Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 2 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 27 października 2025 roku znak: S.K.O. 4121.155.2025 w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę.

III SA/Łd 10/26

Uzasadnienie

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 27 października 2025 r. (znak: S.K.O.4121.155.2025) utrzymującą w mocy decyzję Starosty Łęczyckiego z 21 sierpnia 2025 r. (znak: KM.5430.2.277.2025.KK) w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, wynikające z prawa jazdy kategorii C i C+E oraz nadaniu niniejszej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Z akt sprawy wynika, że pismem z 16 kwietnia 2025 r. W. B. został poinformowany o obowiązku poddania się badaniu lekarskiemu, badaniu psychologicznemu oraz konieczności odbycia kursu reedukacyjnego. Badania oraz kurs reedukacyjny należało wykonać w terminie miesiąca od dnia doręczenia informacji i dostarczyć Staroście Łęczyckiemu.

Następnie 17 lipca 2025 r. do Starostwa Powiatowego w Łęczycy wpłynęło z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Łodzi orzeczenie lekarskie z 14 maja 2025 r. (nr PK/L/625B/2025), z którego wynikało, że lekarz uprawniony do badań kierowców stwierdził u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wg kat. C1, C, C1+E, C+E, D1, D, D1+E, D+E.

W związku z powyższym orzeczeniem lekarskim, Starosta Łęczycki zawiadomieniem z 23 lipca 2025 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia W. B.uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. C, C+E.

Pełnomocnik skarżącego pismem z 4 sierpnia 2025 r. zawiadomiła organ, że strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu na złożenie wniosku o ponowne przeprowadzenie badania lekarskiego kierowcy.

Następnie 19 sierpnia 2025 r. wpłynęły do organu przesłane przez skarżącego dokumenty: orzeczenie lekarskie nr PK/L/625B/2025 z 14 maja 2025 r. wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Łodzi (dwa egzemplarze tego orzeczenia) stwierdzające u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. C1, C, C1+E, C+E, D1, D, D1+E, D+E, a ponadto zaświadczenie o odbyciu kursu reedukacyjnego i orzeczenie psychologiczne nr 67/2025/T z 6 maja 2025 r. o braku przeciwskazań do kierowania pojazdami wg kat.: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T.

W tym stanie decyzją z 21 sierpnia 2025 r. (znak: KM.5430.2.277.2025.KK) Starosta Łęczycki, powołując się na przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tj.: Dz.U. z 2024r., poz. 1210 ze zm.) orzekł o cofnięciu W. B. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, wynikające z prawa jazdy kategorii C i C+E wobec stwierdzenia orzeczeniem lekarskim nr PK/L/625B/2025 z 14 maja 2025 r. istnienie u W. B. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii C i C+E.

W odwołaniu od powyższej decyzji profesjonalny pełnomocnik skarżącego podniosła następujące zarzuty:

- wydanie decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie w ustaleniach faktycznych treści orzeczenia lekarskiego przedłożonego przez stronę 19 sierpnia 2025 r. (Nr PK/L/625B/2025), a w konsekwencji brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Starostę Łęczyckiego do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych,

- wydanie decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób.

Mając na względzie powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości umorzenie w tym zakresie postępowania przeprowadzonego przez Starostę Łęczyckiego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu strona podniosła, że 17 lipca 2025 r. do Starostwa Powiatowego w Łęczycy wpłynęło z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Łodzi orzeczenie lekarskie z 14 maja 2025 r. (nr PK/L/625B/2025), z którego wynikało, że lekarz uprawniony do badań kierowców stwierdził u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wg kat. C1, C, C1 + E, C+E, D1, D, D1+E, D+E. W miejscu terminu następnego badania nie wpisano daty - postawiono myślnik, orzeczenie nie zawiera również uzasadnienia, dlaczego lekarz orzecznik wydał takie orzeczenie i jakie przeciwskazania dyskwalifikują stronę jako kierowcę pojazdów ww. kategorii. Strona podniosła, iż można jedynie przypuszczać, że orzecznik kierował się problemami ze wzrokiem u skarżącego, które to były powodem wydania innego orzeczenia nr PK/L/625A/2025 stwierdzającego brak przeciwskazań do kierowania pojazdami kat. m.in. B z ograniczeniem do kierowania pojazdem w okularach korekcyjnych.

Z uwagi na te okoliczności, po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu niniejszego postępowania, skarżący za pośrednictwem swojego pełnomocnika skierował, po upływie terminu na złożenie wniosku o ponowne badania, wniosek o przywrócenie terminu na powtórzenie badań wraz z wnioskiem w tym przedmiocie. WOMP w Łodzi umożliwił stronie ponowne przeprowadzenie badań - tym razem lekarz orzecznik stwierdził brak przeciwskazań do kierowania pojazdami. Pełnomocnik wskazała, iż orzeczenie to zostało złożone przez stronę 19 sierpnia 2025 r. w toku trwającego postępowania administracyjnego.

Pomimo istnienia dwóch orzeczeń lekarskich, w tym przedłożonego przez stronę, a dotyczącego baku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami określonej kategorii została wydana decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, w oparciu o orzeczenie, które wpłynęło do organu wcześniej. Organ nie wyjaśnił, czemu pominął treść orzeczenia lekarskiego dostarczonego przez stronę. Strona nadmieniła, że organ został zawiadomiony przez pełnomocnika o staraniach strony o ponowne przeprowadzenie badania pismem z 4 sierpnia 2025 r.

Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że nie można zgodzić się z zarzutami odwołania, jakoby pomimo istnienia dwóch orzeczeń lekarskich, w tym przedłożonego przez stronę dotyczącego braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, organ nieprawidłowo wydał decyzje o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, na podstawie orzeczenia, które wpłynęło wcześniej i które było dla strony niekorzystne.

Zdaniem Kolegium z akt sprawy wynika, że wobec W. B. wydano dwa orzeczenia lekarskie. Jedno to orzeczenie lekarskie nr PK/L/625B/2025 z 14 maja 2025 r., stwierdzające istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii C i C+E. Drugie to orzeczenie lekarskie nr PK/L/625A/2025 z 14 maja 2025 r., stwierdzające brak u strony przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii B.

Kolegium wyjaśniło, iż skoro przedmiotem niniejszego postępowania jest cofniecie stronie uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kat C i C+E, to oczywistym jest, iż organ pierwszej instancji wydaje decyzję na podstawie tego orzeczenia, które odnosi się właśnie do tej kategorii uprawnień, a orzeczenie lekarskie dotyczące kategorii B pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Kolegium stwierdziło, że z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, by skarżący skorzystał z uprawnienia do zakwestionowania orzeczenia z 14 maja 2025 r., co oznacza, iż owo orzeczenie lekarskie jest ostateczne. Nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Łodzi pozytywnie rozpatrzyłby wniosek skarżącego i strona przedłożyłaby pozytywne orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego to w ocenie Kolegium okoliczność ta nie stanowiłaby podstawy do uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, bo w dacie orzekania strona nie posiadała predyspozycji zdrowotnych do kierowania pojazdami, czego organ nie mógł zignorować, dopuszczając ją do ruchu.

W ocenie Kolegium, decyzja o cofnięciu uprawnień nie upada zatem w momencie przedstawienia pozytywnego orzeczenia lekarskiego, lecz jest podstawą do wszczęcia postępowania w przedmiocie przywrócenia uprawnień.

W ocenie Kolegium zatem, organ administracji jest związany każdym orzeczeniem lekarskim stwierdzającym brak predyspozycji do kierowania pojazdami zarówno ostatecznym, jak i nieostatecznym, a w konsekwencji zobowiązany do wydania decyzji na podstawie art. art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy o kierujących pojazdami.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący ponowił argumentację przedstawioną w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Pismem z 11 marca 2026 r. pełnomocnik skarżącego przedstawiła kopię orzeczenia lekarskiego uprawnionego lekarza WOMP z 11 sierpnia 2025 r. (nr PK/L/1323/2025), z którego wynika brak przeciwskazań zdrowotnych u skarżącego do kierowania pojazdami w szczególności w ramach kat. C. Orzeczenie to wydano na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, nie naruszają przepisów prawa materialnego i procesowego, co uzasadnia oddalenie skargi W. B..

Podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia jest art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2024 r., poz. 1210 ze zm.), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że decyzja w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy jest decyzją związaną. Powyższe oznacza, że w razie spełnienia przesłanki faktycznej w postaci orzeczenia o przeciwwskazaniach zdrowotnych do kierowania pojazdami organ ma obowiązek wydać decyzję o cofnięciu prawa jazdy (por. wyroki NSA z 10 sierpnia 2018 r., I OSK 733/18, z 4 maja 2021 r., I OSK 3243/18, z 25 lutego 2025 r. II GSK 1721/21).

Dodatkowo należy dostrzec, że postępowanie zmierzające do oceny stanu zdrowia kierowcy, prowadzone jest przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje. Na tym etapie strona może zakwestionować wynik badań, przedstawiać posiadane dokumenty lekarskie i opinie medyczne, a także posiadane wyniki innych badań. Jednak przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy diagnostyczno-orzeczniczy etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia. Zaakcentowania jednocześnie wymaga, iż organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, nie posiadają uprawnień do weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści. Organy są wręcz związane orzeczeniem lekarskim i nie mają jakichkolwiek podstaw do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią. Na organach ciąży jedynie obowiązek ustalenia, czy przesłane orzeczenie lekarskie, stwierdzające istnienie przeciwskazań do kierowania pojazdami - uzyskało przymiot ostateczności w rozumieniu art. 79 ust. 4, 6 i 7 w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2025 r., II GSK 938/22; wyrok NSA z 25 listopada 2025 r., II GSK 839/22).

Przenosząc powyższe ogólne uwagi na realia niniejszego postępowania należy przypomnieć, że skarżący poddał się obowiązkowemu badaniu lekarskiemu, badaniu psychologicznemu oraz kursowi reedukacyjnemu. W wyniku przeprowadzenia powyższego badania do Starostwa Powiatowego w Łęczycy wpłynęło z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Łodzi orzeczenie lekarskie z 14 maja 2025 r. (nr PK/L/625B/2025), z którego wynikało, że lekarz uprawniony do badań kierowców stwierdził u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wg kat. C1, C, C1+E, C+E, D1, D, D1+E, D+E. Treść tego orzeczenia zatem zobligowała Starostę Łęczyckiego do wydania decyzji w trybie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami i cofnięcia stosownych uprawnień.

Warto przypomnieć, że na podstawie art. 79 ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami, osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81.

W tym miejscu należy się odnieść do stanowiska skarżącego, iż podejmował on działania zmierzające do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne badania. Z akt nie wynika jednak, aby doszło do skutecznego zakwestionowania opisanego powyżej orzeczenia lekarskiego stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji.

Ponadto w aktach znajduje się również orzeczenie lekarskie nr PK/L/625A/2025 z 14 maja 2025 r., stwierdzające brak u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii B. Należy się jednak zgodzić z organem, że skoro przedmiotem niniejszego postępowania jest cofniecie stronie uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kat C i C+E, to oczywistym jest, iż organ wydaje decyzję na podstawie tego orzeczenia, które odnosi się właśnie do tej kategorii uprawnień, natomiast orzeczenie lekarskie dotyczące kategorii B pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Odnosząc się dalej do argumentacji skarżącego opartej na treści orzeczenia lekarskiego nr PK/L/1323/2025 z 11 sierpnia 2025 r. o braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wg kat. C1, C, C1+E, C+E, D1, D, D1+E, D+E, należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że ten dokument nie został złożony do akt na etapie postępowania administracyjnego i organy nie mogły się odnieść do jego treści. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że przedstawione sądowi orzeczenie lekarskie zostało wydane na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami. Ta kluczowa konstatacja wskazuje, iż nie jest ono konsekwencją skutecznego zaskarżenia pierwotnego orzeczenia lekarskiego z 14 maja 2025 r. Wbrew intencjom skarżącego zgłoszony dowód wskazuje, iż skarżący poddał się kolejnemu badaniu przeznaczonemu dla osoby ubiegającej się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdami cofniętego ze względu na stan zdrowia. Orzeczenie lekarskie nr PK/L/1323/2025 z 11 sierpnia 2025 r. o braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami skarżący może wykorzystać w odrębnym postępowaniu o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdami. Natomiast w niniejszej sprawie strona nadal nie wykazała, że skutecznie podważyła orzeczenie lekarskie z 14 maja 2025 r. stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji.

Reasumując, nie sposób zatem zgodzić się z zarzutami skargi, zaś zaskarżona decyzja znajduje oparcie zarówno w zgromadzonym materiale dowodowym, jak w przepisach prawa materialnego. Organy bowiem podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.). Zgromadzony materiał dowodowy zbadano w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz dokonano ustaleń na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Ponadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., bowiem odzwierciedla rację decyzyjną i wyjaśnia tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do ustalonej sytuacji faktycznej.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

e.o.