że jakkolwiek sporządzenie decyzji w określonej (wskazanej w niej) dacie nie oznacza, że decyzja ta weszła do obrotu prawnego, albowiem zgodnie z art. 110 k.p.a. ma to miejsce dopiero z datą jej doręczenia stronie, to jednak z chwilą podpisania następuje wydanie decyzji bez możliwości uwzględnienia przez organ administracji publicznej jakichkolwiek okoliczności, które ujawniły się po tej dacie. Stąd też – jak z kolei podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt II FSK 3064/14 – omawiana zasada związania organu administracji wydanym rozstrzygnięciem rozciąga się na okres pomiędzy jego wydaniem i doręczeniem, albowiem rozstrzygnięcie do zostało podjęte i istnieje.

Za uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że koncepcja "wejścia decyzji do obrotu prawnego" nie jest związana z prawidłowym, tj. zgodnym z przepisami prawa, doręczeniem decyzji, lecz z dokonaniem czynności doręczenia polegającej na uzewnętrznieniu woli organu wobec podmiotu usytuowanego poza organem administracji i to niekoniecznie nawet wobec jej adresata, a w konsekwencji, że to łącznie wydanie decyzji oraz jej doręczenie skutkuje związaniem, o którym mowa w art. 110 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II GSK 4055/16), co z kolei prowadzi do tego wniosku, że decyzja wywołuje skutki z chwilą jej wydania, jeżeli została doręczona (zob. wyrok NSA z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt I OSK 81/09; zob. również wyrok NSA z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2976/14).

Podzielając w pełni przywołane stanowisko, stwierdzić należy, że Sąd I instancji dokonał wadliwej wykładni art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. w konsekwencji, czego wadliwie ocenił poddaną jego kontroli sprawę administracyjną, w której nałożono na K. Z. karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym – naruszenia opisane w lp.1.1. i lp. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W takim stanie sprawy, koniecznym jest uchylenie zaskarżonego wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd I instancji, z uwzględnieniem powołanej w tym wyroku wykładni art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d..

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania, jak w punkcie 2 sentencji wyroku, postanowiono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 118).